فهرست مطالب

زراعت و اصلاح نباتات ایران - سال چهاردهم شماره 3 (پاییز 1397)
  • سال چهاردهم شماره 3 (پاییز 1397)
  • تاریخ انتشار: 1397/09/01
  • تعداد عناوین: 8
|
  • معصومه نصیری*، رئوف سید شریفی صفحات 1-11
    به منظور تاثیر عناصر ریز مغذی بر بذر چغندر قند،آزمایشی در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با چهار تکراردر ایستگاه تحقیقات کشاورزی اردبیل اجرا شد. تیمارهای مورد بررسی شامل عدم محلول پاشی(شاهد) و محلول پاشی با آهن، منگنز، بور،آهن و منگنز، آهن و بور، بور و منگنز و آهن، منگنز و بور بودند. هر کرت شامل شش خط کاشت به طول 6 متر و فاصله بین ردیف 65 سانتیمتر بود. ریشه های بذری با آرایش 50 × 65 سانتیمتر (تراکم 08/3 بوته درمترمربع) کاشت شدند. نتایج آزمایش نشان داد که تاثیر تیمارهای به کار رفته بر وزن خشک شاخه و وزن خشک کل بذر در سطح احتمال 1 درصد معنی دار می باشد. مقایسه میانگینها نشان داد ترکیب کودی 4 در هزار (بور و منگنز) در صفات مربوط به مورفولوژیکی، نسبت به سایر ترکیبات کودی برتری داشت. همچنین تاثیر تیمار ریز مغذی برروی وزن بذر بزرگتر از اندازه استاندارد و وزن بذر بالای 5/4 میلی متر در سطح احتمال 1 درصد معنی دار بود. بین ترکیبات به کار رفته ترکیب کودی 4 در هزار (آهن و بور) از لحاظ صفات مرتبط با صفات کمی بذر، نسبت به سایر کودها برتری داشت که علاوه بر افزایش صفات یاد شده نسبت به کاهش وزن بذور پوک نسبت به شاهد نیز موثر بود. بنابراین این دو ترکیب کودی (آهن+بور و بور+منگنز) به عنوان بهترین سطح کودی برای حصول عملکرد بالا پیشنهاد می گردد.
    کلیدواژگان: واژه های کلیدی: چغندر قند، ریز مغذی های آهن، منگنز و بور
  • حامد مدیرروستا*، راحله خادمیان، رضا بزرگی پور، علی صارمی راد صفحات 13-22
    گیاهان هاپلوئید از این نظر بسیار مورد توجه می باشند که مدت زمان رسیدن به لاین های خالص را کوتاه تر می نمایند. مطالعه حاضر به منظور ارزیابی تاثیر هورمون اسیدجیبرلیک و نیز تعیین زمان های بهینه کاربرد آن بر تولید جنین در روش حذف کروموزومی صورت پذیرفت. از 6 ژنوتیپ F2حاصل از تلاقی های گندم نان به عنوان والد مادری جهت تولید جنین های هاپلوئید گندم استفاده گردید. هورمون اسیدجیبرلیک به صورت محلول پاشی بر روی سنبله های گرده افشانی شده با گرده ذرت و نیز ساقه ها و برگ ها استفاده شد. زمان های کاربرد هورمون اسیدجیبرلیک عبارت از 2 ساعت، 2 روز، 4 روز، 6 روز، 8 روز و 10 روز پس از گرده دهی بودند. بالاترین میزان بذر از ژنوتیپ شماره 3 با 09/76 درصد و همچنین اسپری هورمون اسیدجیبرلیک در 2 ساعت پس از گرده دهی با 09/85 درصد به دست آمد. بیشترین جنین هاپلوئید از ژنوتیپ شماره 2 با 32/8 درصد و اسپری هورمون اسیدجیبرلیک در 6 روز پس از گرده دهی با 99/6 درصد به دست آمد. در بین تیمارهای مورد ارزیابی هیچ کدام از آن ها بر میزان تولید جنین هاپلوئید افزایش قابل ملاحظه ای را نسبت به شاهد نشان نداند. نتایج نشان داد که استفاده از هورمون اسیدجیبرلیک و نیز زمان های کاربرد آن در افزایش بذر و اندازه جنین نقش داشت.
    کلیدواژگان: گندم، ذرت، هاپلوئید، تلاقی بین گونه ای، تیمار هورمونی
  • علی صارمی راد*، محمد هادی طالب، سعید عمرانی، خداداد مصطفوی صفحات 23-32
    گلرنگ زراعی در مناطق وسیعی از هند و چین تا آفریقا و اروپا پراکنده می باشد. پژوهش حاضر با هدف تعیین روابط میان عملکرد بوته، اجزاء عملکرد و صفات مورفولوژیک و نیز شناخت دقیق صفات موثر بر عملکرد در 32 ژنوتیپ گلرنگ، در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه پژوهشی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کرج اجرا شد. بین ژنوتیپ های مورد بررسی اختلاف بسیار معنی داری برای تمامی صفات مورد مطالعه از جمله صفات عملکرد بوته، وزن هزار دانه، تعداد شاخه فرعی، تعداد غوزه در بوته، وزن غوزه، زمان گلدهی، زمان رسیدگی، ارتفاع بوته و زمان گلدهی تا رسیدگی وجود داشت که حاکی از تنوع بالا در ژرم پلاسم مورد مطالعه می باشد. در بین اجزای عملکرد بیشترین وراثت پذیری متعلق به صفت وزن هزار دانه و تعداد شاخه فرعی بود و کمترین وراثت پذیری نیز به عملکرد بوته اختصاص داشت که نشان می دهد اصلاح غیرمستقیم عملکرد سودمندتر خواهد بود. صفات ارتفاع بوته و تعداد شاخه فرعی می توانند به عنوان شاخص انتخاب در برنامه های به نژادی مورد استفاده قرار گیرند. تجزیه کلاستر بر اساس صفات مورفولوژیک ژنوتیپ ها را در پنج کلاستر گروه بندی کرد. بر مبنای نتایج حاصل از مطالعه حاضر می توان اظهار نمود که با اصلاح صفات وزن غوزه و تعداد غوزه در بوته امکان دستیابی به عملکرد دانه مطلوب در ژنوتیپ های گلرنگ میسر خواهد شد.
    کلیدواژگان: گلرنگ، تنوع ژنتیکی، پارامتر ژنتیکی و صفات مورفولوژیک
  • بهروز اختیاری*، اسماعیل نبی زاده صفحات 33-46
    دسترسی به آب در بسیاری از نقاط جهان محدود است و فرآیند خشکی بیشتر از هر عامل محیطی دیگری رشد گیاه و تولید محصولات زراعی را محدود می کند. به همین منظور در تحقیق حاضر صفات کمی و کیفی گیاه گندم (Triticum aestivum) تحت تاثیر قطع آب آبیاری انتهای فصل رشد، به صورت طرح اسپلیت پلات در قالب بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در سال زراعی 96-95 در مزرعه تحقیقاتی در شهرستان بوکان مورد بررسی قرار گرفت، که فاکتور اصلی محدودیت رطوبتی(S) شامل دو سطحS1 : شرایط بهینه رطوبتی و S2: محدویت رطوبتی با قطع آبیاری در مرحله پر شدن دانه و در صورت وقوع بارندگی، جلوگیری از بارندگی به وسیله باران گیر در مرحله پرشدن دانه بود. فاکتور دوم(C)، پنج نوع گندم آبی شامل لاینهای 5-92 C و 4-91 C و ارقام میهن، حیدری و پیشگام هستند. تیمار تنش در بلوک و ارقام و لاینهای گندم داخل بلوک قرار گرفتند. تنش خشکی باعث کاهش صفات مورد بررسی از جمله تعداد دانه در سنبله، عملکرد دانه و بیولوژیک، وزن هزار دانه و شاخص برداشت شد. در بین آنها رقم حیدری بر بقیه ارقام برتری کامل و معنی دار و در بعضی موارد برتری محسوسی داشت. مثلا در وزن هزار دانه و تعداد دانه در سنبله رقم میهن و از نظر تعداد سنبله در مترمربع رقم پیشگام بر بقیه ارقام برتری داشت. در شرایط تنش خشکی ارقام حیدری، میهن و پیشگام نسبت به دو رقم دیگر برتری داشتند.
    کلیدواژگان: تنش خشکی، لاینها و ارقام گندم، عملکرد و اجزای عملکرد
  • محمد علی انصاری، اصلان اگدرنژاد*، نیازعلی ابراهیمی پاک صفحات 47-59
    به منظور برنامه ریزی آبیاری سیب زمینی براساس تخلیه رطوبتی، از مدل واسنجی شده ی AquaCrop استفاده شد. این مدل با استفاده از داده های برداشت شده از دو فصل زراعی یک مزرعه تحقیقاتی در چهارتخته شهرکرد واسنجی شد. سپس مدل AquaCrop تحت اجراهای متوالی قرار گرفت به طوری که سناریوهای مختلف تخلیه رطوبت از ناحیه ریشه و آبیاری مجدد آن (DyIx؛ که y میزان تخلیه و x میزان آبیاری بر حسب میلی متر است) بررسی شد. نتایج نشان داد که تخلیه رطوبت تا 40 میلی متر و آبیاری مجدد آن هیچ گونه تنشی به گیاه وارد نکرد. تخلیه رطوبت بیشتر از 80 میلی متر سبب افت شدید رطوبت گردید به طوری که عملکرد و زیست توده به مقداری نزدیک به صفر کاهش یافت. به منظور کم آبیاری، تخلیه رطوبت بین 40 تا 70 میلی متر مناسب بود. نتایج اعمال کم آبیاری در سناریوهای مختلف نشان داد که بیشترین عملکرد در سناریوی D40I40 (6/22 تن بر هکتار) و کمترین عملکرد در سناریوی D70I20 (8/10 تن بر هکتار) به دست آمد. در حالت کمبود آب، سناریوهای D60I40، D60I30 و D65I30 به عنوان بهترین سناریوها مشخص شدند به طوری که مقدار عملکرد در این سناریوها به ترتیب 8/16، 2/22 و 27 درصد کمتر از D40I40 بود. مقدار زیست توده این تیمارها نیز به ترتیب 6/16، 8/21 و 7/26 درصد کمتر از D40I40 بود. این سناریوها کارایی مصرف را به ترتیب 7/0 درصد (افزایش)، 7/0 درصد (کاهش) و 9/1 درصد (کاهش) تغییر دادند. بنابراین D40I40 بهترین سناریو در شرایط آبیاری کامل و D60I40 مناسب ترین سناریو در شرایط کم آبیاری بود.
    کلیدواژگان: زیست توده، سناریوهای کم آبیاری، کارائی مصرف آب، مدل های گیاهی
  • داریوش صفری*، فاطمه جمالی، حمید رضا نوریزدان، فرشته بیات صفحات 61-73
    به منظور ارزیابی عملکرد و صفات مرتبط با آن در ارقام گندم تیمار شده با سودوموناسهای فلورسنت تحت تنش شوری، آزمایشی به صورت طرح کرت های دو بار خردشده در سه تکرار در سال زراعی 94-95 در گلخانه دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه خلیج فارس بوشهر اجرا شد. تنش شوری به عنوان فاکتور اصلی در چهار سطح (صفر، 50، 100 و 150 میلی مولار) و ارقام ( چمران، کوهدشت، دهدشت، کریم و بم) به عنوان فاکتور فرعی اول و باکتری های سودوموناس در چهار سطح WBO-3)،2-79 ، WKZ1-93 و (WB1-7 به همراه یک تیمار شاهد (بدون باکتری) به عنوان فاکتور فرعی دوم در نظر گرفته شدند. نتایج تجزیه واریانس مشخص ساخت که سطوح تنش شوری در همه صفات مورد مطالعه به غیر از صفت وزن سنبله و تعداد سنبله اختلاف معنی داری داشت و اثر متقابل شوری × واریته در همه صفات اندازه گیری شده به غیر از طول پدانکل و دیگر اثرات ساده و متقابل در همه صفات اختلاف معنی داری داشتند . نتایج جدول ضرایب همبستگی نشان داد که بالاترین میزان همبستگی عملکرد دانه با طول پدانکل (**58/0=r) بوده و در رگرسیون گام به گام صفات طول پدانکل، طول سنبله، وزن هزار دانه، ارتفاع بوته و تعداد دانه در سنبله به ترتیب وارد مدل شدند و 51 درصد از کل تغییرات مربوط به عملکرد را توجیه نمودند. نتایج تجزیه علیت برای عملکرد دانه نشان دهنده تاثیر مثبت و مستقیم طول پدانکل، طول سنبله و وزن هزار دانه و تاثیر غیرمستقیم وزن هزار دانه از طریق طول پدانکل و طول پدانکل از طریق طول سنبله بر عملکرد بود.
    کلیدواژگان: گندم، تنش شوری، سودوموناس فلورسنت، عملکرد، تجزیه علیت
  • محسن فرزانه، علیرضا افتخاریان جهرمی، مژگان قنبری * صفحات 75-87
    هدف از انجام پژوهش حاضر بررسی اثر اسپرمیدین (به عنوان یک پلی آمین) و دوره آبیاری بر محتوای پرولین، قندهای محلول، فعالیت آنزیم های آنتی-اکسیدانی پراکسیداز و آسکوربات پراکسیداز، شاخص پایداری غشا و محتوای کلروفیل a و b گیاه کدو بود. این پژوهش در شرایط گلدانی و در محیط باز به صورت فاکتوریل در قالب طرح کاملا تصادفی با چهار تکرار انجام شد. فاکتور اول تیمار با اسپرمیدین در سه سطح صفر، 1 و 2 میلی مولار و فاکتور دوم دوره آبیاری در سه سطح 3 روز در میان (شاهد)، 5 روز در میان و 7 روز در میان بود. نتایج نشان داد دوره آبیاری 7 روز در میان نسبت به گروه شاهد، باعث افزایش در صفات محتوای پرولین، فعالیت آنزیم های پراکسیداز و آسکوربات پراکسیداز و شاخص پایداری غشاء و کاهش در صفات قندهای محلول، کلروفیل a و bشد. گیاهان با دور آبیاری هفت روزه، با مصرف اسپرمیدین 2 میلی مولار (نسبت به غلظت های صفر و 1 میلی مولار) باعث شد که محتوای پرولین، قندهای محلول، فعالیت آنزیم های پراکسیداز و آسکوربات پراکسیداز در بالاترین سطح (کلاس a) حفظ شود. در مورد صفت پایداری غشاء در این گیاهان غلظت صفر میلی مولار اسپرمیدین بالاترین میزان را دارا بود (77.75%). تیمار اسپرمیدین بر صفات محتوای کلروفیل a و b اثر معنی دار نداشت. در این آزمایش به طور کلی تیمار اسپرمیدین 2 میلی مولار در گیاهان با دور آبیاری هفت روزه، باعث شد تا صفات محتوای پرولین(1.11 mM/g.FW)، قندهای محلول (0.96 mg/gFW)، فعالیت آنزیم های پراکسیداز (0.91 OD.g-1.FW.min-1) و آسکوربات پراکسیداز(0.98 OD.g-1.FW.min-1) در حد بالا (کلاس a) حفظ شود.
    کلیدواژگان: کدو، اسپرمیدین، دوره آبیاری، پراکسیداز، آسکوربات پراکسیداز
  • علی نظر رستمی، افشین مظفری صفحات 89-106
    به منظور بررسی تاثیر هیومیک اسید و روش های مختلف بیوپرایمینگ بذر بر عملکرد و اجزای عملکرد دانه گندم دیم رقم ایوان در شرایط آبیاری تکمیلی آزمایشی به صورت کرت های دوبار خرد شده در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در 3 تکرار در استان کرمانشاه انجام شد. آبیاری شامل: دیم خالص (تیمار شاهد) و آبیاری تکمیلی در کرت اصلی، هیومیک اسید شامل: عدم مصرف و مصرف در کرت فرعی و عامل بیوپرایمینگ بذر شامل: پرایم با قارچ مایکوریزا، پرایم با مخلوط باکتری PGPR، پرایم با فلاوباکتریوم، پرایم با مایکوریزا+PGPR، پرایم با مایکوریزا+ فلاوباکتریوم و عدم پرایمینگ در کرت فرعی فرعی قرار گرفت. اثر اصلی آبیاری تکمیلی، هیومیک اسید و روش های بیوپرایمینگ بذر بر تمامی صفات معنی دار شد. تیمار آبیاری تکمیلی بالاترین مقدار عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیکی، شاخص برداشت (HI)، تعداد سنبلچه در سنبله، تعداد دانه در سنبله و ارتفاع بوته را به ترتیب با 139/3518، 5/10200 کیلوگرم در هکتار، 339/34 درصد، 944/12، 028/29 و 944/99 سانتی متر را بخود اختصاص داد. تیمار مصرف هیومیک اسید بیشترین مقدار عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیکی، شاخص برداشت (HI)، تعداد سنبلچه در سنبله، تعداد دانه در سنبله و ارتفاع بوته را به ترتیب با 778/3393، 278/10136 کیلوگرم در هکتار، 356/33 درصد، 444/12، 583/27 و 639/98 سانتی متر را داشت. تیمار بیوپرایم توام بذر با قارچ مایکوریزا و مخلوط باکتری های PGPR (Pseudomonas+Azospirillum+Azotobacter) بیشترین مقدار عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیکی، شاخص برداشت، تعداد سنبلچه در سنبله، تعداد دانه در سنبله و ارتفاع بوته را به ترتیب با 167/3887، 25/10703 کیلوگرم در هکتار، 167/36 درصد، 5/14، 0/33 و 5/105 سانتی متر را داشت.
    کلیدواژگان: گندم، هیومیک اسید، آبیاری تکمیلی، باکتری های PGPR، عملکرد و اجزای عملکرد
|
  • Masomeh Nasiri *, Raouf Ssharifi Pages 1-11
    . In order to influence the micronutrient elements on sugar beet seed, an experiment was conducted in a randomized complete block design with four replications of Ardebil Agricultural Research Station. The treatments consisted of the lack of spraying (control) and spraying with iron, manganese, boron, iron and manganese, iron and boron, boron, manganese and iron, manganese and boron. Each plot consisted of six planting lines with a length of 6 meters and a spacing of 65 centimeters. Seed roots were planted with 50 × 65 cm arrangement (plant density of 3.08 plants /m2). The results of the experiment showed that the effect of treatments on dry weight of branch and dry weight of the whole seed was significant at 1% probability level. Comparison of the averages showed that the fertilizer combination of 4 in 1000 (boron and manganese) in morphological traits was superior to other fertilizer compounds. Also, the effect of micronutrient treatment on seed weight was higher than standard size and seed weight higher than 4.5 mm at 1% probability level. Among the compounds used, the fertilizer combination of 4 in 1000 (Iron and boron) was superior to other fertilizers in terms of traits related to seed traits in addition to increasing the above mentioned traits, weight loss was less effective than control. Therefore, these two combinations of fertilizers (Iron+boron and Boron+ Manganese)are recommended as the best fertilizer levels for achieving high yield.
    Keywords: Sugar beet, Boron, Iron, Manganese, Micronutrient
  • Hamed Modirrousta *, Raheleh Khademian, Reza Bozorgipour, Ali Saremirad Pages 13-22
    Haploid plants because of this, they are noteworthy, which shorten the time to reach pure lines. This study aimed to evaluate the effect of hormone use gibberellic acid hormone as well as determine the optimal time took for produce embryo in the chromosome elimination method. In this study, of six F2 genotypes product from bread wheat crosses which as a female parent were used to obtain wheat haploid embryos. Gibberellic acid hormone was sprayed on spike pollinated as well as stems and leaves. The application gibberellic acid was sprayed after lapse 2 hours, 2 days, 4 days, 6 days, 8 days and 10 days from the pollination. The maximum seed yield was obtained from genotype 3 with 76.09% and gibberellic acid spray treatment in 2 hours after pollination with 85.09%. The maximum haploid embryo was obtained of genotype 2 with 8.32% and Gibberellic acid hormone spray was obtained in 6 days after pollination with %6.99. Among the treatments, none of them showed a significant increase in compared to the control. The results showed that the use of gibberellic acid hormone played a role in increased number seed and embryo size.
    Keywords: Wheat, maize, Haploid, Interspecific hybridization, Hormonal treatment
  • Ali Saremi, Rad *, Mohammad Hadi Taleb, Saeid Omrani, Khodadad Mostafavi Pages 23-32
    Genotype safflower is scattered throughout the world from India and China to Africa and Europe. The aim of this study was to determine the relationship between plant yield, yield components and morphological traits, as well as accurate recognition of traits affecting the yield on 32 safflower genotypes in a randomized complete block design with three replications at the research farm of Islamic Azad University, Karaj Branch. Among the studied genotypes, there was a significant difference in all studied traits such as plant yield, 1000-seed weight, number of branches, number of bolls per plant, boll weight, flowering time, flowering time, plant height and flowering time until there was an examination that indicated a high diversity in the germplasm studied. Among the yield components, the most heritability was attributed to 1000 seed weight and number of branches, and the lowest heritability was attributed to plant yield, which indicates that indirect modification of yield would be more beneficial. Plant height and number of branches can be used as an index of selection in breeding programs. Cluster analysis based on morphological traits categorized genotypes into five clusters. Based on the results of this study, it can be stated that by improving the traits of boll weights and number of bolls per plant, it is possible to achieve the desired grain yield in safflower genotypes.
    Keywords: Safflower, genetic diversity, Genetic Parameters, Morphological Traits
  • Behrooz Ekhtiary *, Esmaeil Nabizadeh Pages 33-46
    Access to water is limited in many parts of the world and the drought process is more than any other environmental factor is limiting plant’s growth and crop production. In this study, quantitative and qualitative traits of Triticum aestivum (Triticum aestivum) under irrigation at the end of the growing season, as a randomized complete block design with three replications, were conducted at a Research Field in Bukan County was studied. The main factor of moisture restriction (S) was two levels of S1: optimal moisture conditions and S2: Moisture constraint with irrigation cut off at the seed filling stage and in the event of rainfall, preventing precipitation by drainage during the filling stage. The second factor (C) is five types of wheat, including cultivars C92-5 and C91-4, Mihan, Heidari and pishgam. Tension treatments at the block and wheat cultivars in the block were placed. Drought stress reduced the traits (plant height, internode length, panicle length, number of seeds per spike, grain yield and biology, 1000 grain weight and harvest index). Among the cultivars used in this experiment, Heidari variety was superior to other cultivars in terms of traits, and in some cases, it had a significant superiority. For example, in the weight of a thousand seeds and number of seeds per spike, the cultivar Mihan and the number of spikes per square meter, the pioneer was superior to the rest of the cultivars. In conditions of drought stress, heydari, Mihan and pishgam cultivars were superior to the other two cultivars.
    Keywords: Drought stress, wheat line, cultivars, yield, yield components
  • Mohammad Ali Ansari, Aslan Egdernezhad *, Niazali Ebrahimipak Pages 47-59
    In order to potato irrigation planning based on moisture depletion, calibrated AquaCrop was used. This model was calibrated using data collected from a research station in Chahartakhteh, Shahrekord, in two years. Then, Aquacrop was implemented under multi run in different depletion and irrigation scenarios (DyIx; which y indicates depletion amount and x indicates irrigation amount in mm). Results revealed that there was no water stress under 40 mm depletion and 40 mm irrigation. Crop yield and biomass was so low when depletion was more than 80 mm. In order to apply deficit irrigation, depletion must be between 40 to 70 mm. Based on the results, maximum yield was observed for D40I40 (22.6 ton.ha-1) and minimum yield was observed for D70I20 (10.8 ton.ha-1). In the case of water deficit, D60I40, D60I30, and D65I30 were the best scenarios so that the yields for mentioned scenarios were 16.8, 22.2, and 27 percent less than D40I40 yield. Biomass values for mentioned scenarios were 16.6, 21.8, and 26.7 percent less than D40I40 biomass. Water use efficiency for this scenarios were 0.7 (more), 0.7 (less), and 1.9 (less) than D40I40 one. So, D40I40 and D60I40 were the best scenario in full and deficit irrigation, respectively.
    Keywords: Biomass, Deficit Irrigation Scenarios, Water Use Efficiency, Cropping Models
  • Dariush Safari *, Fatemeh Jmali, Hamid Reza Nooryazdan, Farashteh Bayat Pages 61-73
    In order to Evaluation of yield and its related traits in Wheat cultivars treated with fluorescent Pseudomonads under salt stress , experiment desing was a split plot design with three repetitions in the year of 1394-95 in the research greenhouse at the Faculty of agriculture and natural resources, Persian Gulf University, Bushehr was implemented. Salinity stress was considered as a major factor in four levels (0, 50, 100 and 150 mm NaCl), wheat cultivars (Kuhdasht, dehdasht, Karim and Bam) as a first sub-plots and four strains of fluorescens pseudomonads (WKZ1-93، 2-79، WB1-7 and WBO-3) along with a control treatment (no bacteria) were considered as the second subplots.. The results analysis of variance of the experimental data determined there was a significant difference between salinity levels in all studied traits except spike weight and spike number and the interaction of salinity × variety in all measured traits except for peduncle length and other simple and cross effects were significantly different in each trait. Results of correlation coefficient showed the highest correlation between grain yield and peduncle length (r = 0.58**).In stepwise regression, peduncle length, spike length, grain weight, plant height and number of grains per spike were entered the model and confirmed the 51% of the total yield variations. Path analysis for grain yield revealed a direct and positive impact of peduncle length, spike length and 1000-grain weight and indirect effect of 1000-grain weight through peduncle length and peduncle length through spike length on yield.
    Keywords: Wheat, yield, salinity stress, Pseudomonads fluorescent, causality analysis
  • M. Ghanbari*, M. Farzaneh, A. R. Eftekharian Jahromi Pages 75-87
    In this study the effect of spermidine on proline, soluble sugars, peroxidase, ascorbate peroxidase, membrane stability and chlorophyll a and b, under irrigation period were evaluated. This study was conducted in pots and as a factorial completely randomized design in four replications. Espermidine was applied at 0, 1 and 2 mM and irrigation period was imposed at three days, five days and seven days in between. The Results showed irrigation period in seven days compared to control group increases proline content, activity of peroxidase and ascorbate peroxidase and membrane stability, and decrease in soluble sugars, chlorophyll a and b. The plants that have been irrigated for seven days, treatment with 2mM spermidine (relative to concentrations of 0 and 1 mM) increased proline content, soluble sugars, activity of peroxidase and ascorbate peroxidase at the highest level (class a). The membrane stability in these plants the concentration of 0 mM spermidine was highest (77.75%). Spermidine had no significant effect on chlorophyll a and b. Generally treatments with 2 mM spermidin in plants that were irrigated for seven days Increased proline content (1.11 mM/g.FW), soluble sugars (0.96 mg/gFW), peroxidase activity (0.91 OD.g-1.FW.min-1) and ascorbate peroxidase activity (0.98 OD.g-1.FW.min-1) at the highest level (class a).
    Keywords: Cucurbit, Espermidine, Irrigation period, Peroxidase, Ascorbat peroxidase
  • A. N. Rostami, A. Mozafari* Pages 89-106
    In order to investigate the effect of humic acid and different methods of seed priming on yield and yield components of rainfed wheat under supplemental irrigation conditions, a split split plot design in a randomized complete block design (RCBD) design with three replications in Kermanshah province. The irrigation factor consisted: pure raunfed and supplemental irrigation in the main plot; Humeic acid included: non-use and use in the subplot and seed biopriming including: prime with fungus Mycorrhiza, Prime with mixed of PGPR, Prime with Flavobacteriun, Prime with Mycorrhiza+PGPR, and Prime with Mycorrhiza+Flavobacteriun were sub-sub plots. The main effects of supplemental irrigation, humic acid and seed biopriming methods were significant on all traits. The supplementary irrigation treatment had the highest grain yield, biological yield, harvest index (HI), spikelet number per spike, seeds number per spike and wheat plant height, with 3518.139 kg ha-1, 10200.5 kg ha-1, 34.339 %, 12.944, 29.028 and 99.944 cm, respectively. Humeic acid treatment had the highest grain yield, biological yield, harvest index (GI), spikelet number per spike, seeds number per spike and plant height, with 3393.778 kg ha-1, 10136.278 kg ha-1, 33.356 %, 12.444, 27.583 and 639.98 cm, respectively. Between the different seed biopriming treatments, seed co-bioprime with mycorrhizal fungus and mixture of PGPR bacteria (Azotobacter + Azospirillum + Pseudomonas) had the highest grain yield, biological yield, harvest index (HI), spikelet number per spike, seeds number per spike and plant height was allocated with 3887.167 kg ha-1, 10703.25 kg ha-1, 36.167 %, 14.5, 33.0 and 105.5 cm, respectively.
    Keywords: Wheat, Humic Acid, Supplemental Irrigation, PGPR bacteria, Yield, Yieldcomponents