فهرست مطالب

مطالعات میان رشته ای ارتباطات و رسانه - پیاپی 2 (زمستان 1397)
  • پیاپی 2 (زمستان 1397)
  • تاریخ انتشار: 1397/10/01
  • تعداد عناوین: 6
|
  • فاطمه سعیدیان*، مسعود نقاش زاده صفحات 11-32
    تراژدی، یکی از مهم‎ترین گونه های نمایشی است که به بیان جدی ترین و مهم‎ترین مسائل بشری می پردازد. در تراژدی انسان با همه توان و مقاومتش در مقابل قدرت هایی شگرف قرار می گیرد که او را به سمت سرنوشتی مبهم سوق می دهند و در ازای رنجی که بر انسان تحمیل می کنند؛ شناخت و آگاهی ارزانی می دارند. نمایش های تراژیک با بازنمایی سرنوشت های فاجعه بار زمینه را برای پالایش روحی مخاطب و پندآموزی او فراهم می کنند. این قابلیت تراژدی ما را بر آن می دارد تا در مورد نمایشی سازی روایت های دینی سوگ انجام که هدفشان تعلیم و تزکیه است، در قالب تراژدی فکر کنیم. روایت های دینی، بخشی از گنجینه ادبی و فرهنگی ما هستند. این روایت ها شامل قصه های قرآنی، داستان های مذهبی و تاریخ انبیا و اولیاست. پژوهش حاضر به شناسایی ظرفیت های ژانر تراژدی برای نمایشی سازی روایت های دینی سوگ انجام پرداخته است و نتایج نشان می دهد که ژانر تراژدی با همه مولفه های خود چون کنش قهرمان برای کشف حقیقت که منجر به پالایش روحی می شود- هامارتیا (به معنای شیفتگی مهلک و نه به معنای ارسطویی مرسوم آن)، کاتارسیس و بازشناخت- بستر خوبی را برای نمایشی سازی روایت های دینی سوگ انجام چون حادثه عاشورا فراهم می آورد.
    کلیدواژگان: تراژدی، روایت دینی، روایت عاشورا، مولفه های تراژدی
  • محمدرضا حسنایی*، سعیده سادات موسوی صفحات 33-64
    از اوایل قرن بیستم داستان های تصویری به عنوان ابزار قدرتمندی برای شکل دهی به مفهوم ملیت و همسوسازی آرا و افکار مردم ژاپن به کار گرفته شده اند. این آثار با بهره گیری از روش های هوشمندانه در نحوه روایاتشان و نیز قدرتی که در تحریک احساسات و بهجنبش درآوردن قشرهای مختلف مردم داشتند، به سرعت به ابزار مهمی برای ترویج و تبلیغ آرمان های حکومتی و ملی تبدیل شدند؛ به ویژه در طی جنگ جهانی دوم، داستان های مصور و انیمیشن برای ترغیب جوانان به شرکت در جنگ، تقویت روحیه عمومی، موجه نشان دادن اعمال ارتش ژاپن در چین و کره، و حتی خبررسانی غیرواقعی در مورد وضعیت جنگ به کار گرفته شدند. در سال های پس از جنگ نیز داستان های مصور (مانگا) و انیمیشن تجاری ژاپن که با نام انیمه شناخته می شود، به عنوان قدرتمندترین ابزار در تسکین زخم های حاصل از شکست و فجایع ناشی از بمباران اتمی عمل کردند. پژوهش حاضر با مطالعه تاریخی روند ظهور و رشد این دو رسانه، قدرت احتمالی و ابعاد نفوذ این رسانه های تصویری- داستانی را در جامعه ژاپن ارزیابی کرده و در ادامه با مطالعه ای تطبیقی، به سنجش جایگاه انیمیشن های ایرانی در شکل دادن به مفهوم هویت ملی در ایران پرداخته است.
    کلیدواژگان: انیمیشن، مانگا، انیمه، ژاپن، هویت ملی
  • احمد ضابطی جهرمی*، محمد سوران قانعی فرد صفحات 65-88
    فیلم مستند توضیحی، در دهه 1930 از میان جنبش مستندسازی گریرسون سر برآورد و با استفاده از گفتار تفسیری «صدای خداگونه»، در خدمت اهداف آموزشی و تبلیغی قرار گرفت. این شیوه از مستندسازی در قالبی بلاغی و استدلالی، مخاطب خود را اغلب با استفاده از صدای یک راوی مورد خطاب قرار می دهد. مستند توضیحی با توجه به تحولات فنی و زیباشناختی و گسترش رسانه تلویزیون، در اواخر دهه 1950 به عنوان شیوه ای پرکاربرد و جدی در مستندسازی تلویزیونی تا به امروز به کار گرفته شده است. در ایران به دلیل شناخت ناکافی اکثر تهیه کنندگان و کارگردانان سینما و تلویزیون از قابلیت ها و نیز تحولات اخیر این شیوه، اغلب آنها با نگاهی کلیشه ای و تقلیدوار به تولید این نوع مستند پرداخته اند، بدون اینکه ویژگی های ساختاری آن را از جنبه های زیبایی شناسی، عمیقا بشناسند. هدف از پژوهش حاضر، بررسی ساختار "فیلم مستند توضیحی" و نیز چگونگی استفاده از آن در مستندسازی تلویزیونی است. این پژوهش با روش کتابخانه ای- اسنادی و با هدف شناخت ویژگی های پژوهشی، ساختاری، زیبایی شناسی و قابلیت های محتوایی مستند توضیحی و چگونگی به کارگیری آن ها در تولید این نوع فیلم مستند، انجام گرفته است
    کلیدواژگان: ساختارشناسی، فیلم مستند، مستند توضیحی، مستند تلویزیونی
  • سیمین زمانی*، نرگس نیکخواه قمصری، حسین بصیریان جهرمی صفحات 89-106
    پژوهش حاضر به مطالعه نشانه شناسانه جنسیت در یکی از آثار مهم سینمایی داریوش مهرجویی پرداخته است. از آنجاکه یکی از مباحث مهم در متون رسانه ای و آثار سینمایی، ترکیب جنسیت و مباحث پیرامون زنان از سوی سینماگران مولف است، مطالعه جنسیت در سینما به منزله پدیده ای اجتماعی-فرهنگی می تواند راهگشای پژوهشگران علوم اجتماعی و مطالعات فرهنگی باشد. براین اساس، پژوهش حاضر که در سنت مطالعات فرهنگی در حوزه مطالعات ارتباطات، انتقادی و شناخت واقعی فرهنگ قرار می گیرد، در پی پاسخ به این پرسش است که، داریوش مهرجویی جنسیت و به تبع آن دوگانه زنانه و مردانه را در فیلم بانو چگونه بازنمایی کرده است؟ از آنجا که هدف این مقاله، آشکار کردن لایه های رمزگذاری شده از معناست که در ساختار رسانه ای سینما و در قالب متون سینمایی روایت می شود، بنابراین روش انجام آن، تحلیل نشانه شناختی است. از سوی دیگر به دلیل آنکه آثار سینمایی از طریق بازنمایی ارزش های حاکم به تولید ایدئولوژی و معنا می پردازد، رمزگشایی بازنمایی جنسیت در سینما، نیازمند تحلیل نشانه شناسانه از متن است.یافته ها نشان می دهد که شخصیت محوری زن (جنس مونث) بانو، به مثابه زنی مدرن، کم حرف و تحصیل کرده، واجد تمایلات و رگه های فرهیختگی و فمینیستی و در عین حال از طبقه بالای اجتماع، بازنمایی شده است. همچنین در این فیلم، ایدئولوژی مردسالارانه، مردان را فارغ از طبقه اجتماعی، خودخواه، خودرای، مستبد، قدرت طلب، دارای نقشی حمایت کننده و در عین حال سلطه جویانه برای زنان، تصمیم گیرنده، نمایش می دهد.
    کلیدواژگان: بازنمایی، جنسیت، نشانه شناسی، سینما، بانو، داریوش مهرجویی
  • اسری مهدی زاده مقدس*، محمد اخگری، مجید شریف خدایی صفحات 107-135
    زبان کودک از گونه های اجتماعی زبان است و هویت مستقلی دارد. ارتباط نادرست کودک و بزرگسال، آن را دچار بحران می کند. در نمایش رادیویی، کنش شخصیت ها بیشتر از نوع کلامی و دو جانبه است که در خلال این کنش های متقابل، معنا خلق می شود. در این پژوهش ویژگی های کنش شخصیت کودک و همچنین مشخصه های الگوی همکنشی صحیح بین این شخصیت و شخصیت بزرگسال در درام رادیویی تعیین می شود. بدین منظور، نمایش رادیویی شازده کوچولو به صورت هدفمند انتخاب و به روش تحلیل محتوای کیفی با دو رویکرد استقرایی و قیاسی بررسی شده است. در رویکرد استقرایی، از تحلیل کنش های کلامی شازده کوچولو در مواجهه با هر یک از شخصیت های بزرگسال، 21 زیر مقوله استخراج شده است که در یک سطح انتزاعی تر در 4 مقوله اصلی (ویژگی های زبانی، ویژگی های بیانی، ویژگی های شناختی، ویژگی های رفتاری) انسجام یافته اند. در رویکرد قیاسی، با توجه به چارچوب نظری تحقیق (نظریه کنش ارتباطی) پنج مقوله اصلی (مضمون گفتار، موضع گفتار، لحن گفتار، نیت ارتباطی شخصیت، شیوه مواجهه با ادعای شخصیت مقابل) از پیش تعیین و روابط متقابل موجود در نمایش با توجه به این مقوله ها بررسی شده است. بر اساس نتایج پژوهش، شخصیت کودک در درام رادیویی باید تمام ظرفیت های یک شخصیت دراماتیک را داشته اما کنش های کلامی او نباید هم پای بزرگسال باشد بلکه باید متناسب با ویژگی ها و سطح تجربه زیسته [1]اش باشد. استفاده صحیح از کنش کلامی شخصیت کودک منجر به خلق دو نیروی برابر و متضاد در درام رادیویی می شود که از برآیند آن ها معنا به درستی صادر می شود. شناخت حسی شخصیت کودک و شناخت عقلانی شخصیت بزرگسال، دوگانه موقعیت دیالوگ را فراهم می آورد
    کلیدواژگان: زبان کودک، شخصیت کودک، کنش کلامی، کنش متقابل، درام رادیویی
  • امیرحسن ندایی*، رضا خانلری صفحات 137-156
    با ورود فناوری دیجیتال به سینما، جهانی شبیه سازی شده خلق شد تا آن چه را که وجود نداشت صورت ببخشد. سینمای دیجیتال تبارشناسی خاص خود را داراست؛ نظامی از وانموده ها که مخاطب آنها را باور می کند. پژوهش حاضر، این نظام وانموده ها را مورد بررسی قرار می دهد. سوال اصلی پژوهش آن است که فناوری دیجیتال چگونه جهانی از وانموده ها را خلق کرد که خود به صورت نظامی از رمزگان های بصری درآمدند؟ این رمزگان ها گاه هیچ مرجعی در جهان واقعی ندارند (مانند فرشته ای با دو بال بلند) و گاه امکان تصویرسازی آن ها در برابر دوربین وجود ندارد (مانند غرق شدن تایتانیک). نگارندگان این مقاله تلاش دارند تا با نگاهی به تاریخ شکل گیری سینمای دیجیتال، اهمیت و تاثیر این رویکرد نوین را در سینمای امروز از نظر ساختارهای زیباشناختی جلوه های ویژه مورد بررسی قرار دهند. به همین دلیل این مقاله، پژوهشی تحلیلی-توصیفی است که با نگاه به اسناد کتابخانه ای و بررسی فیلم های شاخص شکل گرفته است. فیلم ها به صورت تصادفی و بر اساس میزان تاثیرگذاری آن ها در زمان پخش جهانی شان انتخاب شده است. نتیجه آن که سینمای دیجیتال، نوعی نگاه زیبایی شناسانه پدید می آورد که در آن وانموده ها بر نگاه مخاطب تسلط می یابند. بر این اساس می توان گفت دنیای امروز را نوعی متافیزیک دیجیتال رقم می زند.
    کلیدواژگان: سینمای دیجیتال، وانموده، فناوری دیجیتال، جلوه های بصری رایانه ای
|
  • Fatima Saeedian *, Masood Naghashzadeh Pages 11-32
    Tragedy is one of the most important dramatic genres dealing with the most serious and important issues befalling human beings.  It deals with man’s resistance against great powers, leading him towards an unknown destiny, providing him with perception and knowledge in compensation of the suffering inflicted. Tragic dramas portray disastrous destinies to purge and purify the audience and result in spiritual refinement. This capacity of Tragedy makes us think about converting religious narratives into performances in which they strive in purging and purifying souls.
    Religious narratives are part of our literary and cultural treasures. They include Quranic, religious stories, and the history of prophets and chosen ones. The present study tries to identify the potentials of tragedy as a genre in dramatization of religious narratives in the Islamic tradition. It finally concludes that tragedy with all its components including hero’s action, Hamartia (i.e. fatal fascination rather than traditional Aristotelian concept of it), Catharsis and recognition can provide a good background to discover the truth and lead to spiritual refinement. We believe it is a good basis and starting point to dramatize what happened in story of Ashura.
    Keywords: Ashura, Components of Tragedy, Religious Narrative, Tragedy
  • Mohammadreza Hosnaei *, Saeide Sadat Mousavi Pages 33-64
    Ever since the beginning of the 20th century comic stories have been used as a powerful tool in shaping the identity and aligning the ideas and thoughts of the Japanese people. Benefiting from clever and sophisticated techniques in their narratives along with their ability to stimulate the patriotic feelings of the nation, these artworks soon became an important means to propagate and promote national and governmental ideologies. During the Second World War, comic stories and animations were specifically used for encouraging the youth to conscript in the army, strengthening the national unity, justifying the acts of Japanese army in China and Korea, and even spreading fake news about the battlefield. Similarly, in the post-war years, comic stories (Manga) and Japanese commercial animation known as “Anime”, acted as effective tools in healing the wounds of the defeat and the aftermath of atomic bombings. This research aims to investigate the presumed power of these visual narrative media and define the extent of their influence in the Japanese society by conducting a historical survey on the emergence and development of Manga and Anime. Accordingly, a comparative study method is used to evaluate the role of Iranian animations in shaping the concept of national identity.
    Keywords: animation, Manga, Anime, Japan, National Identity
  • Ahmade Zabetie Jahromi *, Mohammad Soran Qaneifard Pages 65-88
    Expository mode in documentary film making emerged from Grierson documentary movement in the 1930s and by adopting “Voice of God” commentary model, it served educational and propaganda purposes. This mode of documentary film, being both in rhetoric or argumentative form, addresses its viewer through a narrator. Due to technical and aesthetic developments in the process of television’s evolution, it has been widely used as a popular mode for documentaries since late 1950s. In Iran, however, this mode has not been very well known; most cinema and television producers and directors who approached this kind of documentary, have failed in appealing to a broad audience because they were not familiar with capacities and trends of this documentary mode. Therefore, they have maintained to archetype methods. Hence, the aim of this research is to take a new look at the structure of "Expository Documentary” and propose ways on how can this mode be appropriately applied in TV. This research has been done with the aim of recognizing structural and aesthetic features of expository documentary, considering its content wise capacities and how to utilize them in episodic and non-episodic TV programs. Beside the mentioned aspects, some up to date & eminent samples of expository documentaries produced by distinguished TV networks have been observed & studied through their structure.
    Keywords: Structuralism, Documentary film, Expository Documentary, Television Documentary
  • Simin Zamani *, Narges Nikkhah, Hossein Basirianjahromi Pages 89-106
    This article is a semiotic study on one of the most important movies by Dariush Mehrjui. Since gender and other feministic issues have been regarded important for auteur filmmakers, studying gender has become a socio-cultural phenomenon which helps researchers of social sciences & cultural studies to find a better understanding about it.Accordingly the present research lies in the arena of communication within cultural studies traditions, being critical & cognitive about real culture. The research is opting to answer this question that: “How Mehrjui has represented gender and consequently the feminine & masculine binary in the feature film Banoo (The Lady)?Since the aim of this research is to reveal the coded layers of meaning which are usually narrated in the cinematic structure, therefore, the methodology of the research inclined to semiotics analysis. This will help to discover ideological codes and achieve in our goals. On the other hand, since cinematic works represent values governing ideology and meaning, decoding of representation necessitates the semiotic analysis of the text. The findings of this study shows that the main character of “Banoo” is depicted to be modern, not being talkative, well educated having feministic traits and pretends to belong to a high culture class. She is apparently independent but in reality very dependent, she seems to have spiritual tendencies and is very charitable, she is loyal, superstitious, maverick and at the same time very vulnerable. On the other hand, men are depicted as oblivious to their social class, selfish, despot, aggressive, over protective towards women, dogmatic, fanatic, self-opinionated, and healthy with a good physic.
    Keywords: reflection, Gender, Semiotic, Cinema, Banoo
  • Asra Mahdizadeh *, Mohammad Akhgari, Majid Sharif Khodaei Pages 107-135
    Children’s language is of a social genre and has an independent identity. Improper communication between adults and the children puts them in crisis. Children’s acting in radio drama is mostly oral and a two way communication, during these interactions meaning is created. In present research features of child characters and the characteristics of correct interaction between child and elder characters is defined in radio dramas. To achieve the aforementioned, “Little Princess” radio drama has been chosen on purpose and with a qualitative methodology, the research acquires discourse analysis with two approaches of being comparative & inductive for the survey. By analyzing oral actions of Little Princess in approaching any of the adult characters, 21 sub- items have been drawn out. Then, in a more abstract level, 4 main categories (Language Exclusivity, Expressivity, being Cognitive & Behavioral) come to consistency. In comparative approach regarding the theoretical framework of the research (Theory of Communicative Action), 5 main issues (Theme of Speech, Subject of Speech, Tone of Speech, Character’s Purpose of Communication, and The way of Approaching Opposite Characters Claim) were defined by default and all the existing relations in drama have been surveyed on this basis. Findings show whenever actions move towards understanding, the Little Princess performs well enough to push drama forward and reach mutual meaning, but whenever adult characters direct actions towards being strategic, it will lead to their domination, imposes meaning and halts the currents dialogs from moving forward.
    According to the outcomes of the research, child characters in radio drama should have all the capacities of a dramatic character but their oral actions must not get along with elders. They are expected to match their real living experiences. Correct use of oral action for child characters will lead to create two equal & opposing forces which their resultant is the rightful revealing of meaning. Sensory recognition of child characters & rational recognition of adult characters will provide a binary sense of dialogs in drama.
    Keywords: Child Language, Child Character, Speech Act, Interaction, Radio Drama
  • Amir Hasan Nedaei *, Reza Khanlari Pages 137-156
    The Introduction of “Computer generated Imagery” or CGI has revolutionized every aspect of motion picture special effects, creating a fantasy world which had never existed. Digital cinema has its own genealogy; giving rise to a system of simulations which is totally believable by audience. This article studies this system of simulations and shows how it came to existence. The main hypothesis is that digital technology paved the way for a world of simulations and these simulations made a system of visual codes. These visual codes sometimes had no real world referents (angels with two long wings for instance) or involved events that were not likely to unfold in front of a camera (like sinking of Titanic).
    First, we provide a historical survey of digital cinema and then we can study the importance and effects of this attitude in the contemporary cinema. This article is descriptive and analytic considering documents and studying relevant feature film. Selection of the films was random, mainly based on their effect on cinema when they were released.
    The result of this paper shows that a special kind of aesthetic has been created which through its simulations has an impact on audience’s perception. In a sense, thanks to digital cinema, a digital metaphysics has emerged.
    Keywords: Digital Cinema, Digital Technology in Film, Simulations, Computer Generated Imagery (CGI), Aesthetic of the Contemporary Cinema