فهرست مطالب

  • سال بیست و یکم شماره 1 (پیاپی 81، بهار 1398)
  • تاریخ انتشار: 1398/02/11
  • تعداد عناوین: 6
|
  • سید افشین مساوات*، حجت الله مظاهری لقب، حسن سلطان لو، رجب چوکان صفحات 1-15
    ذرت یکی از مهم ترین گیاهان دانه ای و علوفه ای است که  نقش مهمی در صنایع غذایی و تغذیه دام و طیور دارد. به منظور ارزیابی اثر ژنتیکی، عمل ژن ها و شناسایی بهترین ترکیب هیبریدی برای صفات مورفولوژیک ذرت، آزمایشی طی سال 1392 بصورت تلاقی های دی آلل دو طرفه با ده والد در ایستگاه تحقیقات کشاورزی گرگان اجرا شد. نتاج جهت بررسی در دو مکان (ایستگاه تحقیقات کشاورزی عراقی محله گرگان و ایستگاه تحقیقات کشاورزی گنبد) در سه تکرار در سال 1393 کشت شدند. برای داده های مربوط به صفات تعداد روز از سبز شدن تا ظهور کاکل، تعداد روز از ظهور کاکل تا رسیدگی فیزیولوژیک، تعداد ردیف دانه در بلال، عملکرد دانه، ارتفاع بوته و تعداد دانه در ردیف بلال، تجزیه واریانس جداگانه در هر مکان انجام و سپس تجزیه مرکب صورت گرفت. معنی دار بودن اثر ترکیب پذیری عمومی و خصوصی برای اکثر صفات نشان داد که هر دو اثر افزایشی و غیرافزایشی در کنترل این صفات موثر بوده و درجه غالبیت بیشتر از یک نیز نشان دهنده عمل فوق غالبیت ژن ها در کنترل این صفات بود. در کلیه صفات مورد بررسی مقدار پایین وراثت پذیری خصوصی و مقدار بیشتر واریانس غالبیت، نشان دهنده اهمیت بیشتر اثرات غالبیت در کنترل ژنتیکی این صفات بود. نتایج این آزمایش نشان داد که در اصلاح ذرت برای صفاتی نظیر تعداد روز از ظهور کاکل تا رسیدگی فیزیولوژیک و تعداد ردیف دانه در بلال، گزینش نقشی نداشته و باید از روش های مبتنی بر هیبریداسیون استفاده کرد.
    کلیدواژگان: ترکیب پذیری، کنترل ژنتیکی، لاین های ذرت و وراثت پذیری
  • سهیلا اسدی، اسماعیل رضایی چیانه*، رضا امیرنیا صفحات 16-30
    به منظور بررسی اثر الگوی کاشت و منبع کود بر خصوصیات گیاهی زراعی نخود و بزرک در شرایط دیم، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در سال زراعی 96- 1395 در مزرعهای در استان آذربایجان غربی- شهرستان نقده اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل الگوی کاشت در شش سطح: کشت خالص نخود، کشت خالص بزرک، کشت مخلوط جایگزین با نسبت یک ردیف بزرک و یک ردیف نخود، کشت مخلوط ردیفی با نسبت دو ردیف بزرک و دو ردیف نخود، کشت مخلوط ردیفی با نسبت دو ردیف بزرک و چهار ردیف نخود، کشت مخلوط ردیفی با نسبت چهار ردیف بزرک و  دو ردیف نخود و منبع کود در چهار سطح: عدم مصرف کود (شاهد)، 100 درصد کود شیمیایی (NPK)، کود زیستی (فسفات بارور2 + ازتو بارور1 + پتا بارور2+ سولفوبارور1) و ورمی کمپوست (10 تن در هکتار) بودند. نتایج نشان داد که الگوهای کاشت مخلوط و منابع کودی بر عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیک، میزان و عملکرد روغن بزرک و عملکرد دانه، عملکرد بیولوژیک، تعداد گره های ریشه و میزان پروتئین دانه نخود تاثیر معنی داری داشتند. بیشترین عملکرد دانه هر دو گونه از تیمار کشت خالص به دست آمد (بزرک 945 و نخود 629 کیلوگرم در هکتار)، اما میانگین عملکرد هر یک از دو گیاه در واحد سطح یکسان بیشتر از عملکرد دانه مورد انتظارآنها بود (بزرک 5/161 و نخود 5/128 کیلوگرم در هکتار). میزان روغن دانه بزرک به میزان 6/6 درصد و میزان پروتئین دانه نخود به میزان 2/20 درصد در کشت مخلوط نسبت به کشت خالص بالاتر بود. نتایج نشان داد که مصرف منابع کودی به خصوص ورمی کمپوست باعث بهبود خصوصیات گیاهی مورد مطالعه در هر دو گیاه نسبت به شاهد شد. بیشترین نسبت برابری زمین کل (55/1) از کشت مخلوط چهار ردیف نخود و دو ردیف بزرک در تیمار عدم مصرف کود بدست آمد که معادل 55 درصد افزایش در بهره وری استفاده از زمین نسبت به کشت خالص دو گونه بود. با توجه به اهداف کشاورزی پایدار با هدف کاهش مصرف نهاده های شیمیایی، در این آزمایش تیمار عدم مصرف کود برای نسبت کشت مخلوط چهار ردیف نخود و دو ردیف بزرک مناسب تر بود.
    کلیدواژگان: پروتئین دانه، روغن دانه، کود زیستی، نسبت برابری زمین و ورمی کمپوست
  • نرگس خمدی، مجید نبی پور*، حبیباللهروشنفکر، افراسیاب راهنما صفحات 31-44
    به منظور ارزیابی اثر پرایمینگ بذر و محلول پاشی اکسین و سیتوکینین بر عملکرد دانه گندم رقم چمران، آزمایشی به صورت فاکتوریل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در دانشکده کشاورزی دانشگاه شهید چمران اهواز طی سال های زراعی 95-1394 و 96-1395 انجام شد. تیمارهای آزمایشی شامل پرایمینگ بذر (در دو سطح؛ هیدروپرایمینگ و بدون پرایمینگ) و محلول پاشی تنظیم کنندهای رشد اکسین و سیتوکینین (در نه سطح در یک و دو هفته پس از گلدهی) بودند. نتایج نشان داد که هیدروپرایمینگ بذر باعث افزایش معنی دار عملکرد دانه تا هشت درصد نسبت به شاهد بدون پرایمینگ شد (به ترتیب 7030 و 6507 کیلوگرم در هکتار). محلول پاشی اکسین و سیتوکینین بر فتوسنتز و پروتئین های محلول برگ پرچم اثر مثبت داشت. بعلاوه تعداد سلول های آندوسپرم دانه در این تیمارها افزایش داشتتد. بیشترین تاثیر در افزایش قدرت منبع در محلول پاشی سیتوکینین در هر دو زمان محلول پاشی مشاهده شد. سرعت پر شدن دانه نیز در محلول پاشی سیتوکینین - سیتوکینین بیشتر بود (79/1 میلی گرم در روز) بود. عملکرد دانه در تیمار محلول پاشی سیتوکینین در هر دو مرحله (7891 کیلوگرم در هکتار) در مقایسه با عدم محلول پاشی، 7/24 درصد بیشتر بود. نتایج این آزمایش نشان داد که پرایمینگ بذر باعث افزایش تعداد سنبله در واحد سطح شد. محلول پاشی اکسین و سیتوکینین نیز با افزایش قدرت منبع و مخزن فیزیولوژیکی، می توانند باعث افزایش عملکرد دانه گندم شوند.
    کلیدواژگان: پر شدن دانه، تنظیم کننده های رشد، سلول های آندوسپرم، گندم و هیدروپرایمینگ
  • محمد امین مکوندی، موسی مسکر باشی*، پیمان حسیبی، حسن حمدی صفحات 45-61
    شناخت شاخص های توسعه و رشد و نمو برگی و مطالعه فیلوکرون ارقام تجاری نیشکر  با هدف مدیریت بهتر عملیات زراعی بسیار حائز اهمیت است. بدین منظور آزمایشی در شرایط مزرعه ای در کشت صنعت نیشکر امیرکبیر واقع در جنوب خوزستان در سال زراعی 96-1395 در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار اجرا شد. ارقام زراعی نیشکر شاملCP69-1062, CP57-614, CP73-21 بودند. نتایج نشان داد که فیلوکرون تحت تاثیر خصوصیات ارقام قرار داشته و سرعت ظهور برگ در رقم CP57-614 در حد بیشینه و ارقام CP69-1062 و CP73-21 به ترتیب در رده بعدی قرار گرفتند. رقم CP73-21 از ثبات رشد برگ بیشتری برخوردار بود، اما از نظر تعداد و سطح برگ با سایر ارقام برابری نداشت. ارقام نیشکر از نظر صفات سطح برگ و تعداد برگ فعال همبستگی معنی داری داشتند، اما رقم CP69-1062 از ضریب همبستگی بالاتری نسبت به دو رقم دیگر برخوردار بود. با کاهش دما در پاییز و زمستان، رشد و نمو برگ کاهش و از این لحاظ بیشترین حساسیت به سرما در رقم CP57-614 مشاهده شد. رقم CP69-1062 دارای بیشترین عملکرد ساقه بود، اما ارقام CP73-21 و CP57-614 از نظر خصوصیات کیفی برتر بودند. با توجه به تفاوت های ارقام نیشکر، استفاده از اطلاعات مراحل رشد و نمو برگی این ارقام می تواند مدیریت دقیق تر مزارع بر حسب خصوصیات زراعی هر رقم و افزایش بهره وری استفاده از نهاده ها و تولید عملکرد مطلوب آنها را امکان پذیر نماید.
    کلیدواژگان: سرعت ظهور برگ، سطح برگ، عملکرد ساقه، نیشکر و همبستگی صفات
  • علی احسانی پور، حمید عباس دخت*، منوچهر قلی پور، علیرضا ابدالی مشهدی صفحات 62-81
    این آزمایش با هدف ارزیابی کارایی مصرف تابش و کنترل علف های هرز در سال زراعی 96-1395 در دو مکان در شهرستان اهواز به صورت طرح بلوک های کامل تصادفی با 14 تیمار و چهار تکرار اجرا شد. تیمار های آزمایشی عبارت بودند از: کشت خالص نیشکر، کشت خالص سویا، کشت خالص لوبیا چشم بلبلی، کشت خالص سویا + رایزوبیوم، کشت خالص لوبیا چشم بلبلی + رایزوبیوم، کشت خالص نیشکر + مایکوریزا، کشت مخلوط نیشکر و لوبیا چشم بلبلی، کشت مخلوط نیشکر و سویا، کشت مخلوط نیشکر و لوبیا چشم بلبلی + رایزوبیوم، کشت مخلوط نیشکر و سویا + رایزوبیوم، کشت مخلوط نیشکر + میکوریزا و لوبیا چشم بلبلی، کشت مخلوط نیشکر + میکوریزا و سویا، کشت مخلوط نیشکر + میکوریزا و سویا + رایزوبیوم و کشت مخلوط نیشکر + میکوریزا و لوبیا چشم بلبلی + رایزوبیوم. نتایج نشان داد که کارایی مصرف تابش در تیمارهای کشت مخلوط برتر از کشت خالص بود و بیش ترین مقدار کارایی مصرف تابش در نیشکر (9/1 گرم بر مگاژول) و بالاترین نسبت برابری زمین (06/2) و بیش ترین عملکرد ساقه نیشکر (8/112 تن در هکتار) در تیمار کشت مخلوط نیشکر + میکوریزا + لوبیا چشم بلبلی + رایزوبیوم به دست آمد. در تیمارهای کشت مخلوط، کنترل علف های هرز بدون استفاده از علف کش های شیمیایی به خوبی انجام شد. ضریب خاموشی نور در لوبیا و سویا در دو مکان تفاوت معنی داری داشت، ولی برای گیاه نیشکر تفاوت معنی داری مشاهده نشد. در لوبیا چشم بلبلی بیش ترین شاخص سطح برگ (6/4) و کم ترین ضریب خاموشی نور(427/0) در کشت خالص لوبیا چشم بلبلی تلقیح شده با رایزوبیوم مشاهده شد. بیش ترین ضریب خاموشی نور برای گیاه نیشکر در کشت خالص (473/0) و بیش ترین ضریب خاموشی نور برای گیاه لوبیا چشم بلبلی در کشت مخلوط با نیشکر (595/0) به دست آمد. نتایج این آزمایش نشان داد که اثرات هم افزایی حضور هم زمان میکوریزا و لوبیا چشم بلبلی در کنار نیشکر، بر صفات و شاخص های مورد ارزیابی در این پژوهش مثبت بود و استفاده از میکوریزا و رایزوبیوم و بهره گیری از بقولات در کشت مخلوط، باعث بهبود وضعیت حاصلخیزی خاک، افزایش کارایی استفاده از زمین و تابش شد. در تیمارهای کشت مخلوط کنترل علف های هرز نیز موثرتر اتجام شد.
    کلیدواژگان: سویا، شاخص سطح برگ، ضریب خاموشی نور، لوبیا چشم بلبلی و نسبت برابری زمین
  • محمد محمدیان*، علیرضا آستارایی، امیر لکزیان، حجت امامی، مسعود کاووسی صفحات 82-95
    استفاده از کود نیتروژن نقش مهمی در افزایش تولید انواع محصولات کشاورزی در سراسر جهان دارد. به منظور دستیابی به رهیافتی موثر در ارتقای کارایی مصرف کود در نیتروژن برنج (رقم شیرودی)، آزمایشی در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 13 تیمار و سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی معاونت موسسه تحقیقات برنج کشور در مازندران (آمل) در سال های 1394 و 1395 اجرا شد. تیمارهای آزمایشی عبارت بودند از: بدون مصرف نیتروژن (شاهد) (N0)، مصرف تقسیطی 115 کیلوگرم نیتروژن در هکتار (N1)، مصرف 115 و 5/57 کیلوگرم نیتروژن در هکتار کود اوره با پوشش گوگردی (SCU) (به ترتیب N2 و N3)، مصرف 115 و 5/57 کیلوگرم نیتروژن در هکتار کود اوره سوپرگرانوله (به ترتیب N4 و N5)، مصرف 115 و 5/57 کیلوگرم نیتروژن در هکتار کود سولفات آمونیوم (به ترتیب N6 و N7)، مصرف نانو کود نیتروژن+ 50 درصد کود نیتروژن توصیه شده (N8)، استفاده از باکتری های آزوسپیریلیوم، ازتوباکتر و آزوسپیریلیوم + ازتوباکتر (به ترتیب N9، N10 و N11) و هر یک همراه با مصرف 5/57 کیلوگرم نیتروژن در هکتار از منبع اوره مصرف کود طبق عرف زارع (115 کیلوگرم نیتروژن در هکتار از منبع اوره تماما قبل از نشاکاری) (N12). نتایج آزمایش نشان داد که اثر تیمارهای کودی روی عملکرد دانه، ماده خشک، شاخص برداشت، محتوای نیتروژن دانه و کاه، میزان کل جذب نیتروژن، شاخص برداشت نیتروژن و انواع کارایی های مصرف کود نیتروژن، اثر معنی داری داشتند. بیشترین عملکرد دانه (7869 کیلوگرم در هکتار) از تیمار 115 کیلوگرم در هکتار نیتروژن از منبع سولفات آمونیوم (N6) به دست آمد. بیشترین مقدار بهره وری نسبی (2/136 کیلوگرم بر کیلوگرم)، کارایی زراعی (1/38 کیلوگرم بر کیلوگرم)، کارایی بازیافت (8/90 درصد)، کارایی فیزیولوژیکی (42 کیلوگرم بر کیلوگرم) و کارایی داخلی نیتروژن (2/54 کیلوگرم بر کیلوگرم) از تیمار 5/57 کیلوگرم نیتروژن در هکتار کود اوره سوپرگرانوله (N5) به دست آمد. نتایج نشان داد که جایگذاری عمقی کود اوره سوپرگرانوله به دلیل افزایش میزان جذب نیتروژن باعث کاهش تلفات کود نیتروژن شده و مزیت نسبی بیشتری نسبت به سایر منابع کود نیتروژن در زراعت برنج دارد.
    کلیدواژگان: باکتری های آزادزی، برنج، جایگذاری کود و کارایی مصرف نیتروژن
|
  • Afshin Mosavat*, Hojatollah Mazahery, Laghab, Hassan Soltanloo, Rajab Choukan Pages 1-15
    Maize is one of the most important grain and forage plants that has a unique role in the food and feed, especially poultry feed. To study the genetic effects, genes act and identify the best hybrid combination for morphological traits, experiment was carried out in diallel cross layout using 19 parents at Gorgan Agricultural Research Station, Iran in 2013. The progenies were planted in three replications at two locations; Gorgan- Araghi-Mahaleh and Gonbad Agricultural Research Stations, Iran in 2014. The datas for days from emergence to silking, days from silking to physiological maturity, number of row.ear-1, grain yield, plant height and number of grain.ear-1, analysis of variance performed in each location separately and then combined analysis was performed. The significant General Combining Ability (GCA) and Specific Combining Ability (SCA) for most plant traits showed that both additive and non-additive effects were involved in controlling traits and dominance degree greater than one also indicated the over-dominance of genes in controlling these traits. For all plant traits, low narrow sense heritability and a greater amount of dominance of variance indicated that dominance effects were more important in genetic control of plant traits. Result showed that, to improve the traits such as days from silking to physiological maturity and number of row.ear-1, selection cannot be taken and hybridization based criterias seems to be more beneficial.
    Keywords: Combining ability, Genetic control, Heritability, Maize lines
  • Soheila Asadi, Esmael Rezaei, Chiyaneh*, Reza Amirnia Pages 16-30
    To study the effect of fertilizer and planting pattern on chickpea and linseed plant traits in dryland farming, a field experiment was conducted in factorial layout based on randomized complete block design with three replications in Naqadeh, Iran during growing season of 2016-2017. Treatments were included six substitutive cropping patterns; sole cropping of chickpea, sole cropping of linseed, 1 row chickpea: 1 row linseed, 2 rows chickpea: 2 rows linseed, 4 rows chickpea: 2 rows linseed, 2 rows chickpea: 4 rows linseed and four fertilizer sources: control (without fertilizer; Control), 100% chemical fertilizers (NPK), biofertilizers (Azoto Barvar1+ Phosphate Barvar2+ PotaBarvar2+ Sulfur Barvar1) and vermicompost (10 t.ha-1).  Results showed that the effect of intercropping patterns and fertilizer sources on seed yield, biological yield, oil content and oil yield of lineseed and seed yield, biological yield, number of nodules and protein content of chickpea were significant. The highest seed yield of both species was obtained from sole cropping (linseed 945 and chicpea 629 kg.ha-1), but the mean seed yield of each crop in the same unit area was higher than sole cropping (linseed 161.5 and chickpea 128.5 kg.ha-1). The oil content of linseed (6.6%) and protein content of chickpea seed (20.2%) were higher in intercropping compared to sole cropping. Fertilizer resources, especially vermicompost, increased the plant traits of both species compared to control. The maximum LER (1.55) was obtained from 4 rows of chickpea + 2 rows of linseed in control (without fertilizer application) treatment that means 55% of profitability of intercropping compared to sole cropping. According to the objectives of sustainable agriculture concerning elimination in chemical inputs application, intercropping pattern of 4 rows of chickpea + 2 rows of linseed, without fertilizer application, was more suitable in this experiment.
    Keywords: Biofertilizer, Land Equivalent Ratio, Seed oil content, Seed Protein, Vermicompost
  • Narges Khamdi, Majid Nabipour*, Habibollah Roshanfekr, Afraceab Rahnama Pages 31-44
    In order to evaluate the effect of seed priming and application of cytokinin and auxin on grain yield of wheat cv. Chamran, an experiment was carried out in Agriculture Faculty of Shahid Chamran University of Ahvaz, Iran, during 2015-2016 and 2016-2017 growing seasons. Experiment was carried out in a factorial arrangement based on randomized complete block design with three replications. Treatments included seed priming (hydropriming and control) and plant growth regulators application (nine cytokinin and auxin application levels at 1 and 2 weeks after anthesis). Results showed that hydropriming treatment significantly increased grain yield about 8% compared to control (7030 and 6507 kg.ha-1, respectively). Application of cytokinin and auxin had positive effects on photosynthesis and soluble proteins content of flag leaf. In addition number of endosperm cells was increased in these treatments. The highest effect on increasing source strength was observed in application of cytokinin in both times of foliar application. Grain filling rate was significantly higher (1.79 mg.day-1) in cytokinin-cytokinin foliar application. Grain yield in foliar application of cytokinin-cytokinin (7891 kg.ha-1) was 24.7% higher, compared to control (application of water in both times). Interaction of seed priming and plant growth regulators application was not significant for any evaluated traits. Results of this experiment showed that seed priming caused increase in number of spike.m-2. Foliar application of auxin and cytokinin also may increase grain yield of wheat by enhancement of physiological source and sink strength.
    Keywords: Endosperm cells, Grain filling, Hydropriming, Plant growth regulators, Wheat
  • Mohammad Amin Makvandi, Mousa Meskarbashi*, Peyman Hasibi, Hasan Hamdi Pages 45-61
    Identify the indices of leaf growth and development and study of phyllochron in commercial cultivars of sugarcane with the aim of better management of agricultural practices is very important. A field experiment was conducted in Amir Kabir Agroindustry in the south of Khuzestan, Iran in 2015-16 in randomized complete block design with three replications. The sugarcane cultivars included; CP69-1062, CP57-614 and CP73-21. Results showed that phyllochron was influenced by the characteristics of the cultivars and the leaf emergence rate in the CP57-614 cultivar was maximum and CP69-1062 and CP73-21 cultivars were in the next rank, respectively. CP73-21, although had more growth and developmental stability, but was not equal in number and leaf area with other cultivars. Significant correlation observed between leaf area and active leaf number in sugarcane cultivars, but CP69-1062 had higher correlation coefficient than others. With temperature drop in autumn and winter, the growth and development of the leaves decreased and the highest sensitivity was observed in the CP57-614 cultivar. CP69-1062 produced the highest stem yield but in terms of quality characteristics, CP73-21 and CP57-614 cultivars were superior. Considering the differences in sugarcane cultivars, the use of information obtained from the growth stages and leaf development of sugarcane cultivars may lead to accurate management of field based on the characteristics of each cultivar and increase the productive use of inputs to produce optimal yield.
    Keywords: Correlation, Leaf appearance rate, Leaf area, Stem yield, Sugarcane
  • Ali Abdali Mashhadi, Hamid Gholipour*, Manochehr Abbasdokht, Ali Reza Ehsanipour Pages 62-81
    To evaluate radiation use efficiency and weed control, this experiment was conducted in two locations in Ahwaz, Iran, in a randomized complete block design with 14 treatments and four replications in 2016-2017. Treatments included: Sole sugarcane, Sole soybean, Sole cowpea, Sole soybean+rhizobium, Sole cowpea+rhizobium, Sole sugarcane+mycorrhizal, Intercropping sugarcane with cowpea, Intercropping sugarcane with soybean, Intercropping sugarcane with cowpea+rhizobium, Intercropping sugarcane with soybean+rhizobium, Intercropping sugarcane+mycorrhiza and cowpea, Intercropping sugarcane+mycorrhiza and soybean, Intercropping sugarcane+mycorrhiza and soybean+rhizobium, Intercropping sugarcane+mycorrhiza and cowpea+rhizobium. Results showed that radiation use efficiency in intercropping treatments was superior than sole cropping and the highest radiation use efficiency (1.9 g.Mj-1) and also the highest LER (2.06) and the highest stem yield of sugarcane (112.8 t.ha-1) was obtained in sugarcane+mycorrhiza and cowpea+rhizobium treatment. Weeds were well controlled without application of herbicides in intercropping treatments. Light extinction coefficient (K) for cowpea and soybeans was significantly different in two locations, but there was no significant difference for sugarcane. The highest LAI for cowpea (4.6) and the lowest K (0.427) were observed in the sole cowpea+rhizobium. The highest K for sugarcane (0.473) was obtained in sole cropping and the highest K for cowpea (0.595) was obtained in intercropping with sugarcane. Results of this experiment showed that the synergistic effects of mycorrhiza and cowpea and sugarcane on evaluated characteristics were positive, therefore the use of mycorrhiza and rhizobium and intercropping of legume crops improved soil fertility, land and radiation use efficiency. In addition, weeds were effectively controlled in intercropping treatments.
    Keywords: Cowpea, Land Equivalent Ratio, Leaf Area Index, Light Extinction Coefficient, Soybean
  • Mohammad Mohammadian*, Ali Reza Astaraie, Amir Lakzian, Hojat Emami, Masoud Kavousi Pages 82-95
    The use of nitrogen fertilizer has a key role in enhancing agricultural productivity worldwide. In order to achieve an effective approach to enhance nitrogen use efficiency in rice, a field experiment was conducted in a randomized complete block design with three replications and 13 treatments on Shiroudi, a high yielding rice cultivar in Rice Research Institute of Iran (Amol) in 2015 and 2016. Treatments were included: N0: Without N fertilizer (Control), N1: split application of 115 kg.ha-1, (N2, N3), (N4, N5) and (N6, N7) application of 115 and 57.5 kg.ha-1 N from Sulfur Coated Urea (SCU), Urea Super Granule (USG) and Ammonium Sulfate (AS) sources, respectively. Nitrogen nanofertilizer+ 50% of recommended N fertilizer (N8), application of Azospirillium, Azotobacter and Azospirillium + Azotobacter (N9, N10 and N11), farmers nitrogen fertilizer practice (115 kg.ha-1 from source of urea) (N12). Results showed that the effect of nitrogen fertilizer treatments on grain yield, dry matter, harvest index, grain and straw N content, total N uptake, N harvest index and all N use efficiency indices were significant. The highest grain yield (7869 kg.ha-1) was obtained from N6 (115 kg.ha-1 N from source of ammonium solfate). The highest rates of PFP (136.2 kg.kg1), AEN (38.1 kg.kg-1), REN (90.8 %), PEN (42 kg.kg-1) and IEN (54.2 kg.kg-1) were obtained from N5 (USG) treatment. Based on the results of this experiment, deep placement of USG fertilizer due to higher N uptake may led to reduce N losses and has relative advantage campared to other N fertilizer sources in rice production.
    Keywords: Deep Placement, Free-living Nitrogen Fixing Bacteria, Nitrogen Use Efficiency, Rice