فهرست مطالب

  • سال دوازدهم شماره 1 (بهار و تابستان 1398)
  • تاریخ انتشار: 1397/09/04
  • تعداد عناوین: 8
|
  • سعید دانش یار*، محمدرضا کردی، مهدی کدیور، سمانه افشاری صفحات 1-12
    هدف
    هدف از این پژوهش، بررسی اثر تمرین استقامتی بر بیان میر-196 و میر-133 (miR-196a , miR-133a) در بافت چربی سفید زیر پوستی است.
    روش شناسی
     16 موش صحرایی نژاد ویستار به صورت تصادفی به دو گروه؛ 1)کنترل (تعداد:هشت) و 2) تمرین استقامتی (تعداد:هشت) تقسیم شدند. موش های گروه های تمرینی، به مدت هشت هفته، تحت تمرین استقامتی تداومی بر روی نوارگردان قرار گرفتند. برای اندازه گیری بیان نسبی ژن های هدف از روش ریل تایم پی سی آر (Real Time–PCR) استفاده شد.
    نتایج
    داده ها نشان داد که بیان نسبی ژن «پروتئین غیر جفت کننده یک» (UCP1) در گروه استقامتی در قیاس با گروه کنترل به صورت معناداری بیشتر بود (P<0/05). با این حال، بیان میر-196 و میر-133 (miR-196a , miR-133a) در گروه استقامتی در قیاس با گروه کنترل از نظر آماری تفاوت معناداری نداشت (P>0/05).
    نتیجه گیری
    یافته های این مطالعه نشان داد که تمرین استقامتی تغییری در بیان میر-196 و میر-133 (miR-196a , miR-133a) در بافت چربی سفید زیرپوستی ایجاد نمی کند؛ دلالت بر این که «بیش تنظیمی بیان ژن پروتئین غیر جفت کننده یک (UCP1) ناشی از تمرین استقامتی»، با تغییرات بیان میر-196 و میر-133 مرتبط نیست.
    کلیدواژگان: تمرین استقامتی، میر196، میر133، بافت چربی سفید
  • معرفت سیاه کوهیان*، کمیل موسوی، الهه ممشلی صفحات 13-25
    هدف
    از پژوهش حاضر ارائه روشی جدید برای برآورد رکورد دوهای 200، 400، 800، 1500 و 5000 متر بر اساس رکورد دوی 100 و 10000 متر مبتنی بر نظریه سیستم های انرژی فاکس و ماتیوس و بررسی همگرایی مدل پیشنهادی با روش مبنا در مردان جوان فعال بود.
    روش تحقیق
    تعداد 50 نفر از دانشجویان پسر فعال (میانگین ± انحراف معیار سنی 1/98 ± 18/11سال، قد 3/27 ± 171/89سانتی متر، BMI : 1/76±21/11کیلوگرم/مترمربع، VO2max : 3/67 ± 51/08میلی لیتر/کیلوگرم/دقیقه) به صورت هدفمند انتخاب و به طور تصادفی به 5 گروه 10 نفره (گروه های دوی 200، 400، 800، 1500 و 5000 متر) تقسیم شدند. رکورد دوی 100 و 10000 متر تمامی آزمودنی ها در دو جلسه مجزا، حداقل با فاصله زمانی 72 ساعت اندازه گیری و ثبت شد. سپس هر گروه یکی از ماده های دوی200، 400، 800، 1500 و 5000 متر را با فاصله 72 ساعت اجرا کردند و رکوردها ثبت شد (روش مبنا). در نهایت، رکورد دوی200، 400، 800، 1500 و 5000 متر آزمودنی ها با استفاده از معادلات برازش شده مبتنی بر سیستم های انرژی فاکس و ماتیوس محاسبه شد. برای ارزیابی همگرایی بین دو روش، از مدل گرافیکی بلاند- آلتمن و همگرایی درونی(ICC) استفاده شد.
    نتایج
    نتایج حاکی از همگرایی بالایی بین معادلات پیشنهادی با روش مبنا بود.
    نتیجه گیری
    بر اساس نتایج می توان نتیجه گیری نمود که معادلات پیشنهادی می تواند به عنوان ابزاری کاربردی برای پیشگویی و برآورد رکورد دوهای 200، 400، 800، 1500 و 5000 متر برای ورزشکاران دوهای نیمه استقامت مورد استفاده قرار گیرد.
    کلیدواژگان: معادلات پیشگو، دو و میدانی، همگرایی، سیستم های انرژی
  • تهمینه ایران دوست، احمد عبدی*، آسیه عباسی دلویی صفحات 43-57
    هدف
    مقاومت به انسولین از عوامل اصلی در گسترش دیابت نوع 2 به شمار می رود. برخی آدیپوکاین ها بر مقاومت به انسولین نقش دارند که مهمترین این ادیپوکاین ها رزیستین می باشد. هدف از این پژوهش بررسی اثر یک دوره تمرین هوازی همراه با مکمل یاری دارچین بر رزیستین و شاخص های قندی در موش های مقاوم به انسولین می باشد.
    روش شناسی
    36 سر موش صحرایی انتخاب و به چهار گروه (کنترل، تمرین ، عصاره دارچین و عصاره تمرین- عصاره دارچین) تقسیم شدند. دوره تمرینی به مدت 8 هفته اجرا شد که هر هفته 5 روز و شدت تمرین 75-80 درصد حداکثر اکسیژن مصرفی بود. به گروه های عصاره دارچین و –تمرین- عصاره دارچین ، 200 میلی گرم به ازای هر کیلوگرم وزن بدن در روز محلول دارچین تزریق شد. نمونه های خونی 72 ساعت پس آخرین جلسه تمرین جهت اندازه گیری متغیر های مورد نظر جمع اوری شد. داده ها با استفاده از آنالیز واریانس یک طرفه در سطح معنی داری p<=0/05تحلیل شد.
    نتایج
    یافته ها نشان داد که سطوح رزیستین در هر سه گروه تجربی کاهش معنی داری داشت، انسولین و مقاومت به انسولین در گروه تمرین و عصاره- تمرین کاهش داشت. همچنین سطح گلوکز در گروه تمرین- عصاره کاهش معنی داری داشت.
    بحث و نتیجه گیری
    با توجه به یافته های پژوهش به نظر تمرین و عصاره دارچین و ترکیب این دو می تواند از طریق تاثیر بر ادیپوکاین رزیستین بر مقاومت به انسولین تاثیر داشته باشد.
    کلیدواژگان: تمرین هوازی، عصاره دارچین، رزیستین، مقاومت به انسولین، دیابت نوع 2
  • حمیده جاجرمی، علی یعقوبی * صفحات 77-87
    هدف پژوهش حاضر بررسی اثرمصرف مقادیر مختلف کافئین برفاکتورهای التهابی پروتئین واکنشگر-C و هموسیستئین متعاقب فعالیت ورزشی وامانده‌ساز درزنان دارای اضافه وزن غیرفعال بود. 12 زن غیرفعال دارای اضافه وزن بادامنه سنی 612±32/5سال و شاخص توده بدنی 3/63±27/82(kg/m2) انتخاب شدند. این پژوهش در 3مرحله و 2ماه و با رعایت اتمام قاعدگی آزمودنی‌ها و در حالت ناشتایی انجام شد. درجلسه اول (اتمام قاعدگی ماه اول)، آزمودنی‌ها کافئین را به صورت دارونما، درمرحله دوم (اتمام قاعدگی ماه دوم) آزمودنی‌ها کافئین به میزان متوسط (6 mg/kgbw) و درمرحله سوم (یک هفته بعد از مرحله دوم) کافئین به میزان بالا (9 mg/kgbw) مصرف و 30 دقیقه بعد ازهر بارمصرف کافئین، آزمون وامانده‌ساز بروس را انجام دادند. بعد از هر مرحله، ازآزمودنی‌ها خونگیری به عمل آمد و پس ازسانتریفوژ، مقدار CRP و هموسیستئین به ترتیب باروش‌های آنزیماتیک و ایمنونفلومتری اندازه‌گیری شدند. داده‌های پژوهش بااستفاده از آزمون‌های آماری تحلیل واریانس مکرر و آزمون تعقیبی LSD در سطح معنی‌داری 05/0P< تجزیه و تحلیل شدند.یافته‌های پژوهش نشان داد که مصرف مقدار متوسط کافئین (p<0/05) و همچنین مصرف مقدار بالای کافئین بر CRP زنان دارای اضافه وزن غیرفعال متعاقب فعالیت ورزشی وامانده‌ساز تاثیر نداشته است (p<0/05). در مقابل یافته‌های تحقیق نشان داد که مصرف مقدار متوسط کافئین (p>0/05) و همچنین مصرف مقدار بالای کافئین بر هموسیستئین زنان دارای اضافه وزن غیرفعال متعاقب فعالیت ورزشی وامانده‌ساز تاثیر داشته است (p>0/05). در نهایت می‌توان نتیجه گرفت احتمالا با مصرف دوزهای متوسط و بالای کافئین میزان التهاب ناشی از یک جلسه فعالیت ورزشی وامانده ساز را کاهش می دهد.
    کلیدواژگان: کافئین، فعالیت ورزشی وامانده ساز، پروتئین واکنشگر-C، هموسیستئین
  • مصطفی مرادی، فرهاد عظیمی*، مجتبی مرادی صفحات 89-100
    هدف
    ایمپالس اوسیلومتر به عنوان روشی غیرمستقیم در ارزیابی تغییرات راه های تنفسی ناشی از ورزش، در مقایسه با اسپیرومتر، کمتر مورد توجه قرار گرفته است. هدف مطالعه حاضر، مقایسه پاسخ راه های هوائی به یک جلسه فعالیت ورزشی زیربیشینه در هوای معتدل و سرد و رابطه داده های ایمپالس اوسیلومتر با اسپیرومتر می باشد.
    روش شناسی
    18 مرد با فعالیت جسمانی طبیعی و شاخص توده بدنی کمتر یا مساوی 25 و مستعد برونکواسپاسم ناشی از ورزش ، برای این مطالعه انتخاب شدند. پروتکل تحقیق شامل 6 دقیقه فعالیت زیربیشینه با 80 تا 90 درصد حداکثر ضربان قلب، روی ترمیل و در هوای 4 و25 درجه سانتیگراد آزمایشگاه بود. برای مقایسه داده های هوای سرد، به فاصله 48 ساعت، تست یکسان در هوای 22 درجه آزمایشگاه نیز از آزمودنی ها بعمل آمد.
    نتایج
    میان داده های اسپیرومتریک و اوسیلومتریک فعالیت ورزشی در هوای سرد و معتدل، رابطه معناداری مشاهده شد. داده های اسپیرومتری اختلاف معناداری را در مرحله پس از ورزش، در دو محیط سرد و معتدل نشان داد (p<0.05). اندازه گیری مقاومت تنفسی توسط ایمپالس اوسیلومتر اختلاف معناداری را در حداکثر کاهش شاخص راه های هوائی در هردو محیط شناسائی کرد.
    بحث و نتیجه گیری
    رابطه معنادار میان داده ها، کارآمدی اوسیلومتری در اندازه گیری پاسخ راه های هوائی به ورزش را نشان داد. نتایج نشان داد که هردو محیط می توانند با مکانیسم مشترک بیش پاسخی و خشک شدن راه هوائی، باعث بروز برونکواسپاسم ناشی از ورزش شوند.
    کلیدواژگان: برونکواسپاسم ناشی از ورزش، هوای سرد، ورزش، ایمپالس اوسیلومتر، اسپیرومتر
  • جلیل رئیسی*، محمد کرمی صفحات 101-114
    هدف این پژوهش بررسی کارایی سه روش بازگشت به حالت اولیه فعال، آب سرد و حمام متضاد بعد از مسابقه فوتبال بر عملکرد بازیکنان جوان حرفه ای بود. 25 نفر از فوتبالیست های جوان باشگاه فولاد مبارکه سپاهان در این پژوهش شرکت نمودند. جهت بررسی درک کوفتگی بازیکنان از پرسشنامه درک کوفتگی استفاده شد. به منظور سنجش عملکرد از آزمون سارجنت، هاف، سرعت دریبلینگ استفاده گردید. تحلیل نتایج حاکی از تاثیر معنی دار روش حمام متضاد نسبت به دو روش دیگر بود(0.001 =p). سرعت دریبلینگ به طور معنی داری افزایش(0.001 =p) و میزان درک کوفتگی بازیکنان به طور معنی داری کاهش یافت(0.001= p). توصیه می شود ورزشکاران جهت تسریع در روند بازگشت به حالت اولیه بعد از هر مسابقه از روش حمام متضاد به طور متناوب 3 دقیقه آب گرم با دمای 35 تا 38 درجه سانتیگراد و یک دقیقه آب سرد با دمای 12 تا 14 درجه و 3 مرتبه استفاده نمایند.
    کلیدواژگان: بازگشت به حالت اولیه فعال، بازگشت به حالت اولیه آب سرد، حمام متضاد، فوتبال
  • بابی سان عسکری، ناهید بیژه*، امیر رشیدلمیر صفحات 115-127
    هدف
    هدف از مطالعه حاضر بررسی اثر هشت هفته تزریق IGF-1 و تمرین مقاومتی بر بیان ژن هایCox-2 و p53 در بافت کولورکتال موش های صحرایی نر بود.
    روش شناسی
    در مجموع 28 سر موش صحرایی نر نژاد ویستار به طور تصادفی به چهار گروه شامل: تزریق سالین (کنترل)، تمرین مقاومتی+ تزریق سالین (تمرین)، تمرین مقاومتی+تزریق IGF-1 (ترکیبی)، تزریق IGF-1 (تزریق) تقسیم شدند. پروتکل تمرین مقاومتی (سه روز در هفته، 5 تکرار در سه دوره) شامل هشت هفته بالا رفتن از نرده با حمل باری که به دم بسته می شد. IGF-1 و سالین (1/5 میکروگرم در هر کیلوگرم در روز) قبل و پس از جلسات ورزشی تزریق می شد. سه روز پس از آخرین جلسه فعالیت ورزشی، بافت های کولورکتال جمع آوری شد و سطوح بیان ژن ها با استفاده از روش PCR ریل تایم اندازه گیری شد.
    نتایج
    در گروه های تمرین، تزریق و ترکیبی، بیان ژن p53 در بافت کلورکتال نسبت به گروه کنترل کاهش یافته بود (0/05> p). کاهش معناداری در سطوح بیان ژن Cox-2 در گروه تمرین نسبت به گروه کنترل مشاهده شد (0/002= p). سطوح Cox-2 بطور معناداری در گروه تزریق از گروه کنترل بالاتر بود (0/002= p). در گروه ترکیبی، سطوح Cox-2 بطور معناداری بالاتر از گروه تمرین بود (0/018= p).
    نتیجه گیری
    در مجموع، این مطالعه نشان داد که تزریق IGF-1 سطوح p53 را کاهش و سطوح Cox-2 را در کولورکتال موش ها افزایش می دهد. با این وجود، تمرین مقاومتی بیان p53 و Cox-2 را کاهش می دهد و موجب تعدیل کاهش p53 و افزایش Cox-2 ناشی از تزریق IGF-1 می شود.
    کلیدواژگان: تمرین ورزشی، سرطان کولورکتال، فاکتور رشد شبه انسولین-1، آپوپتوزیس
  • محمد محمدی * صفحات 129-141
    هدف
    شاخص های التهابی پیشگویی کننده بیماری های قلبی عروقی نسبت به پروفایل های لیپیدی در تشخیص این بیماری ها از دقت بالایی برخوردار هستند. ارائه الگوی تمرینی مناسب جهت کاهش سطح عوامل التهابی در این بیماران از اهمیت بالایی برخوردار است. هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر 8 هفته تمرین تناوبی با شدت بالا بر سطح پلاسمایی سلکتین- ای و شاخص‏های گلبول سفید در بیماران قلبی عروقی بود.
    روش شناسی
    از بیمارانی که به صورت داوطلبانه برای بازتوانی به بیمارستان قلب شهید رجایی تهران مراجعه کردند، تعداد 20 بیمار قلبی عروقی مرد (50 تا 70 سال) انتخاب شدند و به دو گروه (n=10) تمرین و کنترل تقسیم شدند. بعد از اندازه گیری اوج اکسیژن مصرفی، گروه تمرین به مدت 8 هفته، هر هفته 3 جلسه فعالیت تناوبی شامل 8 تکرار 4 دقیقه ای (2 دقیقه فعالیت و 2 دقیقه استراحت فعال) اجرا کردند. در حالی که گروه کنترل فعالیت منظمی نداشتند. قبل از شروع و 48 ساعت بعد از آخرین جلسه تمرین در شرایط ناشتایی خون گیری به عمل آمد. برای تجزیه و تحلیل آماری از آزمون T مستقل در سطح معنی داری 05/0 p< استفاده شد.
    یافته‏ ها
     تجزیه و تحلیل داده ها کاهش معناداری را در سلکتین- ای (P=0/01) و لنفوسیت ها (P=0/01) نشان داد. اما در پاسخ نوتروفیل ها، مونوسیت ها و ائوزینوفیل ها بین دو گروه تفاوت معناداری مشاهده نشد (0/05<P).
    نتیجه‏ گیری
     تمرین تناوبی با شدت بالا باعث کاهش سطح سلکتین- ای در بیماران عروق کرونری گردید. احتمالا بخشی از تاثیرات مفید تمرینات تناوبی با شدت در بیماران قلبی عروقی بالا ناشی از سازگاری بدن و در نتیجه کاهش سطح عوامل التهابی و سایتوکاین هایی باشد که بیشتر از لکوسیت ها منشا می گیرند.
    کلیدواژگان: بازتوانی قلبی، تمرین تناوبی با شدت بالا، سلکتین- ای، گلبول سفید
|
  • Saeed Daneshyar, Mohammad Reza Kordi, Mehdi Kadivar, Samane Afshari Pages 1-12
    Purpose
    The aim of current study was to investigate the effect of endurance training on expression of miR-196a and miR-133a and UCP-1 in subcutaneous white adipose tissue (WAT).
    Methods
    Sixteen wistar rats were divided into two groups included: 1) Control (n=8) and 2) Endurance Training (n=8). The subjects of training group underwent continues endurance training
    on treadmill for eight weeks. The gene expression of target genes was measured by Real Time–PCR method.
    Results
    Data showed that gene expression of UCP1 was significantly higher in trained group than control (P<0.05). However, the expression of miR-196a and miR-133a were not significantly different
    between trained and control groups (P>0.05).
    Conclusion
    The results of this study showed that the endurance training despite the increase in the UCP1 expression, did not change the expression of miR-196a and miR-133a in subcutaneous WAT, indicating that the increase of UCP1 expression occurred by the endurance training did not correspond to change of miR-196a and miR-133a expression induced by the endurance training.
    Keywords: Endurance training, miR-196a, miR-133a, White adipose tissue
  • Marefat Siahkouhin*, Soheil Moosavi, Elahe Mamashli Pages 13-25
    Purpose
    The aim of this study was to provide a new model for a new model for predicting 200, 400, 800, 1500, and 5000 m running records on the Fox & Matthews energy systems in young men.
    Methods
    Fifty active young men (mean ± SD age of 18.11 ± 1.98 years, Height: 171.89 ± 3.27 cm, BMI: 21.11 ± 1.76 kg/m2, VO2max: 51.08 ± 3.67 ml/kg/min) are purposefully selected and were
    randomly divided into 5 groups. 100 and 10,000 meters records of all subjects were measured in two separate sessions at least with an interval of 72 hours. Then the subject’s 200, 400, 800, 1500, 5000 m running times in each group were recorded with an interval of 72 hours. Finally, the records were calculated using the equations based on Fox & Matthews energy systems. Bland-Altman graphical plots as well as the intraclass correlation coefficient (ICC) statistical tests were used to evaluate the absolute agreement of the methods.
    Results
    The results showed predictive equations have high agreement with the criterion model (200 m ICC= 0.85, 400 m ICC= 0.83, 800 m ICC= 0.86, 1500 m ICC=0.89 and 500 m ICC=0.81).
    Conclusion
    According to the results of this study it can be concluded that the new model for predicting 200, 400, 800, 1500, and 5000 m running records can be used as a practical tool for predicting of distance running records among track and field athletes.
    Keywords: Prediction equations, Track, field, Agreements, Energy systems
  • Tahmineh Irandoost, Ahmad Abdi*, Asieh Abbassi Daloii Pages 43-57
    Purpose
    Insulin resistance is a major factor in the development of type 2 diabetes. Some adipokines have effect on insulin resistance, the most important of these adipokines is resistin. The aim of
    this study was to determine the effect aerobic training with cinnamon extract on supplementation resistin and glycemic indexes in rats with insulin-resistant.
    Methods
    Thirty-six wistar rats selected and randomly divided into four groups (control, training, cinnamon, and training-cinnamon). Training protocol performed for 8 weeks and 5 days a week with
    75-80% VO2max. Cinnamon and training - cinnamon group were injected 200 ml/kg/day cinnamon extract. 72 hours after the final training session blood samples were collected. Data were analyzed using one-way ANOVA at the significant level P≤0.05.
    Results
    The results showed that resistin levels lower significantly in training, cinnamon and cinnamon-training groups compared to control group (P=0.002). Insulin and insulin-resistance
    significantly low in training and training–cinnamon groups compared to control group (P=0.001, P=0.005 respectively). Also, glucose levels lower significantly in training–cinnamon group  comparedto control group (P=0.008).
    Conclusion
    According to the findings, it seems aerobic training; cinnamon extract supplementation and combination of these can through the effect on resistin adipokine, have an effect on insulin resistance. It seems to improve insulin action and insulin resistance mediation by reducing adipokines like resistin. It is likely that a combination of aerobic training and consumption of cinnamon extract can be considered for improve insulin resistance as a preventive approach to reduce the production of resistin.
    Keywords: Aerobic exercise, Cinnamon extract, Resistin, Insulin-resistant, Type 2 diabetes
  • Hamideh Jajarmi, Ali Yaghoubi* Pages 77-87
    The aim this study was investigated the effect of different doses of caffeine on some inflammatory factors in overweight women after exhaustive exercise. 12 inactive overweight women were selected aged 32.5±2.61 years and BMI 27.28±3.63 (kg/m2). This study was conducted in 3 steps and 2 months and with observance of subject’s menopause and in the fasting state. In the first session (the first month of menopause), subjects consumed caffeine for placebo, in the second stage (menopause second month) subjects consumed caffeine for average caffeine (6 mg/kg) and the third stage (after a week of second stage) subjects consumed caffeine for high levels (9 mg/kg) and carried Bruce exhaustive tests out 30 minutes after each dose of caffeine. After each stage, were taken at the subjects' blood samples. Data were analyzed by using repeated ANOVA and post hoc (LSD) at the significant level (p<0.05). The findings showed that consumption of moderate amounts of caffeine (p>0.05), as well as high levels of caffeine consumption had no effect on CRP of overweight inactive women after exhaustive exercise (P>0.05). The findings showed that consumption of moderate amounts of caffeine (p<0.05), as well as high levels of caffeine consumption had impact on homocysteine of overweight inactive women after exhaustive exercise (P<0.05). Finally, we can conclude that medium and high dose of caffeine, has decreased the inflammation induced exhaustive exercise.
    Keywords: Caffeine, Exhaustive Exercise, Reactive Protein C, Homocysteine
  • Mojtaba Moradi, Farhad Azimi, Mostafa Moradi Pages 89-100
    Purpose
    The efficacy of impulse oscillometry as an indirect measure of exercise-induced airway changes, compared to spirometry has not been comprehensively appreciated. The objective was to compare airway responses to cold temperature exercise and to recognize whether impulse oscillometry parameters relate to spirometry parameters.
    Methods
    18 physically active men with probable Exercise-Induced Bronchospasm (Body Mass Index ≤25) were screened for this study. The exercise protocol was two 6-min sub-maximal exercises of running on the treadmill with 80-90% Peak Heart Rate in either cold (4.0 ◦C) or moderate (25.0 ◦C) temperature. 48 h was observed between these two challenges.
    Results
    Strong correlations were found between cold and moderate temperature data for impulse oscillometry and spirometry. Spirometry revealed post-challenge significant difference in cold and moderate temperatures (p<0.05). Respiratory resistance measured by impulse oscillometry found to be significantly different in post-challenge peak falls for two conditions.
    Conclusions
    Significant correlations found within impulse oscillometry and spirometry data suggesting the efficacy of impulse oscillometry in evaluating airway responses to exercise challenges. Two challenges appeared to elicit Exercise-Induced Bronchospasm response by a similar mechanism of airway hyperresponsiveness and water loss.
    Keywords: Exercise, Induced Bronchospasm, Cold temperature, Exercise, Impulse oscillometry, Spirometry
  • Jalil Reisi*, Mohamad Karami Baseri Pages 101-114
    The aim of this study was to evaluate the efficacy of three post match recovery methods, active recovery, cold water immersion and contrast bath in young professional soccer players. 25 young soccer players of Sepahan FC Club participated in this study.In order to investigate the perception of fatigue perceived muscle soreness were measured. Vertical jump, Hoff and dribbling speed test were used to measure the functional performance of players, before and after each soccer match. The results indicated significant effect of contrast bath was opposed to the other two methods (p=0.001). Speed dribbling significantly increased (p=0.001) and the perceived soreness after using the contrast bath significantly decreased (p=0.001). It can be recommended to athlete to accelerate post match recovery using contrast bathing methods with 3 minutes warm water, 35-38 ˚ C temperature and 1 minutes cold water with 12-14 ˚ C, 3 repetitions alternatively.
    Keywords: Recovery, Cold Water Immersion, Contrast Bath, Soccer
  • Babisan Askari, Nahid Bijeh*, Amir Rashid Lamir Pages 115-127
    Purpose
    The aim of this study was to determine the effect of 8 weeks IGF-1 injection and resistance training on Cox-2 and p53 expression in colorectal of male Wistar rats.
    Methods
    A total of 28 male Wistar rats were randomly divided into 4 groups; saline injected control (Control), resistance training+saline injected (Training), resistance training+IGF-1 injected (Combined) and IGF-1 injected (Injection). Resistance training protocol consisted of climbing (three days/week, 5 reps/3 sets) a ladder carrying a load suspended from the tail for 8 weeks. IGF-1 and saline (1.5 µg/kg/day) were injected before and after exercise sessions. Three days after the last bout of exercise, colorectal tissues were collected and gene expression levels were analyzed using real-time PCR.
    Results
    In Training, Combined and Injection groups, p53 expression in the colorectal decreased compared with Control (p<0.05). A significant decrease of Cox-2 protein levels was observed in the Training group from the Control (p=0.002). Cox-2 levels were significantly higher in Injection group compared to Control group (p=0.002). In the Combined group, Cox-2 levels was significantly higher compared to Training group (p=0.018).
    Conclusions
    Taken together, this study demonstrates that IGF-1 injection decrease and increase p53 and Cox-2 expression in the colorectal of mice, respectively. However, resistance training decease p53 and Cox-2 expression, also attenuate decrease and increase p53 and Cox-2 expression altered by IGF-1 injection.
    Keywords: Exercise training, Colorectal cancer, Insulin- like growth factor-1, Apoptosis
  • Mohammad Mohammadi *, Khosrow Ebrahim, Sajad Ahmadizad, Tahereh Zand Pages 129-141
    aim
    cardiovascular disease predictive inflammatory markers are more accurate than lipid profiles in diagnosing diseases. It is important to provide appropriate training pattern in order to reduce the level of inflammatory factors in these patients. The aim of this study was to investigate the effect of 8 weeks of high-intensity interval training on plasma E-selectin levels and white blood cells indices in cardiovascular disease.
    Methods
    : Among patients who voluntary referred to Shahid Rjaie cardiovascular, medical and research center for cardiac rehabilitation, 20 patients (male, 50-70yr) were selected and randomly divided into two groups (n=10): High intensity interval training and control. After determining the VO2peak, subjects in HIIT group performed an interval protocol included 8 intervals of 2 min activity (running on treadmill) at 90% of VO2peak and 2 min active recovery at 30% of VO2peak, three session per week for 8 weeks. Whereas control group have not regular exercise training. Before the training and 48 hours after the last training session fasting blood samples were taken. Independent t-test at p<0.05 was used to statistically analysis.
    Results
    The analysis showed significant reduction in E-selectin (p=0.01) and lymphocytes (p=0.01), but there was no significant difference in neutrophils, monocytes and eosinophils responses between two groups (p>0.05).
    Conclusions
    High intensity interval training led to reducing inflammatory factors levels in cardiovascular patients. Probably part of the beneficial effects of high intensity interval training in cardiovascular disease caused by the inflammatory system adaptation and thus reduction the level of inflammatory factors and cytokines with leukocytes origin.
    Keywords: Cardiovascular diseases, E-selectin, high intensity interval training, white blood cells