فهرست مطالب

  • پیاپی 45 (پاییز 1398)
  • تاریخ انتشار: 1398/07/17
  • تعداد عناوین: 20
|
  • منوچهر اکبری*، راحله حسینی صفحات 1-17

    در این مقاله قصد نویسندگان بررسی دوبیتی های عامیانه هرات است این دوبیتی ها زمانی تقریبا چهارصد ساله را در بر میگیرد .روش بررسی به این صورت است که ابتدا حدود سیصد دوبیتی انتخاب و استخراج گردیده و تحلیل بر مبنای آن صورت پذیرفته و سپس این نتایج به صورت مختصر در این مقاله ذکر شده اند. از اصل دوبیتی ها در متن مقاله به دلیل محدودیت ؛بعضی دوبیتی ها گزینش شده است

    کلیدواژگان: دوبیتی، هرات، مخاطب، وزن، تشبیه، سبک، تفکر
  • جلیل تجلیل*، نگار رشید، علی محمد سجادی صفحات 19-38

    ادبیات دوره مشروطه با همه تحولاتی که در محتوا و فرم و قالب شعر فارسی ایجاد کرد، وامدار گذشته خود است. از آن جا که ماهیت انقلابی و پرشور شعر این دوره بیش از هر چیز نیازمند تقویت همگرایی جمعی و ملی و برانگیختن احساس میهن دوستی و بیگانه ستیزی ایرانیان بوده، خصایص حماسی - اعم از صوری و محتوایی- و ظرفیتهای انگیزشی شاهنامه فردوسی، یکی از بهترین زمینه ها برای دستیابی به این اهداف آرمانی به شمار می آمده است. مقاله حاضر با استفاده از روش توصیفی-تحلیلی و با بهره گیری از نظریه بینامتنیت در پی آن است که اثرپذیری دو تن از شاعران بزرگ دوره مشروطه یعنی ادیب الممالک فراهانی و فرخی یزدی را از شاهنامه فردوسی بررسی کند و مناسبات موجود میان اشعار آنها را در مولفه های گوناگون محتوا (بهره گیری از تلمیحات شاهنامه ای و موازی سازی و شبیه سازی تاریخی) و صورت (زبان، تصاویر بلاغی و مولفه های موسیقایی) تحلیل نماید. بر اساس نتایج پژوهش، این اثرپذیری یک تقلید صرف نبوده و این دو شاعر الگوهای جدیدی را به ویژه در زمینه دگردیسی شخصیتها و موازی سازی و شبیه سازی تاریخی ایجاد کرده اند. همچنین روابط بینامتنی اشعار این دو شاعر با شاهنامه از نوع بینامتنیت قوی است؛ زیرا در هر دو سطح محتوا و صورت از شاهنامه تاثیر پذیرفته اند.

    کلیدواژگان: شاهنامه، ادیب الممالک، فرخی یزدی، بینامتنیت، محتوا، صورت
  • منصوره ثابت زاده* صفحات 39-62

    در پژوهش حاضر، ویژگی های اوزان 4350 غزل سه شاعر شاخص به لحاظ تفاوتها و تشابهات وزنی و ارتباط با مضامین و معانی آنها مقایسه شده است. چنانکه بسامد اوزان نشان میدهد که بحر "رمل و مجتث" در غزل سعدی و حافظ و بحر "هزج و مضارع" در غزل مولوی بیشترین بسامد را دارند. اوزان غزل سعدی و حافظ که در دو سده متفاوت میزیستند مشابهت بیشتری دارند تا اوزان غزل سعدی و مولوی، که هم عصر بوده اند. رایجترین اوزان غزلیات سه شاعر، شامل 30 وزن است که 15 وزن آن بیشتر از سایرین بکار رفته اند. سعدی و حافظ اوزان ابداعی ندارند، در حالیکه نوآوری های وزنی در اوزان متناوب و تکراری مولوی بیشتر مشاهده می شود که چه بسا، مجالس سماع و وجد و اشتیاق اصحاب خانقاه درخلق آنها موثر بوده است. بیشترین کاربرد مختص اوزان بحور متفق الارکان است که بالاترین بسامد را در شعر سه شاعر نشان میدهد. هرچند برخی از تحقیقات اوزان و معانی آنها را بای یکدیگر مرتبط میدانند، مضامین غزل سعدی؛ مولوی به اوزان خاصی مرتبط نیستند و انواع مضامین نظیر شادی و اندوه و عشق و فراق و وصال و امورعرفانی بدون توجه به وزنی خاص بیان شده اند.<-p> <-p>

    کلیدواژگان: عروض، غزلیات، مقایسه، انواع اوزان سعدی، مولوی، حافظ
  • علی جهانشاهی افشار* صفحات 63-82

    زبان فارسی با عربی تنیده شده است و بسیاری از واژه های دخیل عربی از ادوار کهن تا به امروز در شمار شهروندان لغوی زبان فارسی در آمده و در متون مختلف ادبی و علمی استعمال شدند. از سوی دیگر به واسطه حنبه اعجازی قرآن کریم و اهمیت قرائت و درک صحیح این عطیه الهی و مخزن اسرار نبوی، ایرانیان دغدغه تعلیم و تعلم زبان عربی را در همه ادوار تاریخی داشته اند. یکی از مراجع بسیار مهم در آموزش زبان، لغت نامه های دو زبانه است که اهم واژه های پرکاربرد و ضروری را فهرسا و معنی کرده باشد. از زمره این واژه نامه های متقدم که در خارج از ایران تصنیف شده باید از فرهنگ عربی به فارسی مشکاه المصابیح یاد کرد. اثر مذکور نگاشته مصطفی بن قباد لاذقی است. احوال وی در هاله ای از ابهام قرار دارد و از مطاوی آثار رجالی و تراجم نیز مطلبی در باب وی مستفاد نمیشود. مشکاه المصابیح بر اساس روش باب و فصل تبویب شده است. این اثر به لحاظ مطالعات زبانشناسی عربی و فارسی و اختصاصات رسم الخطی حائز بررسی و ارزش فراوان است.

    کلیدواژگان: فرهنگ لغت، مشکاه المصابیح، مصطفی بن قباد اللاذقی، عربی به فارسی
  • الهام روستایی راد، مریم حسینی* صفحات 83-102

    کاوش در ساختار صوری و معنوی چند شطح بحث برانگیز قرون اولیه تصوف و سایر شطحیاتی که از قرن ششم تا قرن یازدهم در آثار عرفانی دست به دست گشته اند، نشان میدهد که هر چه از سده های نخست میگذرد، شطح گویی به تقلید و ابتذال متمایل گشته و از ویژگی های معروف و مرسوم شطح حقیقی فاصله میگیرد. این پژوهش پس از بیان مبانی نظری شطح و ویژگی های آن، دوران شطح گویی را بنابر منابع موجود، به سه دسته تقسیم میکند؛ بعد از بررسی شطح هر دوره با محوریت ویژگی های قراردادی شطح، به نقد و بررسی دوره ها پرداخته و نشان میدهد شطح حقیقی تنها در دوره های اول تصوف از زبان بایزید و خرقانی و حلاج شنیده شده است و پس از آن هر چه هست؛ یا تقلید و تکرار، و یا دریافتهای عرفانی است که به تعبیر نادرست و به عنوان شطح، در آثار صوفیه ضبط شده اند.<-p>

    کلیدواژگان: شطح، بایزید بسطامی، روزبهان بقلی، داراشکوه
  • فاطمه حیدری*، کبری بیات صفحات 103-118

    فتوت نامه ها یکی از منابع مهم در شناخت فرهنگ و اندیشه اهل فتوت به شمار می آیند. ریشه و اساس فتوت را در آیین مهری مییابیم که در آن سربازان میترا ملزم به طی مراحل دشوار، رعایت وفا و صداقت، پایبندی به عهد و دشمنی با دروغ و تقلب بودند. از سویی دیگر، این اندیشه با آیین زردتشتی نیز پیوند داشت. پس از اسلام و در پی رونق اندیشه های اسلامی این فرهنگ با آیین اسلام ادغام شد؛ اما به دنبال دوری خلفا از مبانی اسلام و رواج دورویی و تزویر، گروهی از صوفیه در پی اخلاص در عمل و اجتناب از ریا بر آمدند. فتوت کم کم با اندیشه های اسلامی در هم آمیخت و بن مایه های عرفان اسلامی را شکل داد و از قرآن و حدیث بسیار بهره برد. اهل فتوت حضرت علی (ع) را سردمدار فتیان نامیدند و به روایت داستانهایی پرداختند که وجود این مسلک را از دوره آدم (ع) تا زمان حضرت علی (ع) اثبات میکرد. سهروردی با شناخت کامل ریشه فتوت در آیین زردشتی در پی احیای مسلک و عرفان اسلامی بر آمد و در این زمینه دو فتوت نامه نگاشت. میر سید علی همدانی که سالکی مسافر بود در طی سفرهایش این مسلک و آیین را رونق بخشید. در این مقاله در پی آن هستیم که با بررسی محتوایی و سبکی هر دو اثر، این نکته را در یابیم که آنها از چه منظری مشترکاتی دارند و تفاوت دیدگاهاشان در چیست.

    کلیدواژگان: فتوت نامه، سهروردی، میر سید علی همدانی، سبک
  • رضا حیدری نوری*، صائمه خراسانی صفحات 119-140

    تعیین نوع ادبی در ادبیات فارسی به دلیل عدم وجود سابقه و تازگی موضوع از دشواری های زیادی برخوردار است. نیاز به محلی سازی الگوهای غربی از یکسو و ضرورتهای جهانی سازی ادبیات محلی از سوی دیگر، دو نیاز متناقض امروز ادبیات فارسی است. از اینرو پرسش اصلی این است که آیا میتوان الگویی ارائه نمود که ضمن رعایت استانداردهای جهانی نیازهای ادبیات فارسی را نیز پوشش دهد. مقاله حاضر تلاشی در این راستاست: اول در تعیین انواع ادبی از انواع پایه (حماسی، غنایی، تعلیمی) که در سطح جهانی مورد قبول است استفاده گردیده است. دوم برای تعیین نوع، از سه متغیر اصلی به نامهای محتوا و مضمون، لحن و شیوه ارائه به همراه زیر متغیرهای آنها استفاده شده است. محتوا و مضمون شامل 29 زیر عامل از جمله قهرمانی، عیاری، عاشقانه و... لحن شامل بیش از 40 مولفه از جمله صمیمانه، ناصحانه، آمرانه و... که از سه عنصر منطق، هیجان و احساس متاثر شده اند و شیوه ارائه که به سه زیر عامل روایی، خطابی و خویش گویی تقسیم شده است. در نهایت با استفاده از این سه متغیر وجه غالب اثر تعیین میشود.

    کلیدواژگان: نوع ادبی، حماسی، غنایی، تعلیمی، وجه غالب، محتوا و مضمون، لحن، شیوه ارائه
  • آسیه ذبیح نیا عمران* صفحات 141-160

    پژوهش حاضر میکوشد تا سیر معنایی زلف و مترادفات آنرا در سبک های مختلف شعر فارسی بررسی کند. برای دستیابی به این هدف، اشعار لامعی(قرن پنجم) را به عنوان نماینده سبک خراسانی، نظامی(قرن ششم) وجلال طبیب شیرازی (قرن هفتم و هشتم) و امیرخسرو دهلوی برای سبک عراقی و صائب تبریزی(قرن یازدهم) به عنوان نماینده سبک هندی گزینش کردیم. همچنین درفحوای بحث به عنوان نمونه از اشعار شاعران دیگر نیز بهره گرفتیم. در مجموع «زلف»، «مو»، «گیسو»، «طره» و... از جمله موضوعاتی است که همواره در غزل فارسی هرگز تحولی نداشته و دارای معنای ایستا هستند. عشق مهمترین مضمون غزل است که در دو قسم عشق آسمانی و عشق زمینی حضور داشته و غزل فارسی را غنی و دلنشین ساخته است. بیان مضامین و موضوعات عاشقانه مستلزم بیان رابطه عاشق و معشوق است. معشوق قطب غزل است، و تصویری که از او ارائه میشود، نشان دهنده دیدگاه غزل پرداز نسبت به عشق و معشوق است. یکی از این تصاویر شاعرانه در غزل فارسی مبحث زلف و موی یار است. در سنت شعر فارسی، معشوق زلف سیاه درازچون کمندی دارد که پشت پای وی را می بوسد. زلف یار پریشان است، اما در همین آشفتگی است که آرامش را به عاشق ارزانی میدارد. زلف یار حتی خوشبوتر از عنبر، نافه، مشک است . دل عاشق در خم زلف دوتای معشوق اسیرو درسلسله است.

    کلیدواژگان: غزل فارسی، زلف و مو، سیاهی، خوشبویی
  • محسن ذوالفقاری*، آمنه رستمی صفحات 161-179

    آفرینش و خلق صورخیال که محصول تاثرات روحی و مکاشفه شاعر است، جوهر مشترک اغلب آثار ارزشمند ادبی برای تسخیر ذهن، تخیل و احساسات مخاطب است و شیوه های متنوع شاعران در آفرینش تصاویر نیز، همواره مورد توجه و تامل منتقدان و صاحبان ذوق بوده است. قالب غزل در سالهای اخیر با موضوع دفاع مقدس فرصتی برای هنرنمایی شاعران این حوزه ‌است که بررسی و درک زیبایی های آن از نظر اهل فن دور نمانده است؛ اما این پژوهش که به شیوه تحلیلی- توصیفی انجام شده است، از دریچه دیدگاه ساختارگرایان به بررسی تصویر در شعر دفاع مقدس میپردازد. پس از بررسی و تحلیل ساختاری تصویر در غزل شاعران برجسته این حوزه چون؛ حمید سبزواری، موسوی گرمارودی، سیدحسن حسینی، پروانه نجاتی و سعید بیابانکی، با تکیه بر اصالت و اهمیت واژه ها و ارتباط آنها در متن، به درک و دریافت وجوهی از زیبایی که حاصل دقت در ساخت است، دست یافتیم؛ همچنین از نتایج این پژوهش دریافت و استخراج دو ساخت کلی برای آفرینش و چینش تصویر و سازه های آن در بافت سخن است.

    کلیدواژگان: ساختار، تصویر، غزل، دفاع مقدس
  • عنایت الله شریف پور*، ابوالقاسم بهزادی، محمدصادق بصیری صفحات 181-200

    نگرش هر نویسنده ای درباره مضامین تعلیمی نقش برجسته ای در کیفیت بیان و انتقال این مضامین به مخاطب دارد. از آنجا که تاکنون درباره محتوای اخلاقی و تعلیمی نثر ادبی دوره پهلوی، مقاله و تحقیق مبسوطی به صورت مستقیم صورت نگرفته است، در این پژوهش، بر اساس روش کتابخانه ای و سندکاوی، محتوای اخلاقی و تعلیمی برخی آثار ادبی دوره پهلوی در چارچوب تحلیل و دسته بندی، بررسی میشود. سوال اصلی این تحقیق، این است که بسامد محتوای اخلاقی و تعلیمی در نثر ادبی دوره پهلوی بر چه اساس است و بیشترین تاکید این نویسندگان بر چه مضامین تعلیمی است؟ یافته های تحقیق نشان میدهد که در نثر دوره پهلوی اول و دوم، بیشترین تاکید نویسندگان متعهد، بر تعلیمات دینی است ولی در دیگر تعلیمات، این بسامد، متفاوت است؛ با این توضیح که نویسندگان دوره پهلوی اول، بعد از تعلیمات دینی، تعلیمات اجتماعی سپس تعلیمات انسانی را مدنظر قرار داده اند در حالی که نویسندگان دوره پهلوی دوم، بعد از تعلیمات دینی، تعلیمات انسانی و در نهایت اجتماعی را در نثر خود متجلی کرده اند.

    کلیدواژگان: ادبیات تعلیمی، نثر فارسی، مضامین اخلاقی و تعلیمی، دوره پهلوی
  • مالک شعاعی* صفحات 201-221

    شهریار، صور خیال را برای تفهیم افکار و سلاست شعر خود در حد معمول بکار برده است. او به نیروی ابتکارش، بین عناصر موجود در جهان هستی از طریق تشبیه ارتباط بر قرار کرده نکات ظریفی آفریده است لذا توجه به عناصر حسی، بویژه طبیعت، بعد از بیان اوصاف انسانی در قالب مشبه، بیشترین مضامین تشبی هات شهریار است. بخش عظیمی از اوصاف انسانی شعر شهریار نیز، ناشی از درونمایه عاشقانه اوست حکایات عاشقانه ای که دیگر شاعران راوی آن هستند شهریار آن را تجربه نموده لذا تصاویر، افکار و عواطف او حاصل زندگی خاص و تجربه های ویژه اوست و از انتحال بری است. با توجه به کثرت اشعار، تنوع مضامین و قالبهای شعری شهریار، گاه تصویرهای شعری، اندیشه های مختلف شاعر را برای خوانندگان نشان میدهد. از میان انواع تشبیه، تشبیه مفرد به مفرد و بلیغ اضافی بیشترین بسامد شعری دارد. این پژوهش، به شیوه تحلیلی توصیفی، انواع تشبی هات را از لحاظ شکلهای هشتگانه تشبیه، محتوا (خیالی و وهمی)، ارکان، مرکب و مفرد، طرفین تشبیه (حسی و عقلی) و درونمایه در تمامی دیوان شهریار مورد بررسی قرار داده است و تحلیل آماری و علمی از هر یک از تشبی هات ارائه خواهد نمود تا معیارهای اساسی زیباشناسی شعر شهریار تبیین گردد.

    کلیدواژگان: شهریار، صور خیال، تشبیه و تحلیل آماری
  • قهرمان شیری *، عبدالستار نقشبندی صفحات 223-241

    مثنوی معنوی، اثر جاودانه مولانا جلال الدین محمد بلخی، از زمان تصنیف تا کنون همواره مورد توجه و تحقیق و تدقیق عارفان و دانشوران و ادیبان بوده است و چون کتابی دیریاب است، ناگزیر دانشوران و عارفان و ادیبان، هریک فراخور حال خویش و در حد توان، به شرح غوامض آن پرداخته اند تا راهروان، بیشتر و بهتر، از این خوان گسترده آسمانی بهره‌ور گردند. <-b>یکی از کسانی که به این کار همت گماشته است علامه ملا حامد کاتب بیسارانی، عالم، عارف و شاعر قرن سیزدهم هجری است. ملا حامد شاید تنها کسی است که مثنوی را دو بار شرح کرده است. بیسارانی، فقیه و متکلم بوده و بر علوم اسلامی و آثار عارفان تسلط داشته و افزون بر اینها خود سالها مشغول سلوک بوده و بدین سبب شرح وی حائز اهمیت است. از وی علاوه بر شرح مثنوی آثار ارزشمند دیگری به یادگار مانده. از شرح نخست بیسارانی بر مثنوی تنها یک نسخه موجود است اما از شرح دوم، نسخ متعددی وجود دارد. این مقاله به معرفی بیسارانی و چهار نسخه از شرح دوم او بر مثنوی و بررسی سبکی و محتوایی آن میپردازد. <-b><-span><-p> <-b><-b><-span><-p>

    کلیدواژگان: ملاحامد کاتب الاسرار بیسارانی، شرح مثنوی معنوی، مولانا جلال الدین، عرفان، طریقت نقشبندی، معرفی نسخ خطی، سبک شناسی
  • پروانه عادل زاده*، زینب رحمانیان، کامران پاشایی فخری صفحات 243-262

    یکی از بهترین بسترهای شناسایی نشانگان فرهنگ عامه و مردم شناسی افراد اجتماع مطالعه تولیدات داستانی است. تابو نیز به معنای ممنوعیت تقدس یافته یکی از مهمترین نشانگانی است که در متون داستانی متجلی میشود. آنها، نخستین قوانین بشری هستند که بعدها ریشه منعیات اخلاقی و مذهبی شدند. ادبیات داستانی مبتنی بر عوامل متعددی از جمله تجربیات فردی، ذهنیات شخصی و واقعیات اجتماعی است و تابوهای یک اجتماع نیز برخاسته و موثر بر این عوامل است. در این مقاله ابتدا با بسط مفاهیم نظری تابو در جامعه ایرانی و ادبیات داستانی معاصر، تلاش شده که ویژگی های برجسته و نهفته جامعه ایرانی بررسی و شناسایی شوند. سپس مصادیق عینی آن در متون داستانی (1380- 1320) تحلیل شده است. نتایج نشان میدهد که تابوهای جامعه ایرانی در سه گروه تابوهای قدرت، مسایل جنسی، و زبان بیشترین بسامد را داشته و همچنین تابوهای مادر، پدر، زن بودن، و حجاب از جمله تابوهای گسترده، از دیدگاه نویسندگان این دوره است. زبان داستانها و تابوهای مطرح شده در آنها ارتباط تنگاتنگی با جنسیت و طبقه اجتماعی نویسنده و قهرمانان داستان دارند. زمان خلق داستان نیز، از حیث حوادث اجتماعی، فرهنگی، سیاسی و.. بر تولد یا مرگ تابوها موثرند.

    کلیدواژگان: تابو، ادبیات، داستان، جامعه ایرانی
  • علی شهسواری، امیربانو کریمی*، ابوالفضل مرادی صفحات 263-284

    علی بن عبدالمومن ملقب به عبدی بیگ یکی از شاعران قرن دهم هجری است، دارای دو تخلص عبدی و نویدی است و آثار فراوانی دارد که هنوز سرنوشت بعضی از نسخ خطی او روشن نیست. در این مقاله به تحلیل سبک شناسانه تشبیه و کاربرد «صوربیانی مضاعف» در چهار مثنوی او پرداخته ایم، یافته های ما نشان میدهد که او انواع تشبیه را با بسامد بالا، زینت بخش شعرش قرارداده است و نکته دیگر اینکه عبدی بیگ از گونه های مختلف «صوربیانی مضاعف» مانند: تشبیه در تشبیه، کنایه و مجاز در تشبیه، تشبیه در اضافه سمبلیک، تشبیه در استعاره، تشبیه در ای هام، تلمیح در تشبیه، تلمیح تشبیهی دینی، تلمیح تشبیهی اسطوره ای، تلمیح تشبیهی علمی و... هنرمندانه استفاده کرده است. در این پژوهش، با محوریت تشبیه، بر اهمیت و زیبایی انواع «صوربیانی مضاعف» آشنا میشویم.

    کلیدواژگان: عبدی بیگ، خزائن الملکوت، خزانه، صور بیانی مضاعف، تشبیه تلمیحی
  • فاطمه کلاهچیان*، فتانه رستمی، غلامرضا سالمیان صفحات 285-304

    اعلام، شامل جزئیاتی متنوع، همواره حضوری موثر در کیفیت سبک بلاغی ادبیات ملل؛ از جمله شعر فارسی داشته اند. درک مفهوم بسیاری از اشعار، با درک ساختار تصویری اسامی خاص آنها پیوند دارد. با توجه به این اهمیت، موضوع مقاله حاضر، بررسی کارکرد تصویری اعلام اشخاص در غزلیات سنایی، عطار و مولوی است. برای این پژوهش، آن دسته از اعلام که یا در حکم تصویری کامل و یا به عنوان بخشی از یک فرایند تصویری، به انتقال ذهنیات شاعر مدد رسانده اند، بررسی شدند. در غزلیات سنایی 277، در غزلیات عطار 182 و در غزلیات مولوی 433 تصویر با اعلام اشخاص شکل گرفته است. این سه شاعر، چنان به ساخت تصاویر ادبی با اعلام تشخص داده اند که میتوان آن را از مختصات سبکی شعر آنها دانست. در این راستا، سنایی از نماد، تلمیح، تشبیه، استعاره و کنایه؛ عطار و مولوی نیز از تلمیح، تشبیه، نماد، استعاره و کنایه بیشترین بهره را برده اند. جنبه ای دیگر از یافته ها نشان میدهد، بیشترین کارکرد محتوایی موضوعی اعلام اشخاص در غزل مولوی، در زمینه عارفانه روی میدهد. در غزل سنایی و عطار نیز تلفیقی از کارکرد عارفانه و عاشقانه دیده می شود که ظرایف هر یک را در متن خواهیم دید.

    کلیدواژگان: اعلام اشخاص، تصویر بلاغی، غزل سنتی، سنایی، عطار، مولوی
  • مهدی نوروز*، رضا جلیلی صفحات 305-325

    ناصرخسرو در شعر فارسی جایگاه مهمی دارد. او در اشعار خود به طرح و شرح دغدغه های اجتماعی، سیاسی، فرهنگی و ادبی خویش پرداخته و با توجه به باورهای ایدئولوژیکش، راهکارهای متعددی برای شکوفایی ظرفیتهای بالقوه نوع بشر ارائه داده است. در روانشناسی انسانگرا نیز، تحقیقات متعددی پیرامون آدمی و قابلیتهای مکنون آن انجام شده است. آبراهام مزلو، نماینده اصلی این مکتب با تبیین نظریه خودشکوفایی، گامهای استواری در زمینه معرفی انسان سالم و کامل برداشته است. در این تحقیق، با روش توصیفی – تحلیلی و مقایسه ای و بر مبنای نظرات مزلو، شخصیت ناصرخسرو و اندیشه انسانگرای او واکاوی شده تا به این سئوال اصلی پاسخ داده شود که شاخصه های خودشکوفایی در اندیشه و شخصیت او کدام است؟ بنظر میرسد که مولفه های «درک بهتر واقعیت و برقراری رابطه آسانتر با آن»، «پذیرش خود، دیگران و طبیعت»، «مساله مداری»، «کیفیت کناره گیری و نیاز به خلوت و تنهایی»، «خودمختاری و استقلال فرهنگی»، «تجربه اوج»، «حس همدردی»، «روابط بینافردی»، «ساختار منشی مردمگرا»، «طنازی فلسفی و غیرخصمانه» و «مقاومت در برابر فرهنگ پذیری»، بهمان اندازه که در آزمودنی های مزلو نمود داشته، در شخصیت و اندیشه ناصرخسرو نیز، برجسته بوده است.

    کلیدواژگان: ناصرخسرو، دیوان قصاید، مزلو، خودشکوفایی
  • سمیره همتی* صفحات 327-347

    پس از انقلاب سال 1357 توجه به مفاهیم دینی در جامعه گسترش یافت. بیشتر شاعران نیز به بازتاب آموزه های مذهبی و مضامین اسلامی در سروده هایشان توجه نشان دادند. شاعرانی چون شهریار، طاهره صفار زاده، علی موسوی گرمارودی از این گروه هستند. در سروده این دسته از شاعران که در پیوند با انقلاب و جنگ هشت ساله سروده شده است، مضامینی چون: ارزشهای قرآنی، معارف اخلاقی، جهاد، شهادت، نهضت عاشورا و مهدویت بیشتر جلوه گری کرد. احمد عزیزی شاعر عصر انقلاب در عرصه عرفانی و حماسی، شاعری متعهد بحساب می آید. او در هماورد اندیشه و احساس برای خود رسالت و وظیفه ای بزرگ قائل است و بزرگترین رسالت خود را تربیت نسل انقلابی ایران میداند و دراین باره زبان شعر را به خدمت میگیرد. توجه فراوان او به ترکیب سازی و آفرینش ترکیبهای بدیع و ملیح در مثنوی هایش برجوشش و طراوت شعرهایش میفزاید؛ ترکیب سازی های احمد عزیزی بهره مند از آیات قرآن کریم و مضامین آیینی است. این مقاله به بررسی شکلی و محتوایی تصاویر خلق شده در شعر احمد عزیزی میپردازد. دامنه این پژوهش، بررسی استقرایی برخی از سروده های اوست. تاکنون اثری پژوهشی یا نگارشی در قالب مستقل و در زمینه‌ صور خیال اشعار این شاعر نام آشنا، منتشر نشده است و میتوان این پژوهش را نخستین قدم در مسیر نقد و بررسی تصویر آفرینی ادبی در شعر احمد عزیزی دانست.<-p>

    کلیدواژگان: مضمون سازی، تصویر آفرینی، احمد عزیزی، شعر آیینی، شعر انقلاب
  • حسین یزدانی *نرگس محمدی بدر، مرجان علی اکبرزاده صفحات 349-366

    در مقاله حاضر‌، با توجه به تاریخ کهنسال تاجیکستان، ابتدا به خاستگاه تاجیکان و پیشینه ادبی این سرزمین پرداخته شده است. سوال اصلی پژوهش، آن است که؛ مضمون عشق به وطن، در شعر معاصر این دیار (از انقلاب اکتبر1917م به بعد) با توجه به دگرگونی های سیاسی- اجتماعی، دچار چگونه تحولاتی شده است؟ موضوع اخیر، با بررسی مضامین شعری از شاعران برجسته معاصر تاجیک، ارزیابی شده است. نتایج بررسی های این پژوهش، که به شیوه تحلیلی- توصیفی فراهم آمده، نشان میدهد، در مضمون مورد نظر، با توجه به سیر تاریخی و دگرگونی های سیاسی- اجتماعی در دوره های متفاوت ادبیات معاصر تاجیک، تحولات بسیاری ایجاد شده است، به‌عبارتی، مفهوم وطن در هر دوره از ادبیات معاصر این سرزمین، در حوزه معنایی خاصی قابل بررسی است. در دوره تسلط شوروی سابق، تحت تاثیر مکتب رئالیسم سوسیالیستی، مقصود از وطن، سرزمین بزرگ شوراها - اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی- است، به ویژه در دوره جنگ جهانی دوم (1945م -1941م)، اما مضمون فوق، پس از فروپاشی شوروی (از1991م) و از بین رفتن سانسورهای حکومتی، اندک اندک دارای مفاهیم گسترده تری شده است. مفاهیمی چون: ستایش سرزمین نیاکان- ایران- ، ستایش وطن، همراه با اندوه و تاسف که ناشی از سرخوردگی های سیاسی- اجتماعی ست و نیز انتقاد از سرگذشت تاریخی تاجیکان.

    کلیدواژگان: شعر معاصر تاجیکستان، عشق به وطن
  • ناصرقلی سارلی*، نفیسه راستگو صفحات 367-386

    این مقاله کوششی است در به‌دست دادن ملاکهای کاربردشناسی برای تشخیص واژه‌های چندمعنا و متشابه. ذکر وجوه تفارق واژه‌های چندمعنا و متشابه از مباحث رایج در کتب و برخی مقالات معنی‌شناسی است اما ملاکهایی که زبانشناسان در این زمینه مطرح کرده‌اند وقتی محک تجربه به میان میآید، چندان راهگشا نیست. شیوه‌ای که این مقاله پیشنهاد میکند مبتنی بر بررسی دوباره علل شکل‌گیری چندمعنایی در واژه‌هاست. چنان‌که با ارائه شواهد شعری از لغتنامه دهخدا تاکید میشود، روابط همنشینی واژه‌ها و بافتی زبانی که واژه درون آن جای میگیرد، از علل شکل‌گیری چندمعنایی در واژه‌هاست و از این رو، در بازشناختن واژه‌های چندمعنا از متشابه نیز از همین ملاکهای کاربردشناسی میتوان بهره برد.<-p> <-p> هرچند برخی معانی که مولفان لغتنامه دهخدا برای واژه‌ها آورده‌اند میتواند محل تردید باشد، شواهد شعری این لغتنامه برای بررسی و تحلیل روابط همنشینی و روابط معنایی یک واژه با واژه‌های همبافت گاه بسیار راهگشاست و ازین رو اساس قرار گرفته‌اند.به سبب گزینش واژه‌ها و شواهد شعری از لغتنامه، ارجاعی به متون داده‌نشده‌است.<-p> <-p>

    کلیدواژگان: چندمعنایی، متشابه، مولفه معنایی، معنای مرکزی، معنی شناسی، تغییر معنایی
  • غلامحسین شریفی ولدانی*، طاهره خوشحال دستجردی، مرتضی عباسی صفحات 387-406

    چرا ساده‌ترین عناصر سخن‌سازی و سخن‌پردازی در کلام سعدی منجر به پیدایش هنری‌ترین گونه و ساخت ادبی میگردد؟ همانکه همه‌جا از آن با نام "سهولت و امتناع" و خصیصه بارز این شاعر و نویسنده و نظریه‌پرداز بزرگ قرن هفتم یاد میکنند. به رغم تکرار، ممل و بر خلاف اصرار، مخل نیست! شاید در وهله نخست، علت این امر، بیش از به کارگیری واژه‌های ساده، ساده به کار گرفتن واژه‌ها به نظر بیاید، که به تفصیل در طی این مقال در باب آن سخن خواهیم گفت. در این پژوهش برآنیم تا به بررسی و گشودن یکی از رمزگانهای زبانی و شگردهای بیانی سخن سعدی؛ یعنی "تقابلهای دوشقی" (binary oppositions) یا "دو انگاری" (binarisme) و تکرارهای نهان‌شده بپردازیم که از پرکاربردترین اسلوبهای سخنوری در زبان ادبی جهان به شمار میرود.

    کلیدواژگان: سعدی، بلاغت، تکرار، تضاد، ساختار، خوانش
|
  • manouchehr akbari*, raheleh hosseini Pages 1-17

     The Writers intention in this article is to study the Herats vulgar distich couplet . These distich couplet took arouned four hundred year of time. The method of studing is like this , at first about three hundred distich couplet choosen and analysed based on them accomplished, and these results mentioned mentioned in a short formed in this article. and these results mentioned in a short form in this article. In the articles text for the limitation reason some distich couplet has been chosen from the origin distich couplet.

    Keywords: Diplopia, Herat, to address, Rhythm, Comparison, Style, Method
  • Jalil Tajlil*, Negar Rashid, Ali Mohammad Sajjadi Pages 19-38

    Although the literature of the Constitutionalist Period has refurbished the content, form, and template of Persian poetry, it is indebted to its past. Since the revolutionary and zealous nature of the poetry of this period has, above all, necessitated the augmentation of collective and national convergence and stimulation of Iranians' sense of patriotism and alienation, the epic qualities - both in form and in content - and the motivational capacities of Ferdowsi's Shahnameh, are one of the best grounds to accomplish these ideal objectives.Utilizing a descriptive-analytical method and the theory of intertextuality, the present study aims to scrutinize the impression of two great poets in the Constitution Period i.e. Adib-al-Mamalik Farahani and Farrokhi Yazdi from Ferdowsi's Shahnameh. It also analyzes the existing relationships between their poems in various content components (using Shahnametic symbols, parallelizing, and historical simulations), and form (language, rhetorical images, and musical components). In accordance with the results of the study, this effect was not a mere imitation, and these two poets have established newfangled patterns, particularly in terms of the transformation of characters, parallelism, and historical simulation. Furthermore, since these two poets have been under the influence of Shahnameh's content and form, the intertextual relationship of their poems with Shahnameh is of a strong intertextuality.

    Keywords: Shahnameh, Adib-al-Mamalik, Farrokhi Yazdi, intertextuality, content, form
  • Mansoureh Sabetzadeh* Pages 39-62

    The comparetive study of prosody traits used in the poetries by Saadi , Molavi and Hafez ,is Of prim significance in stylistics of their Qhazals and other most famous of poets of seven and eight centuries, In this research, for the better identifying of the qualities of meters ,frequency of rare, common ,uncommon meters of 4350 Qhazals have been compared. Study of Saady and Hafez’prosody has presented that Ramal and Mojtas meters are the most frequent, eventhough Hazaj and Mozare meters enjoy the highest frequency in Molavi’ qazals.The different meanings usually have been presented with all of meters. Although Saadi and Hafez lived in different eges, the mesure and qulity of many their meters are remarkably similar. Molavi has had innovation in meters of his Qazal, especially the Repetition meters where as Saadi and Hafes had no innovative meters. Common meters of these poets are 30 that fifth of which are the most frequent. Repetition meters have geart effect on expressing influencing mystical meaning in Molavi’ Qazal.

    Keywords: prosedy, comparative, Qazal, Saadi, Molavi, Hafez
  • Ali Jahanshahi Afshar* Pages 63-82

    Persian language has been interwoven with Arabic, and many Arabic words from the ancient era to the present day have been involved in Persian language and used in various literary and scientific texts. On the other hand, due to the miraculous aspects of the Holy Qur'an and the importance of reading and understanding this divine gift and repository of prophetic secrets, Iranians have been teaching Arabic language throughout all Islamic history. One of the most important references in teaching a language are the bilingual glossaries that contain a list of most important and useful words. One of these early glossaries, which have been compiled outside of Iran is "Meshkat-al-Masabih", Arabic to Persian lexicon. This book is written by Mostafa-ibn Ghobad Lazeqi. His biography is mostly ambiguous, and there is no information can be obtained from translation or Rijal texts. "Meshkat-al-Masabih" consists of books and chapters. Therefor it can be important and valuable to investigate this book, in terms of Arabic and Persian linguistic studies and the writing style attributes.

    Keywords: glossary, Meshkat-al-Masabih, Mustafa-ibn qubad al-lazeqi, Arabic to Persian
  • Maryam Hossein*, elham rostae rad Pages 83-102

    Exploring the formal and spiritual structure of some controversial Shahths of the early centuries of Sufism and some others from the sixth century to the eleventh century, shows that as we get passed the first centuries, Shath tends to imitation and vulgarity, and it differs from the famous and customary features of the true Shath. This research, after expressing the theoretical foundations of Shath and its characteristics, divides the period of shath into three categories according to the available resources ;then we examine the course of each period, with the focus of the contractual features of Shath and we also review the courses to show that the only true Shath is in the first periods of Sufism and in the language of Bayazid, Kharaghani and Hallaj, and anything thereafter is either imitation or repetition, or mystical acquisitions that are inaccurately interpreted and As Shtah in the works of Sufism.

    Keywords: Shath, Bayazid Bastami, Ruzbehan Baqli, Dara Shokuh
  • Fatemeh Heydari*, Kobra Bayat Pages 103-118

    Fotovat letters are one of the most important sources in recognizing the culture and thoughts of Fotovat followers. We find the roots and foundation of Fotovat in holy ritual in which the Mitra's soldiers were obliged to go through difficult stages, obeying fulfillment and honesty, adherence to the covenant and hostility with lie and fraud. On the other hand, this idea was linked to the Zoroastrianism. In the post-Islamic era, following the flourishing of Islamic thoughts, this culture merged with the religion of Islam, but as a result of the caliphate's distancing from the principles of Islam and the hypocrisy and duplicity propaganda, a group of Sufis sought to act sincerely in action and avoiding duplicity. The Fotovat was slowly merged with Islamic thoughts and formed the essence of Islamic mysticism and benefited greatly from the Qur'an and hadith. The Fotovat people of the Imam Ali (pbuh) were called him the leader of magnanimity and narrated stories that proved the existence of this profession from the time of Adam (pbuh) until Imam Ali (pbuh).Suhrawardi, with full knowledge of the root of the Fotovat of Zoroastrianism, sought to revive Islamic profession and mysticism, and wrote two Fotovat letters in this regard. Mir Seyyed Ali Hamedani, a mystic traveler, during his travels boosted this profession and religion. In this paper, we seek to examine the content and style of the two works, from which point of view they are in common, and what is difference in their point of view.

    Keywords: Fototieh letter, Suhrawardi, Mir Saeed Ali Hamedani, Style
  • Reza Heydari Nuri*, Saemeh Khorasani Pages 119-140

    Determining the genre in modern researches is considered the main issue. Due to lack of historic background and novelty of subjects in Persian literature, has more difficulties. The need for the localization of existing Western models and the necessities of the globalization of local literature are two contradictory needs of modern Persian literature. Therefore, the main question is that is it possible to present a model that covers the needs of Persian literature, while providing the global standards. In the present paper, it was attempted to provide a three-dimensional model to determine the literary genre. first, basic genres (epic, lyrical, didactics) were determined that are accepted at the global level. Second, to determine the genre, three main variables of content and theme, tone and presentation method were used. Third, for each of the following variables, some factors are considered: content and theme included 24 factors such as championship and being cutie, romantic; tone had more than 40 element including being sincerely, advisable and imperative, categorized in three logical, excitable and emotional and presentation method was classified into three sub-factors of narrative, addressing and soliloquy. Finally, using these three variables, the dominant type of work is determined.

    Keywords: Genre, Epic, Lyrical, Didactic, Dominant Form, Content, Theme, Tune, Presentation Style
  • Asieh Zabih Nia Emran* Pages 141-160

    Present study intends on evaluating the conceptual development of hair and its synonyms in various Persian poetry styles. To reach such target, Lame`ee poetry (fifth century) was elected as a representative of Khorasani style. Nizami Ganjavi (sixth century), Jalal Tabib Shirazi (seventh &eight century) and Amir Khusrow Dehlavi poetry was considered as a representative of Iraqi style, and for Indian poetry style, we picked Saib Tabrizi (eleventh century). However, other poets are considered in discussion content as samples. Generally, phrases such as “zulf”, “hair” and “tress” are static subjects in Persian Ghazal, and has never gone under any evolution. Love, the most significant theme of Ghazal is divided into two main categories of heavenly love and earthly love, making Persian Ghazal rich and sweet. To express romantic subjects and issues, it is required to state the relationship between lover and beloved. Beloved, is the fundamental pole of any Ghazal. Ghazal poet`s perspective from the lover and beloved, is illustrated in the beloved image. One of the poetic illustration in Persian Ghazal is based on sweetheart`s hair and tress. In Persian poetry custom, beloved has a long and dark hair which looks like a lasso, reaching and kissing the backside of her feet. Her hair is disheveled, but the very same disorderliness is keeping the lover calm. Beloved hair, is more fragrant than ambergris and musk. Lover`s heart is captivated and enslaved in the curves of the double tress of his beloved.

    Keywords: Persian Ghazal, Hair, tress, Darkness, Fragrant
  • Mohsen Zolfaghari*, Ameneh Rostami Pages 161-179

    Formalist critique of the image in the sacred defense ghazal Structural and formalist approaches to critique, based on the authenticity of literary criticism, are a novel and popular critique. Which have been influenced by linguistic theories of the twentieth century, especially Saussure's theories in the field of linguistics. These approaches have a special emphasis on "the totality of literary work" and they embody authenticity for it. In literature, the most important feature that values the text is the image that is important in the eyes of the new and traditional theorists. Various definitions have been made around it, and researchers have long been interested in exploring different styles in their literary studies. Ghazal is also a good platform for the images of the minds of poets in different times and in recent years has also been a good opportunity for poetry dedicated to revolution and sacred defense. This poetic template is based on new and emerging content, creating new images in this area. In this study, drawing on the language and the image, we rely on the sonnets of the sacred defense, in a structured way, and re-examine the literary beauty For this purpose, a number of sonnets of prominent poets such as Hamid Sabzevari, Parvaneh Nejati, Seyyed Hassan Hosseini, Saeed Biabanakki and Mousavi Garmaroudi on the subject of sacred defense are studying the beauty of the result of accuracy in the form and effect of the work. , We found.

    Keywords: Structure, image, sonnets, sacred defense, image
  • Enayatollah Sharifpour*, Abolghasem Behzadi, Mohammad Sadegh Basiri Pages 181-200

    Persian prose has long been a suitable platform for the promotion of educational and moral teachings in society and has always been able to inspire valuable points to the audience, as well as to steady steps to strengthen the desirable traits and attempt to remove and denigrate the unpleasant traits in the audience. The attitude of each writer about these themes has a prominent role in the quality of expression and the transmission of this content to the audience. Since there has not been direct research on the moral and educational content of Pahlavi's literary prose, in this study, based on the library and documentation method, the ethical and educational content of some Pahlavi literary works in the framework of analysis and Classification is checked.A part of the educational and ethical thoughts of these writers originates from the social, cultural, and political conditions, and partly due to the ideal world, shaped by the writers' aspirations to lead the next generation in society. The main question of this research is, what is the frequency of moral and educational content in Pahlavi's literary prose and what are the main emphases of these writers on teaching? The findings show that in the first and second episodes of prophylaxis, the most emphasis of committed writers is on religious teachings, but in other teachings, this frequency is different.With the explanation that the writers of the first Pahlavi era, after religious instruction, considered social education, and then, human training, while the writers of the second Pahlavi period, after religious education and trained human ultimately emphasized on social education in their prose.

    Keywords: Educational literature, Persian prose, moral, educational themes, Pahlavi period
  • Malek Shoaai Shoaai* Pages 201-221

    Shahriyar has used imaginary imagery to understand his poetry's thoughts and styles. He links the elemental force of the elements in the universe through the likeness of the relationship, thus creating attention to sensory elements, especially nature, after expressing the human qualities in the form of mosque, are the most common themes of martyrdom. A great part of the human attributes of Shahriyar's poetry is also due to his lyrical theme. His romance narratives, which are other narrators of the narrator, are experienced by his master, so his images, thoughts and emotions are the result of his special life and his special experiences, and is beyond his control. according to the plurality of poems, the diversity of themes and poetry templates of Shahriyar, sometimes poetic pictures, shows the poet's thoughts to readers. Among the types of likenesses, the Singular Singularity has the highest poem frequency in the singular and extravagance.This research, in a descriptive analytical manner, examines the types of similes in terms of the forms of likeness of eight, the content (imaginary and illuminated), the pillars, the compound and the singular, the sides of the analogy (sensory and rational) and the theme in all the cases of the Shahriyar. And will provide statistical and scientific analysis of each of the similes to explain the essential aesthetic criteria of Shahriyar poetry.

    Keywords: Shahriyar, imagery, simulation, statistical an
  • Ghahraman Shiri*, Abdossattar Naqshbandi Pages 223-241

    “Masnavi Manavi”, the eternal masterpiece of “Molana Jalaluddin Mohammad Balkhi”, has always been the subject of research and attention by the theologians, scholars and essayists, and since it is hard to understand, each one of them tried to interpret its complexities as much as they can, so that the followers can get blessed by this extended heavenly manna more than ever. “Allameh Molla Hamed Kateb Bisarani”, is a great theologian and poet who lived in 13th century AH, and tried this intention. He is probably the only one who interpreted “Masnavi” twice. Bisarani was a jurisprudent and a theologian, and has mastered the Islamic sciences and the mystic texts; He also spent many year in his own mystical journey, and this is why this commentary book is so important. He has been reminded of many valuable books other than “Masnavi”. There is only one manuscript of his first commentary on “Masnavi”, while there are several manuscripts of the second one available now. This essay introduces Bisarani and four versions of his second commentary on “Mathnavi” investigates their stylistic and semantic features.Keywords:

    Keywords: Molla Hamed Kateb-al-asrar Bis, Commentary on “Masnavi Manavi, Molana Jalaloddin, Mysticism, Naqshbandi Creed, Introduction of Manuscripts, Stylistics
  • Parvaneh Adelzadeh*, Zeynab Rahmanian, Kamran Pashai Fakhri Pages 243-262

    One of the best approaches in identifying the indications of folklore and anthropology of individuals of community, is the study of fiction literature. Taboo as a sacred ban, is of most important indications appears in fictional texts. These are very first human rules which became the basis of moral and religious prohibitions. fiction literature is based on multiple factors including personal experiences, personal thoughts and social facts, and Taboos of a community are originating from these factors and affecting them at the same time. In this article, we firs expanded the theoretical concepts of Taboo in Iranian community and contemporary fiction literature, and then tried to investigate and recognize the prominent and latent features of Iranian community. Then we interpreted some objective examples in fictional texts (1320- 1380 SH). The results show that taboos of Iranian society have the highest frequency in three groups, including power, sexual issues, and language. Also authors have had a boad atterntion to Taboos related to mother, father, being a woman, and Hijab. The language of stories and the Taboos they contain, both have a close relationship with the gender and social class of the writers and the heros of stories. The time of the creation of a story also influences the birth or death of taboos, due to social, cultural and political events.

    Keywords: Taboo, Fiction Literature, Iranian Community
  • Ali Shahsavari, Amir Banu Karimi*, Abolfazl Moradi Pages 263-284

    Ali Abdol mome’s son known as Abdi Beyg is one of the tenth century AH poet. He has tow “Abdi and Navidi”pseudonyms he also has many poems which still destiny of some those manuscripts is not clear. In this article we analysis about the way of recognizing simile and the usage of “succinct figures of speech” in his four Masnavi. Our discovery shows that he adorned different types of similes with high frequency and another point is that he artistically used different kinds of (succinct figures of Speech) like simile to simile, Irony and metonymy in simile, simile in excess symbolic, simile in metaphor, simile in amphiboly, allusion, scientific metaphorical allusion and so on. In this research we will get acquainted to the importance and the beauty of kinds of (succinct figures of Speech) with simile concentration.

    Keywords: Abdi beyg, Khazaenolmalekoot, Khazane, Succinct Figures of Speech, Allusions Simile
  • Fatemeh Kolahchian*, Fattaneh Rostami, Gholamreza Salemian Pages 285-304

    People’s name, with varied details, has always had an effective role in rhetorical quality of nations’ literature, including Persian poetry. Understanding the concept of many poems is linked to understanding visual structure of their proper names. Given the importance of this issue, this study is to examine and compare visual function of People’s name in lyrics of Sanai, Attar and Rumi. For the purpose of this study, the people’s names helped transmitting the poet’s thoughts, either as a whole image or as a part of a pictorial process, are examined. In lyrics of Sanai, Attar and Rumi, there are 277, 182, and 433 images, respectively, which represent proper names of people. These three poets have so specially characterized the structure of literary images that it can be regarded as a feature of their poetic style. As regards, Sanai took the most advantage of symbols, allusions, similes, metaphors, and ironies while Attar and Rumi used allusions, similes, symbols,metaphors, and ironies the most. Proper names in this type of Sanai’s poems include:names of the prophets, fictional-historical names, names of the famous lovers, religious-mystical names, mythological-epical names, historical-Quranic names, names of angels and Devil. In Attar’s lyrics,names of the prophets, mythological-epical names, fictional-historical names, names of the famous lovers, historical-Quranic names, names of angels and Devil are more pronounced. Also, in Rumi’s lyrics,names of the prophets, religious-mystical names, historical-Quranic names, fictional-historical names,names of the famous lovers, names of angels, mythological-epical names, and Devil were most used. Another aspect of the findings suggest that, in lyrics of Rumi, thematic-contextual function of proper names was mostly mystical. Lyrics of Sanai and attar represent a combination of mystical and romantic function; the subtleties of which will be discussed

    Keywords: People’s name, rhetorical image, traditional lyric, Sanai, Attar, Rumi
  • Mahdi Nowruz*, Reza Jalili Pages 305-325

    Nasser Khosrow plays an important role in Persian poetry. in his poems, he has devised and described his social, political, cultural and literary concerns and according to ideological beliefs, several strategies have been proposed to boost potential human potential. in humanistic psychology, too, several studies have been conducted around human beings and its hidden capabilities. Abraham Maslow, the principal representative of this school by explaining self-actualization theory, steady steps have been taken to introduce a healthy and complete man. in this research, using descriptive-analytical and comparative method based on Maslow's comments, Nasser Khosrow's personality and his humanist thought have been answered to answer the main question of what his self-actualization characteristics are? it seems that the components of "better understanding of reality and establishing a more egalitarian relationship with it", "acceptance of oneself, others and nature", "orbital problem", "the quality of resignation and the need for privacy and loneliness", "autonomy and cultural autonomy" "peak experience", "sympathetic sense", "interconnected relationships", "the structure of the people's secretary", "philosophical and non-personal tone" and "resistance to culture-susceptibility". as much as he had in Maslow's subjects, in Nasser Khosrow's personality and thought, too, has been prominent.

    Keywords: Naser Khosrow, poetry, Maslow, self-actualization
  • Samireh Hemmati* Pages 327-347

    After the Islamic Revolution, the front concepts and religion values were developed in the community. Therefore, the muslim and undertaked poets poid attention to reflecting the divine verses and Islamic themes in their poetriss more than the post. Poets like shahriar, Azizi, Safarzadeh and mosavi Garmarodi are among them. In these poets, compositions that were composed in connection with the Islamic Republic and the sacred defense some themes are more lust red for example, Quran stories, moral and religious teachings, Jihad, martyrdom, karbala movement and mahdism.Like the other poets of the revolution age, Azizi is not only a poet but also a teacher an understand poet allows himself great duties and mission Azizi’s biggest mission is to educate a human in a composition language His too much attention to the composition of new compounds in his masnavies increases to his poetries mobility and frechness (Torabi 2005: 193), the compositions which have been made through inspiring from the valuable verses of Quran karim and Islamic themes.This study investigates the form and content of the pictures in Azizi’s composition the scope of this study is the inductive investigation of some compositions of Azizi and because no independent poetry in the imagery has been composed in his city up to now, this study can be considered in order to review the literary images in Azizi’s poetry

    Keywords: Theme, Imagery, Azizi Ahmad, Religious Poetry, Revolution Poetry
  • Hossain Yazdani*, Narges Mohammadi Badr, Marjan Ali Akbarzadeh Pages 349-366

    In the present article, considering Tajikistan's ancient history, the origin of Tajikistan and the literary background of this land have been discussed first. The main question of the research is that the theme of love for the homeland, in the contemporary poetry of this era (since the October Revolution of 1917), has undergone changes with regard to socio-political transformations? The subject is evaluated by reviewing the poetic themes of contemporary Tajik poets. The results of this research, presented in a descriptive-analytical manner, show that many changes have been made in the subject-matter with regard to the historical course and socio-political changes in different periods of contemporary Tajik literature. In other words, the concept of the homeland in each period of the contemporary literature of this land can be examined in a certain semantic domain. In the era of Soviet domination, under the influence of the School of Socialist Realism, the purpose of the homeland is the great land of Soviets - the Soviet Union of Socialists. Especially during World War II (1945 -1941). But the aforementioned issue, after the collapse of the Soviet Union (since 1991) and the disappearance of government censorship, has somewhat broader implications. Concepts such as praise of the land of ancestors-Iran, praise of the homeland, with sadness and regret resulting from political-social frustrations, as well as criticism of Tajik history.

    Keywords: Contemporary Poetry, Tajikistan, Love to the homeland
  • naser gholi sarli*, Nafise Rastgo Pages 367-386

    This article is an attempt to give pragmatic criteria for the recognition of the polysemy and homonymy.The difference between polysemy words and the homonymy ones, is one of the common issues in books and some articles of semantics, but the criteria that linguists have put forward in this regard is not unpopular when tested.The manner in which this paper proposes to re-examine the causes of polysemy in words.By providing examples of poetry Dehkhoda’s dictionary, we emphasized the conjugal relations of words and tissues of the language, in which the term is contained. therefore, it is possible to use the same criteria in the separation of the polysemy and homonymy.However, some of the meanings that the authors of the Dehkhoda’s dictionary have brought can be a source of doubt, but a lot of evidence is useful. We did not refer to the texts because of the choice of the dictionary

  • Gholam Hossein Sharifi Veldani*, Tahere Khoshhal Dastjerdi, Morteza Abbasi Pages 387-406

    Nowadays, most attributes given to the expressive mode of Sa’adi’s works all are under the shadow of the ease and abstainer of his words; attributes fluency, sweetness, rhetoric, eloquence, freshness, firmness, innovation, etc. but ease and abstainer is not the only characteristics of Sa’adi’s words. In other words, this characteristics has not been achieved in vain and some factors have been at work to create such a result. In the present study, it has been tried that using a bulk of pieces of evidnce and instances available in Kollyyat of Sa’adi, two expressive characteristics of his words, i.e. comparative antithesis and invisible repetition can be investigated in order that this result that how Sa’adi at the maximum of ease expresses his ideas that others have could not reproduce an equivalent. In other words, it can be thought that description of “ease and abstainer” is not the very sense of Sa’adi’s words, but this characteristics is its nature and has inevitably originates from his mode f expression because it has been only “structure” and “meaning” that have motivated critics and literary researchers to describe such an attribute and the aim of the present study is to find that characteristic and the invisible eloquence of Sa’adi’s words as the belongings of that characteristics.

    Keywords: Sa’di, rhetoric, repetition, antithesis, structure, reading