فهرست مطالب

پزشکی بالینی ابن سینا - سال بیست و ششم شماره 2 (پیاپی 92، تابستان 1398)
  • سال بیست و ششم شماره 2 (پیاپی 92، تابستان 1398)
  • تاریخ انتشار: 1398/06/10
  • تعداد عناوین: 9
|
  • نسرین جیریایی، علی عباس شباک، پدرام علی رضایی* صفحات 67-74
    سابقه و هدف

     درماتیت سبورئیک یک بیماری پوستی التهابی شایع می باشد. داروهای ضد قارچ از رایج ترین داروهایی هستند که برای درمان این بیماری تجویز می شوند. در این راستا، در مطالعه حاضر اثربخشی دو داروی کلوتریمازول 1 درصد و سرتاکونازول 2 درصد در درمان درماتیت سبورئیک بزرگسالان بررسی گردید.

    مواد و روش ها

     مطالعه حاضر به شیوه کارآزمایی بالینی تصادفی شده دو سو کور در ارتباط با 100 بیمار بالای 18 سال مبتلا به درماتیت سبورئیک مراجعه کننده به بیمارستان فرشچیان همدان انجام شد. بیماران به صورت تصادفی به دو گروه دریافت کننده سرتاکونازول یا کلوتریمازول، دو بار در روز به مدت چهار هفته تقسیم شدند. بیماران در هفته دوم درمان از نظر علائم کلینیکی و عوارض جانبی دارو معاینه گردیدند و در پایان درمان و چهار هفته پس از اتمام آن به منظور بررسی عود بیماری مجددا مورد معاینه قرار گرفتند. سطح رضایتمندی بیماران نیز چهار هفته پس از پایان درمان بررسی گردید.

    یافته ها

    میانگین و انحراف معیار Scoring Index بیماران در گروه کلوتریمازول و سرتاکونازول به ترتیب قبل از درمان معادل 2/20±7/16 و 2/10±6/45 (P=0/184)، دو هفته پس از شروع درمان برابر با 1/82±4/08 و 2/14±2/78 (P<0/001) و چهار هفته پس از اتمام درمان معادل 13/2±62/2 و 1/09±0/89 (P<0/001) به دست آمد. همچنین میزان عود بیماری در گروه کلوتریمازول و سرتاکونازول 32 درصد در برابر 21/7درصد، بروز عوارض در این دو گروه 8 درصد در برابر 8/5 درصد (P=0/220) و میزان رضایتمندی خوب 38 درصد در برابر 1/71 درصد (P<0/001) بود.

    نتیجه گیری

     در این مطالعه فراوانی عوارض و عود علائم درماتیت سبورئیک با کرم سرتاکونازول مشابه با درمان با کلوتریمازول بود؛ اما اثربخشی کرم سرتاکونازول بهتر بود و رضایتمندی بیشتر بیماران را به دنبال داشت.

    کلیدواژگان: درماتیت سبورئیک، سرتاکونازول، کلوتریمازول
  • سولماز رهبر، صدیقه سادات نعیمی* صفحات 75-82
    سابقه و هدف

     دیابت نوع دو هفتمین علت مرگ در سال 2030 تخمین زده شده است. خطر بیماری آترواسکلروزیس در بیماران مبتلا به دیابت، دو تا سه برابر افراد عادی می باشد و ورزش موجب پیشگیری از آترواسکلروزیس در بیماران مبتلا به دیابت می گردد. در این راستا، مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات ورزش بر متغیرهای عروقی بیماران مبتلا به دیابت نوع دو انجام شد.

    مواد و روش ها

     در مطالعه کارآزمایی بالینی حاضر، 40 بیمار از میان 702 فرد داوطلب مبتلا به دیابت به صورت تصادفی به دو گروه ترکیبی (هوازی و مقاومتی) و کنترل تقسیم شدند. برنامه مداخله گروه ترکیبی شامل 24 جلسه (هشت هفته) ورزش هوازی روی تردمیل با شیب صفر درجه به صورت سه روز در هفته و هر جلسه به مدت 30 دقیقه با شدت 70-50 درصد حداکثر ضربان قلب بود و افراد از جلیقه حاوی وزنه حین انجام برنامه ورزشی استفاده نمودند. گروه کنترل به مدت دو ماه در هیچ نوع ورزشی شرکت نداشت. در این مطالعه اندازه گیری متغیرها قبل و بعد از 24 جلسه مداخله درمانی انجام شد.

    یافته ها

    تفاوتی در ویژگی های جمعیتی و سابقه ابتلا به دیابت در ابتدای مطالعه وجود نداشت؛ اما پس از 24 جلسه ورزش ترکیبی هوازی و مقاومتی، ضخامت لایه اینتیما- مدیا، دیواره و نسبت ضخامت اینتیما- مدیا به لومن در سه ناحیه بالب کاروتید، اینترنال کاروتید و کامان کاروتید در گروه ترکیبی و در مقایسه با گروه کنترل کاهش معناداری (P<0/05) یافته بود؛ اما در متغیر قطر لومن تغییری مشاهده نشد (P>0/05). تمامی متغیرها در گروه کنترل بدون تغییر گزارش گردیدند (P>0/05).

    نتیجه گیری

     24 جلسه ورزش ترکیبی هوازی و مقاومتی تاثیر مثبتی بر متغیرهای عروقی دارد. با توجه به شبیه سازی کوله پشتی به جلیقه وزنه دار، روش مورد استفاده در این مطالعه برای افراد مبتلا به دیابت نوع دو کم هزینه و مفید می باشد.

    کلیدواژگان: تمرین بدنی، دیابت شیرین نوع دو، ضخامت اینتیما- مدیا
  • رباب باقری، سیما مسعودی، حمیدرضا خلخالی، شاکر سالاری *، کمال خادم صفحات 83-92
    سابقه و هدف

    یک عامل مهم در کنترل پرفشاری خون، پایبندی به درمان های تجویزشده توسط پزشک است. در این ارتباط، مطالعه حاضر با هدف برآورد میزان تبعیت از درمان در بیماران مبتلا به پرفشاری خون و عوامل اثرگذار بر آن در درمانگاه تخصصی بیمارستان سیدالشهدای ارومیه انجام شد.

    مواد و روش ها

    در مطالعه مقطعی حاضر، 650 فرد مبتلا به پرفشاری خون طی ماه های آبان تا دی سال 1395 مورد بررسی قرار گرفتند. در این مطالعه از دو پرسشنامه برای جمع آوری اطلاعات استفاده شد. پرسشنامه اول شامل اطلاعات جمعیت شناختی، بالینی، مصرف سیگار، سابقه پرفشاری خون در خانواده و اندازه فشار خون بیماران بود. میزان تبعیت از درمان نیز با استفاده از پرسشنامه هشت سوالی موریسکی (Morisky Medication Adherence) بررسی گردید. عوامل اثرگذار بر پایبندی به درمان از طریق آزمون های مجذور کای و مدل سازی رگرسیون لجستیک تعیین شدند.

    یافته ها

    میانگین و انحراف معیار سنی شرکت کنندگان در این مطالعه معادل 10/4±59/5سال بود و 63/5درصد از آن ها زن بودند. همچنین تبعیت از درمان 48 درصد از بیماران کامل، 30/8 درصد متوسط و مابقی ضعیف بود. از میان عوامل مورد بررسی، سن (OR=1.02, 95% CI: 1.01-1.05)، شاغل بودن(OR=1.83, 95% CI: 1.19-2.83)، نبود عوارض جانبی (OR=1.83, 95% CI: 1.02-2.71)، مصرف دو دارو(OR=1.75, 95% CI: 1.12-2.74) مصرف سه دارو و بیشتر (OR=2.25, 95% CI: 1.30-3.88), و سابقه آنژیوپلاستی (OR=1.80, 95% CI: 1.19-2.71) با تبعیت درمان خوب (کامل و متوسط) رابطه داشتند و تنها 4/39 درصد از بیماران دارای فشار خون کنترل شده بودند.

    نتیجه گیری

    بر مبنای یافته ها مشاهده شد که بیماران مبتلا به پرفشاری خون، تبعیت از درمان خوبی داشتند. با توجه به نتایج به دست آمده می توان گفت که عوامل موثر بر تبعیت از درمان مشخص شده در این مطالعه می توانند در شناسایی بیماران با تبعیت درمانی پایین کمک کننده باشند

    کلیدواژگان: پرفشاری خون، تبعیت از درمان، مقیاس تبعیت از درمان موریسکی
  • مهدی اسکندرلو*، وحید حمزه ای صفحات 93-98
    سابقه و هدف

     اسپلنکتومی یکی از جراحی های شایع شکمی به دنبال بیماری های داخلی، هماتولوژی و یا تروما است که می تواند عوارضی را به همراه داشته باشد. در این راستا، مطالعه حاضر با هدف تعیین نتایج و عوارض تعبیه درن در جراحی اسپلنکتومی، اسپلنورافی باز یا لاپاروسکوپیک انجام شد.

    مواد و روش ها

    در مطالعه توصیفی- مقطعی حاضر بیمارانی که با اندیکاسیون های مختلف طی سال های 96-1395 در بیمارستان بعثت همدان تحت اسپلنکتومی با برش های میدلاین و یا ساب کوستال چپ قرار گرفته و برای آن ها پس از عمل، درن تعبیه شده بود مورد ارزیابی قرار گرفتند. با توجه به هدف مطالعه، متغیرهایی از قبیل روزهای بستری، عفونت پس از عمل، بروز کالکشن و dehiscence، جراحی مجدد و میزان ترشح طی یک تا پنج روز پس از عمل با استفاده از چک لیست طراحی شده و معاینه بالینی بررسی گردید و ثبت شد. در ادامه، تمامی داده های نهایی با استفاده از نرم افزار SPSS 21 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند.     

    یافته ها

     از میان 31 بیمار مورد مطالعه، 21 نفر (67/7درصد) مرد و 10 نفر (32/3درصد) زن با میانگین سنی 20/26±42/12سال بودند. در این مطالعه 16 بیمار (51/6درصد) با برش ساب کوستال و 15 بیمار (48/4درصد) با برش میدلاین تحت اسپلنکتومی قرار گرفتند. اندیکاسیون های عمل در بیماران شامل: ITP (Idiopathic Thrombocytopenic Purpura) در 10 بیمار (32/3درصد) ، آنمی همولیتیک در دو بیمار (6/45 درصد) ، تروما در هفت بیمار (22/6درصد)، توده طحال در دو بیمار (6/45 درصد) ، عمل تشخیصی در سه بیمار (9/7 درصد)، بزرگی طحال در پنج بیمار (1/16 درصد) و مشکلات هماتولوژیک به همراه سنگ صفراوی در دو بیمار (6/45 درصد) بود. بر مبنای یافته ها، کالکشن محل زخم به عنوان عارضه عمل در دو بیمار (6/45 درصد) و کالکشن زیر دیافراگم چپ و موریسون در شش بیمار (19/35درصد) گزارش گردید. جراحی مجدد تنها در یک بیمار انجام شد و تمامی بیماران مورد مطالعه تا روز سوم پس از عمل دارای ترشحات درن بودند. 

    نتیجه گیری

     تعبیه درن پس از اسپلنکتومی ضمن پیشگیری از عوارضی نظیر هماتوما، سروما یا تجمع ترشحات پانکراس در زیر دیافراگم چپ، در مواردی به جراح کمک می نماید تا از عارضه خونریزی پس از عمل زودتر مطلع گردد؛ از این رو به نظر می رسد که فواید تعبیه درن بر استفاده نکردن از آن غالب باشد

    کلیدواژگان: جراحی، درن، طحال برداری، عوارض
  • سیروان منصوری، محمد فلاح، امیرحسین مقصود، محمد متینی* صفحات 99-104
    سابقه و هدف

     توکسوکاریازیس (Toxocariasis) یکی از عفونت های مشترک بین انسان و حیوان می باشد که با توجه به بومی بودن آن در کشور و منطقه می تواند به عنوان یک مشکل بهداشتی در گروه های آسیب پذیر محسوب گردد. در این ارتباط، مطالعه حاضر با هدف برآورد میزان خطر آلودگی به توکسوکارا کنیس و مواجهه با انگل آن در کودکان انجام شد.

    مواد و روش ها

     مطالعه توصیفی- مقطعی حاضر در ارتباط با 621 کودک 12-2 ساله مراجعه کننده به مراکز بهداشتی- درمانی شهر کرمانشاه انجام شد. پس از نمونه برداری و ثبت ویژگی های جمعیت شناختی، نمونه ها از نظر وجود آنتی بادی IgG ضد توکسوکارا کنیس با استفاده از روش الایزا مورد سنجش قرار گرفتند. تجزیه و تحلیل داده ها نیز با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون دقیق فیشر انجام شد.

    یافته ها

     از میان 621 نمونه سرم که در این مطالعه مورد آزمایش قرار گرفتند، هشت نمونه (1/3 درصد) از نظر وجود آنتی بادی ضد توکسوکارا کنیس مثبت بودند که از این تعداد ، پنج نفر پسر و سه نفر دختر بودند و تمامی آن ها در مناطق شهری سکونت داشتند. هیچ یک از این افراد سابقه خاک خواری، لمس و بازی با سگ را نداشتند و تنها در محل زندگی یک کودک، سگ نگهداری می شد.

    نتیجه گیری

     نتایج نشان دادند که میزان شیوع سرمی آلودگی به توکسوکاریازیس در کودکان مورد بررسی نسبتا پایین است؛ هرچند که تایید کننده برقراری چرخه انتقال انگل در منطقه می باشد؛ از این رو با توجه به اهمیت بهداشتی آن، تدوین و اجرای راه کارهایی به منظور کنترل و پیشگیری از این عفونت در میزبانان نهایی انگل جهت کاهش هرچه بیشتر عفونت های انسانی، لازم و ضروری به نظر می رسد.

    کلیدواژگان: توکسوکاریازیس، توکسوکارا کنیس، سرواپیدمیولوژی
  • محسن احدی*، نیما رضازاده، الهه مشرف صفحات 105-109
    سابقه و هدف

     سرگیجه وضعیتی حمله ای خوش خیم (BPPV: Benign Paroxysmal Positional Vertigo) شایع ترین عامل ابتلا به سرگیجه های حاد محیطی است که اغلب نشانه های سایکولوژیک آن نادیده گرفته می شود. در این راستا، مطالعه حاضر با هدف بررسی ارتباط تاثیرات سرگیجه وضعیتی حمله ای خوش خیم بر حافظه شنوایی- کلامی مبتلایان انجام شد.

    مواد و روش ها

    در این مطالعه مقطعی در مجموع 40 فرد مبتلا به سرگیجه حاد تحت آزمایشات شنوایی و وستیبولار قرار گرفتند و پس از تشخیص ابتلا به سرگیجه وضعیتی حمله ای خوش خیم، نسخه فارسی پرسشنامه سنجش معلولیت ناشی از گیجی و آزمون حافظه شنوایی- کلامی ری برای آن ها اجرا شد.

    یافته ها

    نتایج نشان دادند که میزان معلولیت ناشی از سرگیجه وضعیتی حمله ای خوش خیم موجب کاهش ظرفیت حافظه شنوایی- کلامی نسبت به افراد هنجار می گردد.

    نتیجه گیری

     مبتلایان به سرگیجه وضعیتی حمله ای خوش خیم که از سرگیجه های شدید چرخشی رنج می برند، نسبت به افراد هنجار دچار مشکلات بیشتری در یادگیری از طریق حافظه شنوایی- کلامی هستند و ابتلا به سرگیجه حاد به عنوان یک حالت ناخوشایند جسمی می تواند منجر به عوارض شناختی قابل ملاحظه ای در آن ها گردد.

  • فریبا کرامت، پریسا حمزه لویی، علی سعادتمند*، محمد علی سیف صفحات 110-117
    سابقه و هدف

     نقص در عملکرد سیستم ایمنی افراد آلوده به ویروس نقص ایمنی انسانی (HIV: Human Immunodeficiency Virus) خطر بروز عفونت های فرصت طلب را افزایش می دهد. در این راستا، مطالعه به منظور تعیین سطوح مختلف CD4 در بیماران HIV مثبت و ارتباط آن با تظاهرات بالینی و پاراکلینیکی بیماران انجام شد.

    مواد و روش ها

    در مطالعه مقطعی حاضر در مجموع 94 بیمار مبتلا به  HIVمراجعه کننده به مراکز مشاوره بیماری های رفتاری و بیمارستان سینای همدان طی سال های 1393 تا 1394 مورد بررسی قرار گرفتند. پس از اخذ رضایت نامه کتبی، اطلاعات دموگرافیک، سابقه بیماری های زمینه ای، علائم و سندرم های بالینی، سوابق درمانی و سطح سرمی  CD4با استفاده از روش فلوسیتومتری بیماران بررسی گشته و در پرسشنامه ثبت شد و با استفاده از نرم افزار SPSS 16 مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.

    یافته ها

    از میان 66 بیمار HIV مثبت، 70/2درصد (38 نفر) مرد و 29/8 درصد (28 نفر) زن با میانگین سنی 10/04±40/06سال بودند. از نظر تقسیم بندی مرحله بالینی بیماری نیز 11 نفر (11/7درصد) در مرحله اول، 36 نفر (38/3 درصد) در مرحله دوم و 34 نفر (36/2 درصد) در مرحله سوم قرار داشتند. بر مبنای نتایج، میانگین CD4 بیماران در شروع درمان ضد رتروویروسی معادل 241/13±284/56 و در طول درمان برابر با 271/42±377/19سلول در هر میکرولیتر بود. اختلاف میانگین CD4 قبل و بعد از درمان ضد رتروویروسی نیز از نظر آماری معنادار بود (P=0/001). شایع ترین علائم بالینی بیماران عبارت بودند از: سرفه و خلط (29/9درصد)، آفت دهان (12/7درصد)، کاهش وزن (11/7درصد) و تب (7/4 درصد). بر مبنای نتایج، بین میانگین مقادیر مربوط به آزمایشات شامل: شمارش پلاکت ها، هموگلوبین و آلکالین فسفاتاز در سطوح مختلف  CD4اختلاف معناداری وجود داشت (P<0/05).

    نتیجه گیری

     بر اساس یافته های حاصل از مطالعه حاضر می توان گفت که با شروع درمان آنتی رتروویروسی، سطح سرمی CD4 در بیماران افزایش می یابد و شروع هر چه سریع تر درمان های ضد رتروی ویروسی در بیماران مبتلا به HIV ضروری به نظر می رسد.

    کلیدواژگان: تظاهرات بالینی، سطح سرمی، ویروس نقص ایمنی انسانی
  • مسعود اثنی عشری*، فهیمه مقصودی، فرزانه اثنی عشری، احمد رضایی صفحات 118-124
    سابقه و هدف

     بیماری های سیستم عصبی نوزادان خود را با طیفی از علائم و نشانه های بالینی نشان می دهند که در برخی از موارد می توان با انجام MRI (Magnetic Resonance Imaging) تشخیص را قطعی نمود. در این ارتباط، مطالعه حاضر به منظور بررسی توصیفی MRI مغزی نوزادان انجام شد.

    مواد و روش ها

     در مطالعه مقطعی- مقایسه ای حاضر 69 تصویر MRI از نوزادان طی دی ماه سال 1396 تا مرداد ماه سال 1397 که در آرشیو مرکز MRI بیمارستان بعثت وجود داشتند، مورد بررسی قرار گرفت و اطلاعات مربوط به نوزادان که شامل: سن، جنس، رتبه تولد، وجود رابطه فامیلی پدر و مادر، تشخیص اولیه و تشخیص نهایی بود، استخراج شد و آنالیز گردید.

    یافته ها

     بر مبنای نتایج، 65/4درصد از نوزادان پسر بودند و میانگین سنی نوزادان 8/9±13 روز بود. تشخیص اولیه و نهایی در بیشتر موارد، سیژر بود. به طور کلی در 60/9درصد از موارد، MRI کاملا نرمال بود و در هیچ یک از موارد ارتباط معناداری بین متغیرهای مورد مطالعه با MRI غیر طبیعی مشاهده نشد.

    نتیجه گیری

    در مجموع، 39/1درصد از موارد MRI انجام شده غیر طبیعی بود. شایع ترین علت ارجاع برای انجام MRI تشنج بود و میزان موارد غیرطبیعی MRI در تشنج معادل 16/7درصد گزارش گردید. این یافته با نتایج اکثر مطالعات متفاوت است که این تفاوت می تواند ناشی از اختلاف در نحوه طرح تشخیص اولیه باشد.

    کلیدواژگان: تصویر برداری از طریق تشدید مغناطیسی، مغز، نوزاد
  • محمدرضا اسدی*، غلام رضا حاج ولیئی صفحات 125-130
    سابقه

     اختلال در مفصل گیجگاهی فکی (TMJ: Temporomandibular Joint) به دنبال شکستگی استخوان مندیبل می تواند موجب محدودیت حرکتی دهان به ویژه در بازشدن، آتروفی عضلات و درد شود. در این ارتباط، مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر روش های موبیلیزاسیون دستی همراه با سایر مدالیتی های فیزیوتراپی بر بهبود عملکرد مفصل TM در یک بیمار با شکستگی سمفیزیس استخوان مندیبل انجام شد.

    معرفی بیمار

     بیمار دختری 16 ساله بود که با محدودیت حرکتی و درد شدید در ناحیه فک که موجب ناتوانی بیمار در بازکردن دهان شده بود به کلینیک فیزیوتراپی بیمارستان بعثت دانشگاه علوم پزشکی همدان مراجعه نموده بود. بیمار یک ماه قبل در اثر شکستگی در ناحیه سمفیزیس استخوان مندیبل تحت جراحی باز برای جااندازی و ثابت کردن محل شکستگی قرار گرفته بود. شدت درد بیمار توسط VAS (Visual Analog Scale) و حداکثر باز شدن دهان از طریق اندازه گیری فاصله بین لبه دندان های پیشین مرکزی در فک بالا و پایین با استفاده از خط کش و بر حسب میلی متر اندازه گیری شد. سپس، پنج جلسه درمان فیزیوتراپی به صورت یک روز در میان شامل: TENS (Transcutaneous Electrical Nerve Stimulation) ، اولتراسوند، کیسه گرما و روش های موبیلیزاسیون دستی میتلند (Maitland) برای هر دو مفصل TM انجام شد. پس از پنج جلسه فیزیوتراپی، درد بیمار به طور قابل توجهی کاهش یافت و حداکثر باز شدن دهان نیز بهبود یافت.

    نتیجه گیری

     مداخلات درمانی فیزیوتراپی شامل مدالیتی های فیزیکی همراه با روش های موبیلیزاسیون دستی می توانند یک روش موثر در درمان اختلالات مفصل TM پس از شکستگی های استخوان مندیبل باشند و موجب بهبود سریع تر عملکرد این مفصل شوند.

    کلیدواژگان: اختلالات مفصل گیجگاهی فکی، درمان های دستی، مدالیتی های فیزیوتراپی
|
  • Pedram Alirezaei*, Nasrin Jiryaee, Ali Abbas Shabbak Pages 67-74
    Background and Objective

    Seborrheic dermatitis is a common inflammatory skin disease characterized by erythema, scaling, and pruritus. Antifungals are among the most commonly prescribed drugs for the treatment of this disease. In this regard, the present study investigated the efficacy of two medications including clotrimazole 1% and sertaconazole 2% in the treatment of adult seborrheic dermatitis.

    Materials and Methods

    This double-blinded randomized clinical trial was performed on 100 patients over the age of 18 with seborrheic dermatitis referring to Farshchian hospital, Hamadan, Iran. Patients were randomly assigned to two groups. The participants in one group received sertaconazole twice a day for four weeks and another group received clotrimazole within this period of time. After two weeks, the patients were examined in terms of clinical symptoms and side effects of medications. Moreover, they were reexamined for recurrence of disease after the completion of treatment and four weeks later. Furthermore, the level of patients' satisfaction was evaluated four weeks after treatment.

    Results

    Mean and standard deviation of Scoring Index 7.16±2.20 and 6.45±2.10 before treatment (P=0.184), 4.08 ± 1.82 and 2.78 ± 2.14 two weeks after treatment (P<0.001), and 2.62 ± 2.13 and 0.89 ± 1.09 four weeks after the end of treatment (P<0.001). Additionally, the relapse rate in clotrimazole and sertaconazole groups was found to be 32% and 21.7%, respectively. Furthermore, the complication rate was reported as 8% and 8.5% in clotrimazole group and sertaconazole group, respectively (P=0.220). Moreover, the rate of good satisfaction in clotrimazole and sertaconazole groups was reported as 38% and 71.1% (P<0.001), respectively.

    Conclusion

    Based on the results of the study, the frequency of complications and recurrence of disease in patients treated with sertaconazole was comparable to treatment with clotrimazole. However, sertoconazole was found to be more effective and bring more satisfaction to patients.

    Keywords: Clotrimazole, Seborrheic Dermatitis, Sertoconazole
  • Soulmaz Rahbar, Sedigheh Sadat Naimi* Pages 75-82
    Background and Objective

    Diabetes type 2 has been estimated as the seventh leading cause of death worldwide. Diabetic patients are 2-3 times more likely to be at the risk of atherosclerosis, compared to normal people. It has been reported that exercise prevents atherosclerosis in diabetic patients. Therefore, the aim of this study was to investigate the effect of exercise on vascular variables of patients with type 2 diabetes. 

    Materials and Methods

    This clinical trial was conducted on 40 patients out of 702 volunteers with diabetes who were randomly assigned into two groups of combined (aerobic and resistance) and control. The intervention protocol included 24 30-min sessions of aerobic exercise on the treadmill without any slope during 8 weeks (three sessions per week). The protocol intensity was set at 50-70% maximum heart rate and volunteers wore a weighted vest during exercise. On the other hand, the control group had no exercise for two months. All variables were measured before the intervention and after 24 sessions of the intervention protocol.

    Results

    According to the results, there were no differences between the groups regarding demographic characteristics and a history of type 2 diabetes before the intervention. After 24 sessions, there was a significant decrease in the intima-media thickness. Moreover, the ratio of the intima-media thickness to the lumen in three sections of Carotid Bulb, Internal Carotid, and Common Carotid was significantly reduced in the combined exercise group, compared to the control group (P<0.05); however, no significant difference was observed in the lumen diameter (P>0.05). All vascular parameters remained unchanged in the control group (P>0.05).

    Conclusion

    In total, 24 sessions of aerobic and resistance exercise had a positive effect on vascular parameters. According to the simulation of a backpack by a weighted vest, the method used in this study was considered as a cheap and useful technique for patients with type 2 diabetes.

    Keywords: Diabetes Mellitus Type2, Exercise, Intima-Media Thickness
  • Robab Bagheri, Sima Masudi, Shaker Salarilak*, Kamal Khademvatani, Hamid Reza Khalkhali Pages 83-92
    Background and Objective

    Adherence to antihypertension medications is an important factor in the control of hypertension. In this regard, the present study aimed to estimate the extent of medication adherence in hypertensive patients and its determinants in the special clinic of Seyed-al Shohada Cardiovascular Tertiary Hospital in Urmia, Iran.

    Materials and Methods

    In this cross-sectional study, a total of 650 hypertensive patients were investigated during October to December 2016. In this study, two questionnaires were used to collect the data. The first questionnaire included the demographic and clinical characteristics, smoking status, family history of hypertension, and blood pressure measurements. The eight-item Morisky medication adherence scale was used to measure the extent of medication adherence of the participants. Moreover, the Chi-square test and logistic regression model were employed to identify the determinants of medication adherence.

    Results

    Mean value of the participant age was reported as 59.5±10.4 years, and 63.5% of the subjects were female. Overall, 48%, 30.8%, and 21.2% of the subjects were reported with complete, moderate, and poor adherence, respectively. Among the investigated determinants, age (OR=1.02, 95% CI: 1.01-1.05), occupational status (OR=1.83, 95% CI: 1.19-2.83), absence of adverse effects of the drugs (OR=1.83, 95% CI: 1.02-2.71), use of two drugs (OR=1.75, 95% CI: 1.12-2.74), use of three drugs and more (OR=2.25, 95% CI: 1.30-3.88), and history of angioplasty (OR=1.80, 95% CI: 1.19-2.71) were associated with good adherence (i.e., complete and moderate) in this study. Only 39.4% of all participants had controlled level of hypertension.

    Conclusion

    According to the obtained results, the patients with hypertension had good medication adherence. The determinants effective in medication adherence outlined in this study can help identify patients with low extent of adherence.

    Keywords: Adherence Scale, Hypertension, Medication Adherence, Morisky Medication
  • Mehdi Eskandarlou*, Vahid Hamzeie Pages 93-98
    Background and Objective

    Splenectomy is one of the most common abdominal surgeries following internal and hematologic diseases, as well as trauma which is along with some complications. This study aimed to investigate the effects and outcomes of drain placement after splenectomy, open splenorrhaphy, or laparoscopy.

    Materials and Methods

    This descriptive cross-sectional study included patients with various indications who underwent splenectomy with midline or left subcostal incisions in Besat Hospital, Hamadan, Iran, during 2017-2018. It should be noted that the patients underwent drain insertion, and the final outcomes were evaluated after surgery. Regarding the aim of the study, variables, such as hospital stay duration, postoperative infection, the incidence of collection and dehiscence, the duplication of surgical procedures, and secretion levels on days 1 to 5 post-operation were assessed using checklists and clinical examinations. All data were analyzed using SPSS software (version 21.0). A P-value less than 0.05 was considered statistically significant.

    Results

    According to the results, the mean age of the patients was 42.12±20.26 years. Moreover, out of 31 patients under study, 21 cases were male. In total, 16 (51.6%) and 15 (48.4%) patients underwent splenectomy using subcostal and midline incisions, respectively. The indications for surgery in patients included idiopathic thrombocytopenic purpura (n=10, 32.3%), hemolytic anemia (n=2, 6.45%), trauma (n=7, 22.6%), spleen mass (n=2, 6.5%), diagnostic procedure (n=3, 9.7%), splenomegaly (n=5, 16.1%), and hematological problems along with biliary stone disease (n=2, 6.45%). Regarding the surgical complications, the wound site collection (n=6, 6.45%) and left sub-diaphragmatic and Morison's pouch collection (n=6, 19.35%) were reported in this study. It should be noted that the duplication of the surgery was performed only in one patient, and all the cases had drainage secretions until the third day.

    Conclusion

    The insertion of the drain after splenectomy not only prevents complications, such as hematoma, seroma, or pancreatic secretion collection below the left diaphragm but also informs the surgeon, in some cases, about bleeding after surgery. Therefore, it seems that the benefits of drain placement may outweigh the risks of not using it.

    Keywords: Complications, Drain, Splenectomy, Surgery
  • Sirvan Mansouri, Mohammad Fallah, Amir Hossein Maghsood, Mohammad Matini* Pages 99-104
    Background and Objective

    Toxocariasis is a common infection between humans and animals, which can be considered as a health issue in vulnerable populations due to its indigenous nature to the country and the region.  Therefore, the purpose of this study was to estimate the risk of contamination with Toxocara canis infection and exposure to its parasite in children.

    Materials and Methods

    This descriptive cross-sectional study was performed on 621 children aged 2 to12 years referred to health centers
    in Kermanshah, Iran. After sampling and recording the demographic characteristics, the samples were tested for anti-T. canis antibody (IgG) by enzyme-linked immunosorbent assay method. Data analysis was done using SPSS software and Fisher's exact test.

    Results

    Out of 621 tested serum samples, 8 samples (1.3%) were positive for anti-Toxocara IgG antibodies. Of these, 5 and 3 samples were from male and female patients all living in urban areas. It is noteworthy that none of these individuals had a history of earth-eating, as well as touching or playing with the dog. However, a dog was kept at one of the child's home.

    Conclusion

    The results of the study showed a relatively low prevalence of toxocariasis infection in children, although the findings confirmed the establishment of the parasite transmission cycle in the region. Therefore, considering the importance of hygiene issues, it is necessary to develop and implement strategies for controlling and preventing the infection in the definitive hosts of the parasite in order to reduce the incidence of human infections.

    Keywords: Seroepidemiology, Toxocara canis, Toxocariasis
  • Mohsen Ahadi*, Nima Rezazadeh, Elahe Mosharaf Pages 105-109
    Background and Objective

    Benign paroxysmal positional vertigo (BPPV) is the most common cause of vertigo with peripheral origin, and its psychologic consequences frequently ignored by clinicians. In this regard, the present study aimed to investigate the effects of BPPV on patient auditory-verbal memory.

    Materials and Methods

    In this cross-sectional study, a total of 40 volunteer patients with acute vertigo underwent auditory and vestibular function tests. In addition, after the confirmation of BPPV, the Persian version of Dizziness Handicap Inventory was completed by all the subjects. Then, the Persian version of the Rey Auditory-Verbal Learning Test was conducted on the participants.

    Results

    The obtained results showed that the level of disability caused by BPPV could lead to a decrease in the capacity of auditory-verbal memory in comparison to that in normal individuals.

    Conclusion

    Patients with BPPV who suffer from severe rotator vertigo have higher number of problems in learning through auditory-verbal memory in comparison to normal individuals. Moreover, suffering from acute vertigo as an unpleasant physical condition can lead to considerable cognitive consequences in these patients.

    Keywords: Auditory-Verbal Memory, Benign Paroxysmal Positional Vertigo, Learning
  • Fariba Keramat, Parisa Hamzeloui, Mohammad Ali Seif Rabiei, Ali Saadatmand* Pages 110-117
    Background and Objective

    Human immunodeficiency virus (HIV)-infected people are at higher risk of opportunistic infections due to immunodeficiency. The current study aimed to evaluate the different levels of CD4 in HIV-infected patients and its relationship with clinical and paraclinical manifestations of the patients.

    Materials and Methods

    This cross-sectional study was conducted on 94 HIV-infected patients referred to the Counseling Centers for Behavioral Diseases and Sina Hospital in Hamadan, from 2014 to 2015. At the commencement of the study, written consent was obtained from the participants. Thereafter, demographic data, history of underlying diseases, symptoms and clinical syndromes, medical history, and serum CD4 levels were evaluated by flow cytometric recorded in the questionnaire and data were analyzed in SPSS software(version 16).

    Results

    Out of 66 HIV-positive patients, 70.2% (n=38) were male and the mean age of the patients was 40.06±10. 04 years. In terms of classification of the clinical stage of the disease, the patinets in the first, second, and third stages were reported as 11 (11.7%), 36 (38.3%) and 34 (36.2%), respectively. The mean serum CD4 count of the patients at the beginning of antiretroviral therapy was measured at 284.241±284 and 377.19±271.41 cells /μl, respectively. The difference in the mean of serum CD4 count before and after antiretroviral therapy was revealed to be statistically significant (P=0.001). The most common clinical symptoms observed included cough and sputum (29.9%), oral aphthous ulcer (12.7%), weight loss (11.7%), and fever (7.4%). Based on the results of the study, there was a significant difference between the mean of platelet count, hemoglobin and alkaline phosphatase at different levels of CD4 (P<0.05).

    Conclusion

    According to the results of the present study, serum CD4 levels rise with the initiation of antiretroviral therapy in HIV infected patients; therefore, early antiretroviral therapy in HIV-infected patients with any serum CD4 level is of paramount importance.

    Keywords: Clinical Manifestations, Human Immunodeficiency Virus, Serum Level
  • Ahmad Rezaee Azandariani, Masoud Esnaashari*, Fahimeh Maghsoodi, Farzaneh Esna Pages 118-124
    Background and Objective

    Neonatal neurological diseases are characterized by a range of clinical symptoms and signs that can be confirmed by Magnetic Resonance Imaging (MRI) in some cases. This study aimed to examine the neonatal cerebral MRI descriptively.

    Materials and Methods

    In this comparative cross-sectional study, 69 MRI neonatal images were analyzed from January to April 2019. These images were extracted from the archives of the MRI Center affiliated to Besat Hospital, Hamadan, Iran. Moreover, demographic characteristics of the infants, including age, gender, birth rank, consanguineous marriage among their parents, as well as initial and final diagnosis were extracted and analyzed in this study.

    Results

    According to the results, 65.4% of the infants were male, and the mean age of the neonates was obtained at 13±9.9 days. The initial and final diagnoses confirmed the seizure in most cases. In general, the MRI results were completely normal in 60.9% of the neonates. There was no significant relationship between the variables studied and abnormal MRI results in the cases.

    Conclusion

    In total, 39.1% of the MRI cases were abnormal. According to the results, the most common reason for MRI was a seizure. Moreover, the rate of abnormal MRI findings in seizures was found to be 16.7 %. This finding is different from the results of other studies, which may be due to differences in the pattern of the initial diagnosis

    Keywords: Brain, Infant, Magnetic Resonance Imaging
  • Mohammad Reza Asadi*, Gholamreza Hajvalie Pages 125-130
    Background

    Temporomandibular joint (TMJ) dysfunction following Mandibular fractures can lead to limitation of jaw movement especially month opening, pain, and muscular atrophy. In this regard, the current study aimed to determine the effect of manual mobilization along with other physiotherapy modalities on the improved function of TMJ in a patient with Mandibular symphyseal fracture.

    Case Presentation

    A 16-year-old girl with a complaint of  severe jaw pain and disability of mouth opening was referred to physical therapy clinic of Besat Hospital affiliated to Hamadan University of Medical Sciences. The patient underwent an open surgical treatment due to mandibular symphyseal fracture. A visual analog scale was used for the measurement of pain intensity and the maximal mouth opening was obtained by measuring the distance of the maxillary and mandibular central incisal edges using a dental ruler scaled in millimeters. Thereafter, physical therapy treatment was administered to both TM joints for five sessions every other day. The physiotherapy sessions included Transcutaneous Electrical Nerve Stimulation (TENS), ultrasound, hot pack, and Maitland manual mobilization techniques. The patient demonstrated significant reduction in pain and improved maximal mouth opening upon the completion of 5-session physical therapy treatment.

    Conclusion

    Physical therapy treatment which includes physical modalities along with manual mobilization techniques may be an effective method in the management of TMJ dysfunctions following mandibular symphyseal fracture leading to faster improvement in the function of this joint.

    Keywords: Manual Therapies, Physical Therapy Modalities, Temporomandibular Joint Disorders