فهرست مطالب

پرستاری قلب و عروق - سال هفتم شماره 3 (پاییز 1397)
  • سال هفتم شماره 3 (پاییز 1397)
  • تاریخ انتشار: 1397/09/10
  • تعداد عناوین: 5
|
  • شیوا اسلامیان کوپائی، سمانه پارچه بافیه*، محمد صاحب الزمانی، شبنم مددی صفحات 6-11
    هدف

    پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مدل مراقبت از خود اورم بر واکنش های هیجانی بیماران دارای دفیبریلاتور داخل قلبی انجام شد.

    زمینه

    شوک دفیبریلاتور داخل قلبی غیرقابل پیش بینی و همراه با درد جسمی است. بعد از دریافت شوک، برخی بیماران دچار مشکلات جدی روان شناختی (مانند اضطراب، افسردگی و استرس) می شوند. طبق نظر اورم، یادگیری فعالیت های خودمراقبتی می تواند فرد را به سمت حفظ سلامتی و رفاه سوق دهد و سازگاری فرد را با بیماری افزایش دهد.

    روش کار

    در این مطالعه نیمه تجربی،60 بیمار دارای دفیبریلاتور داخل قلبی، بستری در مرکز آموزشی تحقیقاتی درمانی قلب و عروق شهید رجایی تهران انتخاب و به صورت تک گروهی قبل و بعد مورد برسی قرار گرفتند. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه دموگرافیک و پرسشنامه DASS-21 بود. برنامه آموزشی بر اساس الگوی خودمراقبتی اورم طی سه جلسه 20 تا 30 دقیقه ای بر اساس نیازهای خودمراقبتی به صورت منحصر به فرد اجرا شد. واکنش های هیجانی طی دو مرحله شامل قبل از آموزش و یک ماه بعد از پایان جلسه آموزشی سنجیده شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS  نسخه 22 تحلیل شدند.

    یافته ها

    قبل از مداخله، میانگین نمره اضطراب، 06/18 با انحراف معیار 49/5 بود که پس از مداخله، به 26/11 با انحراف معیار 49/3 کاهش یافت (0001/0P≤). میانگین نمره افسردگی شرکت کنندگان پس از مداخله نسبت به قبل از مداخله به طور معناداری کاهش پیدا کرد (78/10 با انحراف معیار 91/3 در مقابل 28/16 با انحراف معیار 96/5) (0001/0P≤). قبل از مداخله، میانگین نمره استرس، 58/23 با انحراف معیار 17/6 بود که پس از مداخله، به 51/15 با انحراف معیار 18/48 کاهش یافت (0001/0P≤).

    نتیجه گیری

    به کارگیری مدل آموزش مراقبت از خود اورم می تواند در کاهش شدت واکنش های هیجانی بیماران دارای دفیبریلاتور داخل قلبی موثر باشد. پرستاران می توانند با اجرای این مدل و بررسی نیازهای آموزشی بیماران در کاهش شدت واکنش های هیجانی نقش داشته باشند.

    کلیدواژگان: آموزش، مدل مراقبت از خود اورم، واکنش های هیجانی، دفیبریلاتور داخل قلبی
  • محمد اورکی، مسعود جان بزرگی، احمد علی پور، فاطمه نیکوئی* صفحات 12-22
    هدف

    این مطالعه با هدف تعیین تاثیر توانبخشی شناختی رفتاری مبتنی برآموزش ایمن سازی در برابر استرس بر اضطراب، استرس و افسردگی در بیماران تحت جراحی بای پس عروق کرونر انجام شد.

    زمینه

    استرس، اضطراب و افسردگی که در بروز اختلالات کرونری نقش مهمی دارند بعد از جراحی بای پس عروق کرونر نیز مانعی برای بهبودی فرد محسوب می شوند. به نظر می رسد آماده کردن بیمار درباره روش های مقابله ای صحیح با استرس در جلوگیری از عود مجدد مفید باشد.

    روش کار

    این پژوهش از نوع نیمه تجربی با گروه کنترل و طرح پیش آزمون-پس آزمون بود. جامعه آماری این پژوهش شامل افرادی بود که برای عمل جراحی بای پس عروق کرونر به مرکز بازتوانی بیمارستان قلب تهران مراجعه کردند. تعداد 30 نفر از این افراد به روش مستمر انتخاب و به صورت تصادفی ساده در یکی از دو گروه آزمون یا کنترل قرار گرفتند. ابزار این پژوهش مقیاس افسردگی، اضطراب و استرسDASS-21  بود که قبل از انجام مداخله و نیز در پایان جلسه دهم توسط نمونه های هر دو گروه تکمیل شد. گروه آزمون طی 10 جلسه 90 دقیقه ای تحت آموزش ایمن سازی در برابر استرس مایکنبام قرار گرفت. برای گزارش داده ها از آمار توصیفی و استنباطی در نرم افزار  SPSS استفاده شد.

    یافته ها

    آموزش ایمن سازی در برابر استرس به طور معناداری نمرات اضطراب (39/0 F=؛0001/0P≤)، استرس (35/0 F=؛0001/0P≤) و افسردگی (68/0 F=؛0001/0P≤) گروه آزمون را در مقایسه با گروه کنترل به طور مطلوب تغییر داد (24/36 F=؛0001/0P≤).

    نتیجه گیری

    آموزش ایمن سازی در برابر استرس نقش مهمی در کاهش هیجانات منفی (اضطراب، استرس و افسردگی) در بیماران تحت جراحی بای پس عروق کرونر دارد و انجام مداخلات مبتنی بر نتایج این پژوهش برای این دسته از افراد توصیه می شود.

    کلیدواژگان: استرس، افسردگی، اضطراب، جراحی بای پس عروق کرونر، ایمن سازی در برابر استرس
  • شیوا خالق پرست، صادق حیدرپور دستگردی*، محمود ثالثی، ضیا توتونچی، مریم کریمیان کاکلکی صفحات 24-29
    هدف

    این مطالعه با هدف بررسی تاثیر آموزش همتایان به مراقبین خانوادگی بر اضطراب مراقبین و بیماران تحت عمل جراحی بای پس عروق کرونر انجام شد.

    زمینه

    بیماران تحت عمل جراحی بای پس عروق کرونر اضطراب متوسط رو به بالایی را تجربه می کنند که این اضطراب در میان همراهان این بیماران نیز گزارش شده است. مطالعات نشان داده است که آموزش به بیماران و همراهان آنها در موارد بسیاری منجر به کاهش اضطراب آنها گردیده است. موضوع آموزش و انجام تحقیقات در زمینه تاثیر همتایان در پیشبرد اهداف درمانی مراقبتی اهمیت زیادی دارد.

    روش کار

    این پژوهش کارآزمایی بالینی تصادفی شده در سال 1397 در بخش های جراحی مرکز آموزشی تحقیقاتی درمانی قلب و عروق شهید رجایی انجام شد. در این پژوهش، 60 مراقب خانوادگی و دایمی بیماران تحت عمل جراحی بای پس عروق کرونر در زمان ترخیص از بخش مراقبت ویژه و ورود به بخش جراحی وارد مطالعه شدند. گمارش افراد در دو گروه به روش تصادفی انجام شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک و فرم”اضطراب حالت و صفت“اشپیل برگر بود. در ابتدا، همراهان بیماران که به عنوان همتا انتخاب شده بودند توسط پژوهشگر در سه مرحله آموزش دیدند. قبل از ملاقات همراهان بیماران (مراقبین خانوادگی) با بیمارشان، اضطراب بیماران و همراهانشان در هر دو گروه سنجیده شد. پس از آن، همراهان بیماران در گروه کنترل آموزش های معمول را دریافت نمودند و همراهان بیماران در گروه آزمون توسط همتایان شان در دو جلسه، آموزش همتامحور دریافت کردند. در مرحله سوم، اضطراب بیماران و همراهان آنها در هر دو گروه در روزهای دوم و پنجم اندازه گیری شدداده های گردآوری شده در نرم افزار SPSS نسخه 20 تحلیل شدند.

    یافته ها

    قبل از انجام مداخله، میانگین نمره اضطراب گروه آزمون و کنترل، هم در بیماران و هم در همراهان تفاوت معنادار آماری نداشتند و میانگین نمره اضطراب هر دو گروه متوسط به بالا بود. پس از انجام آموزش، میانگین نمره اضطراب گروه آزمون در مقایسه با گروه کنترل به طور معناداری کمتر بود (0001/0P≤). همچنین، در روزهای دوم و پنجم پس از مداخله، تفاوت معناداری بین گروه آزمون و کنترل از نظر میانگین نمره اضطراب همراهان و بیماران وجود داشت (0001/0P≤).

    نتیجه گیری

    به نظر می رسد آموزش همتامحور پس از ترخیص از بخش مراقبت ویژه موجب کاهش اضطراب در همراهان و بیماران می شود. پیشنهاد می گردد از آموزش همتایان به عنوان آموزش موثر و کم هزینه برای کاهش اضطراب بیمار و همراه استفاده گردد.

    کلیدواژگان: آموزش همتا، مراقبین خانوادگی، اضطراب، جراحی بای پس عروق کرونر
  • الناز یزدان پرست، ملیحه داودی*، مرضیه صفوی نژاد، حسن قربانی، سحر ندیمی، بهاره رضوانی دهاقانی صفحات 30-38
    هدف

    این پژوهش با هدف سنجش تاثیر به کارگیری راهبرد آموزشی بازخوردمحور بر درک از بیماری، آگاهی تغذیه ای و تبعیت از رژیم غذایی در مبتلایان به پرفشاری خون خون انجام شد.

    زمینه

    به دلیل مزمن بودن بیماری پرفشاری خون و اهمیت تغذیه در کنترل آن، نقش کلیدی درک از بیماری و آگاهی در تبعیت از رژیم تغذیه ای و کنترل بیماری دارای اهمیت است.

    روش کار

    تحقیق حاضر یک مطالعه نیمه تجربی دو گروهی همراه با پیش آزمون-پس آزمون است. براساس نمونه گیری و تخصیص تصادفی دو مرکز بهداشتی درمانی شهر فردوس (به عنوان مکان های حضور افراد گروه آزمون و کنترل) انتخاب گردید. با استفاده از روش تصادفی ساده، از میان بیماران دارای پرونده پرفشاری خون، تعداد 35 نفر در هر گروه آزمون و مداخله وارد شدند. این افراد پس از اعلام موافقت و براساس معیار ورود وارد مطالعه گردیدند. قبل و بعد از مداخله، ادراکات بیماری، آگاهی تغذیه ای و وضعیت تبعیت از رژیم غذایی بیماران توسط پرسشنامه خودگزارش دهی اندازه گیری و بین دو گروه مقایسه شد.

    یافته ها

    پس از مداخله، میانگین نمره آگاهی تغذیه ای گروه آزمون و کنترل به ترتیب، 17/48 با انحراف معیار 21/5 و 16/41 با انحراف معیار 51/0 بود که از نظر آماری، تفاوت معنی دار داشتند (56/9 t=؛0001/0P≤). پس از مداخله، میانگین نمره درک از بیماری در گروه آزمون و کنترل به ترتیب، 75/9 با انحراف معیار 81/1 و 72/7 با انحراف معیار 60/1 بود که از نظر آماری، تفاوت معنی دار داشتند (15/4 t=؛0001/0P≤). پس از مداخله، میانگین نمره تبعیت از رژیم درمانی در گروه آزمون و کنترل به ترتیب، 55/17 با انحراف معیار 17/4 و 88/16 با انحراف معیار 62/3 بود که این تفاوت از نظر آماری معنی دار نبود.

    نتیجه گیری

    با توجه به تاثیر مثبت روش آموزشی بازخوردمحور و نقش ویژه پرستاران در آموزش به بیمار، توجه به این روش آموزشی امری ضروری به نظر می آید. استفاده از این روش آموزشی به عنوان بخشی از مراقبت به منظور کاهش مشکلات بالینی بیماران پیشنهاد می گردد.

    کلیدواژگان: روش آموزشی بازخوردمحور، پرفشاری خون، درک از بیماری، آگاهی تغذیه ای، تبعیت از رژیم غذایی
  • فرزانه صدیقی، معصومه برخورداری*، خدیجه نصیریانی، حسین فلاح زاده صفحات 40-49
    هدف

    این پژوهش با هدف بررسی تاثیر زاویه تخت بر درد پشت، احتباس ادراری و عوارض عروقی (هماتوم و خونریزی) پس از آنژیوگرافی عروق کرونر انجام شد.

    زمینه

    برای کاهش شدت کمردرد و اختلال ادراری بعد از آنژیوگرافی از روش هایی مانند تغییر وضعیت بدن، تغییر زاویه تخت و خروج زودهنگام بیمار از تخت استفاده شده است، اما هنوز در مورد زاویه مناسب تخت اختلاف نظر وجود دارد؛ زاویه ای که ضمن تامین راحتی بیمار، عوارض قلب عروقی را کاهش دهد.

    روش کار

    این مطالعه از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی بود که در بخش های قلب و آنژیوگرافی بیمارستان شهید صدوقی یزد در سال 1397 انجام شد. تعداد 120 بیمار کاندید آنژیوگرافی، با استفاده از جدول اعداد تصادفی در دو گروه کنترل و آزمون قرار گرفتند. برای گروه کنترل، زاویه تخت، صفر درجه و برای گروه آزمون، زاویه تخت 30 درجه از بدو ورود تا 4 ساعت بعد از آنژیوگرافی تنظیم شد. ابزار گردآوری داده ها  شامل پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک و بالینی، مقیاس عددی اندازه گیری شدت درد، فرم ثبت هماتوم و خونریزی و فرم مشاهده و ثبت احتباس ادراری بود. تحلیل داده ها در نرم افزار SPSS ویرایش 20 با استفاده از آمار توصیفی و  استنباطی انجام شد.

    یافته ها

    دو گروه از نظر شاخص های دموگرافیک اختلاف آماری معنی دار نداشتند. میانگین نمره درد پشت در گروه آزمون، بلافاصله و چهار ساعت بعد از آنژیوگرافی به ترتیب 166/0 با انحراف معیار 767/0 و 216/0 با انحراف معیار 55/0 و کمتر از گروه کنترل بود؛ این مقادیر در گروه کنترل به ترتیب، 233/0  با انحراف معیار 615/0 و 433/0 با انحراف معیار 977/0 بود، ولی این تفاوت از نظر آماری معنی دار نبود. همچنین، تفاوت آماری معنی داری بین دو گروه، از نظر احتباس ادراری بلافاصله و 2 ساعت بعد از آنژیوگرافی وجود نداشت. از نظر بروز عوارض عروقی (هماتوم و خونریزی) نیز بین دو گروه آزمون و کنترل تفاوت معنی داری مشاهده نشد.

    نتیجه گیری

    نتایج این مطالعه شواهدی مبنی بر اینکه تاثیر تنظیم زاویه تخت به میزان 30 درجه بر شدت درد، بروز احتباس ادراری و همچنین، میزان بروز عوارض عروقی نسبت به زاویه صفر درجه متفاوت است نشان نداد. توصیه می شود بعد از آنژیوگرافی، زاویه تخت بر اساس راحتی و ترجیح بیمار در وضعیت صفر یا 30 درجه قرار گیرد.

    کلیدواژگان: آنژیوگرافی، درد پشت، احتباس ادراری، عوارض عروقی، زاویه تخت
|
  • Shiva Eslamiankoupaie, Samaneh Parchebafieh*, Mohammad Sahebalzamani, Shabnam Madadi Pages 6-11
    Aim

    The purpose of this study was to examine the effect of education based on Orem’s self-care model on emotional reactions in people with Implantable Cardioverter Defibrillator (ICD).

    Background

    ICD shock is unpredictable and associated with physical pain. After receiving shock, some patients find serious psychological problems such as anxiety, depression and stress. According to Orem, learning self-care activities can help a person to maintain health and well-being and increase the ability to adapt to illness.

    Method

    In this quasi-experimental study, 60 people with ICD who were admitted to Shahid Rajaie Cardiovascular Medical and Research Center in Tehran, were recruited. The data collection tool was a demographic form and DASS-21 questionnaire. The educational program based on Orem’s self-care model was performed in 3 sessions of 20-30 minutes based on individual self-care needs of the participants. Emotional responses were measured in two stages, before and one month after the end of intervention. Data were analyzed using SPSS software version 22.

    Findings

    Before intervention, the mean score for anxiety was 18.06±5.49 that decreased after intervention (11.26±3.49) (p≤0.0001). The mean score of depression was significantly decreased after intervention (10.78±3.91 against 16.28±5.96; (p≤0.0001). Before intervention, the mean score for stress was 23.58±6.17 that decreased after intervention (15.51±4.18) (p≤0.0001).

    Conclusion

    Application of Orem’s self-care model can be effective in reducing the intensity of emotional reactions in people with ICD. Nurses can play a role in reducing emotional reactions by implementing this model and assessing educational needs of patients.

    Keywords: Education, Orem’s self-care model, Emotional reactions, Implantable Cardioverter Defibrillator
  • Mohamad Oraki, Masud Janbozorgi, Ahmad Alipor, Fateme Nequee* Pages 12-22
    Aim

    This study was conducted to determine the effect of cognitive-behavioral rehabilitation based on stress immunization training on anxiety, stress and depression in patients with coronary artery bypass graft surgery.

    Background

    Stress, anxiety and depression that play an important role in coronary artery disorders, are being considered as a hindrance to recovery after CABG. Providing the patient with correct coping strategies with stress seems to be helpful in preventing the recurrence.

    Method

    The study was a quasi-experimental with control group with pretest-posttest design. The statistical population of this study included patients who had coronary artery bypass graft surgery and referred to the Rehabilitation center of Tehran Heart Hospital, Tehran, Iran. Thirty subjects were selected by continuous sampling method and randomly assigned into experimental and control group. The instruments for data collection were “Depression, Anxiety and Stress Scale” (DASS-21), which completed before and after the intervention. The experimental group was exposed to stress immunization training in 10 sessions of 90 minutes. To analyze the data, multivariate covariance analysis, and one-variable covariance analysis were used in SPSS software.

    Findings

    Stress immunization training significantly influenced the anxiety (p≤0.0001; F=0.39), stress (p≤0.0001; F=0.35), and depression (p≤0.0001; F=0.68) scores of the experimental group compared to the control group.

    Conclusion

    Stress immunization training plays an important role in reducing negative emotions (anxiety, stress and depression) in patients with coronary artery bypass graft surgery. It is recommended to use this intervention for patients undergoing CABG.

    Keywords: Stress immunization training, Depression, Anxiety, Stress, Coronary artery bypass graft surgery
  • Shiva Khaleghparast, Sadegh Heydarpoor*, Mahmud Salesi, Mohamadziae Totonchi Pages 24-29
    Aim

    The purpose of this study was to examine the effect of peer education on the anxiety - of post Coronary Artery Bypass Graft patients and caregivers

    Background

    Patients undergoing coronary artery bypass surgery experience moderate to high anxiety, which has also been reported among their family members. Studies have shown that educating patients and their family caregivers has in many cases reduced their anxiety. Peer education and research on the effect of peers is of great importance in promoting therapeutic and caring goals.

    Method

    This randomized clinical trial study was performed in year 2018 in surgery wards of Rajaee Cardiovascular Medical and Research center. In this study, 60 family caregivers of patients undergoing coronary artery bypass graft surgery and their respective patients were recruited at the time of discharge from intensive care unit and entering into the surgical ward. The subjects were randomly assigned to experimental and control group. Data collection tools included demographic information questionnaire and Spielberger's "State and trait anxiety" form. Initially, patients' family caregivers who were selected as peers were trained by the researcher in three stages. Before visiting the patients by family caregivers, their anxiety and also, patients' anxiety was measured in both groups. Thereafter, the patients’ family caregivers in the control group received routine training, and the patients' family caregivers in the experimental group received peer training in two sessions by their peers. In the third step, the anxiety of patients and their family caregivers in both groups were measured on the second and fifth days after intervention. The data were analyzed in SPSS 20 software.

    Findings

    Before intervention, the mean scores of anxiety in the experimental and control groups were not statistically different in both patients and their family caregivers, and the mean anxiety scores in both groups were moderate to high. After intervention, the mean score of anxiety in the experimental group was significantly lower than the control group (P≤0.0001). Also, in the second and fifth days after the intervention, there was a significant difference between the experimental and control groups in the mean score of anxiety of the patients and their family caregivers (P≤0.0001).

    Conclusion

    Peer education seems to reduce anxiety in patients and their family caregivers after discharge from ICU. It is suggested that peer education be used as effective and low cost education to reduce patient and family caregiver anxiety.

    Keywords: Peer education, Family caregivers, Anxiety, Coronary artery bypass Graft surgery
  • Elnaz Yazdanparast, Malihe Davoudi*, Marziye Safavinejad, Hasan Ghorbani, Sahar Nadimi, Bahare Rezvani Dehaghani Pages 30-38
    Aim

    The aim of this study was to examine the effect of teach back learning strategy on illness perception, nutritional knowledge and dietary adherence in people with hypertension.
    Background. Because of the chronicity of hypertension and the importance of nutrition in hypertension control, illness perception and nutritional knowledge play an important role in adherence to nutritional regimen and disease control.

    Method

    The present study is a quasi-experimental study control group and pretest-posttest design. Based on random sampling, two health care centers in Ferdows were selected as the place for experimental and control group. Using a simple randomized method, of patients with hypertension, 35 individuals were recruited for each group. These people entered the study based on inclusion criteria and after that they signed the consent form. Before and after the intervention, illness perception, nutritional knowledge and dietary adherence were measured by self-report questionnaire and compared between the groups.

    Findings

    After intervention, the mean score of nutritional knowledge in experimental and control group was 48.17±5.21 and 41.16±0.51, respectively, and a statically significant difference was found between groups in terms of nutritional knowledge (P≤0.0001; t=9.56). After intervention, the mean score of illness perception in experimental and control group was 9.75±1.81 and 7.72±1.60, respectively, and there was a statically significant difference between groups in terms of illness perception (P≤0.0001; t=4.15). But no statically significant difference was found between experimental and control group in terms of dietary adherence (17.55±4.17 against 16.88±3.62).

    Conclusion

    Given the positive effects of teach back method and the special role of nurses in patient education, attention to this teaching method seems necessary. The use of this method of training is suggested as part of care process to reduce patients' clinical problems.

    Keywords: Teach back method, Hypertension, Illness perception, Nutritional knowledge, Dietary adherence
  • Farzane Sedighi, Maasoumeh Barkhordari Sharifabad*, Khadijeh Nasiriani, Hossein Fallahzadeh Pages 40-49
    Aim

    The purpose of this study was to examine the effect of bed angle on back pain, urinary retention and vascular complications after coronary angiography.

    Background

    To minimize the severity of low back pain and urine retention after angiography, modalities such as changing position, changing bed angle, and early out of bed have been used, but there is still controversy about the appropriate bed angle that reduces cardiovascular complications and at the same time provides patient comfort.

    Method

    This study was a randomized clinical trial conducted on 120 patients after angiography in cardiology and angiography wards of Shahid Sadoughi Hospital, Yazd, Iran, in 2018. A total of 120 patients who were candidates for angiography were randomly divided into control and experimental group. After angiography, for the control group, the bed angle was zero, and for the experimental group, the bed angle was set at 30 degrees, from entry to the ward for 4 hours. Data collection tools included demographic and clinical information questionnaire, numerical scale for measuring severity of pain, hematoma and hemorrhage recording form and urinary retention observation and recording form. Data analysis was performed in SPSS Version 20 using descriptive and inferential statistics.

    Findings

    The mean score of back pain in the experimental group, immediately and four hours after angiography was 0.166±0.767 and 0.216±55.0, respectively, which was lower than that of control group (0.233±0.615 and 0.433±0.927, respectively), but the difference was not statistically significant. Also, there was no statistically significant difference between groups in terms of urinary retention, immediately and 2 hours after angiography. There was no statistically significant difference between groups in terms of vascular complications (hematoma and hemorrhage).

    Conclusion

    The results of this study did not show any evidence that 30 degrees bed angle adjustment have any different effect on pain severity, urinary retention, and vascular complications of the zero degree bed angle. It is recommended that after angiography, the angle of the bed be set to zero or 30 degrees according to the patient's comfort and preference.

    Keywords: Angiography, Back pain, Urinary retention, Vascular complications, Bed angle