فهرست مطالب

سلامت جامعه - سال سیزدهم شماره 2 (تابستان 1398)
  • سال سیزدهم شماره 2 (تابستان 1398)
  • تاریخ انتشار: 1398/04/01
  • تعداد عناوین: 5
|
  • لیلا نوعی ایران، اکبر رضایی*، علی نقی اقدسی صفحات 1-10
    مقدمه

    پردازش هیجانی ضعیف و سرگردانی ذهنی دو عامل فراتشخیصی هستند که در سبب شناسی اضطراب امتحان دخالت دارند. رفتاردرمانی دیالکتیکی رویکرد جدیدی است که امکان استفاده از آن برای اضطراب امتحان در مدارس مورد بررسی قرار گرفته است. لذا، این پژوهش با هدف تعیین تاثیر رفتاردرمانی دیالکتیکی بر پردازش هیجانی و سرگردانی ذهنی در دانش‍آموزان دختر مقطع متوسطه دارای اضطراب امتحان انجام شد.

    مواد و روش ها

    جامعه آماری این پژوهش نیمه تجربی، دانش‍آموزان دختر مقطع متوسطه شهر تبریز در سال تحصیلی 99-98 بودند. تعداد 30 دانش آموز که مطابق با نمره برش در پرسشنامه اضطراب امتحان Sarason تشخیص اضطراب امتحان را دریافت کرده بودند، با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای و هدفمند انتخاب شدند و به صورت تصادفی ساده در گروه های مداخله و کنترل (15 نفر در هر گروه) جایگزین شدند. هر دو گروه پرسشنامه‍های اضطراب امتحان Sarason (1975)، سرگردانی ذهنی Carriere و  Seli(2013) و مقیاس پردازش هیجانی Baker و همکاران (2010) را به عنوان پیش‍آزمون و پس‍آزمون تکمیل کردند. هشت جلسه رفتاردرمانی دیالکتیکی گروهی (هفته ای دو جلسه به مدت 4 هفته) در گروه مداخله اعمال شد و گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل کواریانس چندمتغیره و تک‍ متغیره تحلیل شدند.

    یافته ها

    رفتاردرمانی دیالکتیکی بر سرگردانی ذهنی (005/0=p، 31/0F2=) و پردازش هیجانی (001/0=p، 29/0F2=) در دانش‍آموزان دختر مقطع متوسطه دارای اضطراب امتحان تاثیر معنی داری داشت.  

    نتیجه گیری

    آموزش این رویکرد درمانی به عنوان یک روش مداخله ای موثر در کاهش سرگردانی ذهنی و پردازش هیجانی دانش‍ آموزان در مقطع دبیرستان توصیه می شود.

    کلیدواژگان: رفتاردرمانی، دیالکتیک، سرگردانی ذهنی، پردازش هیجانی، اضطراب امتحان
  • محمد هادی یدالله پور، مهناز فاضلی کبریا*، کامیار امین صفحات 11-22
    مقدمه
    بیماری قلبی- عروقی، مزمن و پرهزینه است. روانشناسی مثبت گرا با رویکرد اسلامی و درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش می تواند در بهبود وضعیت روانشناختی بیماران قلبی عروقی موثر باشد. پژوهش حاضر با هدف مقایسه اثربخشی روانشناسی مثبت گرا با رویکرد اسلامی و درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش بر سرمایه روانشناختی بیماران قلبی عروقی انجام شد.
    مواد و روش ها
    این بررسی نیمه آزمایشی، بر روی بیماران قلبی- عروقی مراجعه کننده به مراکز درمانی شهرستان بابل در سال 1396 انجام شد. با روش نمونه گیری در دسترس، 36 نفر انتخاب و به طور تصادفی در گروه های آموزش روانشناسی مثبت گرا با رویکرد اسلامی، درمان مبتنی بر پذیرش و تعهد، و کنترل گمارده شدند. آموزش روانشناسی مثبت گرا با رویکرد اسلامی و درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش، طی  8 جلسه انجام شد. جمع آوری داده ها با پرسش نامه سرمایه روان شناختی (لوتانز) در مراحل قبل، بعد و دو ماه پس از جلسات، و تحلیل داده ها توسط آزمون های میانگین، انحراف معیار و تحلیل واریانس چندمتغیری انجام شد.
    یافته ها
    در ترکیب خطی متغیرهای سرمایه روان شناختی برحسب عضویت گروهی مراحل پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری، و اثر تعاملی گروه و زمان تفاوت معنی داری وجود داشت (001/0p<). تفاوت میانگین نمره گروه روانشناسی مثبت گرا با رویکرد اسلامی و درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش با گروه کنترل در مولفه های سرمایه روان شناختی معنی دار (05/0>p) بود ولی تفاوت میانگین دو روش درمانی در این مولفه ها معنی دار نبود.
    نتیجه گیری
    آموزش روانشناسی مثبت گرا با رویکرد اسلامی و درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش در بهبود سرمایه های روان شناختی بیماران قلبی عروقی موثر است و تفاوتی بین آن ها وجود ندارد.
    کلیدواژگان: سرمایه روان شناختی، درمان مبتنی بر تعهد و پذیرش، بیماری قلبی، روانشناسی مثبت گرا
  • هانیه خرازی نوتاش، علی خادمی*، جلیل بابا پور خیرالدین، مرضیه علی وندی وفا صفحات 23-32
    مقدمه

    خودکارآمدی پایین در مدیریت درد و ترس از پیشرفت بیماری میگرن از جمله موضوعاتی هستند که لزوم ارائه مداخلات روان شناختی به افراد مبتلا به سردردهای میگرنی را ضروری می نمایند. این پژوهش با هدف تعیین اثربخشی درمان شناختی- رفتاری بر خودکارآمدی درد و ترس از پیشرفت بیماری میگرن در پرستاران زن شهر تبریز در سال 1398 انجام  شد.

    مواد و روش ها

    این پژوهش، نیمه آزمایشی بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه پرستاران مبتلا به میگرن شهر تبریز در سال 1398 بود. تعداد 30 نفر که براساس ملاک‍های ICHD-3 و دریافت نمراه بالاتر از یک انحراف معیار در پرسشنامه سنجش علایم سردرد میگرن، تشخیص بیماری میگرن را دریافت کرده بودند، با استفاده از روش نمونه‍ گیری هدفمند انتخاب شده و به طور تصادفی ساده در گروه‍های آزمایش و گواه (15 نفر در هر گروه) جایگزین شدند. هر دو گروه‍ پرسشنامه‍ های خودکارآمدی درد نیکلاس و ترس از پیشرفت هرشباخ را تکمیل کردند. درمان شناختی- رفتاری گروهی طی 8 جلسه یک ساعته (هفته ای دو جلسه به مدت 4 هفته) در گروه آزمایش اعمال شد و گروه گواه مداخله‍ای دریافت نکرد. داده ها با استفاده از تحلیل کواریانس چندمتغیره و تک‍متغیره تحلیل شدند.

    یافته‍ ها

    بین میانگین نمره های پس آزمون گروه آزمایش و گواه تفاوت معنی داری وجود داشت (001/0=p)، چنانچه مداخله مذکور باعث افزایش نمرات خودکارآمدی درد و کاهش ترس از پیشرفت بیماری در گروه آزمایش شد.

    نتیجه‍ گیری

    با توجه به کارآیی درمان شناختی- رفتاری بر افزایش خودکارآمدی درد و کاهش ترس از پیشرفت بیماری در پرستاران مبتلا به میگرن، استفاده از این روش درمانی توصیه می شود.

    کلیدواژگان: درمان شناختی- رفتاری، خودکارآمدی درد، ترس از پیشرفت بیماری، سردرد میگرنی، پرستاران
  • سیما کریمی، علی دلاور*، فاطمه قائمی، فریبرز درتاج صفحات 33-44
    مقدمه

    خودمراقبتی هسته اصلی مراقبت از بیماری های مزمن است. به نظر می رسد به کارگیری روش هایی در جهت ارتقای خودمراقبتی در بیماران مبتلابه دیابت، از استراتژی های ارتقای سلامت در آن ها باشد. هدف از این مطالعه تعیین اثربخشی امیددرمانی بر خودمراقبتی بیماران مبتلابه دیابت نوع دو است.

    مواد و روش ها

    پژوهش نیمه تجربی حاضر بر اساس طرح پیش آزمون-پس آزمون با 40 بیمار مبتلا به دیابت مراجعه کننده به مراکز بهداشتی درمانی وابسته به دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی شهر سیرجان در سال 98-1397 انجام شد. نمونه گیری هدفمند بود و نمونه ها به صورت تصادفی به دو گروه مداخله و کنترل تخصیص داده شدند. بیماران گروه مداخله، امیددرمانی بر اساس نظریه امید اشنایدر، هرث و راستون و مبتنی بر گزیده ای از اشعار مولانا با محوریت مباحث امید و مثبت نگری دریافت کردند. داده هایی که با استفاده از پرسشنامه خودمراقبتی Summary of Diabetes Self-Care Activities ، قبل، بلافاصله و سه ماه بعد از مداخله جمع آوری شده بودند، با روش تحلیل واریانس اندازه گیری های مکرر  تحلیل شدند.

    یافته ها

    نتایج نشان داد که پس از امیددرمانی، خودمراقبتی در گروه ها تفاوت معنی داری داشت به عبارت دیگر، امیددرمانی باعث افزایش معنی دار خودمراقبتی (001/0>p، 735/24=F) در بیماران مبتلابه دیابت نوع دو در گروه مداخله شده بود.

    نتیجه گیری

    در مطالعه حاضر، امیددرمانی موجب افزایش خودمراقبتی گردید، لذا در نظر گرفتن مداخلات امیددرمانی در برنامه ریزی های بهبود خودمراقبتی بیماران مبتلا به دیابت ضروری به نظر می رسد.

    کلیدواژگان: امیددرمانی، خودمراقبتی، دیابت
  • مریم عباسی، مریم رمزی فرد، اکرم لطفی سرجینی، مهدی قزلسفلو* صفحات 45-55
    مقدمه

    واقعیت های موجود در جامعه نشان می دهند که رغبت و تمایل جوانان به ازدواج کاسته شده و تاخیر در ازدواج، کم کم در حال تبدیل شدن به یک شیوه و امتیاز اجتماعی است. پژوهش حاضر به منظور تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر ارزش های ازدواج و رغبت به ازدواج در دختران مجرد انجام شد.

    مواد و روش ها

    روش پژوهش حاضر نیمه آزمایشی بود. با استفاده از نمونه گیری غیر تصادفی 46 دختر دانشجوی در دسترس، در دانشگاه آزاد واحد تهران مرکز در سال تحصیلی 97-96 انتخاب شدند و به طور تصادفی در گروه های آزمایش و کنترل جای گرفتند. گروه آزمایشی به مدت 8 جلسه تحت آموزش طرحواره درمانی قرار گرفتند. آزمودنی ها قبل و بعد از انجام مداخلات به پرسشنامه های ارزش های ازدواج و رغبت به ازدواج پاسخ دادند. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس چنه متغیری بررسی شدند.

    یافته ها

    نتایج نشان داد که آموزش طرحواره درمانی توانست ارزش های برابرنگری، خودپیروی عقلانی و رغبت به ازدواج را افزایش و ارزش های خودپیروی عاطفی و سلسله مراتبی را کاهش دهد (01/0>p).

    نتیجه گیری

    نتایج پژوهش شواهدی را پیشنهاد می کند که آموزش طرحواره درمانی برای بهبود ارزش های ازدوج و رغبت به ازدواج روش مناسبی می باشد.

    کلیدواژگان: ارزش های ازدواج، رغبت به ازدواج، طرحواره درمانی
|
  • L Noei Iran, A Rezaei *, AN Aghdasi Pages 1-10
    Introduction

    Poor emotional processing and mind wanderings are two factors that are involved in the etiology of test anxiety. Dialectical behavioral therapy is a new approach that can be used to treat test anxiety in schools. Therefore, the purpose of this study was to determine the effect of dialectical behavioral therapy on emotional processing and mind wanderings among female high school students with test anxiety.

    Materials and Methods

    The population in this quasi-experimental study included all female high school students in Tabriz during the academic year 2019-2020. A total number of 45 students who received the test anxiety diagnosis in accordance with the cutoff score in the Sarason Test Anxiety Questionnaire were selected by multi-stage cluster and purposeful sampling and they were randomly assigned to two experimental and one control groups (15 students per group). The participants in the three groups completed the Test Anxiety Questionnaire (Sarahson, 1975), Cognitive Wandering Inventory (Carriere & Seli, 2013), and the Emotional Processing Scale (Baker et al., 2010) as the pre-test and post-test. Eight sessions of group dialectic therapy (for 4 weeks) were held for the participants in the experimental group, while the control group did not receive any intervention. The collected data were analyzed using multivariate and univariable covariance analysis.

    Results

    Dialectical behavioral therapy was found to have a significant effect on emotional processing (F2=0.31; p=0.005) and mind wandering (F2=0.29; p=0.001) in the students with test anxiety.

    Conclusion

    The training of this therapeutic approach is recommended as an effective interventional method to treat mind wanderings and improve emotional processing of high school students.

    Keywords: Dialectical behavior therapy, Mind wandering, emotional processing, test anxiety
  • MH Yadollahpour, M Fazeli Kebria *, K Amin Pages 11-22
    Introduction
    Cardiovascular disease is a chronic disease that is extremely costly to the affected individual and society. Positive psychology with an Islamic approach and and acceptance and commitment therapy (ACT) can be effective in improving the psychological conditions of cardiovascular patients. The purpose of this study was to compare the effectiveness of positive psychology with an Islamic approach and acceptance and commitment therapy (ACT) on psychological capital of cardiovascular patients.
    Materials and Methods
    This quasi-experimental study was performed on cardiovascular patients referring to Babol medical centers in 2017. Using convenience sampling, 36 patients were selected and randomly placed into three groups (positivist psychology with Islamic approach, ACT, and one control group). The participants in the first group (Positive psychology with an Islamic approach) attended 8 training sessions each lasting 90 minutes, and the members of the ACT group participated in 8 training sessions each lasting 100 minutes. The data were collected by the Psychological Capital Questionnaire (Lutans, 2007) that was administered to the participants before, after, and two months after the treatment sessions. The collected data were analyzed using statistical techniques including mean, standard deviation, and multivariate analysis of variance (MANOVA).
    Results
    There was a significant difference in the linear composition of the psychological capital variables in terms of group membership, the three stages of pre-test, post-test and follow-up, and the interactive effect of the group and time (p=0.001). Besides, the two treatment groups (positivist psychology with an Islamic approach and ACT) showed significant differences with the control group in terms of the components of psychological capital (p<0.05). However, there was no difference between the effectiveness of the two treatment techniques.
    Conclusion
    Positive psychology training with an Islamic approach and acceptance and commitment therapy (ACT) are effective in improving psychological capital of cardiovascular patients and there is no significant difference between them.
    Keywords: psychological capital, Acceptance, Commitment Therapy (ACT), Cardiovascular disease, Positive psychology
  • H Kharazi Nutash, A Khademi *, J Babapour Kheyradin, M Alivandi Vafa Pages 23-32
    Introduction

    Low self-efficacy in the management of pain and fear of migraine progression are among the issues that require psychological interventions for people with migraine headaches. Accordingly, the present study aimed to determine the effectiveness of cognitive-behavioral therapy on pain self-efficacy and fear of migraine progression in female nurses working in Tabriz in 2019.

    Materials and Methods

    This study employed a quasi-experimental design. The research population included all nurses suffering from migraine in Tabriz in 2019. A total number of 30 nurses who were diagnosed with migraine based on ICHD-3 criteria and received mean scores one standard deviation above on the migraine headache symptom questionnaire were selected using purposeful sampling and were randomly placed into the experimental and control groups (each with 15 participants). The participants in the two groups completed the Pain Self-Efficacy Questionnaire (Nicholas, 2007) and Fear of Progression Questionnaire (Herschbach et al. 2009) as the pre-test and post-test. The group cognitive-behavioral therapy was performed in 8 sessions each lasting one hour (4 weeks in total) for the participants in the experimental group and the control group did not receive any intervention. The collected data were analyzed using univariate and multivariate and analysis of covariance (ANCONA) in SPSS software (Version 23).  

    Results

    There was a significant difference between the experimental and control groups in terms of their mean scores on the post-test (p=0.001), indicating that the intervention significantly increased the scores of the pain self-efficacy and decreased fear of disease progression in the experimental group.

    Conclusion

    Considering the effectiveness of cognitive-behavioral therapy on increasing the pain self-efficacy and reducing the fear of disease progression in nurses with migraines, is recommended the use of this therapy technique.

    Keywords: cognitive-behavioral therapy, Pain self-efficacy, Fear of progression, migraine, Nurses
  • S Karimi, A Delavar *, F Khaemi, F Dortaj Pages 33-44
    Introduction

    Self-care is at the core of treating chronic diseases. It seems that applying self-care methods to improve this method of treatment in patients with diabetes is an effective strategy in promoting health in these patients. The aim of this study was to determine the efficacy of hope therapy on self-care in patients with type 2 diabetes.

    Materials and Methods

    This semi-experimental research was carried out based on a pretest and posttest design on 40 patients with diabetes referred to health centers affiliated with Sirjan University of Medical Sciences and Health Services from 2017 to 2018. A purposeful sampling was used, and the participants were randomly assigned to one of the intervention and control groups. The intervention group received Hope Therapy, based on the hope theory of Schneider, Herth, and Ruston and based on a selection of Molana poems focusing on hope and optimism issues. The Data were collected before, immediately and three months after the intervention using the Self-Care Questionnaire SDSCA. Repeated measures analysis of variance was used to analyze the data in the SPSS software, with the significance level set at 0.05.

    Results

    The results showed that there was a significant difference between the groups in terms of self-care after hope therapy. In addition, hope therapy significantly increased self-care (P <0.001, F = 24.735) in patients with type 2 diabetes in the intervention group.

    Conclusion

    The results showed that hope therapy increased self-care. Therefore, it is important to consider hope therapy intervention in making plans for improving self-care in diabetic patients.

    Keywords: Hope Therapy, Self-Care, Diabetes
  • M Abasi, M Ramzifard, A Lotfi Sarjini, M Ghezelseflo * Pages 45-55
    Introduction

    The realities of society show that the desire of young people to marry is reduced, and delayed marriage is beginning to become a social practice and privilege. The present study was conducted to determine the effectiveness of schema therapy on marriage values and the marriage tendency in single girls living in Tehran.

    Materials and Methods

    The present study was conducted using a quasi-experimental design. Using non-random sampling, 46 female students studying at the Faculty of Humanities and Social Sciences of Tehran University of Science and Researchin the academic year 2017-218 were selected as the particpants were randomly assigned to experimental and control groups. The participants in the experimental group underwent schema therapy training for 8 sessions. The participants in the two groups completed marriage values and marriage tendency questionnaires before and after the intervention. The collected data were analyzed using analysis of variance (ANOVA).

    Results

    The results showed that schema therapy training  could increase egalitarianism, rational self-obedience values, and marriage tendency, and decrease emotional self-obedience, and hierarchical values ​​ (p<0.01).

    Conclusion

    The results of the study suggested that schema therapy training is a good way to improve marriage values ​​ and marriage tendency.

    Keywords: Marriage Values, marriage tendency, Schema therapy