فهرست مطالب

طب دریا - پیاپی 2 (تابستان 1398)
  • پیاپی 2 (تابستان 1398)
  • تاریخ انتشار: 1398/05/10
  • تعداد عناوین: 8
|
  • سید علی موسوی جزایری* صفحات 54-56
  • بهنام حسینی آهنگر، رامین معصومی، سیدعلی میرحسینی، یدالله عسگریان، محمد نوبخت* صفحات 57-66

    مسمومیت غذایی ناشی از خوردن غذاهای دریایی به عنوان یک خطر مهم و بالقوه برای سلامتی انسان محسوب شده و به طور مستقیم و غیرمستقیم سلامتی و زندگی افراد را تهدید می کند. این موضوع زمانی اهمیت بیشتری می یابد که بدانیم حدود 48% جمعیت جهان در فاصله 15 کیلومتری سواحل زندگی کرده و بیش از 79% مردم جهان به نوعی از غذاهای دریایی (تازه تا کنسرو شده) استفاده نموده و ماهی و سایر خوراکهای دریایی در سبد غذایی آنها قرار دارند. جدای از مسمومیت هایی که از غذاهای کنسرو شده ممکن است برای افراد دردسر ساز شوند، خود ماهی ها و یا سایر خوراکهای دریایی مانند صدف و میگو و خرچنگ نیز می توانند بالقوه منبع سمومی باشند که جدا سلامتی و حیات فرد را تهدید نمایند. از این رو برای پزشکانی که به نوعی با پزشکی دریایی مرتبط بوده یا در نزدیکی دریا به طبابت مشغولند، شناخت گونه های سمی، راه های تشخیص مسمومیت های ناشی از غذاهای دریایی و آشنایی با راهکارهای امداد و درمان مصدومین ضروری است.خلیج فارس به عنوان منطقه ای دریایی گرمابی، محل زندگی گونه های متنوعی از ماهی ها تا سخت پوستان خوراکی و البته غیرخوراکی است که گاهی بازشناسی آنها از همدیگر حتی برای بومیان محلی ساکن سواحل خلیج فارس هم سخت می نماید. چه بسیار مسافران و گردشگرانی که به این سواحل آماده و به ماهیگیری می پردازند و عموما بدون شناخت از سمی بودن یا نبودن ماهی صید شده، اقدام به مصرف آن می نمایند که گاهی منجر به صدمات گوارشی حاد تا حتی اغما و مرگ شده است. این مطالعه مروری کوشیده بر اساس معرفی گونه های سمی خلیج فارس که به لحاظ ریخت شناسی نزدیک به گونه های خوراکی هستند این پیش اگهی و آموزش را ارائه دهد.

    کلیدواژگان: ماهی های سمی، خلیج فارس، مسمومیت های دریایی، غذاهای دریایی
  • محسن صدقی، کامران کاویانی، حسین احمدزاده، حسین جعفری* صفحات 67-74
    زمینه و هدف

    ضربات مداوم و مکرر شناورهای تندرو به سرنشینان می تواند بر سیستم اسکلتی عضلانی تاثیر منفی گذاشته و در نهایت باعث ایجاد ضایعات مزمن و حاد بشود. در مطالعه حاضر شیوع اختلالات اسکلتی عضلانی و فاکتورهای مرتبط با آن در کارکنان شناورهای تندرو بررسی شد.

    روش ها

     در مطالعه مقطعی حاضر، جامعه آماری شامل 100 نفر از کارکنان شاغل در شناورهای تندرو بود. برای این افراد پرسشنامه استاندارد نوردیک تهیه و تکمیل گردید. همه شرکت کنندگان در طرح از نظر وضعیت اسکلتی-عضلانی تحت معاینه اولیه قرار گرفتند. برای افرادی که نیاز به معاینات تشخیصی تکمیلی بود با روش های تصویربرداری (رادیولوژی، سی تی اسکن، MRI) و نوار عصب مورد ارزیابی قرار گرفتند.

    یافته ها

     میانگین سن کارکنان شاغل در شناورهای تندرو 4/5±31/4 سال، BMI برابر 25، مدت زمان ورزش در هفته برابر 5 ساعت، مدت زمان اشتغال به کار در شناور برابر 8/5 سال و مدت زمان ابتلا به مشکلات اسکلتی- عضلانی برابر 2 سال بود. شیوع اختلالات اسکلتی و عضلانی در ناحیه کمر 57%، زانو 47%، پشت 34 %، گردن 30%، شانه 30%، ران و باسن 28 %، دست و مچ 18 %، قوزک و مچ پا 16%، آرنج 7% بود. بر اساس نتایج بدست آمده رابطه معناداری بین نوع شناور و مدت زمان کار روی شناور و سن افراد با اختلالات اسکلتی عضلانی در ناحیه گردن، و ناحیه پشت، ناحیه کمر و ناحیه زانو بدست آمد.

    نتیجه گیری

     با توجه به بالابودن میزان شیوع اختلالات اسکلتی- عضلانی در کارکنان شناورهای تندرو و ارتباط آن با مدت زمان کار روی شناور؛ اصلاح نوع صندلی های شناورها، اصلاح وضعیت قرارگیری افراد در شناور، ورزش به منظور پیشگیری از ایجاد ضایعات و راهکارهای درمانی پیشنهاد می شود.

    کلیدواژگان: اختلالات اسکلتی عضلانی، کمردرد، شناورهای تندرو، ارگونومی
  • شهرام اولیایی، محمدحسین حق پرور، علی بهرامی فر، جعفر بایرامی* صفحات 75-83
    زمینه و هدف

    شواهدی از اثرات نامطلوب غواصی های عمیق و طولانی مدت بر از دست رفتن عملکرد ریه و بیماری های دستگاه تنفسی، گزارش شده است. مطالعه حاضر با هدف تعیین ارتباط فعالیت غواصی با تغییرات عملکرد ریوی در غواصان حرفه ای انجام شد.  

    روش ها

     مطالعه تحلیلی حاضر در سال 1396 در سواحل جنوب و شمال ایران انجام شد. با توجه به معیارهای ورود و خروج همه غواصان به صورت سرشماری وارد مطالعه شدند. اطلاعات دموگرفیک و بالینی ایشان ثبت شد. سابقه غواصی بر اساس سال، میانگین ساعات غواصی انجام شده، میانگین عمق غواصی که فرد در فعالیتهای روتین خود انجام می دهد، نیز ثبت گردید. غواصان توسط فوق تخصص ریه ویزیت شده و معاینه دقیق جدار قفسه سینه و معاینه داخلی ریه انجام و اطلاعات بالینی مدنظر ثبت شد. برای همه غواصان گرافی ساده ریوی و تست های تخصصی حجم های ریوی اسپیرومتری انجام شد.

    یافته ها

    61 غواص حرفه ای با میانگین سنی 4/2±34/5 سال و در محدوده 38-29 سال، که همگی مرد بودند شرکت داشتند. 91/8 درصد (56 نفر) از غواصان عدم مصرف سیگار (و همین میزان هم عدم ابتلا به آلرژی) داشتند. میانگین سابقه غواصی در این 61 غواص برابر با 5/2±10/5 سال و در محدوده 25-4 سال بود. میانگین ساعات غواصی 753/2±1071/8 ساعت و در محدوده 3500-50 ساعت بود. میانگین عمق غواصی 13/5±37/4 متر و در محدوده 60-5 متر بود. رابطه سال، ساعت و میانگین عمق غواصی با علایم ریوی (طبیعی، غیرطبیعی:سرفه، تنگی نفس، خلط، دردسینه)، یافته ریوی (طبیعی، صدای غیرطبیعی)، گرافی سینه (طبیعی، غیرطبیعی: درگیری مجاری ریوی، درگیری پارانشیم، ادنوپاتی ریه، ترکیبی)، اسپیرومتری (طبیعی، محدودکننده)،FVC/ FEV1 (بیماری محدودکننده، طبیعی)، FVC (بیمار، سالم)، FEV1 (غیرطبیعی، طبیعی)، FEF (بیمار، سالم) معنی دار بود (P<0.05).

    نتیجه گیری

     افزایش سال، ساعت و میانگین عمق غواصی، بعنوان عوامل مرتبط با غواصی بر عملکرد ریه تاثیر منفی دارد. لذا بنظر می رسد غواصان حرفه ای، در معرض از دست دادن عملکرد ریه در طول زمان هستند. اگرچه، تاثیر غواصی بر عملکرد ریه تا حد زیادی به دیگر عوامل نیز بستگی دارد.

    کلیدواژگان: غواص، عملکرد ریه، باروترومای ریوی، غواصان حرفه ای
  • محسن اسکندری*، احسان اسکندری صفحات 84-90
    زمینه و هدف

    افراد نظامی نسبت به فشارهای روزافزون روانی در شرایط نظامی بویژه در جزایر می بایست تاب آوری مناسب داشته باشند. مطالعه حاضر با هدف مقایسه اثرگذاری روش های برون ریزی استرس و تمرین صبر بر تاب آوری در بین پایوران یک جزیره ایرانی در خلیج فارس انجام شد.

    روش ها

     مطالعه نیمه تجربی حاضر طی سال 1396 در یکی از جزایر ایرانی خلیج فارس انجام شد. تعداد 40 نفر از کارکنان پایور نظامی مستقر در جزیره بصورت در دسترس وارد مطالعه شدند و بطور تصادفی در دو گروه برون ریزی استرس (20 نفر) یا گروه تمرین صبر (20 نفر) قرار گرفتند. پرسشنامه تاب آوری کانر- دیویدسون در پیش آزمون برای همه تکمیل شد. سپس افراد هر دو گروه به مدت 10 روز هر روز 1 ساعت در جلسات آموزشی مخصوص به گروه خود، شرکت کردند. در پایان، مجددا پرسشنامه تاب آوری توسط آنها تکمیل شد. داده ها با نرم افزار SPSS19 تجزیه و تحلیل شد.

    یافته ها

     در آنالیز نهایی 17 نفر در گروه تمرین صبر با میانگین سنی 3/2±30/7 سال و 19 نفر در در گروه برون ریزی استرس با میانگین سنی 2/2±29/9 سال شرکت داشتند. روش برونریزی استرس موجب افزایش تاب آوری به میزان 18/7 درصد، و روش تمرین صبر موجب افزایش تاب آوری به میزان 53 درصد شد. مقایسه میانگین نمرات ثبت شده در پس آزمون در افراد نشان داد که تمرین صبر به طور معنی داری باعث بهبود وضعیت تاب آوری (p=0.006)، نظامیان جزیره شده و اختلاف معنی داری با روش برون ریزی استرس داشته است.

    نتیجه گیری

    هر دو روش برونریزی استرس و تمرین صبر، بر ارتقای تاب آوری، تاثیر مثبت و معنی داری دارد لذا پیشنهاد می شود که از هر دو روش مداخله ای و بویژه تمرین صبر، برای ارتقای تاب آوری، در افراد نظامی قبل، حین و بعد از اعزام به ماموریت استفاده شود.

    کلیدواژگان: برون ریزی استرس، تمرین صبر، تاب آوری، جزیره، خلیج فارس
  • رسول ابهر، ابوذر احمدی، مهدی صفاتیان* صفحات 91-98
    زمینه و هدف

    از جمله مشکلات آزاردهنده در همه شناورهای دنیا، وجود انواع جانداران موذی از جوندگان تا حشرات است که بخشی از توان اجرایی پرسنل شناوری را معطوف خود کرده یا موجب خرابی سامانه های کنترل ناوبری، صدمه به شبکه های الکترونیکی، آسیب به مواد غذایی و حتی مسمومیت در افراد می شوند. مطالعه حاضر با هدف شناسایی آفات، حشرات و جوندگان در شناورهای سبک و نیمه سنگین و ارائه راهکارهای مقابله با آن انجام شد.

    روش ها

     پس از بررسی اولیه، انتخاب محل و اسکله ها، از شناورهای سبک و نیمه سنگین موجود در جنوب ایران (بندرعباس) طی سال 1396 نمونه برداری و صید حشرات و جوندگان انجام شد. جمع آوری نمونه ها با کمک توری های حشره شناسی دستی، آسپیراتور، تله چسبان، جمع آوری با دست، پنس یا تله ها؛ انجام گرفت. کشتن و نگهداری نمونه ها نیز به روش های استاندارد انجام شد و فراوانی نمونه ها ثبت گردید. پس از پردازش اطلاعات، با همفکری پنل خبرگان متشکل از 6 تن از کارشناسان مرتبط با حوزه بهداشت (بهداشت محیط، عمومی و حرفه ای) راهکارهای مقابله با آفات، حشرات و جوندگان در شناورها ارئه شد.

    یافته ها

     در سطح شناورها؛ به طور کلی 141 عدد بندپا، 18 جنس، 29 گونه و 4 سر جونده از یک خانواده و متعلق به یک گونه تعیین هویت و شناسایی شد. نمونه ها به ترتیب بیشتر از آشپزخانه (شناورهای سبک و نیمه سنگین)، خوابگاه پرسنل، امکانات رزمی و سالن اصلی شناورها جمع آوری شد. بیشترین فراوانی مربوط به سوسری آمریکایی و مورچه بزرگ (12/77 %) و بعد از آن عنکبوت (11/35 %)، مورچه کوچک (10/64 %) و کمترین فراوانی مربوط به ملخ و جونده می باشد. طبق جمع بندی نظرات 6 تن از کارشناسان مرتبط با حوزه بهداشت (بهداشت محیط، عمومی و حرفه ای) راهکارهای مقابله با آفات، حشرات و جوندگان در 4 حوزه فیزیکی، شیمیایی، بیولوژیکی و ژنتیکی ارائه شد.

    نتیجه گیری

    با توجه به فراوانی آفات، حشرات و جوندگان موجود در شناورها، ارتقای سطح آگاهی مدیران و کارکنان در خصوص رعایت بهداشت محیط، از طریق برگزاری جلسات آموزشی توسط کارشناسان بهداشت و همچنین تهیه و تدوین چک لیست کنترل آفات و حشرات مخصوص شناورهای سبک و نیمه سنگین پیشنهاد می گردد.

    کلیدواژگان: حشرات، بندپایان، جوندگان، شناورهای سبک و نیمه سنگین
  • فاطمه خلیقی، سعید تمدنی جهرمی*، سید مرتضی سیفتی صفحات 99-109
    زمینه و هدف

    برای درمان مناسب و کنترل عفونت های بیمارستانی لازم است از الگوی مقاومت میکروارگانیسم های بیماری زا آگاهی داشته باشید. مطالعه حاضر با هدف مقایسه روش های تشخیص فنوتیپی و ژنوتیپی سودوموناس آئروژینوزا و فراوانی درصد مقاومت به آنتی بیوتیک ها بر روی نمونه های بالینی بخش سوختگی بیمارستان پیامبر اعظم بندرعباس در سال 1395 انجام شد.

    روش ها

     در این مطالعه از روش های شناسایی مورفولوژیک، بیوشیمیایی و ژنتیک بر اساس تعیین توالی 16s rRNA استفاده شد. به منظور تعیین حساسیت آنتی بیوتیکی از روش کربی بائر و طبق دستورالعمل CLSI استفاده شد.

    یافته ها

     از 50 ایزوله متعلق به جنس سودوموناس 27 % ایزوله ها از نمونه پوست و 73 % از نمونه های زخم جداسازی شدند. نتایج الگوی حساسیت آنتی بیوتیکی نشان داد به ترتیب 46/15، 15/38، 46/15، 23/08، 15/38، 15/38 و 38/46 درصد از ایزوله های مورد آزمون در مقابل سیپروفلوکساسین، ایمی پنم، پیپراسیلین، سفتازیدیم، آمیکاسین، آزیترومایسین و سفپیم مقاومت نشان دادند. در حالیکه این میزان برای ایزوله های جداشده از زخم به ترتیب 80/56، 25، 80/56، 27/78، 16/67، 33/33 و 41/67 درصد ثبت شد. نتایج شناسایی ژنتیکی ایزوله ها علیرغم انطباق با نتایج فنوتیپی در مورد 5 ایزوله، تنها در مورد ایزوله W23 با نتایج فنویپی مطابقت نشان نداد. مطالعات فیلوژنتیک واگرایی تکاملی ایزوله S11 را نسبت به سایر ایزوله های مورد مطالعه تایید نمود.

    نتیجه گیری

     نتایج ارائه شده مقاومت بالای ایزوله های مورد بررسی را به ویژه نسبت به آنتی بیوتیک های سیپروفلوکساسین و پیپراسیلین نشان داد و بر بکارگیری آنتی بیوتیک های موثر و مصرف کنترل شده آنها تاکید نمود. همچنین ضرورت انجام شناسایی ژنتیکی سویه های سودوموناس را پیشنهاد می گردد.

    کلیدواژگان: سودوموناس آئروژینوزا، مقاومت به آنتی بیوتیک، آنتی بیوگرام، شناسایی ژنتیکی
  • پژمان خسروی*، معصومه چوبین، عباس حاجی اسفندیاری صفحات 110-117
    زمینه و هدف

    ضرورت توجه به سرمایه اجتماعی به عنوان دارایی با ارزشی برای ایجاد و حفظ سلامت و توانمندی سازمانها امری بدیهی و آشکار است. بر این اساس پژوهش حاضر می کوشد تا وضعیت سرمایه اجتماعی و رابطه این مفهوم و ابعاد آن را با وضعیت سلامت اجتماعی و سلامت سازمانی کارکنان بیمارستان نظامی بررسی کند.

    روش ها

     پژوهش حاضر از نوع توصیفی - مقطعی می باشد و جامعه مورد مطالعه از کارکنان یک بیمارستان نظامی در شهر تهران در پاییز 1395 انتخاب شد. جمع آوری داده ها با پرسشنامه اطلاعات جمعیت شناختی، پرسشنامه سلامت سازمانی هوی و فیلدمن، پرسشنامه محقق ساخته سرمایه اجتماعی بردبار و پرسشنامه سلامت اجتماعی کییز انجام شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS16 تجزیه و تحلیل شدند.

    یافته ها

     همبستگی مثبت و معناداری بین ابعاد سرمایه اجتماعی با سلامت اجتماعی و سلامت سازمانی کارکنان بیمارستان های نظامی گزارش شد. در مجموع پس از انجام معادله رگرسیون رابطه کل سرمایه اجتماعی با سلامت اجتماعی و سازمانی کارکنان بیمارستان، با مقدار همبستگی به ترتیب 0/556 و 0/518 تایید شد. با توجه به ضریب تعیین، می توان اذعان داشت 28 % تغییرات سلامت اجتماعی با تغییرات سرمایه اجتماعی و 26 % تغییرات سلامت سازمانی با تغییرات سرمایه اجتماعی قابل توضیح است.

    نتیجه گیری

     بر اساس رابطه مستقیم سرمایه اجتماعی با سلامت اجتماعی و سازمانی می توان بیان داشت که برقرای ارتباط صحیح میان کارکنان سازمان باعث تقویت روحیه، عملکرد بالاتر و از طرفی باعث کاهش فشار ناشی از کار، تنش، مخالفت و مقاومت می گردد که در نهایت به افزایش سلامت سازمانی و اجتماعی منجر می شود.

    کلیدواژگان: سرمایه اجتماعی، سلامت اجتماعی، سلامت سازمانی، افراد نظامی
|
  • Seyed Ali Mousavi Jazayeri* Pages 54-56
  • Behnam Hosseini Ahangar, Ramin Masoumi, Seyed Ali Mir Hosseini, Yadollah Asgarian, Mohammad Nobakht* Pages 57-66

    Food poisoning caused by eating seafood is considered as an important and potential danger to human health and directly and indirectly threats the health and life of individuals. This becomes even more important when we know that about 48% of the world's population lives within 15 kilometers of the beaches, and more than 79% of the world uses seafood (fresh to canned) and fish and other seafood in their food basket. Apart from poisonings from canned foods, fish or other seafood such as clams, shrimp and crabs can be potentially toxic sources that could seriously threat one's health and life. Therefore, for physicians who are related to marine medicine or are practicing near the sea, identifying toxic species, ways to diagnose seafood poisoning, and familiarity with relief and treatment strategies are essential.The Persian Gulf, as a hydrothermal marine region, is home to a variety of fish species, including edible and non-edible crustaceans. Sometimes this variety is difficult to recognize even for the native inhabitants of the Persian Gulf. How many travelers and tourists come to these beaches and generally catch and eat the fish without knowing the toxicity or non-toxicity that may result in severe gastrointestinal injury, even coma and death. This study provides a prognosis and training based on the introduction of toxic Gulf species that are morphologically close to the edible species.

    Keywords: Toxic fish, Persian Gulf dangerous organisms, Sea poisoning, seafood
  • Mohsen Sedghi, Kamran Kaviani, Hossein Ahmadzadeh, Hossein Jafari* Pages 67-74
    Background and Aim

    Frequent and repeated hits from fast vessels to passengers can adversely affect the musculoskeletal system and eventually cause acute and chronic lesions. In the present study, we investigated the prevalence of musculoskeletal disorders and its related factors in the staff of navy fast vessels.

    Methods

    In this cross-sectional study, the statistical population consisted of 100 employees working on high speed vessels. Standard Nordic Musculoskeletal Questionnaires were completed for all of them and all were examined by a physician for musculoskeletal status. For those who needed additional diagnostic examinations, they were evaluated by imaging techniques (radiology, CT scans, MRIs) and nerve graphs.

    Results

    The mean age of 100 employees in navy fast vessels was 31.4±4.5 years, BMI: 25, duration of exercise per week: 40 hours, duration of employment in vessels: 8 years and duration of skeletal problems: 2 years. The prevalence of musculoskeletal disorders in the lumbar region was 57%, knee 47%, back 34%, neck 30%, shoulder 30%, thigh and hip 28%, hand and wrist 18%, ankle 16%, elbow 7%. There was a direct and significant relationship between the type of vessel and duration of work on the vessel and the age of staff with musculoskeletal disorders in the neck, back, waist, and knee.

    Conclusion

    Considering the high prevalence of musculoskeletal disorders among the staff of navy fast vessels and its relation to the type and duration of work on the vessel, it is suggested to modify the type of seats, modify the position of staff in the vessels, and regular exercise to prevent the development of musculoskeletal disorders.

    Keywords: Musculoskeletal Disorders, Low Back Pain, Fast Vessels, Ergonomics
  • Shahram Oliaei, Mohammad Hossein Haghparvar, Ali Bahramifar, Jafar Bairami* Pages 75-83
    Background and Aim

    There is evidence of undesirable effects of deep and prolonged diving on lung function and respiratory system diseases. The current study was conducted to determine the relationship between diving activity and pulmonary function changes in professional divers.

    Methods

    The current analytical study was conducted in 2017 on the coast of south and north of Iran. According to inclusion and exclusion criteria, all professional divers were studied in the census (consecutive) method. The demographic and clinical data were recorded. Diving experience (years), average diving hours, and average diving depth performed by the professional divers in their routine activities was recorded. The divers were visited by the pulmonologist and a thorough examination of the chest and internal lung examination was done and data was recorded. For all divers pulmonary or lung function tests and spirometery tests were done. Data analysis was performed using SPSS 18.

    Results

    61 male professional divers with an average age of 34.5±4.2 years (29-38 years old) participated. 91.8% (56 people) was non-smokers (and the same with no allergies). The average diving experience was 10.5±5.5 years (range of 4-25 years). The average diving hours were 1071.8±753.2 hours in the range of 50-3500 hours. The average diving depth was 37.4±13.5 meters in the range of 5 to 60 meters. Relationship of experience, hours and average depth of diving with pulmonary symptoms (normal, cough, dyspnea, sputum, abdominal pain), pulmonary findings (normal, abnormal sound), chest graph (normal, pulmonary involvement, parenchyma involvement, lung adenopathy), Spirometry (normal, obstruction and restriction), FVC and FEV1 (Limiting disease, normal), FVC (patient, healthy), FEV1 (abnormal, normal, measurable, limiting disease), FEF (patient, healthy) was significant.

    Conclusion

    Increasing the experience, length, and the average depth of diving, as the factors in diving, has a negative effect on lung function. Therefore, it seems that the professional divers are prone to loss of lung function over time. However, the effect of diving on lung function depends on other factors, as well as on the individual itself.

    Keywords: Diver, Lung Function, Pulmonary barotrauma, Professional divers
  • Mohsen Eskandari*, Ehsan Eskanadri Pages 84-90
    Background and Aim

    Military personnel should have suitable resilience against the increasing psychological pressures on military conditions, especially in the islands. The purpose of this study was to compare the effectiveness of stress defusing and patience techniques on resilience in navy deployed in an Iranian island in the Persian Gulf.

    Methods

    This quasi-experimental study was conducted in one of the Persian Gulf islands in 2016. Forty navy in convenience method enrolled and were randomly assigned to either stress defusing (n=20) or patience (n=20). The Connor-Davidson Resiliency Questionnaire was completed at pre-test for all. Subsequently, participants in both groups attended 10 one-hour training sessions each day. Finally, the resiliency questionnaire was completed by them again. Data were analysed using SPSS 19 software.

    Results

    In the final analysis, 17 navy were in patience group with a mean age of 30.7±3.2 and 19 navy in the Stress defusing group with a mean age of 29.9±2.2 years. Stress defusing technique increased resilience by 18.7% and patience technique increased resilience by 53%. Comparison of the mean scores recorded in the post-test showed that patience significantly improved resiliency (p=0.006), in navy in the island and had a significant difference with stress defusing technique.

    Conclusion

    Both stress defusing and patience training technique have a positive and significant effect on resiliency promotion, so it is recommended that both intervention techniques, especially patience training, be used to improve resilience in military personnel before, during, and after deployed missions.

    Keywords: Stress Defusing, Patience Training, Resilience, Island, Persian Gulf
  • Rasoul Abhar, Abouzar Ahmadi, Mahdi Safatian* Pages 91-98
    Background and Aim

    Among the most annoying problems in all vessels are the existence of species from rodents to insects that waste some part of the ability of personnel to operate or damage navigation control systems, damage electronic networks, damage food and even poison people. The purpose of this study was to identify pests, insects and rodents on the light and semi-heavy vessels available in Bandar Abbas and to provide solutions to them.

    Methods

    After preliminary examination, location and floating docks selection, sampling and catching of insects and rodents were done from the vessels in southern Iran (Bandar Abbas). Samples were collected with the help of manual entomopathology; aspirator; sticky trap; hand collection; match with canberra; pneumatic; trap collection. Killing and storing of samples was done by standard methods and frequency of samples was recorded. After processing the information, a panel of experts from six experts in the field of health (environmental, public and occupational health) developed solution and strategies to remove pest, insect and rodent.  

    Results

    In total, 141 arthropods, 18 genera, 29 species and 4 rodents from one family belonging to one species were identified. Samples were collected in greater order from the kitchen, personnel dormitories, martial facilities and the main vessels lounge. The highest frequency of arthropods caught was American cockroach and large ant (12.77%) followed by spiders (11.35%), small ants (10.64%) and the least abundant were locusts and rodents. Summarizing the opinions of 6 experts in the field of health (environmental health, public and professional), solutions were presented in 4 areas: physical, chemical, biological and genetic.

    Conclusion

    Considering the abundance of pests, insects and rodents in light and semi-heavy vessels, raising the awareness of managers and staff about environmental health, through training sessions by health experts, as well as the preparation of a pesticide and insect control checklist is suggested.

    Keywords: Insects, Arthropods, Rodents, Light, Semi-Heavy Vessels
  • Fateme Khalighi, Saeid Tamadoni Jahromi*, Seyed Morteza Seifati Pages 99-109
    Background and Aim

    For proper treatment and control of nosocomial infections, it is necessary to know the resistance pattern of pathogenic microorganisms. The aims of the present study were to compare phenotypic and genotypic detection of pseudomonas aeroginosa and to determine the frequency of antibiotic resistant isolates from clinical samples of burn unit of Payambar e Azam Hospital in Bandar Abbas in 2016.

    Methods

    Morphological, biochemical and genetic identification methods based on 16s rRNA sequencing were used. Kirby Bauer method was used to determine antibiotic susceptibility according to CLSI guidelines.

    Results

    Of 50 Pseudomonas isolates, 27% of isolates were from skin samples and 73% from wound samples. The results of antibiotic susceptibility pattern showed that 46.15, 15.38, 46.15, 23.08, 15.38, 15.38 and 38.46% of the tested isolates were resistant to ciprofloxacin, imipenem, piperacillin, ceftazidime, respectively. Amikacin, azithromycin and cefepime showed resistance. This pattern for wound-derived isolates was recorded as 80.56, 25, 80.56, 27.78, 16.67, 33.33, 41.67 respectively. The results of genetic identification of 5 isolates confirmed phenotypic ones although these results did not confirm phenotypic results for W23 isolate. Phylogenetic studies revealed that S11 isolate had exposed evolutionary divergency rather than other examined isolates.

    Conclusion

    The presented results showed high antibiotic resistance especially to ciprofloxacin and piperacillin among examined isolates and emphasized on application of effective antibiotics and their limited prescription. The necessity of genetic identification of Pseudomonas strains is also suggested.

    Keywords: Pseudomonas aeroginosa, Antibiotic resistance, Antibiogram, Genetic identification
  • Pejman Khosravi*, Masumeh Choobin, Abbas Haji Esfandiari Pages 110-117
    Background and Aim

    Attention to social capital as an important asset for building and maintaining healthy and empowered organizations have been obvious and apparent. This study aims to examine the social capital status and its relationship with organizational health and social health of military staff.

    Methods

    In this cross-sectional study, the study population was randomly selected from all administrative staff is a military hospital in Tehran, Iran. Data collection was done by demographic questionnaire, Feldman organizational health questionnaire, researcher-made questionnaire of social capital and Keyes Social Health Questionnaire. Data were analyzed by SPSS 16 software.

    Results

    There is a significant positive correlation between the dimensions of social capital [reciprocity, trust, social participation, public awareness, sense of responsibility and beliefs [with social health and organizational health. In general, after performing the regression equation, the relationship of total social capital with the social and organizational health of hospital staff had correlations of 0.555 and 0.518, respectively. According to the coefficients of determination (28 and 26 percent), this means that 28% of social health changes are explained by social capital changes and 26% of organizational health changes are explained by social capital changes.

    Conclusion

    The direct relationship between social capital and social and organizational health can be explained by proper communication among the employees of the organization to enhance morale, higher performance and at the same time reduce work-related stress, conflicts, opposition and resistance, which ultimately increases organizational and social health.

    Keywords: Social capital, Social health, Organizational health