فهرست مطالب

پزشکی بالینی ابن سینا - سال بیست و ششم شماره 3 (پیاپی 93، پاییز 1398)
  • سال بیست و ششم شماره 3 (پیاپی 93، پاییز 1398)
  • تاریخ انتشار: 1398/09/10
  • تعداد عناوین: 9
|
  • روح الله عباسی، جواد یزدانی، محمد سعید احمدی، جوانه جهانشاهی، محمد حسین بخشایی، عباس مرادی، فرناز هاشمیان* صفحات 131-136
    سابقه و هدف

     آدنوتونسیلکتومی (جراحی برداشتن لوزه ها) یکی از رایج ترین عمل های جراحی می باشد که اگرچه از نظر روش آسان است؛ اما می تواند منجر به عوارض جدی از قبیل خونریزی، درد، حالت تهوع و اسپاسم حنجره شود. در این ارتباط، مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر تزریق دگزامتازون قبل از عمل بر درد پس از جراحی تونسیلکتومی در کودکان انجام شد.

    مواد و روش ها

     در آزمایش بالینی سه سو کور حاضر، 70 کودک 3 تا 15 سال که کاندید جراحی آدنوتونسیلکتومی بودند، به طور تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. یک ساعت قبل از عمل جراحی، به یکی از این گروه ها دگزامتازون وریدی (1/0 میلی گرم بر کیلوگرم) و به گروه دیگر آب مقطر وریدی تزریق گردید. درد بیماران طی 1، 4، 10 و 24 ساعت پس از عمل جراحی، شروع تغذیه با رژیم نرم و میزان حالت تهوع و استفراغ در هر دو گروه ارزیابی شد. در انتها، داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS 16 تجزیه و تحلیل گردیدند.

    یافته ها

    هر دو گروه از نظر سن و جنسیت مطابقت داشتند. در گروه مداخله، متوسط میزان درد در اولین و چهارمین ساعت پس از عمل جراحی و متوسط زمان شروع تغذیه با رژیم نرم به طور قابل توجهی کمتر از گروه شاهد بود. میانگین میزان درد در کودکان گروه مداخله طی 1، 4، 10 و 24 ساعت پس از جراحی تونسیلکتومی به ترتیب معادل 40/8، 74/5، 28/4 و 28/2 و در کودکان گروه شاهد به ترتیب برابر با 40/9، 80/6، 51/4 و 75/2 به دست آمد (05/0P<). باید خاطرنشان ساخت که اختلاف معناداری از نظر میزان بروز حالت تهوع و استفراغ بین این دو گروه مشاهده نشد.

    نتیجه گیری

     تزریق دگزامتازون قبل از جراحی موجب کاهش درد عمل لوزه برداری در چهار ساعت اول پس از جراحی آدنوتونسیلکتومی شده و آغاز تغذیه با رژیم نرم را تسریع می بخشد.

    کلیدواژگان: تانسیلکتومی، درد پس از عمل جراحی، دگزامتازون
  • نوشین بزازی، پویان پهلوانی، مهدی علیزاده* صفحات 137-142
    سابقه و هدف

     مطالعه حاضر با هدف مقایسه نتایج رفرکتیو جراحی کاتاراکت در بیمارانی که به طور متوالی تحت عمل جراحی دو چشم قرار می گیرند، انجام شد. به نظر می رسد در صورت وجود رفرکشن قبل از عمل و با مد نظر قرار دادن رفرکشن نهایی چشم اول می توان با تعدیل شماره لنز چشم دوم در راستای اصلاح نتیجه رفرکتیو جراحی اقدام نمود.

    مواد و روش ها

     مطالعه حاضر یک کارآزمایی بالینی همسان سازی شده می باشد. با درنظر گرفتن نتیجه نهایی رفرکشن چشم اول، تعدیل شماره لنز چشم دوم به میزان 50 درصد از عیب انکساری باقی مانده در سطح عینک صورت گرفت و شماره لنز چشم دوم تعیین گردید. در نهایت، میانگین معادل کروی (SE: Spherical Equivalent) چشم اول و دوم مشخص شد و اختلاف میانگین دو گروه با استفاده از آزمون آماری t زوجی در سطح اطمینان 95 درصد مورد مقایسه قرار گرفت.

    یافته ها

     در این مطالعه 470 بیمار که در طول انجام طرح و ادامه آن تحت عمل جراحی کاتاراکت دو طرفه قرار گرفته بودند، بررسی شدند. محدوده عیب انکساری بیماران در چشم اول بین 25/8- تا 50/6+ و در چشم دوم بین 75/6- تا 25/7+ بود. متوسط SE قبل و بعد از عمل در چشم اول به ترتیب برابر با 55/2 و 13/1 و در چشم دوم معادل 48/2 و 47/0 برآورد گردید. تفاوت بین دو گروه از نظر آماری معنادار بود (001/0P<).

    نتیجه گیری

     تعدیل قدرت لنز داخل چشمی در چشم دوم به میزان 50 درصد از عیب انکساری باقی مانده در چشم اول در سطح عینک، نتایج رفرکتیو قابل قبولی را برای بیمار به همراه دارد.

    کلیدواژگان: آب مروارید، پیامد رفرکتیو، قدرت لنز داخل چشمی
  • محمدرضا سبحان*، شیما خسروی، عباس مرادی صفحات 143-150
    سابقه و هدف

     پسوریازیس یکی از شایع ترین بیماری های پوستی می باشد که 2 تا 4 درصد از افراد جامعه را مبتلا می کند. براساس مطالعات و شواهد، بیماران پسوریازیس در معرض خطر ابتلا به دیابت نوع دو قرار دارند. در این راستا، مطالعه حاضر با هدف تعیین فراوانی دیابت در مبتلایان به پسوریازیس و مقایسه آن با افراد سالم انجام شد.

    مواد و روش ها

     در مطالعه مقطعی مورد- شاهدی حاضر که در بیمارستان سینای شهر همدان انجام شد، 35 بیمار مبتلا به پسوریازیس در گروه مورد و 35 فرد سالم که از نظر سن و جنس همسان سازی شده بودند در گروه شاهد قرار گرفتند. تمامی شرکت کنندگان از نظر میزان قند خون ناشتا و شاخص توده بدنی بررسی گردیدند. در هر دو گروه میزان قند خون ناشتای بیشتر مساوی 126 به عنوان معیار دیابت در نظر گرفته شد. نتایج با استفاده از نرم افزار SPSS 16 مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. مقدار (05/0P<) نیز از نظر آماری معنادار در نظر گرفته شد.

    یافته ها

     از بین 35 فرد مورد مطالعه در هر دو گروه، 19 نفر (3/54 درصد) مرد بودند. میانگین سنی بیماران معادل 5/11±43 سال ارزیابی شد و برای گروه شاهد برابر با 8/12±1/45 سال به دست آمد (481/0=P). میانگین PASI (Psoriasis Area and Severity Index) بیماران در گروه مورد نیز معادل 7/12±6/20 بود (4/1 تا 8/49). شایع ترین شدت بیماری براساس معیار PASI، شدت متوسط با فراوانی 16 نفر (7/45 درصد) بود. میانگین قند خون ناشتا در گروه مورد 6/33±108 و در گروه شاهد 5/20±6/99 میلی گرم بر دسی لیتر به دست آمد (755/0=P). بر مبنای نتایج، هشت بیمار مبتلا به پسوریازیس (9/22 درصد) دارای معیار دیابت بودند؛ در حالی که در گروه شاهد تنها سه نفر (6/8 درصد) دیابت داشتند (188/0=P). نتایج آزمون لجستیک رگرسیون چند متغیره نیز نشان دادند که بیماران پسوریازیس نسبت به افراد سالم، تقریبا چهار برابر شانس بیشتری برای ابتلا به دیابت دارند (08/0=P).

    نتیجه گیری

     با توجه به بالابودن قند خون بیماران مبتلا به پسوریازیس بهتر است احتمال همراهی و ارتباط دیابت نوع دو و پسوریازیس مد نظر قرار گیرد.

    کلیدواژگان: پسوریازیس، دیابت شیرین نوع دو، شدت بیماری
  • زهرا امیری کارلادانی، سید شجاع الدین شایق، سید محمدرضا حکیمانه، محمد مهدی نقی زاده، حجت الله شکری، علیرضا نایینی* صفحات 151-157
    سابقه و هدف

     کاندیدیازیس دهانی اغلب توسط کاندیدا آلبیکنس و سپس کاندیدا دابلینینسیس، کاندیدا پاراپسیلوزیس و کاندیدا گلابراتا ایجاد می شود. در این ارتباط، مطالعه حاضر با هدف بررسی اثرات ضد قارچی اسانس گل سرخ، دهان شویه مرکب (حاوی سرکه انگور (Grape Vinegar) و اسانس گل سرخ) و نیستاتین بر گونه های مختلف استاندارد کاندیدا انجام شد.

    مواد و روش ها

     مطالعه توصیفی حاضر در ارتباط با پنج سویه استاندارد گونه های مختلف کاندیدا انجام شد. اثرات ضد کاندیدایی گل سرخ و دهان شویه مرکب بر سویه های مختلف کاندیدا با استفاده از روش های چاهک گذاری و میکرودایلوشن براث سنجیده شد. از نیستاتین نیز به عنوان داروی کنترل مثبت استفاده گردید.

    یافته ها

     نتایج آزمایش چاهک گذاری اسانس گل سرخ و دهان شویه مرکب برای سویه های کاندیدا آلبیکنس به ترتیب 17 و 6 میلی متر و برای سایر سویه های کاندیدایی آزمایش شده به ترتیب 15 و 0 میلی متر بود. در آزمایش میکرودایلوشن براث، حداقل غلظت مهارکنندگی اسانس گل سرخ (Rose Damascena) و دهان شویه مرکب برای کاندیدا آلبیکنس به ترتیب 8 و 6 میکروگرم بر میلی لیتر، برای کاندیدا دابلینینسیس 124 و 12 میکروگرم بر میلی لیتر، برای کاندیدا گلابراتا 31 و 12 میکروگرم بر میلی لیتر و برای کاندیدا پاراپسیلوزیس 62 و 25 میکروگرم بر میلی لیتر به دست آمد. بر مبنای نتایج، کاندیدا آلبیکنس حساس ترین گونه کاندیدایی نسبت به اسانس گل سرخ و دهان شویه مرکب بود.

    نتیجه گیری

     نتایج نشان دادند که اسانس گل سرخ و دهان شویه مرکب به طور قابل ملاحظه ای موجب مهار رشد گونه های کاندیدایی ایجادکننده کاندیدیازیس دهانی می شوند.

    کلیدواژگان: اسانس گل سرخ، سرکه انگور، کاندیدیازیس دهانی
  • سیامک اکبرزاده، مهردخت مزده*، زهرا چراغی، سید مسعود سید ان صفحات 158-165
    سابقه و هدف

     ارزیابی ضخامت لایه های داخلی شبکیه به عنوان نشانگرهای زیستی نقص شناختی خفیف و تشخیص بیماری آلزایمر معرفی شده است. در این ارتباط، مطالعه حاضر با هدف بررسی تفاوت بین ضخامت لایه فیبر های عصبی شبکیه (RNFL: Retinal Nerve Fiber Layer) در بیماران مبتلا به بیماری اختلال شناختی خفیف (MCI: Mild Cognitive Impairment) و افراد سالم (کنترل) با استفاده از دستگاه OCT (Optical Coherence Tomography) انجام شد.

    مواد و روش ها

     در مطالعه مورد- شاهدی حاضر، 20 نفر از بیماران مبتلا به بیماری اختلال شناختی خفیف و 20 نفر از افراد سالم تحت معاینه عصبی قرار گرفتند. معاینه ها عبارت بودند از: آزمون وضعیت شناختی خفیف (MMSE: Minimal Mental State Examination)، ارزیابی جامع چشم پزشکی و انجام OCT با استفاده از دستگاه اسپکترالیس. تجزیه و تحلیل های آماری به منظور ارزیابی ضخامت فیبر عصبی شبکیه با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی انجام شد. تجزیه و تحلیل ها در ارتباط با هر دو چشم بیماران صورت گرفتند و تفاوت ضخامت فیبر عصبی شبکیه بین بیماران مبتلا به اختلال شناختی خفیف و افراد سالم بررسی گردید.

    یافته ها

    محدوده سنی افراد بیمار، 53 تا 65 سال با میانگین 4/3±4/61 سال بود. میانگین ضخامتRNFL  در بیماران معادل 1/10±100 میکرومتر و در ربع های تحتانی، فوقانی، نازال و تمپورال آن ها به ترتیب برابر با 9/18±128، 2/12±119، 06/14±87 و 3/10±68 میکرومتر به دست آمد. تفاوتی در میانگین ضخامت RNFL بین بیماران زن (2/13±99) و مرد (6/5±103) مشاهده نشد. میانگین ضخامت RNFL نیز در گروه های سنی در مردان و زنان اختلاف معناداری نداشت. همچنین، در میانگین ضخامت RNFL در افراد بیمار (1/10±100) و سالم (7/8±104) اختلاف معناداری مشاهده نشد. با افزایش سن، شانس ابتلا به بیماری اختلال شناختی خفیف، 45/1 برابر افزایش می یابد که این ارتباط از نظر آماری به شدت معنادار می باشد (001/0P<).

    نتیجه گیری

    نتایج نشان دادند که ضخامت فیبر عصبی شبکیه در بیماران مبتلا به اختلال شناختی خفیف در مقایسه با افراد سالم کاهش می یابد؛ اما به دلیل معنادار نبودن این اختلاف، عنصری برای تشخیص و پیگیری این آسیب شناسی نمی باشد.

    کلیدواژگان: اختلال شناختی خفیف، آزمون وضعیت شناختی خفیف، ضخامت فیبر عصبی شبکیه
  • مهدی علیزاده، نسرین جیریایی، میلاد مولایی، فاطمه اسلامی* صفحات 166-172
    سابقه و هدف

     کاتاراکت یکی از علل عمده نابینایی و شایع ترین عمل جراحی چشم می باشد. کدورت کپسول خلفی از عوارض شایع و درازمدت عمل جراحی کاتاراکت است. کدورت کپسول خلفی با کپسولوتومی توسط لیزر یاگ، قابل درمان می باشد. در این راستا، مطالعه حاضر با هدف بررسی پیامدهای یاگ لیزر کپسولوتومی بر پارامترهای سگمان قدامی و آستیگماتیسم لنتیکولار در بیماران انجام شد.

    مواد و روش ها

    در این کارآزمایی بالینی تصادفی شده، در 37 چشم از 30 بیمار سودوفاکیک دچار کدورت کپسول خلفی مراجعه کننده به بیمارستان سینای همدان، پارامترهای سگمان قدامی و آستیگماتیسم لنتیکولار، یک بار قبل و بار دیگر سه ماه پس از یاگ لیزر کپسولوتومی اندازه گیری شده و مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند.

    یافته ها

     میانگین حدت بینایی قبل از عمل 276/0±505/0 بود و سه ماه بعد از کپسولوتومی به 268/0±646/0 ارتقا یافت (001/0>P). میانگین مقادیر توان کروی و استوانه ای عیب انکساری به ترتیب 268/0±304/1 و 881/0±142/1- دیوپتر قبل از عمل و 152/0±285/1 و 807/0±027/1- دیوپتر سه ماه بعد از عمل جراحی بود. تفاوت عیوب انکساری استوانه ای و کروی بعد از عمل از نظر آماری معنی دار نبود. میانگین شدت آستیگماتیسم عدسی قبل و بعد از کپسولوتومی به ترتیب 735/0±902/0 و 326/0±621/0 بود که از نظر آماری معنی دار بود (018/0P=). تغییرات درعمق، زاویه وحجم اتاق قدامی و میانگین ضخامت مرکزی قرنیه پس از کپسولوتومی از نظر آماری معنی دار نبود.

    نتیجه گیری

     عمل یاگ لیزر کپسولوتومی به طور معناداری باعث کاهش میزان آستیگماتیسم لنتیکولار و بهبود حدت بینایی بیماران نسبت به قبل از انجام عمل می شود. تغییر در عمق اتاق قدامی می تواند عامل عوارض ناخواسته ای مانند تغییر در عیوب انکساری، فشار داخل چشم و جابه جایی لنز باشد

    کلیدواژگان: پنتاکم، عیب انکساری، کدورت کپسول خلفی، یاگ لیزر کپسولوتومی
  • محدثه امیری، حمیدرضا فرزین، مجید جمشیدیان مجاور* صفحات 173-180
    سابقه و هدف

     شایع ترین عوامل ایجاد کننده عفونت ادراری، عوامل باکتریایی می باشند که در این میان، باکتری اشریشیاکلی یکی از عوامل مهم در ایجاد این بیماری است. در این راستا، مطالعه حاضر با هدف تعیین میزان مقاومت باکتری اشریشیاکلی نسبت به آنتی بیوتیک های گروه های گوناگون در موارد عفونت ادراری انجام شد.

    مواد و روش ها

     در مطالعه تجربی حاضر 50 نمونه از کشت های مثبت دارای عفونت ادراری ارجاع داده شده به آزمایشگاه بیمارستان "امام رضای" شهرستان بجنورد مورد بررسی قرار گرفت. بررسی مقاومت و حساسیت جدایه ها با استفاده از روش دیسک دیفیوژن انجام شد. حضور ژن های tetA، blaTEM، Sul1، aac(3)-IV و aadA1 نیز به روش مولکولی با پرایمرهای اختصاصی بررسی گردید.

    یافته ها

     میزان شیوع مقاومت آنتی بیوتیکی، آمپی سیلین، کوتریماکسازول، لووفلوکساسین، اسید نالیدیکسیک، سیپروفلوکساسین، جنتامایسین و نیتروفورانتوئین به ترتیب معادل 84، 60، 60، 52، 44، 22 و 6 درصد بود. در مجموع، در این مطالعه 50 جدایه باکتری E. coli جهت تعیین ژن هایblaTEM ،aac (3) -IV ،tetA ، Sul1 و aadA1 با استفاده از PCR (Polymerase Chain Reaction) مورد بررسی قرار گرفتند که بر مبنای نتایج، فراوانی ژن های blaTEM، aac (3) -IV، tetA، Sul1 و aadA1 به ترتیب معادل 24، 12، 10، 8 و 14 درصد بودند.

    نتیجه گیری

     روش دیسک دیفیوژن آگار می تواند به عنوان یک روش غربال گری اولیه برای تعیین حساسیت آنتی بیوتیکی برای جدایه های اشریشیاکلی جدا شده از موارد عفونت ادراری به کار رود. برای بررسی دقیق میزان مقاومت جدایه ها نیز می توان از روش ژنوتیپی استفاده کرد.

    کلیدواژگان: آنتی بیوگرام، عفونت ادراری، مقاومت آنتی بیوتیکی
  • آذر پیردهقان، وحیده شاکری، سید حمید هاشمی، سامان ترکاشوند* صفحات 181-187
    سابقه و هدف

     ابتلا به HIV (Human Immunodeficiency Viruses) در مردان نه تنها باعث بروز مشکلات جسمانی، روانی، اقتصادی و اجتماعی در آن ها می شود؛ بلکه ممکن است سلامت جسمانی و روانی همسران آن ها را نیز تحت تاثیر قرار دهد. در این ارتباط، مطالعه حاضر با هدف مقایسه اختلالات افسردگی، اضطراب و استرس در زنانی که همسران آن ها HIV مثبت بودند با گروه کنترل صورت گرفت.

    مواد و روش ها

    در مطالعه توصیفی- مقطعی حاضر نمونه ها به روش سرشماری و نمونه گیری آسان انتخاب شدند. بدین منظور، 43 نفر از همسران بیماران HIV مثبت (گروه مورد) مراجعه کننده به مراکز مشاوره بیماری های رفتاری همدان و ملایر در سال 1398 انتخاب گردیدند و با استفاده از پرسشنامه DASS-21 (Depression, Anxiety and Stress Scales)، از نظر افسردگی، اضطراب و استرس با 100 زن دارای همسران HIV منفی (گروه کنترل) مقایسه شدند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS 21 و آزمون های آماری متناسب در سطح اطمینان 95 درصد تجزیه و تحلیل گردیدند.

    یافته ها

    در گروه مورد و کنترل به ترتیب میانگین نمره افسردگی معادل 32/12±44/17 و 29/7±82/5 (001/0P<) ، نمره اضطراب برابر با 42/10±20/13 و 75/5±56/6 (001/0P<) و میانگین نمره استرس معادل 58/12±23/20 و 03/8±04/16 (049/0P=) به دست آمد. از میان 143 زن مورد بررسی، 38 نفر (6/26 درصد) HIV مثبت بودند. در زنان HIV مثبت و زنان HIV منفی به ترتیب میانگین نمره افسردگی معادل 64/12±47/17 و 81/7±36/6 (001/0P<) ، نمره اضطراب برابر با 88/5±82/16 و 87/10±36/13 (001/0P<) و میانگین نمره استرس معادل 19/12±05/20 و 59/8±30/16 (042/0P=) به دست آمد.

    نتیجه گیری

     شیوع افسردگی، اضطراب و استرس در زنان دارای همسران HIV مثبت بالا می باشد. بر مبنای نتایج، افسردگی در این زنان با سطح تحصیلات ارتباط دارد. در مجموع، می توان بیان نمود که ابتلا به HIV ارتباط مستقیمی با اختلالات روانی دارد.

    کلیدواژگان: اچ آی وی، استرس، اضطراب، افسردگی
  • زهره کهرامفر*، الدوز آلوش صفحات 188-191
    سابقه

     بیماری نوروفیبروماتوزیس نوع یک، یک بیماری ارثی اتوزوم غالب است که با عوارضی همچون تومورهای خوش خیم و بدخیم و درگیری عروقی شامل: پولمونری هایپرتنشن و تنگی شریان پولمونرو آنوریسم عروقی همراه می باشد. هموتوراکس خودبه خودی یک عارضه نادر و اغلب کشنده در نوروفیبروماتوز نوع یک (NF1: Neurofibromatosis Type1) است که علت آن واسکولوپاتی به صورت استنوز یا آنوریسم عروق بزرگ اینتراتوراسیک و تغییرات دیسپلاستیک عروق کوچک در تومور مزانشیال پرعروق می باشد. به طور شایع، هموتوراکس مرتبط با تومور ناشی از نوروفیبروماتوز می باشد و طی آن اغلب شریان اینترکوستال درگیر می شود.

    معرفی بیمار

     بیمار مرد 48 ساله ای بود که با شکایت تنگی نفس از یک هفته قبل به بیمارستان مراجعه نموده بود. وی ابتدا دچار درد قفسه سینه با ماهیت پلورتیک شده بود که به تدریج افزایش یافته و با تنگی نفس همراه شده بود. روی پوست بیمار، ضایعات نوروفیبروماتوز متعدد و ماکول های café au lait وجود داشت. در بررسی هموتوراکس وجود داشت، توراکوتومی برای بیمار انجام شد که بر مبنای نتایج، فیبروتوراکس و پلور ملتهب گزارش گردید؛ اما منشا خونریزی مشخص نشد.

    نتیجه گیری

     در بیماران نوروفیبروماتوزیس نوع یک باید به فکر عوارض عروقی بود و اگر بیمار با اختلال همودینامیک و یا پلورال افیوژن مراجعه نمود، لازم است به سرعت ارزیابی و درمان شود.

    کلیدواژگان: نوروفیبروماتوز نوع یک، هموتوراکس
|
  • Rohollah Abbasi, Javad Yazdani, Mohammad Saeed Ahmadi, Javaneh Jahanshahi, Mohammad Hossein Bakhshaei, Abbas Moradi, Farnaz Hashemian* Pages 131-136
    Background and Objective

    Adenotonsillectomy is one of the most commonly performed surgical procedures in children. Although this surgery is technically easy, it can run a high risk of serious complications, such as laryngeal spasm, laryngitis, bleeding, pain, and nausea. The present study  aimed to assess the effect of preemptive dexamethasone on pediatric post tonsillectomy pain.

    Materials and Methods

    This triple-blinded clinical trial study involved a total number of  70 children within the age range of  3-15 years. They were candidates for adenotonsillectomy and were randomly assigned to two groups. One hour before the surgery, one group received intravenous dexamethasone (0.1 mg/kg) and the other group received distilled water intravenously. Patients' pain at 1, 4, 10, and 24 hours after the surgery, initiation of soft-diet feeding and the prevalence of nausea and vomiting were evaluated in both groups. Data were analyzed in SPSS software (version 16).

    Results

    The total number of patients was 70 (35 in each group). Both groups were homogenous in terms of age and gender. In the intervention group, the mean score of pain in the first and fourth hours and the mean initiation time of soft- diet feeding were significantly lower, as compared to those of the control group (P <0.05). The mean score of the pain in the intervention group at hours 1,4,10, and 24 after tonsillectomy were obtained at 8.40, 5.74, 4.28, and 2.28, respectively. On the other hand, in the control group, the above mentioned mean scores were measured at 9.40, 6.80, 4.51, and 2.7 respectively (P<0.05). Nonetheless, it is noteworthy that no significant difference was observed between the two groups regarding the incidence of nausea and vomiting.

    Conclusion

    As evidenced by the obtained results, preemptive dexamethasone reduces the post tonsillectomy pain in the first four hours after pediatric adenotonsillectomy. Moreover, it was revealed that it accelerates the initiation of soft-diet feeding without exerting any effect on nausea and vomiting.

    Keywords: Dexamethasone, Post-operative Pain, Tonsillectomy
  • Nooshin Bazzazi, Pouyan Pahlevani, Mehdi Alizadeh* Pages 137-142
    Background and Objective

    This study aimed at comparing the results of refractive cataract surgery in patients undergoing sequential surgeries in both eyes. Considering the preoperative refraction and final refraction of the first eye, it is possible to correct the refrative result of cataract surgery using the adjustment of the second eye intraocular lens (IOL) power.

    Materials and Methods

    This study was conducted based on a matched-pair clinical-trial design. Regarding the final result of the first eye refraction,  the adjustment of the second eye IOL power was determined by 50% of uncorrected refractive error. Finally, the mean spherical equivalent (SE) of the first and second eyes were determined, and the differences were analyzed using a paired t-test at a significant level of 95%.

    Results

    A total of 470 candidates who underwent bilateral sequential cataract surgery were investigated in this study.  The refractive errors ranged from -8.25 to + 6.50 and from -6.75 to +7.25 for the first and second eyes, respectively. The mean values of SE for the first and second eyes were 2.55 and 2.48 preoperatively, and 1.13 and 0.47 postoperatively, respectively. Moreover, there was a significant difference between the two groups (P<0.001). 

    Conclusion

    The adjustment of IOL power for the second eye by 50% of uncorrected refractive error of the first eye led to acceptable outcomes.

    Keywords: Cataract, Intraocular Lens Power, Refractive Outcome
  • Mohammadreza Sobhan*, Shima Khosravi, Abbas Moradi Pages 143-150
    Background and Objective

    Psoriasis is one of the most common skin diseases affecting 2-4% of the population. Based on the related literature, patients with psoriasis are at increased risk of developing type 2 diabetes. The present study aimed to compare the patients with psoriasis to healthy individuals in terms of prevalence of diabetes.

    Materials and Methods

    This cross-sectional case-control study was carried out in Sina Hospital, Hamadan, Iran. A total of 35 patients with psoriasis were allocated to the case group and 35 healthy subjects who were comparable in terms of age and gender were assigned to the control group. All participants were examined concerning fasting plasma glucose (FPG) and body mass index. In both groups, the FPG≥126 mg/dl indicated diabetes. The collected data were analyzed in SPSS software (version 16.0; SPSS Inc. Chicago, IL). A p-value less than 0.05 was considered statistically significant.

    Results

    In each group, 19 individuals (54.3%) were male. Mean age in case group was 43±11.5 and in controls was 45.1±12.8 (p-value=0.481). The mean Psoriasis Area and Severity Index (PASI) of the patients was 20.6±12.7 (1.4 to 49.8). The most frequent severity of psoriasis regarding PASI was moderate including 16 patients (45.7%). The mean FPG in the patients was 108±33.6 and in controls 99.6±20.5mg/dl (P=0.755).Eight patients (22.9%) had diabetes while only 3 healthy controls (8.6%) had it (P=0.188). Multivariate logistic regression analysis demonstrated that psoriasis patients with the same gender, BMI and age have almost 4- fold increased risk of developing diabetes rather than healthy controls (P=0.08). As evidenced by the obtained results, eight patients with psoriasis (22.9%) suffered from diabetes, whereas only three (8.6%) of them had diabetes in the control group (P=0.188). Multivariate logistic regression analysis demonstrated that patients with psoriasis had almost 4-fold increased risk of developing diabetes, compared to healthy people (P=0.08).

    Conclusion

    Based on the findings of the current study, the probable association between type 2 diabetes and psoriasis should be taken into account given hyperglycemia in patients with psoriasis.

    Keywords: Diabetes Mellitus Type 2, Psoriasis, Severity of Disease
  • Zahra Amiri Karladani, Seyed Shojaedin Shayegh, Seyed Mohammad Reza Hakimaneh, Mohammad Mahdi Naghizadeh, Hojjatollah Shokri, Alireza Naeini* Pages 151-157
    Background and Objective

    Oral candidiasis is often caused by Candida albicans, followed by C. dubliniensis, C. parapsilosis, and C. glabrata. The present study aimed to investigate the antifungal effects of Rosa damascena (R. damascena) essential oil, mixed mouthwash of R. damascena essential oil and grape vinegar, as well as nystatin against various standard Candida species.

    Materials and Methods

    This descriptive study was performed on 5 standard strains of various Candida species. The anti-Candida effects of R. damascena and mixed mouthwash against various Candida strains were assessed using well diffusion and broth macrodilution methods. Nystatin was utilized as a positive control drug.

    Results

    The results of the well diffusion assay of  R. damascena essential oil and mixed mouthwash were 17 and 6 mm regarding C. albicans strains, respectively, and 15 mm and 0 regarding other Candida strains, respectively. With respect to the results obtained from broth macrodilution test, the minimum inhibitory concentration of R. damascena essential oil and mixed mouthwash were found to be 8 and 6 µg/ml, 124 and 12 µg/ml, 31 and 12 µg/ml, as well as 62 and 25 µg/ml for C. albicans, C. dubliniensis, C. glabrata , and C. parapsilosis, respectively. Moreover, C. albicans was the most sensitive Candida species to R. damascena essential oil and the mixed mouthwash.

    Conclusion

    The results showed that R. damascena essential oil and mixed mouthwash remarkably led to the inhibition of Candida species growth causing oral candidiasis.

    Keywords: Grape Vinegar, Oral Candidiasis, Rose Damascena
  • Siamak Akbarzadeh, Mehrdokht Mazdeh*, Zahra Cheraghi, Seyed Masoud Seyedan Pages 158-165
    Background and Objective

    This study investigated the difference between patients with mild cognitive impairment and healthy controls using Optical Coherence Tomography (OCT) regarding Retinal Nerve Fiber Layer (RNFL) thickness.

    Materials and Methods

    In total, 20 patients with mild cognitive impairment and 20 healthy controls were subjected to neurological examination in this case-control study. The examinations included Minimal Mental State Examination test, comprehensive examination of the eye, and OCT using SPECTRALIS®. The data were analyzed to evaluate the thickness of RFNL through descriptive and analytical statistics. Both eyes were selected for analysis, and the patients with mild cognitive impairment were compared with the healthy controls regarding the RFNL thickness.

    Results

    The mean age of the patients was 61.4±3.4 years (age range: 53-65 years), and the mean RNFL thickness in patients was 100±10.1 μm. Moreover, the mean values of RNFL thickness in the lower, upper, nasal, and temporal quadrants were 128±18.9, 119±12.2, 87±14.06, and 68±10.3 μm, respectively. There was no difference between females (99±13.2) and males (103±5.6) regarding the RNFL thickness. In addition, no significant difference was observed between the male and female age groups in terms of the RNFL thickness. Additionally, there was no significant difference between the patients (100±10.1) and control group (104±8.7) regarding the RNFL thickness. The chance of developing mild cognitive impairment is increased by 1.45 times with increasing age. It should be noted that this relationship was statistically significant (P<0.001).

    Conclusion

    The results of this study indicate that patients with mild cognitive impairment had reduced RNFL thickness, compared to healthy controls. However, since this difference was not significant, it cannot be regarded as a proper approach for diagnosis and follow up of the patients.

    Keywords: Mild Cognitive Impairment, Minimal Mental State Examination, Retinal Nerve Fiber Layer Thickness
  • Mehdi Alizadeh, Nasrin Jiryaee, Milad Molaei, Fatemeh Eslami* Pages 166-172
    Background and Objective

    Cataract is one of the most common causes of blindness in the world, and posterior capsular opacification (PCO) is the most common complication after cataract surgery. Nd: YAG laser posterior capsulotomy is a standard method for the treatment of PCO. The aim of this study was to investigate the effects of Yas laser capsulotomy on anterior segment parameters and lenticular astigmatism.

    Materials and Methods

    In this randomized clinical trial study, a total of 37 eyes from 30 patients with posterior capsular opacity after uneventful phacoemulsification were enrolled and underwent Nd: YAG laser capsulotomy. Full ocular examination, including intraocular pressure and refractive errors, was performed on the samples. The AC depth, volume, and angle were measured by Pentacam before capsulotomy and 3 months following that.

    Results

    Mean visual acuity improved preoperatively (0.505±0.276) and 3 months after capsulotomy (0.646±0.268); )P<0.001). Mean values of spherical equivalent and cylindrical powers were 1.304±0.268 and -1.142±0.881 dioptre before the procedure and 1.285±0.152 and -1.027±0.807 dioptre 3 months following the surgery, respectively. The difference in cylindrical and spherical errors was not statistically significant after the procedure. Mean scores of lenticular astigmatisms were 0.902±0.735 and 0.621±0.326 dioptre before and after capsulotomy, respectively, which was statistically significant (P=0.018). The changes in the Anterior Chamber depth, angle, volume, and mean central corneal thickness were not statistically significant after capsulotomy.

    Conclusion

    Laser capsulotomy decreased lenticular astigmatism and improved visual acuity. The changes in the AC depth might be a clue for associated complications, such as the changes in refractive errors, intraocular lens position, and intraocular pressure.

    Keywords: Pentacam, Posterior Capsular Opacity, Refractive Error, YAG Laser Capsulotomy
  • Mohadese Amiri, Hamidreza Farzin, Majid Jamshidian Mojaver* Pages 173-180
    Background and Objective

    Bacterial agents are the most common causes of urinary infection with Escherichia coli as the major causative organism. Accordingly, the current study aimed to determine the antibiotic resistance among Escherichia coli isolates from human urinary infection cases.

    Materials and Methods

    The current experimental study was carried out on 50 specimens of positive cultures with urinary tract infection referred to Imam Reza Hospital Laboratory in Bojnord, Iran. The resistance and susceptibility of the isolates were assessed using disc diffusion method. Moreover, the presence of tetA, blaTEM, Sul1, aac(3)-IV, and aadA1 gens was examined using molecular methods with specific primers.

    Results

    Prevalence of antibiotic resistance to ampicillin, cotrimaxazole, levofloxacin, nalidixic acid, ciprofloxacin, gentamicin, and nitrofurantoin was measured at 84%, 60%, 60%,52%, 44%, 22%, and 6%, respectively. in total, 50 E. coli strains were isolated were examined to determine blaTEM, aac(3)-IV, tetA, Sul, and aadA1 genes using polymerase chain reaction(PCR). Based on the obtained results, the frequency of blaTEM, aac(3)-IV, tetA, Sul1, aac(3)-IV, and aadA1 genes was reported as 24%, 12%,10%, 8%, and 14%, respectively.

    Conclusion

    Disk diffusion agar method can be used as a primary screening method to determine antibiotic susceptibility for Escherichia coli isolates separated from urinary tract infections. In addition, genotypic method can be implemented for the accurate evaluation of the resistance of the isolates.

    Keywords: Antibiogram, Antibiotic Resistance, Urinary Tract Infection
  • Azar Pirdehghan, Vahideh Shakeri, Seyed Hamid Hashemi, Saman Torkashvand* Pages 181-187
    Background and Objective

    Human immunodeficiency virus (HIV) infection in males not only causes physical, psychological, economic, and social problems for this population, it may also affect the physical and mental health of their spouses. This study aimed to compare the wives of HIV-positive husbands with a control group regarding depression, anxiety, and stress disorders.

    Materials and Methods

    This descriptive and cross-sectional study included 43 wives of HIV-positive husbands (case group) who referred to Counseling and Behavioral Centers in Hamadan and Malayer, Iran, during 2019 using census and convenience sampling methods. Subsequently, the case group was compared with a control group (i.e., 100 wives of HIV-negative husbands) in terms of depression, anxiety, and stress using Depression, Anxiety, and Stress Scale-21. The data were analyzed in SPSS software (version 21). A P-value less than 0.05 was considered statistically significant.

    Results

    The mean values of depression, anxiety, and stress in the case and control groups were 17.44±12.32 and 5.82±7.29 (P<0.001), 13.20±10.42 and 6.56±5.75 (P<0.001), as well as 20.23±12.58 and 16.04±8.03, respectively (P=0.049). Out of 143 females under study, 38 (26.6%) cases were HIV-positive. Moreover, the mean values of depression, anxiety, and stress in HIV-positive and HIV-negative females were 17.47±12.64 and 6.36±7.81 (P<0.001), 16.82±5.88 and 13.36±10.87 (P<0.001), as well as 20.05±12.19 and 16.30±8.59, respectively (P=0.042).

    Conclusion

    The prevalence of depression, anxiety, and stress is high in females with HIV-positive husbands. According to the results, there is a significant relationship between depression and the level of education among these women. It can be concluded that HIV-infection correlated significantly with psychiatric disorders

    Keywords: :Anxiety, Depression, Human Immunodeficiency Virus, Stress
  • Zohreh Kahramfar*, Oldooz Aloosh Pages 188-191
    Background

    Neurofibromatosis type1 (NF-1) is a hereditary autosomal dominant disease that is accompanied by complications, such as benign and malignant tumors and vascular involvement, including pulmonary hypertension, artery stenosis, and pulmonary artery aneurysm. Spontaneous hemothorax is a rare and lethal complication of NF-1 due to vasculopathy as stenosis or aneurysmal modifications of large intrathoracic vessels, and dysplastic alterations of small vessels in highly vascularized mesenchymal tumors. Most commonly, tumor-related hemothorax is due to neurofibroma, and the most frequently involved artery is the intercostal artery.

    Case Presentation

    A 48-year-old male referred to our hospital with a chief complaint of dyspnea from a week ago. His symptoms began with pleuritic chest pain followed by dyspnea. The physical examination showed many neurofibromatosis lesions and café-au-lait macules on the skin. Thoracotomy was performed during the hemothorax examination. Moreover, inflammation of the pleura and fibrothorax were reported without any site of bleeding.

    Conclusion

    Vascular complications should be regarded in NF-1. Any patient presents with hemodynamic disorder or pleural effusion should be examined and treated promptly

    Keywords: Hemothorax, Neurofibromatosis Type 1