فهرست مطالب

  • پیاپی 28 (زمستان 1398)
  • تاریخ انتشار: 1398/10/01
  • تعداد عناوین: 8
|
  • محمد ابراهیم روشن ضمیر*، علی اکبر حبیبی مهر صفحات 9-27
    فهم درست روایات معصومان (ع) به‎عنوان مهم ترین رسالت حدیث پژوهان، تنها با نگاه همه جانبه به آن‎ها و با درنظرگرفتن اموری مانند تشکیل خانواده حدیثی، عرضه بر قرآن، درنظرداشتن سنن الهی، تجربیات بشری و... امکان پذیر است. بسیاری از خطاها و لغزش های معرفتی ناشی از نبود نگاه جامع به مجموعه منابع دینی (کتاب، سنت و عقل) است. این جستار با روش توصیفی تحلیلی و با تکیه بر منابع کتابخانه ای و بهره گیری از تجربیات بشری، بر آن است که فراز «إذا کذب‏ الولاه حبس المطر» در یکی از روایات منسوب به حضرت علی‎بن موسی‎الرضا (ع) را بررسی کند. این حدیث که از نظر سندی معتبر ارزیابی می شود، دروغگویی حاکمان جامعه را یکی از عوامل نباریدن باران معرفی می کند. این نوشتار در پی آن است به این سوال پاسخ دهد که چرا به‎خاطر گناه گروهی اندک، انسان ها و موجودات بسیاری که هیچ نقشی در آن گناه نداشته اند، باید مجازات شوند. آیا می توان افراد را به‎خاطر گناه دیگران مواخذه کرد؟ تحلیل این فقره از روایت با تشکیل خانواده حدیثی و عرضه بر قرآن، این نتیجه را به‎دست می دهد که هر کس مسئول رفتار خویش است و گناه کسی به پای کس دیگر نوشته نمی شود. بنابراین، اگر مردمی به‎خاطر گناه حاکمان دچار تنگنای معیشت می شوند، از آن جهت است که به وظیفه خود در برابر حاکمان عمل نکرده اند و با سکوت تاییدآمیز خود، در رفتار ناپسند آنان شریک هستند.
    کلیدواژگان: خشکسالی، حدیث رضوی، نباریدن باران، دروغگویی حاکمان، وظیفه مردم در برابر حاکمان
  • حسن بشیر* صفحات 29-57
    این مقاله در صدد آن است که دیدگاه های کلان  نظری و فرانظری مطرح شده در خطبه امام رضا (علیه السلام) در حوزه  امام و امامت را با روش تحلیل گفتمان به شیوه «پدام» مطالعه و بررسی کند.
    کشف دال‎های اساسی مرتبط با بحث امامت، حاکمیت و حکومت‎داری در این خطبه، بیانگر دیدگاه های نظری و فرانظری آن امام معصوم (علیهم السلام) بر اساس اصول اسلامی و قرآنی است.
    گفتمان امام و امامت از منظر امام رضا (علیه السلام) با مفصل‎بندی های گوناگون و با ایجاد روابط بینامتنی میان این گفتمان و گفتمان‎های حاکم بر روایات و بیانات پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) و سایر امامان معصوم (علیهم السلام) بیانگر وجود یک «نظریه کلان امامت» در حوزه حاکمیت اسلامی است که امام را فردی می داند که باید دارای چهار ویژگی «منصوب خداوند»، «حاکم جامعه اسلامی»، «رهبر جهانی» و «منجی بشریت» باشد. اگرچه این چهار ویژگی در زمان یازده امام معصوم (علیهم السلام) به‎دلیل شرایط نامطلوب به‎طور کامل محقق نشده‎اند، در دوره امام دوازدهم، حضرت مهدی (عجل الله تعالی فرجه)، همه این ویژگی ها به‎طور کامل ظهور خواهند یافت.
    کلیدواژگان: امام رضا (علیه السلام)، امام، امامت، حاکمیت اسلامی، تحلیل گفتمان پدام
  • اسماعیل آذر* صفحات 59-76
    نشانه شناسی به مطالعه نظام مند عواملی می پردازد که در فرایند رسیدن به دلالت های موجود در یک متن، اثرگذارند. نظام های نشانه‎ای از جمله زبان‎ها، رمزگان و نظام‎های علامتی در حیطه نشانه‎شناسی عمل می کنند. راهبرد نشانه ها از وجود تعامل اجزای یک متن با کلیت به کشف شبکه ساختاری می انجامد. به‎همین دلیل، ریفاتر برای نیل به دلالت‎ها، دوگونه خوانش را پیشنهاد می‎کند: خوانش خطی یا دریافتی (Heuristic) و دیگری خوانش پس کنشانه (Retroactive). خواننده در خوانش نخست، برداشتی سطحی از مفهوم متن به‎دست می آورد ولی در خوانش دوم پس از مشخص‎کردن عوامل غیردستوری (Ungrmmatically) می تواند از طریق چارچوب های انباشت و خوشه های تداعی‎گر توصیفی، به لایه های پنهان متن دست یازد. مسئله تحقیق نیز کشف ارتباط های پنهان و دلالت‎های شاخص متن است. در شعر رهی معیری، شاعر با مشکلی مواجه می شود؛ برای حل آن تلاش می کند و راه به‎جایی نمی برد. دست تمنا به‎سوی حضرت امام رضا (علیه السلام) برمی دارد و درخواستش اجابت می شود. شعری می‎سراید که مضمون آن برگرفته از درون شاعر است. در نتیجه، شبکه ساختاری متن به سه دلالت راه می‎یابد: تمنای شاعر، اجابت آن و حل مشکل.
    کلیدواژگان: نشانه شناسی، ریفاتر، انباشت، دلالت، منظومه های توصیفی
  • سعیده جلالیان سده* صفحات 77-109
    ضریح نگین‫نشان، یکی از چند ضریح نصب‫شده بر مرقد مطهر رضوی است که تاریخ ساخت آن به دوره افشاریه می‫رسد. با وجود قدمت طولانی، تاکنون درباره این ضریح، پژوهش مستقل و دقیقی مبتنی بر مستندات علمی به انجام نرسیده است. این پژوهش می کوشد با بهره گیری از ظرفیت های اطلاعاتی موجود و استفاده از روش توصیفی تحلیلی، ضمن تشریح ویژگی های این ضریح، به ابهام ها و پرسش های مطرح در زمینه تاریخ ساخت، تاریخ وقف و بانی نصب ضریح مرصع، پاسخ مستدل دهد. یافته های این پژوهش نشان می‫دهد اگرچه روایت منابع تاریخی بر وقف و نصب این ضریح توسط سیدمیرزا محمد (شاه‫سلیمان ثانی) تاکید دارد؛ بررسی و انطباق این روایات با دیگر منابع و مستندات تاریخی، بر این نظر قوت می‫بخشد که ضریح مرصع در ابتدا برای مقبره نادرشاه ساخته شده اما پس از فوت وی در دوره اول حکومت نوه اش، شاهرخ افشار (1161-1163ق) به حرم رضوی منتقل و توسط وی بر مضجع مطهر رضوی وقف و نصب گردیده است.
    کلیدواژگان: ضریح نگین‫نشان، مرقد رضوی، حرم امام رضا (علیه السلام)، دوره افشاریه، موقوفات.‬‬
  • علی نصیری*، محمد حسین نصیری، حمید کریمی، محمد رضا ملکی دیزینی صفحات 111-134

    وجود آیات متشابه که از واقعیت‎های مورد اذعان خود قرآن است، به‎خاطر طبیعت متشابه‎بودن مدالیل آن‎ها، زمینه را برای تاویل نادرست و کژتابی‎های فکری و رفتاری فراهم می آورد که از منظر قرآن با ارجاع آن‎ها به آیات محکم و نیز مراجعه به اهل بیت (علیهم السلام)، می‎توان تاویل صحیح از آن‎ها را به‎دست داد. از سوی دیگر، بخشی از روایت‎های تفسیری موجود از امام رضا (علیه السلام) به تاویل آیات متشابه اختصاص یافته است که با واکاوی آن‎ها می توان هشت روش را برای به‎دست‎دادن تاویل صحیح برشمرد که عبارتند از: 1. استفاده از برهان عقلی 2. بهره‎جستن از سیاق آیات 3. بهره ‎جستن از دلالت سایر آیات 4. تاکید بر قاعده «ایاک اعنی و اسمعی یا جاره»5. استناد به وحی بیانی  6. استفاده از روایات نبوی و ولوی 7. استفاده از تاریخ صحیح 8. استفاده از ادبیات قرآنی.  نگارندگان در این مقاله پس از ارائه مفهوم لغوی و اصطلاحی دو واژه «تاویل» و «متشابه»، با ارائه نمونه‎های مختلف از روایات امام رضا (علیه السلام)، این هشت روش را بررسی کرده اند.  از بررسی این روش‎ها به‎دست می‎آید که در مرحله نخست،  امام رضا (علیه السلام) بر حساسیت تفسیر آیات متشابه و لزوم مراجعه به اهل بیت (علیهم السلام) در این زمینه تاکید فرموده و در مرحله دوم امعان توجه به قراین داخلی آیات همچون سیاق و قراین بیرونی همچون براهین عقلی و رهنمون روایات صحیح را در به‎دست دادن تفسیر صحیح از آیات متشابه کارآمد می‎داند.

    کلیدواژگان: تاویل، متشابه، امام رضا (علیه السلام)، سیاق آیات، وحی بیانی، روایات نبوی
  • مهدی دهقانی صفحات 135-155

    توسل و طلب امداد فرمانروایان، عالمان، صوفیان و سایر اقشار جامعه به امامان شیعه (علیهم السلام) و سایر بزرگان دین، سنتی تاریخی و متداول بود که در دوره سلطنت فرمانروایان صفوی که دارای تباری صوفیانه و مدعی انتساب به ائمه معصومین (علیهم السلام) بودند، به‎نحو برجسته تری جریان یافت زیرا مریدان و لشکریان قزلباش نیز با توجه به سنت صوفیانه مرشد کامل طریقت صفویه اعتقاد راسخی به کرامات بزرگان دین داشتند. به همین جهت، پژوهش حاضر درصدد یافتن پاسخ به این پرسش است: پادشاهان صفوی چه پیوند معنوی با امام رضا (علیه السلام) داشتند؟ برای پاسخگویی، با بررسی مقوله‎هایی مانند سنت توسل شاهان صفوی به کرامات روحانی بزرگان دین از جمله امام هشتم شیعیان، به ویژه به هنگام رویارویی های نظامی، به این برآورد می رسیم که شرایط متنوعی چون موقعیت ویژه مزار امام رضا (علیه السلام) در مسیر راه های منتهی به کشورهای غالبا متخاصم ازبکان و گورکانیان هند و همچنین عدم دسترسی دائمی و مستقیم حکومت صفوی به مرقدهای ائمه شیعه (علیهم السلام) در عتبات موجب شده بود تا به فرمان پادشاه صفوی، نذورات و صدقات فراوانی برای اقدام‎های مذهبی و عمرانی متعدد در قالب سرکار فیض آثار انجام شود که کارویژه‎های مذهبی مختلفی برای فرمانروایان صفویه ازجمله برگزاری دعای ولی نعمت با حضور عالمان برجسته و شخصیت های سیاسی نظامی تبعیدشده و همچنین مناقشات مذهبی با عالمان ازبک داشت. پژوهش حاضر با استفاده از روش تحقیق تاریخی و شیوه جمع آوری داده های کتابخانه ای از منابع دست اول تاریخی، پس از توصیف و طبقه بندی تحولات مرتبط با طلب کرامات روحانی و اقدام‎های مذهبی فرمانروایان صفوی در مرقد امام هشتم شیعیان، به تحلیل و تفسیر این ویژگی ها و تاثیرهای آن بر شرایط سیاسی نظامی حکومت صفوی می پردازد.

    کلیدواژگان: پادشاهان صفوی، امام رضا (علیه السلام)، کرامات، سرکار فیض آثار، نذورات
  • محمد سبحانی یامچی صفحات 157-186

    دوران امامت و رهبری امام رضا (علیه السلام) با تهدیدهای فرهنگی اندیشه ناب محمدی و اعتقادات مسلمانان همزمان بود، به طوری که ترجمه کتاب های یونانی و هندی برای ترویج افکار الحادی و ضداسلامی، همچنین تبلیغ سران سایر ادیان، تحریف و جعل احادیث و ظهور فرقه های مختلفی چون غلات، مفوضه، مشبهه، مجسمه و... عصر ایشان را با بحران های اعتقادی و فرهنگی روبه‎رو ساخته بود. حضرت در چنین فضایی سعی کرد تا با اصلاح عقاید، باورها و نگرش ها و نهادینه‎سازی و فرهنگ سازی اجرای اوامر و دوری مردم از نواهی شارع مقدس اسلام، زمینه های کمال و سعادت آنان را فراهم کند. نماز یکی از فرایضی است که امام برای اقامه صحیح و پالایش آن از خرافات و تحریفات با سیره رفتاری و گفتاری، سعی در فرهنگ سازی آن در جامعه داشت. این نگاشت به روش توصیفی ‎‎تحلیلی، ضمن بررسی فرمایش‎ها و سیره رفتاری حضرت رضا (علیه السلام)، روش های تربیتی اتخاذ از آن را مدلی جهت فرهنگ سازی نماز در جامعه اسلامی می داند. نتایج مقاله نشانگر آن است که با کاربست روش های تربیتی اسوه سازی و اسوه مداری، تبشیر و تشویق، انذار و بیم‎دادن، جلب توجه، اعطای بینش، روش غیرمستقیم و... در زندگی می توان با تاسی به امام رضا (علیه السلام) نماز را در جامعه دینی به‎صورت یک فرهنگ نهادینه کرد.

    کلیدواژگان: سیره گفتاری امام رضا (علیه السلام)، اقامه نماز، فرهنگ سازی، روش های تربیتی، سیره رضوی
  • ناصر جمالزاده*، حامد کیانی مجاهد، محمد حکیمی صفحات 187-217
    «قدرت نرم» کلیدواژه ای اساسی در واژگان علوم سیاسی معاصر است که کاربست و مفهوم آن سابقه ای طولانی دارد و در سیره معصومان و بزرگان دین مبین اسلام به‎کرات نمونه های توجه و کاربست آن مشاهده می شود. در این میان، سیره فردی و حکومتی حضرت امام علی بن موسی الرضا (علیهما السلام) مشحون از مواردی است که عنایت ویژه ایشان به این مفهوم سرنوشت ساز را چه در دوران پیش از ولایتعهدی و چه پس از آن نشان می دهد. نگاشته حاضر تلاشی در راستای تبیین اصول، ابزارها و نمونه های کاربست قدرت نرم در سیره امام رضا (علیه السلام) است که کوشیده جامعیت این مفهوم در قول و فعل این امام همام (علیه السلام) را درخور استعداد خود به تصویر بکشد. یافته های پژوهش نشان می دهد که توحید، امامت و عدالت در امتداد نبوت، اصول بنیادین قدرت نرم رضوی را شکل می دهد و تقیه، مناظره و معجزه در زمره مهم ترین ابزارهای مورد استفاده حضرت در حوزه اعمال قدرت نرم است. همچنین، بر مبنای این اصول و ابزارها و در چارچوب نقشه راه ارائه شده، می توان کاربست قدرت نرم رضوی در قبال شیعیان امامیه، علمای سایر ادیان، غالیان و حکومت مامون عباسی به عنوان نمونه هایی گویا برای تشریح منظومه قدرت نرم رضوی را تبیین کرد و از مجرای واکاوی آن ها جایگاه والای بهره گیری از قدرت نرم از منظر امام رضا (علیه السلام) را بر مبنای شواهد تاریخی ضمن استفاده از روش توصیفی تحلیلی نشان داد؛ کاربستی که خود از گستردگی مبارزه نرم حضرت رضا (علیه السلام) با دستگاه خلافت حکایت دارد.
    کلیدواژگان: قدرت نرم، امام رضا (علیه السلام)، سیره رضوی، ولایتعهدی، مامون عباسی
|
  • Muhammad Ibrahim Roushanzamir *, Ali Akbar Habibi Mehr Pages 9-27
    Understanding the ḥadīths of the infallible Imams (as), as the most important mission of the hadith scholars, is only possible through a comprehensive look at them and considering such matters as forming a hadith family, comparing with the Qur'ān, considering divine traditions, human experiences, and so on. Many of the epistemic errors and falls are due to the lack of a comprehensive look at the set of religious sources (Qur'ān, ḥadīth and reason). This research with descriptive-analytic method, relying on library resources and human experiences, seeks to analyze the sentence "when the rulers lie the rain stops" in one of the narrations attributed to Imam Riḍā (as). This ḥadīth, which is considered valid from chain transmitters aspect, identifies the lies of the rulers of the society as one of the causes of the non-rain.
    This article seeks to answer the question of why so many people and beings who had no part in sin should be punished for the sin of a small group; can people be punished for the sin of others? Analyzing this narration by forming a ḥadīth family and comparing it to the Qur'ān, gives the conclusion that everyone is only responsible for his own behavior and that no one's guilt is written on anyone else's. Therefore, if people suffer a hard livelihood due to the rulers' sin, it is because they did not perform their duty to the rulers and share in their unpleasant behavior by their approver silence.
    Keywords: Drought, Non-Rain, Liar rulers, People's Duty to Rulers
  • Hassan Bashir * Pages 29-57
    This article seeks to study the theoretical and transactional views of Imam Riḍā (as) in the domain of Imam and Imamate through the Practical Discourse Analysis Method "PDAM".
    The discovery of the essential signs related to the issue of Imamate, sovereignty, and governance in this sermon reflects the theoretical and transtheoretical views of the Imams (as) based on Islamic and Qur’ānic principles.
    The discourse of Imam and Imamate from the perspective of Imam Riḍā (as) with various articulations and by creating intertextual relations between this discourse and the existing discourses in the narrations and the statements of the Prophet (pbuh) and other infallible Imams (as) represent the existence of a "grand theory of Imamate" in the sphere of Islamic sovereignty, which considers the Imam to be one who must have four attributes "appointed by God", "ruler of the Islamic society", "universal leader" and "savior of humanity". These four attributes during the eleven infallible Imams have not been fully realized due to unfavorable conditions, which will fully emerge in the period of the Twelfth Imam, al-Mahdi (as).
    Keywords: Imam Riḍā (as), Imamate, Islamic governance, Discourse analysis (PDAM)
  • Ismail Azar * Pages 59-76
    Semiotics studies systematically the factors that influence the process of reaching the meanings in a text. Sign systems, including languages and codes, operate in the field of semiotics. That is why Rifater for reaching implications, suggests two types of readings: Linear or heuristic reading, and then another as retroactive reading. In the first reading, the reader gains a superficial understanding of the meaning of the text, however, in the second reading, after identifying ungrammatically factors; it can access hidden layers of text through descriptive aggregation frameworks and descriptive associative clusters. The research question is also the discovery of hidden relationships and implications of the text index. In Rahi Mo'ayyeri’s poetry, the poet encounters a problem. He tries to solve it and gets nowhere. He begs Imam Reza (as). His request is answered. He writes a poem whose theme is from within the poet. As a result, the structural network of the text has three implications: the poet's desire, its fulfillment, and the problem solving.
    Keywords: Semiotics, Rifater, Accumulation, indication, Descriptive systems
  • Saiedeh Jalalian Sedeh * Pages 77-109
    The Jeweled Shrine is one of the few shrines on the holy shrine of Raḍavī whose construction dates back to the Afshārīyeh period. Despite its long history, independent and detailed research based on scientific evidence has not been done. This study is trying to take advantage of the potential of information and to use a descriptive-analytical method, while describing the characteristics and characteristics of this criterion, to answer the ambiguities and questions about the construction date, the endowment date and the founder of the jeweled shrine. The findings of this study show that although the narration of historical sources emphasizes the dedication and setting of this shrine by Seyyed Mirzā Muḥammad (Shāh Suleimān Thānī); however, the study of these narratives and their correspondence with other sources and historical documents strengthens the view that the jeweled shrine was originally made for Nader Shah's tomb; however, after his death during the first period of his grandson's rule, Shahrokh Afshār (1161-1163 AH) was transferred to the Raḍavī shrine and dedicated and installed by him on the purified shrine of Raḍavī.
    Keywords: Jeweled Shrine, Shrine of Imam Riḍā (as), Afshārīyeh period, endowments
  • Ali Nasiri *, Mohammad Hossein Nasiri, Hamid Karimi, Mohammad Riḍā Maleki Dizini Pages 111-134

    The existing of Mutashābih verses which is a fact acknowledged by the Qur’ān itself, because of its substantial allegorical referents, provides a context for incorrect interpretations and intellectual and behavioral ambiguity which from the Qur’ānic aspect by referring them to the Muḥkam verses (decisive verses) as well as referring to Ahl al-Bayt (as), authentic interpretation can be obtained. On the other hand, some interpretative narratives of Imam Riḍā has been devoted to the subject of interpretation of allegorical verses, which by surveying this narration we can extract eight method for obtaining an authentic interpretation, following as: 1. Using rational theorem; 2. Utilizing the procedure of verses; 3. Utilizing from the implications of other verses; 4. Emphasis on the principle of «ایاک اعنی و اسمعی یا جاره» (The speaker says something, but his real meaning is something else) ; 5. Citation to recitative revelation; 6. Applicating Nabawī and Walawī narrations; 7. Using correct history; 8. The use of Qur’ānic literature. The author of this article after providing literal and idiomatic concept of the two words “Ta’wīl” and “Mutashābih”, presents samples for the eight methods, driven from Imam Riḍā (as) narrations and discusses about them.

    Keywords: Ta’wīl, Mutashābih, Imam Riḍā (as), procedure of verses, recitative revelation, Nabawī narrations, Walawī narrations
  • Mehdi Dehghani Pages 135-155

    The appeal of the rulers, scholars, sufis and other sections of society to the Shiite Imams and other religious leaders was a historic and common tradition during the reign of the Safavid rulers who had Sufi descent and claimed to be attributed to the infallible Imams (as) flowed more prominently, because the disciples of Ghezelbash also believed in the Sufi tradition of the full-time disciple of the Safavid clergy, and had a strong belief in the greatness and miracles of the elders of the religion. Therefore, the present study seeks to answer this question: How did the Safavid kings have a spiritual connection with Imam Riḍā (as)? To answer, by examining issues such as the tradition of resorting to the Safavid kings to the clerics of the religious elders, including the eighth Shiite Imam, especially during military confrontations, it is estimated that various conditions such as the special position of Imam Reza (as) on the route leading to the often hostile Uzbek and Indian Gurkan states, as well as the permanent lack of direct access by the Safavid government to the shrines of Shiite Imams in the holy centers, had led to many religious acts and vows by the order of the Safavid king, which had various religious specialties for the Safavid rulers, including the blessings of prominent scholars and exiled political-military figures, as well as religious conflicts with Uzbek scholars, including holding prayer of Wali Nin’mat (The owner of blessings) in the presence of prominent scholars and deported political-military figures, and it also had religious disputes with Uzbek scholars. The present study, using historical research method and method of collecting library data from first-hand historical sources after describing and categorizing the developments related to the clerical miracles and religious practices of the Safavid rulers in the shrine of the eighth Shiites, analyzes and interprets these features and their effects on the political-military conditions of the Safavid government.

    Keywords: The Safavid Kings, Imam Riḍā (as), Miracles, vows
  • Mohammad Sobhani Yamchi Pages 157-186

    The era of Imamate and leadership of Imam Riḍā (as) coincided with cultural threats against pure Mohammadi thought and Muslim beliefs, so that translating Greek and Indian books to promote atheistic and anti-Islamic thoughts, as well as propagating the heads of other religions, distorting and counterfeiting hadiths and the emergence of different sects such as Ghulāt, Mufawwaḍeh, Mushabbaheh, Mujassameh, etc. have encountered his era with a variety of religious and cultural crises. In such an atmosphere, the Imam tried to provide the grounds for perfection and prosperity by reforming the beliefs and attitudes, and by culturalizing the execution and people's avoiding from the prohibitions of the sacred law of Islam. Prayer is one of the religious practices that the Imam tried to cultivate it in the society by purifying it and removing the superstitions and distortions from it. This article based on descriptive-analytical method examines the teachings and behavior of Imam Riḍā (as) and considers the educational methods adopted by him as a model for the cultivation of prayer in Islamic society. The article shows that by applying educational methods of modeling, exhortation, encouragement, warnings and fear, giving insight, and indirect way in the life, one can culturalize the prayer in the religious community by following the instructions of Imam Riḍā (as).

    Keywords: Speech conduct of Imam Riḍā (as), Establishment of the prayer, Culturalize, Educational Methods, Raḍavī Conduct
  • Naser Jamal Zade *, Hamed Kiani Mojahed, Mohammad Hakimi Pages 187-217
    "Soft power" is an essential keyword in contemporary political science vocabulary and its meaning has a long history, and in the conduct of the infallible Imams, there are often examples of attention and application. In the meantime, Imam al-Riḍā's (as) individual and state conduct is full of cases that show his particular interest in this fateful concept whether in the crown prince period or after. The present article is an attempt to explain the principles, tools, and examples of the application of soft power in Imam Riḍā's (as) conduct, which has tried to illustrate the comprehensiveness of this concept in his words and action. The findings show that monotheism, imamate and justice along the prophecy form the basic principles of Raḍavī's soft power, and taqīyya (reservation), debate and miracle are among the most important tools used by the Imam in the area of enforcing the soft power. Also, based on these principles and tools, and within the framework of the roadmap, the application of the Raḍavī’s soft power to the Imamiyyah Shiites, scholars of other religions, theologians, and the government of Mamūn ‘Abbāsī can be illustrated as illustrative examples for describing the Raḍavī’s soft power system,  and by analyzing them, the supreme position of the use of soft power from the point of view of Imam Riḍā (as) based on historical evidence while using a descriptive-analytical method can be shown; an application that illustrates the extent of Riḍā's (as) soft struggle with the caliphate.
    Keywords: Soft power, Imam Riḍā (as), Raḍavi Conduct, Crown prince, Mamūn ‘Abbāsī