فهرست مطالب

دانشگاه علوم پزشکی کردستان - سال بیست و چهارم شماره 6 (پیاپی 104، بهمن و اسفند 1398)
  • سال بیست و چهارم شماره 6 (پیاپی 104، بهمن و اسفند 1398)
  • تاریخ انتشار: 1398/10/11
  • تعداد عناوین: 12
|
  • مرجان بلبلیان، مصطفی قندی*، فرناز قربانی، بهاران رنجبرامیدی، منیرالسادات میرزاده صفحات 1-11
    زمینه و هدف

    عوامل شایع تغییر رنگ دندان شامل تروما، داروها، نقایص تکاملی، پوسیدگی و سن است که به منظور اصلاح این تغییر رنگ ها در دندان های درمان ریشه شده، درمان سفید کردن داخلی توصیه می شود. هدف از این مطالعه مقایسه ریزنشت گلاس آینومر اصلاح شده با رزین و OrthoMTA به عنوان سد داخل کانال در سفید کردن داخلی دندان های غیر زنده است.

    روش بررسی

    در این مطالعه آزمایشگاهی،36 دندان پره مولر مندیبل کشیده شده انتخاب شدند و بعد از درمان ریشه به طور تصادفی به 2 گروه آزمایشی (n= 16) و دو گروه کنترل (n=2) تقسیم شدند.2 ماده OrthoMTA و RMGI به طول mm2 به عنوان سد داخل کانال در گروه های آزمایشی قرار داده شد و سپس مخلوط سدیم پربورات و 30% هیدروژن پراکسید به عنوان ماده بلچینگ داخلی به کار رفت و هر 3 روز یک بار تعویض شد. ریزنشت مواد بلیچینگ با روش pH diffusion توسط meter pH دیجیتالی اندازه گیری شد و داده ها توسط تست های آماری  T independence و آنالیز واریانس مورد تحلیل قرار گرفت.

    یافته ها

    گروه کنترل منفی مقادیر pH برابر با سالین فیزیولوژیک داشت و گروه کنترل مثبت به طور معنی داری pH بالاتری از سایر گروه ها داشت. pH گروه های OrthoMTA و RMGI در حالت بیس لاین، روز اول، ششم و نهم تفاوت معناداری با یکدیگر نداشتند در حالی که ریزنشت OrthoMTA در روز سوم به طور معناداری کمتر بود (0/05 <p).

    نتیجه گیری

     در مجموع زمان ها، OrthoMTA ریزنشت کمتری داشت ولی هر دو ماده به عنوان یک سد مناسب در سفید کردن داخلی دندان قابل استفاده می باشند.

    کلیدواژگان: سفیدکردن دندان، OrthoMTA، گلاس آینومر، ریزنشت
  • علی محمد مصدق راد، قاسم جان بابایی، بهزاد کلانتری، علیرضا دررودی، حامد دهنوی* صفحات 12-36
    زمینه و هدف

    توزیع عادلانه تخت های بیمارستانی تاثیر بسزایی بر دسترسی به خدمات سلامت و سلامتی مردم جامعه دارد. این پژوهش با هدف سنجش عدالت در توزیع جغرافیایی تخت های بیمارستانی ایران انجام شده است.

    روش بررسی

    برای انجام این پژوهش توصیفی و مقطعی از داده های وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و مرکز آمار ایران استفاده شد. جامعه مورد مطالعه شامل تمام بیمارستان های ایران در سال 1395 است. میزان عدالت در توزیع تخت های بیمارستانی کشور با استفاده از منحنی لورنز و ضریب جینی تعیین و محاسبه شد. از نرم افزار اکسل برای تحلیل داده ها استفاده شد.

    یافته ها

     جمعیت کشور در سال 1395 برابر با 79,926,270 نفر بود. تعداد 930 بیمارستان با 118,894 تخت فعال در این سال در کشور وجود داشت (تعداد 1/2 بیمارستان به ازای هر صد هزار نفر جمعیت و 1/5 تخت بیمارستانی به ازای هر هزار نفر جمعیت). بیشترین تعداد تخت بیمارستانی به ازای هزار نفر جمعیت مربوط به استان های یزد، سمنان و تهران بوده است. حدود 17 درصد بیمارستان ها و 22 درصد تخت های بیمارستانی کشور در استان تهران بود. ضریب جینی توزیع تخت های بیمارستانی در استان های کشور برابر با 0/107 بوده است. تخت های بیمارستانی در استان های البرز و یزد به صورت عادلانه و در استان های خراسان شمالی، سیستان و بلوچستان و چهارمحال و بختیاری تا حدودی ناعادلانه توزیع شده است.

    نتیجه گیری

    توزیع تخت های بیمارستانی در استان های ایران نسبتا عادلانه بوده است. با این وجود، تخت های بیمارستانی بیشتر در مراکز استان ها متمرکز شده و در شهرستان های استان ها به صورت عادلانه توزیع نشدند. سیاست گذاران و مدیران ارشد نظام سلامت باید اقداماتی برای بهبود عدالت در دسترسی مردم جامعه به تخت های بیمارستانی بکار گیرند.

    کلیدواژگان: بیمارستان، تخصیص منابع، توزیع تخت بیمارستانی، ضریب جینی، عدالت
  • نسرین مقیمی، خالد رحمانی، فرشاد شیخ اسماعیلی، اسرین باباحاجیان، پژمان شریفی، سمیره رمضانی* صفحات 36-45
    زمینه و هدف

    متوتروکسات، به طور عمده در درمان بیماری هایی نظیر آرتریت روماتوئید مورد استفاده قرار می گیرد، اما پتانسیل سمیت کبدی آن همواره یک نگرانی مهم در مصرف این دارو بوده است. این مطالعه با هدف تعیین میزان فیبروز کبدی با استفاده از روش الاستوگرافی گذرا  و ارتباط آن با دوز تجمیعی و مدت مصرف دارو در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید تحت درمان با متوترکسات انجام شده است.

    روش بررسی

    در این مطالعه که به صورت توصیفی- تحلیلی (مقطعی) طراحی شده بود، بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید که بیش از 6 ماه تحت درمان متوتروکسات بودند، وارد مطالعه شدند. فیبروز کبدی با اندازه گیری سفتی کبد توسط روش الاستوگرافی گذرا (دستگاه فیبرواسکن) تعیین شد. بیماران بر اساس اندازه گیری سفتی کبد به دو گروه با و بدون فیبروز کبدی تقسیم و پارامترهای دموگرافیک، بالینی و بیوشیمیایی بین آن ها مقایسه گردید. ارتباط دوز تجمیعی و مدت زمان درمان با متوتروکسات با فیبروز کبدی مورد بررسی قرار گرفت.

    یافته ها

    بیماران شامل 51 نفر با میانگین سنی 9/95 ± 52/53 سال بودند. 44 نفر (86/3٪) از آن ها زن بود. دوز تجمیعی متوتروکسات در 45 بیمار (88/2%) کمتر از 4000 میلی گرم، 6 بیمار (11/8%) بیشتر از 4000 میلی گرم و میانگین مدت زمان مصرف دارو (40/94) ± 54/14 ماه محاسبه گردید. میانه سفتی کبد در آن ها (5/50 - 3/60)4/07 کیلوپاسکال بود. وجود فیبروز کبد در 11 بیمار (21/6%) مشاهده شد. ارتباط معنی داری بین وجود فیبروز کبدی با دوز تجمیعی (0/21=p) و مدت زمان مصرف متوتروکسات (0/30 =p) وجود نداشت. تجزیه و تحلیل رگرسیون چند متغیره نشان داد که با افزایش سطح سرمیALT شانس بروز فیبروز کبدی در بیماران بیشتر می شود (OR = 1.07; 95% CI: 1.01 to 1.13; p = 0.01 ).

    نتیجه گیری

    نتایج مطالعه حاضر نشان داد فیبروز قابل توجه و شدید کبدی در بیماران مبتلا به آرتریت روماتوئید تحت درمان با متوتروکسات شایع نیست. افزایش مدت زمان مصرف و دوز تجمیعی متوتروکسات تاثیری در بروز فیبروز کبدی ندارد. با افزایش سطح ALT سرم در بیماران آرتریت روماتوئید، میزان سفتی کبد افزایش و شانس فیبروز کبدی بیشتر می شود.

    کلیدواژگان: فیبروز کبدی، آرتریت روماتوئید، الاستوگرافی گذرا، متوتروکسات
  • یاسمن همپانژاد، محمد خلج کندری*، مجید خدایی، مهناز طالبی صفحات 46-56
    زمینه و هدف

    بیماری آلزایمر شایع ترین عامل زوال عقلی در افراد مسن است؛ و یک بیماری پیش رونده و برگشت ناپذیر مغزی است. گیرنده سرتیلین در نقل و انتقالات سلولی پروتئین پیش ساز آمیلوئید بتا درگیر است و نیز نقش مهمی در تولید پپتید آمیلوئید بتا در آلزایمر دارد. هدف این پژوهش مطالعه ی همراهی پلی مورفیسم rs2282649 و rs12285364 با بیماری آلزایمر در جمعیت آذری شمال غرب ایران بود.

    روش بررسی

    افراد مورد مطالعه در این پروژه؛ مورد - شاهدی در دو گروه شامل 100 نفر بیمار و 83 نفر سالم به عنوان کنترل وارد شدند جهت تعیین ژنوتیپ ها از تکنیک (PCR-RFLP) استفاده شد.

    یافته ها

    در اسنیپ rs2282649 فراوانی ژنوتیپ CC در گروه بیمار 36٪ و در گروه شاهد 38/55٪ با 0/70= Pبوده و فراوانی ژنوتیپ TT در گروه بیمار 12٪ و در بین گروه شاهد 7/23٪ بود (0/25 =P). فراوانی ژنوتیپ CT در گروه بیمار 52٪ و در گروه شاهد 54/22٪ بود (0/75 =P) و همچنین در rs12285364 فراوانی ژنوتیپ CC در گروه بیمار 93٪ و در گروه شاهد 90/36٪ با 0/5= P بوده و فراوانی ژنوتیپTT  در گروه بیمار و در بین گروه شاهد صفر درصد بود و فراوانی ژنوتیپCT در گروه بیمار 7٪ و در گروه شاهد 9/46٪ (0/49 =P) بود.

    نتیجه گیری

     با توجه به اینکه هر دو گروه در فراوانی ژنوتیپ ها تفاوت معنی داری را نشان ندادند. مشاهده گردید؛ که این پلی مور فیسم ها با بیماری آلزایمر در جمعیت شمال غرب ایران ارتباطی ندارند.

    کلیدواژگان: بیماری آلزایمر، پلی مورفیسم، گیرنده سرتیلینSORL1، شمال غرب ایران
  • صفورا درخشان*، اصلان حسین زاده، منوچهر احمدی هدایتی، دائم روشنی صفحات 56-67
    زمینه و هدف

    عفونت توسط سودوموناس آئروژینوزای مقاوم به دارو، مشکلات درمانی مهمی ایجاد می کند. مطالعه حاضر برای بررسی حساسیت آنتی بیوتیکی و شیوع ژن های مقاومت ضد میکروبی در سودوموناس آئروژینوزا انجام شد.

    روش بررسی

    در این مطالعه توصیفی، 61 ایزوله سودوموناس آئروژینوزای بالینی در سنندج بین فروردین تا شهریورماه 1396 جمع آوری شد. ایزوله ها توسط روش انتشار از دیسک برای تعیین حساسیت به 8 آنتی بیوتیک و توسط واکنش زنجیره ای پلیمراز برای تعیین حضور ژن بتالاکتاماز وسیع الطیف blaCTX-M و عوامل پلاسمیدی مقاومت به کینولون qnrA، qnrB و  qnrS بررسی شدند. ما همچنین اثر مقاومت به کینولون ها بر مقاومت متقاطع به سایر آنتی بیوتیک ها را ارزیابی کردیم. برای تحلیل داده ها از آمار توصیفی استفاده کردیم.

    یافته ها

    مروپنم بالاترین میزان حساسیت را نشان داد (88/5%) که توسط پیپراسیلین (85/2%)، سفتازیدیم و آمیکاسین (هرکدام، 80/3%)، ایمی پنم (77%)، سفپیم (73/8%)، سیپروفلوکساسین (49/2%) و جنتامیسین (39/3%) دنبال شد. از 61 ایزوله، 32/8% مقاومت به چند دارو را نشان دادند. ایزوله های مقاوم به سیپروفلوکساسین، مقاومت متقاطع به جنتامیسین (93/5%)، سفپیم (45/2%)، سفتازیدیم و ایمی پنم (هر کدام، 38/7%)، آمیکاسین (35/5%)، پیپراسیلین (29%) و مروپنم (22/6%) داشتند. qnrS را در 3 ایزوله (4/9%) شناسایی کردیم.  blaCTX-M،qnrB و qnrA شناسایی نشدند.

    نتیجه گیری

    نتایج ما پیشنهاد می کند که سیپروفلوکساسین ممکن است مقابل سودوموناس آئروژینوزا موثر نباشد. مطابق دانش ما، این اولین گزارش حضور qnr در سودوموناس آئروژینوزا از کردستان است که نیاز به نظارت مستمر برای جلوگیری از انتقال qnr  را توصیه می کند.

    کلیدواژگان: مقاومت آنتی بیوتیکی، بتا لاکتاماز، سودوموناس آئروژینوزا، کینولون
  • حمیدرضا فرج نژاد، شبنم محمدی*، سید مرتضی سیفتی، اتنا منصوری، ریحانه سادات محمودیان صفحات 68-78
    زمینه و هدف

    تغییرات ژنتیکی و موتاسیون ژن های موثر در اسپرماتوژنز از جمله عواملی هستند که می تواند ناشی از عوامل محیطی، مادرزادی و غیره باشد. با توجه به استفاده وسیع دیازینون در مزارع و با توجه به جستجویی که ما انجام دادیم تاکنون اثرات دیازینون بر بیان ژن CatSper1 که از ژن های کلیدی در باروری مرد است بررسی نشده است. لذا هدف از تحقیق حاضر تعیین اثرات دوزهای مختلف دیازینون بر بیان ژن CatSper1، تحرک اسپرم و ضخامت توبول های اسپرم ساز در موش نر بالغ بود.

    روش بررسی

    در یک مطالعه تجربی، 24 سر موش نر نژاد Balb/c بالغ به طور تصادفی به چهار گروه تقسیم شدند. گروه کنترل تزریقی دریافت نکرد. گروه شم حلال دیازینون را دریافت کرد. گروه دیازینون 1 دوز mg/kg.7/5 دیازینون و گروه دیازینون 2 دوز mg/kg 30 دیازینون را به صورت داخل صفاقی به مدت 2 هفته و روزانه یک بار دریافت کردند. پس از 35 روز، بررسی مولکولی، هیستولوژیکی و تحرک اسپرم انجام شد.

    یافته ها

    تحرک اسپرم در گروه دیازینون1 (0/001 =p) و دیازینون2  (0/001 =p) نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری داشت. میزان بیان ژن در گروه دیازینون 1 و گروه دیازینون2 (0/002P =) نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری داشت. بررسی هیستولوژیکی نیز نشان داد که تیمار با دیازینون باعث کاهش در ضخامت اپی تلیوم ژرمینال، ایجاد واکوئل ها و دژنراسیون می شوند. ضخامت اپی تلیوم در گروه دیازینون1 (0/003 =p) و گروه دیازینون2 (0/006 =p) نسبت به گروه کنترل کاهش معنی داری داشت.

    نتیجه گیری

    دیازینون با کاهش تحرک اسپرم و ضخامت اپیتلیوم ژرمینال بر باروری اثر می گذارد. به علاوه بیان ژنCatSper1 ژنی کلیدی در باروری مرد را کاهش می دهد.

    کلیدواژگان: CatSper، اسپرم، دیازینون، موش
  • فیروزه علویان*، سعیده قیاسوند صفحات 79-92
    زمینه و هدف

    هیپوکمپ ناحیه ای از مغز است که نقش مهمی در فعالیت های یادگیری ازجمله ترجیح مکان شرطی شده دارد. این ناحیه به طور گسترده ای به عنوان هدف مطالعات اثرات تقویت کننده داروها و مواد مخدر مورداستفاده قرار می گیرد. هدف مطالعه حاضر تعیین اثر گیرنده های GABAB موجود در ناحیه CA1 هیپوکمپ بر کسب تحمل به مورفین در موش های صحرایی بود.

    روش بررسی

    در این مطالعه تجربی، موش های صحرایی (Rats) ماده نژاد ویستار به 17 گروه 7 تایی تقسیم شدند. مقادیر مختلف مورفین (mg/kg 10 و7/5، 5، 2/5، 0/5) به صورت زیرجلدی برای تعیین دوز موثر مورفین استفاده شدند. به منظور القای تحمل به مورفین، دوز mg/kg 12/5، 3 روز قبل از القاء ترجیح مکان شرطی شده به حیوانات تزریق شد. سپس، باکلوفن به عنوان محرک (آگونیست) گیرنده‎های GABAB؛ همچنین، CGP35348 به عنوان مهارکننده این گیرنده‎ها (آنتاگونیست)، به درون ناحیه CA1 هیپوکمپ تزریق شدند.

    یافته ها

     دوز mg/kg 5 از مورفین با سطح معنی داری 0/001 <p به عنوان دوز موثر در نظر گرفته شد. باکلوفن در دوز mg/kg 6 (0/01 <p) وmg/kg 1/5 (0/05 <p) باعث افزایش تحمل به مورفین و CGP35348 در دوز mg/kg 6 (0/05 P<) باعث کاهش تحمل به مورفین شدند.

    نتیجه گیری

     این نتایج اهمیت گیرنده های GABAB ناحیه CA1 هیپوکمپ در تحمل به مورفین در موش های صحرایی ماده را تایید کرد.

    کلیدواژگان: موش صحرایی، GABAB، مورفین، تحمل
  • مرضیه فرهادخانی، مهناز نیک آیین*، قاسم یادگارفر، فاضل محمدی مقدم صفحات 93-105
    زمینه و هدف

    امروزه بحران آب یکی از موانع اصلی برای توسعه اقتصادی-اجتماعی و امنیت غذایی در بسیاری از نقاط دنیا به ویژه نواحی خشک و نیمه خشک از جمله ایران است. در چنین شرایطی، استفاده مجدد از فاضلاب برای کشاورزی یک گزینه مهم برای تامین آب است؛ اما فاضلاب تصفیه شده ممکن است حاوی انواع میکرو ارگانیسم های بیماری زای تهدید کننده سلامتی انسان باشد. در مطالعه حاضر به صورت میدانی، تاثیر آبیاری با فاضلاب تصفیه شده بر روی کیفیت میکروبی خاک و محصولات (ذرت و برگ ذرت) در مقایسه با آبیاری با آب شیر، از طریق یک سیستم غرقابی مورد بررسی قرار گرفت.

    روش بررسی

    کلیفرم کل و مدفوعی و اشرشیاکلی به عنوان باکتری های شاخص در پساب تصفیه شده، خاک های آبیاری شده و ذرت برداشت شده پایش شدند. با استفاده از ترکیب روش های کشت و مولکولی، ردیابی سالمونلا و شیگلا در نمونه ها انجام شد. آنالیز داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS 22 در سطح معناداری 5 درصد انجام شد. آزمون من-ویتنی(Man-Whitney) جهت ارزیابی اختلاف پارامترهای میکروبی در پلات های آبیاری شده با دو نوع آب مورد استفاده قرار گرفت.

    یافته ها

    میانگین غلظت اشرشیاکلی در پساب Log MPN/100 ml) 3/5 (مطابق مقدار پیشنهادی سازمان بهداشت جهانی (WHO) برای آبیاری محصولات تند رشد (105 ≥ اشرشیاکلی در هر 100 میلی لیتر) بود. اگرچه کیفیت میکروبی خاک تحت تاثیر آبیاری با پساب قرار گرفت (p < 0.05)؛ اما غلظت های نسبتا پایینی از اشرشیاکلی در نمونه های خاک یافت شد. اشرشیاکلی در هیچ کدام از نمونه های ذرت یافت نشد. نمونه های برگ ذرت برداشت شده از یکی از پلات های آبیاری شده با پساب، آلوده به اشرشیاکلی بودند. هیچ کدام از نمونه های پساب، خاک و محصول آلوده به باکتری های پاتوژن نبودند.

    نتیجه گیری

    بر اساس پارامترهای آنالیز شده، پساب تصفیه شده ثانویه می تواند به عنوان یک منبع جایگزین جهت آبیاری ذرت مورد استفاده قرار گیرد.

    کلیدواژگان: پساب ثانویه، آبیاری، اشرشیاکلی، باکتری های بیماری زا، ذرت، برگ ذرت
  • سیمین شرفی*، محمد رجب پور، حمید چمنزاری، مهناز بهرامی صفحات 103-139
    زمینه و هدف

    کیفیت مراقبت در نظام سلامت از موضوعات بسیار مهم و یکی از شاخص های مهم در اعتبار بخشی به شمار می رود. هدف این مطالعه؛ مقایسه تاثیر مدل تقسیم کار پرایمری و کیس متود بر کیفیت مراقبت عمومی و حرفه ای بیمار بود.

    روش بررسی

    این مطالعه یک مطالعه تجربی- تصادفی دوگروهی بود، که با مشارکت 44 پرستار و 59 بیمار در 4 بخش C.C.U. انجام پذیرفت. مداخله شامل برگزاری 3 کارگاه 2 ساعته برای همه پرستاران و سپس اجرای این دو روش، برای بیماران تحت مراقبت هر پرستار بود. بعد از مداخله و هنگام ترخیص قطعی بیماران، کیفیت مراقبت از دیدگاه بیماران با استفاده از پرسشنامه Quality Care Patient Scale، سنجیده شد. داده ها با استفاده از آزمون من ویتنی تحلیل شدند.

    یافته ها

    نتایج نشان داد بعد از مداخله، میانگین کیفیت مراقبت بعد عمومی در گروه پرایمری (1/9± 14/2) و در گروه کیس متود (2/8± 11) بود و کیفیت مراقبت بعد حرفه ای در گروه پرایمری (2/2± 18/2) و در گروه کیس متود (3/5± 14/2) بود که نتایج در هر دو بعد نشان داد کیفیت مراقبت عمومی و حرفه ای در گروه پرایمری به طور معنی داری بالاتر از روش کیس متود است (0/05<p).

    نتیجه گیری

     یافته های این مطالعه نشان دهنده قابلیت اجرای روش پرایمری در برخی از بخش ها است. همچنین حاکی از اثربخشی بالاتر این روش نسبت به روش کیس متود است. لذا توصیه می شود در برنامه ریزی های مدیریتی مراقبت پرستاری، بیشتر مورد توجه قرار گیرد.

    کلیدواژگان: پرستاری پرایمری، روش موردی، کیفیت مراقبت
  • علی جلالوند*، مهرداد عنبریان صفحات 106-119
    زمینه و هدف

    هدف مطالعه تعیین تاثیر پروتکل تمرینی گیت به عقب بر گشتاور اداکشنی و ایمپالس راه رفتن در افراد مبتلا به استئوآرتریت زانو بود.

    روش بررسی

    تحقیق از نوع نیمه تجربی و با یک طرح پیش آزمون - پس آزمون در دو گروه کنترل (سالم و بیمار) و یک گروه تجربی مورد بررسی و مقایسه قرار گرفت. آزمودنی ها 21 نفر مرد سالم و 42 نفر مرد بیمار مبتلا به استئوآرتریت داخلی زانو بودند که بر اساس شاخص کلگرن- لورنس و شاخص بصری درد به 2 گروه تجربی و کنترل بیمار تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت شش هفته پروتکل تمرینی گیت به عقب را انجام دادند. متغیرهای وابسته تحقیق عبارت اند از: حداکثر گشتاور اداکشنی اولیه زانو، حداکثر گشتاور اداکشنی ثانویه زانو، گشتاور اداکشنی، ایمپالس گشتاور اداکشنی زانو و پارامترهای نرمالایز شده هریک از این مولفه ها. اطلاعات کینماتیکی و کینتیکی راه رفتن به جلو با استفاده از دو صفحه نیروی kistler و 4 دوربین پرسرعت Vicon ثبت و توسط نرم افزارهایVicon Nexus 1.8.5، Polygon 4.1.2 تحلیل گردیدند. پس از جمع آوری داده ها از آزمون های آماری t همبسته و تحلیل واریانس یک طرفه جهت بررسی اختلاف ها استفاده گردید (0/05>p).

    یافته ها

    اختلاف معنی داری قبل و بعد از تمرین بین حداکثر گشتاور اداکشنی اولیه و ثانویه بیماران مبتلا به استئوآرتریت با افراد سالم مشاهده نشد (0/05>P). ولی اختلاف معنی داری قبل از تمرین بین ایمپالس گشتاور اداکشنی زانو بیماران مبتلا به استئوآرتریت با افراد سالم وجود داشت و تفاوت میانگین ها حاکی از مقدار بالاتر این مولفه در افراد مبتلا به استئوآرتریت است (0/014=P و 0/004=P). در مورد اثر تمرین بر ایمپالس گشتاور اداکشنی زانو نرمالایز شده نتایج حاکی از کاهش میانگین گروه تجربی بعد از تمرین در مقایسه با افراد سالم داشت (0/067=P).

    نتیجه گیری

     ایمپالس گشتاور اداکشنی زانو می توانند یکی از شاخص های پیشگویی کننده با حساسیت بالا به منظور برآورد شدت استئوآرتریت تلقی شود. پروتکل گیت به عقب باعث کاهش ایمپالس گشتاور اداکشنی زانو در گروه تجربی گردیده است.

    کلیدواژگان: استئوآرتریت زانو، گیت به عقب، گشتاور اداکشنی، ایمپالس
  • یسری عزیزپور، منیره عزیزی*، خیرالله اسدالهی، ناصر عباسی، علی ایدی، الهه کریمی صفحات 120-129
    زمینه و هدف

    پوکی استخوان از رایج ترین بیماری های استخوانی است که به دلیل عدم تعادل فعالیت سلول های استئوبلاست و استئوکلاست ایجاد می گردد. استئو پروتگرین (OPG) با اتصال به گیرنده فعال فاکتور هسته ای کاپا بتا لیگاند (RANKL) سبب مهار سلول های استئو کلاست می گردد. تعادل در نسبت OPG/RANKL نقش مهمی در بازسازی استخوان دارد. در مطالعه حاضر، تاثیر مومیایی بر میزان تکثیر سلولی، بیان OPG و RANKL در سلول های شبه استئوبلاست MG63 در مقایسه با داروهای شیمیایی مورد بررسی قرار گرفت.

    روش بررسی

    در این مطالعه تجربی، تاثیر غلظت های 100،200 و 300 μg/ml عصاره مومیایی بر تکثیر سلولی، بیان OPG و RANKL در سلول های MG63 در گروه های آزمایش، کنترل مثبت و منفی بررسی گردید. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده روش آماری ANOVA انجام شد.

    یافته ها

    افزایش معنی داری در تکثیر سلول ها بعد از مواجهه با دوز های 100 و 200 μg/ml مومیایی مشاهده شد. دوز 200 μg/ml سبب کاهش معنی دار بیان RANKL و افزایش معنی دار بیان OPG و نسبت OPG/RANKL در مقایسه با گروه کنترل منفی گردید. دوز 100 μg/ml مومیایی اگر چه همانند دوز 200 μg/ml عمل نمود؛ اما میزان تاثیر بر هیچ کدام از متغیرها معنی دار نبود. دوز 300 μg/ml نیز تاثیر معکوس غیر معنی داری را نشان داد.

    نتیجه گیری

     غلظت 200 μg/ml مومیایی تاثیر قابل توجهی بر بیان دو عامل مهم بازسازی استخوان دارد، لذا به نظر می رسد افرادی که در معرض پوکی استخوان قرار دارند می توانند از این ماده به عنوان جایگزین داروهای شیمیایی استفاده نمایند.

    کلیدواژگان: مومیایی، پوکی استخوان، استئو بلاست
  • علیرضا اسکندریفر*، مجید منصوری، ابراهیم قادری، سمیرا کرمی صفحات 140-147
    زمینه و هدف

    یکی از بیماری های شایع دوران نوزادی ایکتر و یا زردی است که در موارد شدید مهم ترین اقدام درمانی استفاده از فوتوتراپی است. عوارض شناخته شده فوتوتراپی در درمان زردی نوزادان کاهش کلسیم سرم است و علت این پدیده هنوز به درستی مشخص نشده است. هدف از این مطالعه بررسی تاثیر فوتوتراپی در افزایش دفع ادراری کلسیم و پاسخ به این سوال است که آیا فوتوتراپی می تواند با افزایش دفع ادراری کلسیم به عنوان یک ریسک فاکتور در بروز سنگ ادراری دخیل باشد؟

    روش بررسی

    در این مطالعه که به صورت قبل و بعد اجرا گردیده است، 77 نوزاد با سن کمتر از 2 هفته با وزن نرمال که به علت زردی غیر فیزیولوژیک بستری شده بودند به صورت نمونه گیری در دسترس وارد مطالعه شدند این نوزادان فاقد بیماری زمینه ای سیستمیک بوده و تحت درمان با آنتی بیوتیک- سرم تراپی و تعویض خون قرار نگرفته بودند. نمونه ادرار در بدو بستری و 48 ساعته بعد از فوتوتراپی از نوزادان اخذ و Ca ,Cr ادرار راندوم اندازه گیری شد. سپس نسبت Ca/Cr محاسبه گردید. در نهایت داده های به دست آمده وارد نرم افزارSPSS  نسخه 19 شده و مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفت.

    یافته ها

    میانگین نسبت Ca/Cr قبل از فوتوتراپی 0/38 (0/03±) و میانگین Ca/Cr بعد از فوتوتراپی 0/674 (0/26±) محاسبه شد و بین میانگین نسبت Ca/Cr ادرار در نوزادان مبتلا به زردی قبل و بعد از فوتوتراپی ارتباط معنی داری وجود داشت. (0/001 P< ) و در 4/49% درصد نوزادان هیپر کسی اوری (Ca/Cr بیش تراز 0/8) مشاهده گردید.

    نتیجه گیری

     با توجه به یافته های فوق که نشانگر افزایش دفع ادراری کلسیم هنگام فوتوتراپی است و نقش شناخته شده کلسیم ادراری در بروز سنگ ادراری، فوتوتراپی می تواند به عنوان یک ریسک فاکتور در بروز هیپوکلسیوری و نیز سنگ ادراری مطرح شود.

    کلیدواژگان: فوتوتراپی، دفع کلسیم ادراری، نوزادان، زردی غیر فیزیولوژیک، سنگ ادراری
|
  • Marjan Bolbolian, Mostafa Ghandi*, Farnaz Ghorbani, Baharan Ranjbar Omidi, Monirsadat Mirzadeh Pages 1-11
    Background and Aim

    Common causes of dental discoloration include trauma, drugs, genetic defects, decay, and age. In order to correct discoloration of pulpless teeth, internal bleaching is recommended. The aim of this study was to compare microleakage of resin modified glass ionomer and OrthoMTA used as an intraorifice barrier in non-vital bleaching.

    Materials and Methods

    In this experimental study, 36 extracted mandibular premolars were selected and randomly divided into two experimental (n = 16) and two control groups (n = 2). 2mm of OrthoMTA and RMGI cements were placed as intraorifice barriers in the experimental groups. Subsequently, we placed a mixture of sodium perborate and 30% hydrogen peroxide as internal bleaching material into the canal and replaced it every three days. Leakage was measured using pH diffusion method by a digital PH meter. Data were statistically analyzed by using T- independent test and repeated measures and variance analysis (P<0.05).

    Results

    The pH value of the negative control group was as same as the PH of normal saline while the PH value of positive control group was significantly higher than those of other groups. PH values of Ortho MTA and RMGI at the baseline and on the first, sixth and ninth day did not show significant differences with one another, while microleakage of OrthoMTA group was significantly lower on the third day.

    Conclusion

    In general, OrthoMTA had less leakage than RMGI but both materials can be used as suitable barriers for internal tooth bleaching.

    Keywords: Tooth bleaching, OrthoMTA, Glass ionomer, leakage
  • Ali Mohammad Mosadeghrad, Ghasem Janbabaei, Behzad Kalantari, Alireza Darrudi, Hamed Dehnavi* Pages 12-36
    Background and Aim

    Equitable distribution of health system resources and hospital beds is crucial for an acceptable level of health for all the people of the country. The aim of this study was to examine the equity in distribution of hospital beds in Iran.

    Materials and Methods

    In this descriptive and cross sectional study data were collected from Ministry of Health and Medical Education and Iranian statistics Center. The study population consisted of all Iranian hospitals in 2016. The equity in the distribution of hospitals’ beds was evaluated using the Lorenz curve and Gini coefficient. Excel software was used for data analysis.

    Results

    Iranian population was 79,926,270 and there were 930 hospitals with 118,894 beds in 2016. (1.2 hospitals per 100,000 population and 1.5 hospital beds per 1000 population). Yazd, Semnan and Tehran provinces had the highest hospital beds per 1000 population. About 17% of the total hospitals and 22% of the hospital beds were located in Tehran. The Gini coefficient for hospital bed distribution among Iranian provinces was 0.107. Distribution of the hospital beds was equitable in Alborz and Yazd provinces and inequitable in North Khorasan, Sistan & Baluchestan and Charmahal & Bakhtiary provinces.

    Conclusion

    The distribution of hospital beds among Iranian provinces has been fair. However, hospital beds were not distributed equitably among the cities in the provinces and were concentrated in the capital cities of the provinces of the country. Healthcare policymakers should take appropriate measures to reduce inequality in the distribution of hospital beds.

    Keywords: Hospital, Resource allocation, Hospital bed distribution, Gini coefficient, Equity
  • Nasrin Moghimi, Khaled Rahmani, Farshad Sheikhesmaili, Asrin Babahajian, Pezhman Sharifi, Samireh Ramazani* Pages 36-45
    Background and Aim

    Methotrexate (MTX) is commonly used in the treatment of diseases such as rheumatoid arthritis (RA) but, its hepatotoxicity potential, always has been a major concern. The aim of this study is to determine the rate of liver fibrosis by transient elastography (TE) method and its relationship with cumulative dose of MTX and duration of treatment, in rheumatoid arthritis patients receiving MTX.

    Materials and Methods

    This cross-sectional study included RA patients receiving MTX for more than 6 months. Hepatic fibrosis was determined by TE on the basis of the rate of liver stiffness. The patients were divided into 2 groups according to the results of liver stiffness measurement. Demographic, clinical and biochemical parameters were compared between the two groups. Correlation of the cumulative dose of MTX and duration of MTX treatment with the liver fibrosis was assessed.

    Results

    The study included 51patients, with a mean age of 52.53)±9.95) years. 44(86.3%) patients were women. The cumulative dose of MTX was less than 4000 mg in 45 (88.2%) patients and more than 4000 mg in 6 (11.8%) patients with a mean treatment duration of 54.14±(40.94) months. The median (IQR) value of liver stiffness was 4.70 (3.60 – 5.50) kPa. The presence of liver fibrosis was detected in 11 (21.6%) patients. There were no significant relationships between liver fibrosis and cumulative dose (P= 0.21) of MTX and also duration of MTX treatment (P= 0. 30). The multivariate analysis demonstrated that only increased serum level of ALT was associated with presence of liver fibrosis (OR = 1.07; 95% CI: 1.01 to 1.13; p = 0.01).

    Conclusion

    According to the results of this study severe hepatic fibrosis was not common in the patients who had received methotrexate. Increasing the duration of methotrexate administration and the cumulative dose of the drug had no effect on the incidence of hepatic fibrosis. Increased serum ALT levels in RA patients were associated with high rate of liver stiffness and increased risk of hepatic fibrosis.

    Keywords: Hepatic fibrosis, Rheumatoid arthritis, Transient elastography, Methotrexate
  • Yasaman Hampanezhad, Mohammad Khalaj Kondori*, Majid Khodayi, Mahnaz Talebi Pages 46-56
    Background and Aim

    Alzheimer’s disease is the most common cause of dementia in old people. AD is a progressive and irreversible neurodegenerative brain disorder. Sortilin receptor 1 (SORL1) is involved in cellular trafficking of amyloid precursor protein and plays an essential role in amyloid-beta peptide generation in the AD. The purpose of the present study was to evaluate the association of SORL1 rs2282649 and rs12285364 polymorphism with AD in Azeri population in the northwest of Iran.

    Materials and Methods

    This case- control study included 100 Alzheimer’s disease patients as our case and 83 healthy subjects as our control group. Genotypes were determined by (PCR- RFLP) technique.

    Results

    In rs2282649 SNP the frequency of homozygous CC genotype was 36% in the case and 38.55% % in the control groups (P= 0.70). The frequencies of TT genotype were 12% and 7.23% in the case and control groups respectively (P = 0.25). The frequency of heterozygote CT genotype was 52% in the cases and 54.22% in the control group (P = 0.75). Also, in rs12285364 polymorphism the frequencies of homozygous CC genotype in the cases and the control groups were 93% and 90.36 % respectively (P= 0.5). The frequency of TT genotype was 0% in both case and control groups (P = 0.00). The frequencies of heterozygote CT genotype were 7% in the case and 9.64% in the control groups (P = 0.49).            

    Conclusion

    No statistically significant difference was observed between the case and control groups in regard to the frequencies of the genotypes. Therefore we can conclude that these polymorphisms are not associated with Alzheimer’s disease among the people in the northwest of Iran.

    Keywords: Alzheimer’s disease, polymorphism, Sortilin receptor 1 (SORL1), Northwest of Iran
  • Safoura Derakhshan*, Aslan Hosseinzadeh, Manouchehr Ahmadi Hedayati, Daem Roshani Pages 56-67
    Background and Aim

    Infection by drug resistant Pseudomonas aeruginosa causes important therapeutic problems. The present study was performed to investigate the antibiotic susceptibility and prevalence of antimicrobial resistance genes in P. aeruginosa.

    Materials and Methods

    In this cross sectional study, 61 clinical P. aeruginosa isolates were collected in Sanandaj between April and September 2017. Isolates were examined by disk diffusion method to determine susceptibility to 8 antibiotics and by polymerase chain reaction to detect the presence of extended-spectrum beta lactamase blaCTX-M gene and plasmid-mediated quinolone resistance determinants, qnrA, qnrB, and qnrS. We also evaluated the effect of resistance to quinolones on cross resistance to other antibiotics. We used descriptive statistics for data analysis.

    Results

    Meropenem showed the highest susceptibility rate (88.5%), followed by piperacillin (85.2%), ceftazidime and amikacin (80.3%, each), imipenem (77%), cefepime (73.8%), ciprofloxacin (49.2%), and gentamicin (39.3%). Among 61 isolates, 32.8% showed multidrug resistance. Ciprofloxacin-resistant isolates had cross resistance to gentamicin (93.5%), cefepime (45.2%), ceftazidime and imipenem (38.7%, each), amikacin (35.5%), piperacillin (29%), and meropenem (22.6%). We detected qnrS in three isolates (4.9%). blaCTX-M, qnrB and qnrA were not identified.

    Conclusion

    Our results suggested that ciprofloxacin may not be effective against P. aeruginosa. According to our knowledge, this is the first report of presence of qnr in P. aeruginosa from Kurdistan which highlights the need for continuous monitoring for prevention of the transmission of qnr.

    Keywords: Antibiotic resistance, Beta- lactamase, Pseudomonas aeruginosa, Quinolone
  • Hamid Reza Faragnezhad, Shabnam Mohammadi*, Seyed Morteza Seifati, Atena Mansouri, Reyhaneh Mahmoodian Pages 68-78
    Background and Aim

    Genetic changes and mutations in the genes involved in spermatogenesis can occur by environmental and congenital factors. Considering, the extensive use of diazinon in the farms and because we found no study on the effects of diazinon on the expression of CatSper1 gene, a key element of male fertility, we decided to perform this study in order to determine the effects of different doses of diazinon on CatSper1 gene expression, sperm motility and thickness of seminiferous tubules in adult male mice.

    Materials and Methods

    Twenty-four adult male Balb/c mice were randomly divided into four groups. The control group did not receive any injection. The sham group received diazinon solvent. Diazinon1 group received 7.5 mg/kg and, diazinon group 2 received 30 mg/kg of diazinon intraperitoneally, once a day for 2 weeks. After 35 days, we studied the sperms from the molecular and histological aspects and sperm motility was evaluated.

    Results

    Sperm motility was significantly decreased in diazinon 1 (P-value = 0.001) and diazinon 2 (P-value = 0.001) groups compared to that in the control group. Gene expression in diazinon group 1 and diazinone group 2 (P-value = 0.002) was significantly lower than that in the control group. Histological examination also showed that diazinon treatment reduced germinal epithelium thickness and led to vacuole formation and degeneration. Epithelial thickness was significantly decreased in diazinon group 1 (P-value = 0.003) and diazinon group 2 (P-value = 0.006) in comparison to that in the control group.

    Conclusion

    Diazinon affects male fertility by reduction in sperm motility and degenerative changes in germinal epithelium. It also, decreases expression of CatSper1 gene, a key gene in fertility.

    Keywords: CatSper, Sperm, Diazinon, Mouse
  • Firoozeh Alavian*, Saeedeh Ghiasvand Pages 79-92
    Background and Aim

    The hippocampus is a region of the brain that plays an important role in learning activities, including conditioned place preference (CPP). This area is widely used as the target of the studies on the reinforcing effects of the drugs and narcotics. Considering the wide distribution of GABAB receptors in the hippocampus CA1 region, these receptors are likely to play an important role in drug reward learning.

    Materials and Methods

    Wistar female rats were divided into 17 groups (N=7). Different amounts of morphine (0.5, 2.5, 5, 7.5, and 10 mg/kg) were injected subcutaneously to determine the effective dose of morphine. 3 days before induction of conditioned place preference, the animals received morphine injection (12.5 mg/kg) in order to induce tolerance. Then, baclofen as a stimulant (agonist) of GABAB receptors; and also, CGP35348 as an inhibitor of these receptors (antagonists) were injected into the CA1 region of the hippocampus.

    Results

    5 mg/kg of morphine was considered as the effective dose at the significance level of P< 0.001. Baclofen at the doses of 6 mg/kg and 1/5 mg/kg increased tolerance to morphine (P <0.01 and P <0.05 respectively). CGP35348 at a dose of 6 mg/kg significantly reduced morphine tolerance (P <0.05).

    Conclusion

    The results of this study confirmed the importance of GABAB receptors in the CA1 region of the hippocampus in morphine tolerance in female rats.

    Keywords: Rat, GABAB, Morphine, Tolerance
  • Marzieh Farhadkhani, Mahnaz Nikaeen*, Ghasem Yadegarfar, Fazel Mohammadi Moghadam Pages 93-105
    Background and Aim

    Water crisis in many regions of the world especially arid and semi-arid areas such as Iran, is an important obstacle for socioeconomic development and food security. Under such circumstances, wastewater reuse in agriculture can be regarded an important alternative water source. However, treated wastewater may contain some types of pathogenic microorganisms which can threaten human health. In the present study we compared the impacts of treated wastewater (TWW) and tap water irrigation on microbiological quality of soil and crops (maize and maize leaves) through a furrow irrigation system in an experimental field.

    Materials and Methods

    Total and fecal coliforms and Escherichia coli were monitored as indicator bacteria in TWW, irrigated soil and harvested maize and maize leaves. We investigated the presence of Salmonella and Shigella by using a combination of culture and molecular methods. Statistical analyses were performed by SPSS 22.0 software. P<0.05 was considered statistically significant. The Mann-Whitney test was used to evaluate the difference of microbial parameters in the plots irrigated with the two types of water.

    Results

    The microbiological quality of wastewater in terms of mean concentration of E. coli (3.5 Log MPN/100 ml) was compatible with that recommended by the world health organization (WHO) for irrigation of fast-growing crops (≤ 105 E. coli per 100 ml). Although, the microbiological quality of soil was affected by TWW irrigation (p < 0.05), a relatively low concentration of E. coli was detected in soil. Harvested maize had no microbial contamination with E. coli. However, one sample of wastewater-irrigated maize leaves was contaminated with E. coli. The TWW, soil and crop samples were not positive for pathogenic bacteria.

    Conclusion

    According to the results, TWW could be used as an alternative source for irrigation of maize.

    Keywords: Secondary effluent, Irrigation, Escherichia coli, Pathogenic bacteria, Maize, Maize leaves
  • Simin Sharafi*, Mohamad Rajabpour, Hamid Chamanzari, Mahnaz Bahrami Pages 103-139
    Background and Aim

    Quality of care in the health system is one of the most important issues and one of the most important indicators in organizational accreditation. Use of managerial principles, such as the division of labor among nurses, can affect the quality of care.

    Materials and Methods

    This was a randomized double-blind clinical trial which included 44 nurses and 59 patients in 4 CCU wards. The intervention included 3 sessions of 2-hour workshops and then implementing the two above-mentioned care methods for the patients. After the intervention and at the time of discharge, the quality of care provided was assessed from the patients' point of view by means of quality care patient scale. Data were analyzed by Mann-Whitney test.

    Results

    The results showed after the intervention, the mean values for general quality of patient care in the primary group and case method group were (14.2 ± 1.9) and (11.2 ± 2.8) respectively. Also the quality of professional care in the primary group and case method group were (18.2 ± 2.2) and (3.5 ± 14.2) respectively. Mann-Whitney test in both aspects showed that the quality of general and professional care was significantly higher in the primary group than in the case-method group (p <0.05).

    Conclusion

    The results of this study indicated that the primary method can be used in some wards, and was more effective than the case-method. Therefore, paying more attention to nursing care management planning is recommended.

    Keywords: Primary nursing, Case method, Quality of Care
  • Ali Jalalvand*, Mehrdad Anbarian Pages 106-119
    Background and Aim

    The aim of this study was to investigate the effects of backward gait training protocol on knee adduction moment and impulse in male patients with medial knee osteoarthritis.

    Materials and Methods

    This quasi-experimental study with a pretest-posttest design included two control groups (healthy and patient) and an experimental group (subjects with medial knee osteoarthritis). The subjects were 21 healthy men and 42 male patients with knee osteoarthritis who were divided into experimental and control groups according to the Kellgren and Lawrence radiologic scale and visual analogue scale. The experimental group performed backward gait training for six weeks. The dependent variables included 1st peak knee adduction moment, normalized 1st peak KAM, 2nd peak knee adduction moment and normalized 2nd peak KAM. A Vicon (130 Hz) motion analysis system with four T-Series cameras and two Kistler force plates (1000Hz) were used for data registration. Using Vicon Nexus 1.8.5 and polygon 4.1.2 softwares, data analysis was performed by paired sample t-test and one-way ANOVA (p<0.05).

    Results

    Before and after training, we found no significant differences between the patients with osteoarthritis and healthy subjects in regard to peak knee adduction moment (P>0.05). However, before training significant differences were observe in knee adduction moment impulse between the healthy subjects and patients (P=0.014, P=0.004). After exercise we found decreased mean value for normalized knee adduction moment impulse in the experimental group compared to that in the healthy control group (p=0.067).

    Conclusion

    Knee adduction moment impulse can be regarded as a predictive index with high sensitivity for evaluation of the severity of knee OA. Implementation of backward gait training protocol led to decreased knee adduction moment impulse in the experimental group.

    Keywords: Knee osteoarthritis, Backward gait, Knee adduction moment, Impulse
  • Yosra Azizpour, Monireh Azizi*, Khairollah Asadollahi, Naser Abbasi, Ali Aidy, Elahe Karimi Pages 120-129
    Background and Aim

    Osteoporosis is one of the most common bone diseases that is caused by an imbalance between the activity of osteoblasts and osteoclasts. Osteoprotegerin (OPG) plays an active role in inhibiting osteoclasts by binding to the receptor activator of nuclear factor kappa-B ligand (RANKL). The balance in the OPG/RANKL ratio is important in bone remodeling. The current study investigated and compared the effects of mumie extract and chemical drugs on cell proliferation, expression of OPG and RANKL in MG63 cells.

    Materials and Methods

    The effects of 100, 200 and 300 μg/ml of mumie extract on cell proliferation, expression of OPG and RANKL in MG63 cells were investigated in experimental groups, positive and negative control groups. Data were analyzed by ANOVA test.

    Results

    Significant increases were observed in the proliferation of MG63 cells after exposure to 100 and 200 μg/ml concentrations of mumie extract. 200 μg/ml concentration of the extract significantly decreased the expression of RANKL and increased the expression of OPG. It also increased OPG/RANKL ratio significantly in the experimental groups, compared to those in the negative control groups. Although the effects of 100 μg/ml and 200 μg/ml concentrations were similar to each other, they showed no significant effects on the variables. 300 μg/ml concentration of the extract showed a reverse and insignificant effect.

    Conclusion

    200 μg/ml concentration of mumie extract had a significant effect on the expression of two important factors in bone remodeling. Therefore, individuals susceptible to osteoporosis can use mumie extract as an alternative to chemical drugs.

    Keywords: Mumie extract, Osteoporosis, Osteoblasts
  • Alireza Eskandarifar*, Magid Mansoori, Ebrahim Ghaderi, Samira Karami Pages 140-147
    Background and Aim

    one of the known complications of phototherapy in the treatment of jaundice in newborns is the reduction of serum calcium and the cause of this phenomenon is still not well defined. The aim of this study was to investigate the effect of phototherapy on increasing calcium urinary excretion and to answer the question whether phototherapy can be associated with increased urinary excretion of calcium as a risk factor for nephrolithiasis?

    Materials and Methods

    In this cross-sectional study 77 infants less than 2 weeks of age with normal weight who were hospitalized for non-physiologic jaundice were enrolled in a sampling study. These infants lack systemic underlying disease and were not treated with Antibiotics - No serum therapy and blood transfusion. Urine specimens were taken at the time of admission and 48 hours after phototherapy of newborns and ca, cr in urine was measured. Then, the ratio Ca/Cr was calculated. Finally, the obtained data was entered into SPSS 19 software and analyzed.

    Results

    Average random urine Ca/Cr ratio before phototherapy was 0.38± 0.03 and the average random urine of ca/cr after phototherapy was 0.674 ± 0.26. The difference between the mean of Ca/Cr ratio of neonates with jaundice before and after phototherapy was significant (P <0.001) in 49.4% of neonates hypercalciuria was seen (Ca/Cr > 0.8).

    Conclusion

    According to the findings of this study, which indicates an increase in urinary excretion of calcium, phototherapy in newborns can be considered as a risk factor for the incidence of hypercalciurea and nephrolithiasis.

    Keywords: Phototherapy, Nephrolithiasis, Neonatal, Non-physiologic jaundice, Urinary stone