فهرست مطالب

  • پیاپی 47 (فروردین 1399)
  • تاریخ انتشار: 1399/01/09
  • تعداد عناوین: 16
|
  • رضا پوردهقان اردکان، اصغر رضاپوریان* صفحات 1-18

    ابوالفضل زرویی نصرآباد از موفقترین و مشهورترین چهره های طنزپرداز پس از پیروزی انقلاب اسلامی و پرورش یافته مکتب گل آقاست. در این پژوهش با روش تحلیلی و توصیفی به سبک شناسی آثار طنز وی پرداخته شده است. یافته های پژوهش بیانگر آنست که نقیضه گویی و آیرونی دو شگرد طنزآفرینی هستند که از بسامد بسیار بالایی در آثار وی برخوردارند. طنز نوشته های نخستین وی تحت تاثیر شرایط و مسائل سیاسی و اجتماعی و به تقلید از شیوه رایج مجلات فکاهی عصر خود به انتقاد از مسائلی چون: مشکلات اقتصادی، نابسامانی در اوضاع خدمات شهری، ازدواج جوانان، گرانی و... میپردازد. زرویی بمرور زمان با ممارست و استفاده صحیح از استعداد طنز خلاقانه خود به سبک شخصی دست پیدا کرده است که حاصل پرداختن به طنزهای فلسفی با گستردگی معنا و محتواست و دامنه شمول آن محکوم به زمان و مکان نیست. استفاده از زبان تاریخی برای بیان دغدغه های انسان امروزی، در آمیختن گفتمانهای مشهور از طریق نقیضه گویی، نگاه آیرونیک به مسائل پیرامون خود، انتخاب زبان محاوره، بیان فرهنگ عامه و کاربرد ضرب المثل هایی که بعضا از ساخته های خود اوست، از مهمترین ویژگیهای سبکی آثار طنز زرویی است.<-p>

    کلیدواژگان: ابوالفضل زرویی نصرآباد، سبک شناسی، طنز، نقیضه، آیرونی
  • گیتی ایمانی، بهناز پیامنی*، علی اصغر بوند شهریاری صفحات 19-36

    جاودانگی شاهنامه مرهون بازنمایی «من عاطفی» از نوع فردیتهایی عالیست که در پیوند با اساطیر در نظام معنایی سترگ و رازآلود توصیف شده است. من عاطفی نشان از هویت هر فردست. من عاطفی در سوگ  بیشتر بازنمایی میشود؛ زیرا عواطف بجوش آمده در مراثی، محل مناسبی برای ارزیابی من بازتاب یافته در آنست. موضوع مقاله حاضر، بررسی بازتاب من عاطفی در مرثیه های شاهنامه فردوسیست. پس از تبیین چهارچوب پژوهش و مشخص ساختن انواع من عاطفی که براساس علم روانشناسی بسه صورت «من محدود بشری»، «من اجتماعی»، «من متعالی» نمود مییابد مرثیه های مندرج در شاهنامه بصورت موردی تحلیل شده است. حاصل آنکه در شاهنامه، سوگواری مردان بیشتر از سوگواریهای زنان بازتاب یافته است. فردوسی شاهنامه را سرشار از اخلاق و معنویت سروده و چنینست که من عاطفی متعالی در شاهنامه، بویژه در کنشهای رفتاری رستم و سیاوش و فریدون و گاهی رودابه، دیده میشود. عموما تورانیان سه واکنش «خشم و نفرت»، «گناه و نومیدی»، «انکار و دریغ» را در سوگ عزیزان خود نشان داده اند که بازتاب من محدود آنانست؛ در مراثی ایرانیان، «من اجتماعی» و «من متعالی» بیشتر بازنمایی شده است. همسویی من  های بازتاب شده با شخصیتهای شاهنامه، نشان از موفقیت فردوسی در داستانپردازی و حقیقت پذیری دارد.<-p> <-p>

    کلیدواژگان: شاهنامه فردوسی، مرثیه، من عاطفی، جاودانگی
  • محمد پیری، محمدرضا قاری* صفحات 37-54

    شعرای سبک هندی و بویژه صائب تبریزی در غزلسرایی از حافظ بسیار تاثیر پذیرفته اند. آشکارترین شکل تاثیرپذیری عمدی هر شاعر از دیگران آن است که به استقبال سروده های آنها برود و بر وزن و قافیه و ردیف آن سروده ها اشعاری را بسراید. صائب تنها در سی و دو غزل صراحتا اعلام میکند که از حافظ استقبال کرده است، اما جمعا حدود سیصد غزل را در زمین غزلهای او سروده است. انتظار میرود صائب در این اشعار بین وفاداری به سبک غزل مورد تقلید از حافظ و سبک هندی در رفت وآمد باشد، اما چنین نیست و هرکدام از این غزلها شیوه نسبتا یکدستی دارد که با بقیه متفاوت است و البته برای آنکه در برابر غزل حافظ حرفی را برای گفتن داشته باشد، بویژگیهای سبک شخصی صائب و سبک هندی نزدیکتر است.<-p> نوشته حاضر ببررسی سبکی شش غزلی میپردازد که صائب در استقبال از غزل مشهور «اگر آن ترک شیرازی به دست آرد دل ما را» پرداخته است؛ بدین ترتیب که نخست ویژگیهای سبک فکری، زبانی و ادبی آن غزل حافظ را نشان میدهد و پس از آن ویژگیهای آن شش غزل و شباهتها و تفاوتهای آنها با غزل حافظ را بررسی میکند. تفاوتهای این استقبالها با هم نیز نشانگر تنوعهای موجود در سبک استقبال و نظیره پردازی این شاعر شاخص سبک هندی است.<-p> <-p>

    کلیدواژگان: صائب، حافظ، استقبال، سبک، غزل
  • منصوره ثابت زاده* صفحات 55-71

    بررسی موسیقی درتاریخ بیهقی، ازمعتبرترین متون تاریخی – ادبی و اسناد با اهمیت تاریخ ایران در دوره غزنوی ، درحوزه مطالعات بینا رشته ای است که از سویی در حوزه ادبی به سبک شناسی لغات و اصطلاحات موسیقی و از سوی دیگر در حوزه موسیقی شناسی بمطالعه جایگاه اجتماعی، منزلت و مرتبه موسیقیدانان و مناسبتهای اجرایی موسیقی درقرن پنجم هجری میپردازد و علاوه بر توصیف وضعیت دربار غزنویان ، به جایگاه ،کارکردها وکنشهای موسیقایی درمتن زندگی درباری و جامعه  آن روزگاران میپردازد، هرچند بسبب شرح وقایع تاریخی ، مجال کاربرد اصطلاحات خاص و فنی موسیقی درآن نیست ، شمار بسیاری ازاصطلاحات و لغات تک معنایی  موسیقی  و لغات چند معنایی با معنی  اصطلاحی موسیقی و انواع سازهای کوبه ای و بادی و رشته ای  برای توصیف مناسبتی خاص بکار رفته است. بالاترین بسامد واژگان موسیقی شامل لغات چند معنایی موسیقی و انواع سازهای کوبه ای و بادی است که در موسیقی مراسمی و رزمی و بیان روایتهای تاریخی با مشخصه اعلان و اخبار بکار رفته است.<-p>

    کلیدواژگان: تاریخ بیهقی، موسیقی، اصطلاحات، کارکرد، ظرفیت
  • حسن دهقانی پور، ایرج مهرکی* صفحات 73-90

    بطور قطع گروه فعلی مهمترین و تاثیرگذارترین بخش هر جمله بشمار میرود. بررسی ویژگیهای فعل و استخراج نتایج آن در آثار تفسیری ارزشمند زبان فارسی بویژه در آغاز شکلگیری زبان فارسی دری ، میتواند بشناخت گونه ها و طبقه بندی کاملتر قواعد دستور تاریخی زبان فارسی، کمک کند.آثاری که تاکنون در بررسی دستور زبان ،سبک شناسی، انواع نثر و زبانشناسی بویژه شناخت گونه های زبانی مناطق مختلف ایران، بدانها کمتر پرداخته شده است. در این مقاله میکوشیم تا به گونه شناسی فعلها از قرن چهارم تا ششم با تکیه بر تفسیرهای فارسی از جنبه های زمان ،ساخت و افعال گونه ای  بپردازیم و بگوییم که آیا فعلها را از لحاظ گونه های زبانی میتوان بررسی و طبقه بندی کرد؟ و چه عوامل و ویژگیهایی ،متمایزکننده این فعلها از یکدیگر هستند؟بهمین منظور،تفسیرهایی چون ترجمه تفسیر طبری، تفسیر قرآن پاک، تفسیر تاج التراجم فی تفسیر قرآن الاعاجم ، تفسیری بر عشری از قرآن مجید،تفسیر قرآن مجید(نسخه کمبریج) ، بخشی از تفسیری کهن، تفسیر گزاره ای از بخشی از تفسیر قرآن کریم (تفسیر شنقشی) ، تفسیر نسفی، تفسیر روض الجنان و روح الجنان و تفسیر کشف الاسرار و عده الابرار مورد بررسی قرار میگیرد. و آنگاه به نتیجه میرسیم که فعلها،از لحاظ گونه شناسی در این آثار، قابل شناسایی و تقسیم بندی هستند.<-p>

    کلیدواژگان: تفسیرهای فارسی، دستور زبان، گونه شناسی، افعال گونه ای، زمان فعلها، ساختمان فعلها
  • عزت زینلی پور، حمیرا زمردی* صفحات 91-108

    در این مقاله به مهمترین اختصاصات سبکی، در کلام باستانی پاریزی، پرداخته شده است. به اذعان علمای تاریخ و تاریخنگاران معاصر، باستانی در نگارش تاریخ شیوه ای منحصربه  فرد داشته که نتیجه آن، جذابیت و محبوبیت آثار وی و ترویج مطالعه تاریخ، در میان اقشار مختلف جامعه شده است؛ با این حال و با وجود نگارش آثار ارزشمند متعدد، در میان دانشجویان ادبیات چهره ای تقریبا ناشناخته است و ازآنجاکه ایشان، بدلیل کتابها و مقالات فراوان، حکم پیشکسوتی را با خود حمل میکرده، لازم است سبک او مورد مداقه و بررسی قرارگیرد.<-p> <-p>هدف این مقاله، معرفی مرحوم باستانی پاریزی بعنوان یک نویسنده صاحب سبک است. برای این منظور، ضمن بیان چند مورد از اختصاصات  مهم سبکی ایشان، برای آنها نمونه هایی ذکر شده است. مهمترین این اختصاصات، طنز است. بعد از آن، بکارگیری تشبیه و تمثیل است که نقشهای تصویرگری، ارشاد و تنبیه را با هم اجرا میکند. همچنین شیوه سهل و ممتنع در روایت تاریخ و قالب داستانی، همگام با استفاده از تکنیک جریان سیال ذهن و تداعیهای فراوان، به نثر ایشان روح بخشیده، علاوه بر آن، با بهره گیری از بخشهای کهن زبان، موفق به تحریک حس نوستالژی و دلتنگی به گذشته و تجدید خاطرات تلخ و شیرین خواننده و ایجاد جذابیت در سخنش شده است.

    کلیدواژگان: باستانی پاریزی، طنز، تمثیل و تشبیه، کهنگرایی، جریان سیال ذهن
  • کارمین صراف، سیدجمال الدین مرتضوی*، جهانگیر صفری، سیدکاظم موسوی صفحات 109-126

    یکی از مهمترین موضوعات مورد توجه پژوهشگران در رشته زبان و ادبیات فارسی، بررسی سبک شناسانه آثار نویسندگان و شعرا است. در سالهای اخیر و با توجه به گسترش دوره های تحصیلات تکمیلی، روند نگارش مقالات دانشگاهی افزایش پیدا کرده و پژوهشگران دانشگاهی ببررسی آثار نویسندگان و شعرای گذشته و معاصر بر اساس معیارهای علمی پرداخته اند. از جمله نویسندگان معاصر که پژوهشهای زیادی درباره آثار وی در زمینه های گوناگون از جمله سبک شناسی صورت گرفته محمود دولت آبادی است. در مجموع بیش از شصت مقاله دانشگاهی درباره آثار دولت آبادی به رشته تحریر در آمده که هدف نویسندگان این مقاله این است که ویژگیهای سبکی وی را از این مقالات استخراج و دسته بندی نمایند و در قالب یک مقاله در اختیار پژوهشگران قرار دهند. در این مقاله از چهل و نه مقاله دانشگاهی که ببررسی آثار دولت آبادی پرداخته اند استفاده شده است. مطالب این مقاله در هفت بخش ارائه گردیده است که عبارتند از: 1- نثر، 2- مضامین، 3- عناصر داستان، 4- مکتبهای ادبی، 5- بازتاب مسائل سیاسی و اجتماعی، 6- ادبیات اقلیمی و روستایی، و 7- سایر موارد.  <-p> <-p>

    کلیدواژگان: سبک شناسی، محمود دولت آبادی، مقالات دانشگاهی، ادبیات داستانی
  • انور ضیائی* صفحات 127-141

    تفکر اشعری در زمان و جغرافیای زندگی سعدی متداول بوده است. برخی پژوهشگران معتقدند که نشانه های اعتقاد سعدی به اشاعره، در آثار او قابل تشخیص است و شکی در اشعری مذهب بودن او باقی نمیگذارد. علم کلام بمعنای استدلال درباره مفهوم آیات وحی و تاویل آن تا زمان خلفای راشدین بدلایلی مرسوم نبود، اما بدلیل ویژگی تعقل گرایی اسلام و وجود علمای فرهیخته، منجر به پیشرفت علم کلام برای مقابله با افکار غیر توحیدی گردید و سه فرقه اشاعره، معتزله و امامیه مهمترین دیدگاه کلامی اسلامی را پدید آوردند. بدون تردید کمتر شاعر پارسی گویی را میتوان یافت، که از اندیشه ها و عقاید دینی و معارف اسلامی در شعر خود بهره نگرفته باشد. در عصر سعدی نیز، مسائل کلامی و نزاع معتزله و اشعریان و معتقدات اشاعره رواج داشت ،که همین مساله بر افکار و اندیشه های سعدی تاثیر گذاشت. در مدارس نظامیه عمدتا علوم قرآنی و ادبی، حدیث و فقه شافعی و وعظ و خطابه تدریس میشد و از آنجایی که سعدی شاعری سنی مذهب و اشعری مسلک بود، سال ها در نظامیه بغداد به درس و بحث مشغول بوده، مستمری میگرفته و در فضا و محیط اندیشه های اشعری بوده که از لحاظ سبک شناسی در سطح فکری ،فضای فکری و محیط رشد نویسنده تاثیر بسزایی در افکار خود خالق اثر میگذارد، بنابراین شاکله ذهنی و دینی سعدی در دوره غلبه اشاعره و مسلک اشعری در جهان اسلام شکل گرفته است، بهمین خاطر در حوزه کلام، همچون اشاعره می اندیشد. سوال این پژوهش عبارت است از این که مبانی کلامی اشعری در سعدی به چه نحو است؟ روش تحقیق در این پژوهش توصیفی-تحلیلی بوده و نتیجه کلی بدست آمده نشان میدهد که سعدی در اشعار و آثار خود متاثر از اندیشه های کلامی اشعری است.<-p>

    کلیدواژگان: سطح فکری، اشاعره، کلیات سعدی، سعدی
  • تکتم فرهمندی، رضا اشرف زاده*، ناصر کاظم خانلو صفحات 143-163

    قطعه از قالبهای شعر فارسی است که برای ابراز درونیات شاعران، بیشترین کاربرد را داشته است. شاید مهمترین ویژگی قطعه وحدت موضوع آن است چراکه شاعر در هر قطعه بدنبال بیان یک موضوع است.همچنین قالب قطعه به اعتبار تنوع موضوع قالبی غنی است و از این نظر هیچ محدودیتی ندارد .<-p>دوره مشروطه یکی از ادوار رواج قالب قطعه است ، در این دوره با تغییر نظام اجتماعی ،توجه ادیبان از موضوعات ذهنی بموضوعات عینی و اجتماعی معطوف میشود .پژوهش حاضر برآن است تا به روش توصیفی-تحلیلی و با استفاده از شیوه آماری ؛ پس از خوانش قطعات سه شاعر عصر مشروطه ، ایرج میرزا، ملک الشعرا بهار و پروین اعتصامی ،مهمترین موضوعات قطعات این سه شاعر را معرفی و از نظر بسامدی ارزش گذاری کند.نتایج پژوهش حاکی از ان است که این سه شاعر در موضوعاتی چون موضوعات اخلاقی،اجتماعی و سیاسی در قالب قطعه طبع آزمایی کرده اند ؛ اما پروین اعتصامی در موضوعات مدح،مطایبه ،اشتیاق،ملتمسات، ماده تاریخ و هجو قطعه ای ندارد ولی بیشترین مناظره در قالب قطعه از آن اوست . ملک الشعرا بهار تنها یک مناظره و یک لغز در قالب قطعه دارد.در برخی مطایبه های ایرج میرزا و بهار  در این قالب از الفاظ رکیک استفاده شده است.<-p>

    کلیدواژگان: موضوع قطعه، دوره مشروطه، بهار، پروین اعتصامی، ایرج میرزا
  • زهرا قلعه دره، سعید خیرخواه برزکی*، عبدالرضا مدرس زاده صفحات 165-181

    آثاری که در حوزه آداب و رسوم صوفیه نگارش یافته اند، نمایانگر فرهنگ آن دوره و نیز تفکر نویسنده آنست. «اورادالاحباب و فصوص الآداب» نوشته ابوالمفاخر یحیی باخرزی به زبان فارسی و از مهمترین کتب تصوف قرن هشتم، در زمینه سیر و سلوک باطنی صوفیان است. باخرزی آگاهی اهل سلوک از حقیقت و ماهیت تصوف را از دلایل تالیف این اثر میداند و در پی آنست که دستورالعمل جامع و کاملی از آداب صوفیه ارائه دهد. منابعی از جمله رساله قشیریه، کشف المحجوب، آداب المریدین، عوارف المعارف و قوت القلوب، سرچشمه الهام نویسنده برای نگاشتن این کتاب، بوده اند. فصوص الآداب، بخش دوم این اثر، دارای چهل فص و شامل مباحث مفصلی درباره آداب و رسوم صوفیه از جمله عقاید و اخلاق، لباس و سماع، صحبت و شرایط شیخ و مرید، آداب خدام، آداب سفر، آداب خلوت و اربعین و ریاضت و مجاهده میباشد. در این پژوهش سه ادب «صحبت، خلوت و سماع» از میان آدابی که در اورادالاحباب مفصل آمده اند، همچنین آثاری که در قرون پیشین، بهمین سبک نگارش یافتند، مطالعه و مقایسه شدند تا وجوه شباهت و تفاوت این آثار به روش توصیفی تحلیلی بررسی گردند. <-p>

    کلیدواژگان: یحیی باخرزی، آداب تصوف، آداب صحبت، آداب خلوت، آداب سماع، رساله قشیریه، عوارف المعارف
  • راویه کردافشاری، احمد خاتمی* صفحات 183-201

    پژوهش درسبک شعر فارسی بویژه سبک فردی شاعران و خصوصا سبک فردی شاعران نامداری که کمتر بشیوه شاعری آنها پرداخته شده از اولویت خاصی برخوردار است  . یکی از این دست آثار، دیوان جهان ملک خاتون است. جهان ملک که در سالهای بین784-725 میزیست، معاصر سعدی و حافظ وتنی چند از شاعران برجسته قرن هشتم چنانکه باید و شاید مورد توجه پژوهشگران حوزه ادب فارسی قرار نگرفته است. این پژوهش بر آنست تا از منظر سبک شناسی شعر او را به لحاظ فکری ومحتوایی و ادبی – بلاغی بکاود و با ارائه گزارش آماری نشان دهد که شعر او تا چه میزان  از سلاست و جزالت برخوردار است و شاخصه های سبک فردی و ابتکارات و نوآوریهای لطیف ودلنشین او در دیوانش تا چه میزان است.<-p> <-p>

    کلیدواژگان: شعر فارسی، شعر قرن هشتم، جهان ملک خاتون، سبک شناسی دیوان جهان ملک خاتون
  • رقیه هادیپور، مریم محمدزاده*، رامین صادقی نژاد صفحات 203-222

    در گستره ادب منظوم فارسی پس از تحمیدیات و ستایش ذات بارئ تعالی نعتیات نبوی و اوصاف زندگانی آن حضرت جایگاه ممتازی دارد. پرسش این است که: «اوصاف نبی اکرم در شعر فارسی سده های پنجم تا هفتم هجری چه بازتاب و جایگاهی دارد؟». هدف مقاله حاضر، بررسی ابعاد و کیفیت نعتیات نبوی در شعر فارسی سده های مذکور است؛ و میکوشد این نعتیات را در مثنویهای برجسته شاعرانی نظیر: سنایی، نظامی، عطار، مولانا و سعدی، بشیوه توصیفی تطبیقی بحث و تحلیل نماید.<-p>

    کلیدواژگان: شعر فارسی، مثنویات، نعتیات نبوی و بررسی تطبیقی
  • ماهرخ آهمه، مریم محمودی*، احمدرضا یلمه ها صفحات 223-241

    نسخه خطی مرات الخیال اثر میکراج ملتانی از نویسندگان شبه قاره در قرن دوازدهم و از جمله آثار نثر فنی فارسی است که مانند بسیاری از نسخه های خطی دیگر تاکنون تصحیح و چاپ نشده است. احاطه نویسنده مرات الخیال به زبان فارسی و عربی و اشتمالش به زیورهای لفظی و معنوی از وجوه امتیاز آن محسوب میشود. در این پژوهش تلاش شده است با خوانش نقادانه و سبک شناسی ویژگیهای ادبی این اثر نقد و تحلیل شود. نتایج تحقیق نشان میدهد که این اثر به سبک موزون فنی نگاشته شده است و در شکل گیری فرم ادبی آن صور خیال از جمله تشبیه و استعاره، قرینه سازیها و ایجاد تناظرهای موسیقایی و دقت و فراست در گزینش و چینش واژگانی بسیار موثر بوده است. از بین آرایه های بدیعی که نقش زیادی در ایجاد موسیقی کلام در این کتاب دارد میتوان به انواع سجع، جناسها، موازنه و ترصیع، قرینه سازی و هم آوایی، اطناب و براعت استهلال اشاره کرد. روش پژوهش در این مقاله به صورت کتابخانه ای و براساس شیوه توصیفی و تحلیلی از نسخه مرات الخیال است.

    کلیدواژگان: مرات الخیال، میکراج ملتانی، سبک شناسی، ادبیات شبه قاره
  • حسنیه نجات زاده عیدگاهی، ابوالقاسم قوام* صفحات 243-257

    تکنیکهای توصیفی در گذشته عبارتند از: توصیف حقیقی، واقعی، مستقیم، زنده، فردی، شخصیت و صحنه. اما گونه های توصیف در داستان نویسی معاصر و متون مدرنیستی بیشتر و متنوعتر از قصه نویسی سنتی است. برخی از این شگردها عبارتند از: توصیف هرمونوتیک، انعکاسی، چندبعدی، هنجارگریز، سوررئالیستی، انتزاعی، مکتوم، ایدوئولوژیک، ذهنی، تحلیلی، مغایرتی، تبعی و نشانه گرا. این پژوهش بمعرفی و واکاوی شش تکنیک جدید ایدئولوژیک، ذهنی، تحلیلی، مغایرتی، تبعی و نشانه گرا در مجموعه آثار ابوتراب خسروی میپردازد. بررسی آثار خسروی از منظر تکنیکهای توصیفی فوق، تمهیدی است برای بازنمود روشنتر و دقیقتر شیوه شناسی وصف در داستان نویسی معاصر. شگردهای توصیفی در این جستار بشیوه (توصیفی- تحلیلی) بررسی شده است. نتایج آن نشان میدهد که آثار خسروی توانایی نمود بسامد بالایی از تکنیکهای وصف و دسته بندی جدیدی از فن توصیف را در خود دارد.<-p>

    کلیدواژگان: تکنیک توصیفی، وصف، ابوتراب خسروی
  • ندا مویدی، زهرا نصر اصفهانی*، حسین مسجدی صفحات 259-281

    "میرزا احمدبن محمدحسین متولی باشی" متخلص به "روشن" از شاعران قرن سیزدهم هجری قمری است. وی از متولیان آستان مبارک حضرت شاهچراغ (ع) بوده و این مسئولیت بصورت موروثی در خاندان وی از نسلی به نسل دیگر منتقل شده است. میرزا احمد متولی باشی دیوان شعر ارزنده ای دارد که "علی اکبر شاکر" بخط نستعلیق شکسته آن را کتابت کرده و نسخه خطی آن در کتابخانه حضرت شاهچراغ شیراز نگهداری میشود. میرزا احمد شیعه مذهب بوده و ارادت قلبی ویژه ای به خاندان عصمت و طهارت داشته است. بخش وسیعی از دیوان وی به اشعاری اختصاص دارد که در رثای امام حسین(ع) و واقعه کربلا سروده شده. از دیگر موضوعات شعری روشن، بیان اندیشه های قلندرانه و مغانه، موضوعات عاشقانه، مدح، وصف و نیز برخی وقایع زندگی شخصی شاعر است. سرودن ماده تاریخ نیز مورد توجه او بوده است. دیوان "روشن" 3016 بیت دارد که در قالبهای مختلف از جمله قصیده، غزل، قطعه، ترکیب بند، مسمط و رباعی سروده شده است.<-p>این دیوان تاکنون تصحیح و چاپ نشده  و در اختیار جامعه ادبی کشور قرار نگرفته است، از این رو نگارندگان این مقاله بتصحیح و مقدمه نویسی آن مبادرت کرده و در این مقاله ضمن معرفی میرزا احمد متولی باشی و خاندان وی که جایگاه ارزنده ای در علم و هنر و ادب داشته اند، بمعرفی اجمالی دیوان روشن و ویژگیهای سبکی و ادبی آن پرداخته اند.<-p> <-p><-p>

    کلیدواژگان: میرزا احمد متولی باشی، روشن شیرازی، دیوان، ویژگیهای سبکی
  • مهدیه کوهپایی، کامران پاشایی فخری* صفحات 283-301

    انسان نزد خداوند و در عالم هستی به عنوان اشرف مخلوقات با کرامت آفریده شده است. از جمله ویژگیهای بارز انسانی با همه تفاوتهای فردی، میل به زندگی جمعی است و به این سبب از آغاز آفرینش، انسانها کوشیده اند، شرایطی فراهم کنند تا با آرامش در کنار هم به حیات خود ادامه دهند، اما تاریخ حیات بشر، گواهی میدهد که این تعاملات، همواره به صورت مسالمت آمیز نبوده و با تضادهایی همراه است. با مداقه در متون گهربار ادبیات غنی هر کشوری، این گونه گونی ها بیشتر نمود دارد. ادبیات معاصر ایران، به خصوص آثار صادق هدایت، مشحون از این تضادهاست. چرایی تضادهای تبیین شده در داستان «بوف کور »و مکانیسمهای دفاعی گوناگون آن در این پژوهش مورد بررسی قرار گرفته است. عمده شکل  بروز این تعارضات، از عوامل متعددی چون فرافکنی، دلیل تراشی، بازگشت، جابجایی، خواب و رویا و بیماریهای روحی و روانی شخصیت داستان نشات گرفته است. وجود همین افسردگی و اضطراب های روانی درون فردی، در سبک داستان و رشد و شکوفایی ادبی تاریک این اثر تاثیر بسزایی داشته است. نویسنده در ایجاد فضای وهم آلود وحشتناک در ذهن خواننده بهترین تعارض را انتخاب کرده و با استفاده از مولفه های مناسب از مکانیسمهای دفاعی در پرداخت داستان به سمت یک حس رخوت و ترس به هدف خود دست یافته است، با وجود گذشت سالها از تحریر این داستان، هنوز برای خواننده فضای تاریک آن تازه و بدیع میباشد .<-p>

    کلیدواژگان: صادق هدایت، بوف کور، مکانیسم دفاعی، تعارض درون فردی
|
  • Reza Pourdehghan Ardekan, Asghar Rezaporian* Pages 1-18

    Abolfazl Zarroi Nasr Abad is one of the most successful and most celebrated figures of satire after the victory of the Islamic Revolution and raised the school of GOLAGHA. In this research by analytical and descriptive method the stylistics of his satirical works has been studied. The findings of the research indicate that the irrational and irony are two comrades of very high frequency. The humor of his first writings disruptions in the situation of urban services influenced by the political and social contexts and the imprint of the popular manner in which his periodical journals the marriage of youth criticized such issues as: economic problems and expensive. Over the course of time Zarroi has achieved personal use of his creative comedy talent in a personal style resulting in a philosophical satire extending to meaning and content whose scope is not condemned to time and place. The use of historical language to express contemporary human concerns the choice of the language of conversation which are sometimes his own works the combination of popular discourses through controversy the expression of popular culture are one of the most important features the archetypal look of the issues surrounding it and the use of proverbs.

    Keywords: abolfazl zarooi nasrabad, styl
  • Giti Imani, Behnaz Payamani*, Aliasghar Bavand Shahryari Pages 19-36

    Immortality of Shahnameh is due to the representation of "Emotional Me" that comes from the Great individuality, described in conjunction with the mythology in a deep and mysterious semantic system. "Emotional Me" indicates the identity of each agent. "Emotional Me" is more represented in the lament; because the enthusiastic "Emotional Me" at the laments is a good place to evaluate and reflect the represented me. The subject of the present essay is to examine the reflection of emotional me in the laments of Shahnameh. The lamens in the Shahnameh are analyzed in a case, after explaining the framework of the research and clarifying the types of emotions based on psychological typology –“Limited Human Me”, “Social Me”, “Transcendental me”. The result is that in Shahnameh, men’s mournings are reflected more than the women’s. Firdousi composes the shahnameh with morality and spirituality, and thus the transcendental emotional me is seen in the shahnameh, especially in the behavioral actions of Rustam, Siavash, Feraydoon, and sometimes Rudabeh. Generally, Turanians have shown in the three reactions of "anger and hatred", "sin and despair", "denial and regret" in the grief of their loved ones, that reflected their limited me. In the Persian’s laments, "social me" and "transcendental me" are more represented. The alignment of reflected “me”s with the characters of Shahnameh demonstrates the success of Firdousi’s success in the storytelling.

    Keywords: Firdousi’s Shahnameh, Lament, Emotional Me, Immorality
  • Mohammad Piri, Mohammad Reza Qari* Pages 37-54

    Indian style poets, especially Saeb Tabrizi, have been very influential in Hazz's sonnets. The most obvious form of the deliberate influence of any poet on the other is to go to the poetry of their poetry and to put poetry on the weight, rhymes and rows of the poems. In only thirty-two sonnets, Sa'eb expresses that he has welcomed Hafez, but has written a total of about thirty sonnets in the land of his sonnets. It is expected that Sa'eb in these poems will be among the ghazal-style loyalties imitated by Hafez and Indian style in walking, but this is not the case, and each of these ghosls has a relatively odd way that is different from the rest, and of course, Hafez's sonnets have something to say, closer to the features of the personal style of Saeb and Indian style. The present article examines the style of six ghazals that Saeb has expressed in the sermon of the famous sonnets "If This Left Shirazi Has Delivered Us", by showing that the intellectual, linguistic and literary features of that ghazal of Hafez And then the features of it will examine six sonnets and their similarities and differences with the Hafez sonnets. The differences in these appearances also reflect the diversity in the style of the welcoming and portrayal of the Indian poet.

    Keywords: Saeb, Hafez, welcome, style, sonnets
  • Mansoureh Sabetzadeh* Pages 55-71

    The study of music in the history of Beihaqi is one of the most valuable historical and literary texts and documents of the importance of Iranian history in the Ghaznavid period.  In the field of biostatistics,it focuses on the stylistics of vocabulary and musical descriptions and the study of the status of music, the status of musicians and The concerts of music perform in the fifth century AH and, in addition to describing the status of the musicians, it deals with the position, functions and musical actions in the context of the life of the court and society of those times. However, due to the description of historical events, the use of special terms and the use of music is not numerous. A variety of percussion instruments and wind musical term meaning caring is used to describe a special occasion. The highest frequency of music vocabulary consists of the semantic vocabulary of music and percussion instruments, and has used historical narratives in charity music and narrative with the characteristic of the announcement.

    Keywords: Behaghi History, Music, Terms, Function, Capacity
  • Hassan Dehghani Pour, Iraj Mehraki* Pages 73-90

    Definitely, the current category is the most important and influential part of every sentence. Examination of verb features and extraction of results in commentary works of valuable Persian Language, especially at the beginning of formation of Dari language, can help identifying its categories and more complete classification of its ancient grammar rules. The works that are less investigated in the study of grammar, stylistics, different types of prose, linguistics, and understang language varieties in different regions of Iran, In particular. In this article, we attempt to study verb forms, from the 4th to 6th centuries, relying on Persian interpretations of aspects of time, structure, linguistic processes and types of verbs so as to see whether we can analyze and categorize the verbs in terms of language forms. What are the factors and characteristics that distinguish these verbs from each other? For this purpose, interpretations such as the translation of Tafsir al-Tabari, An Interpretation of the Holy Quran, Taj al-tarajem fi tafsir al-qor'an le-al-a'ajem, Interpretation of the Qur'anic verse, Commentary on the Holy Qur'an (Cambridge Edition), part of The Ancient Interpretation, Propositional interpretation of part of Commentary on the Holy Qur'an (Shanqashi interpretation), Interpretation of Nasafi, Rawz al-jinan wa ruh al-jinan, Kashf al-asrār wa ʿuddat al-abrār are investigated.

    Keywords: Persian interpretations, Grammar, Typology, Verb forms, Verb tense, Verb structure
  • Ezzat Zeinalipour, Homeyra Zomorrodi* Pages 91-108

    In this article, we consider the most important trait stile in the Bastani Parizi word. Current history scientists and historians acknowledge that Dr. Bastani Parizi had a unique technique in writting history its result is the attractiveness and popularity of his books and promotion of the study of history among various classes of society. However, despite the fact that many worthwhile works have been made, it is almost unknown to the students of facultative literature, and because of his many books and articles he has been carrying a pioneer order, his style needs to be examined. The purpose of this article is the introduction of the late Bastani Parizi as a master of the style. For this purpose, while expressing some of his important style features, Examples are listed for them. The most important of them is satire, Allegory, Simile, Archaism, easy and impossible, humanism historiography, Fiction technique with stream of consciousness. The most important and the usable of these Technique is satire. The most important role is in the delight and charm of the word. Subsequently, the use of Shiism and knowledge has been addressed, which performs the role of representation, description, guidance and punishment together and sometimes with the humor.  Also, the easy and impossible way in narrative of history and selection of fictional forms, along with using the stream of consciousness, inspired his prose, and eventually, Using the archeological part, it stimulates the sense of nostalgia and renews the reader's memories.

    Keywords: Bastani Parizi, satire, Allegory, Simile, Archaism, stream of consciousness
  • Karmin Sarraf, Seyyed Jamaleddin Mortazavi*, Jahangir Safari, Seyyed Kazem Mousavi Pages 109-126

    One of the most important subjects for scholars in Persian literature is studying the stylistics of the works of the writers and poets. In recent years according to expansion of post graduation, the number of academic articles is increasing and academic scholars are studying the works of the writers and poets of the past and present with scientific criteria. One of the contemporary writers that many researches have been done on his works is Mahmud Dowlatabadi. Over sixty academic articles have been written about his works and the purpose of the writers of this article is to extract the elements of his style from these articles and classify them for scholars. In this article we have used forty nine academic articles that are written about Dowlatabadi’s works. This article consist of seven parts that are: 1- prose, 2- themes, 3- story elements, 4- literary schools, 5- reflecting political and social issues, 6- local and rural literature, and 7- other issues.

    Keywords: stylistics, Mahmud Dowlatabadi, academic articles, fiction
  • Anwar ziyaie* Pages 127-141

    Ash'ari's thoughts in the time and geography of Saadi's life have been commonplace. Some scholars believe that the signs of Sa'di's belief in Ash'arites are recognizable in his works. And there is no doubt that his religion is Ash'ari. Science of the Word, meaning the argument about the concept of revelations and its paraphrase, was not customary until the time of Rashedin Caliphate. But due to the peculiarity of Islam's pragmatism and the presence of scholars, led to the advancement of theology to deal with non-monotheistic thoughts. And the three sects of Ashkharites, Mu'tazilites, and Imāmī made the most important Islamic theological view. Undoubtedly, the lesser can be found a Persian poetry who has not used the ideas and religious beliefs and Islamic teachings in his poetry. In the era of Sa'di, theological issues and the struggle of the Mu'tazilites, the Asahirs and the prophetic beliefs were widespread, that also affected Saadi's thoughts. In the military schools, mainly Quranic and literary sciences, Hadith and Shafi'i jurisprudence and preaching and lectures were taught. And since Sa'di was a Sunni scholar and an Asharite poet, he has been engaged in discussions and studies for years in Baghdad. He also was a pensioner in Baghdad and he was living in the space and the environment of Ash'ari thought. In terms of stylistics at the intellectual level, the intellectual space and the environment of the author's growth, the author affects a great deal on the thoughts of the creator. Therefore, Sa'di's mental and religious paradigm has been formed during the period of Ash'arite's aspiration and domination in the Muslim world. For this reason, in the field of the Word, he thinks like Ash'arites. The question of this research is how are the theological basics of Asahari in Sa'di? The research method was descriptive-analytic. And the overall result shows that Sa'di in his poems and works is influenced by the Ash'aric theological thoughts.

    Keywords: Level of Thought, Ash'arites, Sadi`s works, Saadi
  • Toktam Farehmandi, Reza ashrafzadeh*, Naser kazemkhanlou Pages 143-163

    In Persian literature, various works have been created in order and prose, and each speaker has chosen style and style for his expression. A piece of Persian poetry format that has been used to express the inner world of poets. Perhaps the most important feature of the unit of unity is the issue because the poet in each piece seeks to express a subject. Also, the piece's format is rich in the validity of the diversity of the subject matter, and in this regard there is no limit; every subject that the poet likes to order, The face of the piece is a poem; from sugar and grief to cheerfulness and exhilaration, and even a personal drink for medication . The constitutional era is one of the most prevalent periods in the form of a piece. In this period, with the change of the social system, the attention of the literate from the mental issues to the objective and social issues focuses. The present research seeks to introduce the descriptive-analytical method using the statistical method; after reading the three parts of the Constitutional Revolution, Iraj Mirza, Malek Al-Shaara Bahar and Parvin Etesami, the most important subjects of the three poets' parts are introduced and in terms of the frequency of value The results of the research indicate that these three poets have been experimenting on subjects such as ethical, social and political issues; however, Parvin Etesami has not been involved in topics of enthusiasm, passion, enthusiasm, ethics, history, and parody. But most of the debates are in the form of a piece of it. The Shahr-e Bahar spring has only one debate and a slip in the form of a piece. Some of the jokes of Iraj Mirza and Bahar are used in this format from the words of the reiki.

    Keywords: Subject matter, constitutional period, Malek al-Shaara Bahar, Parvin Etesami, Iraj Mirza
  • Zahra Ghale darre, Saeed Kheyrkhah barzeki*, Abdolreza Modares zade Pages 165-181

    Works written in the area of Sophia's customs reflect the culture of that period as well as the author's thoughts. " Uorad al-Habab and Fusos al-Adab" by Abu al-Mafakher Yahya Bakharazi in Farsi and one of the most important books of the eighth century mysticism, in the context of the pathology of the Sufis. Bakharazi knows the consciousness of the conduct of the truth and the nature of Sufism for the reasons for the work of this work and seeks to provide a comprehensive and complete set of rules of Sufism. The sources of the writings of Gheshriyeh, Kashf al-Mahjub, Adab Al-Moridin, Avaref Al-Maaref, and Ghovat Al-Qolub have been the source of the author's inspiration for writing this book. Fusos al-Adab, part two of this work, has forty occasions and includes detailed discussions about the customs of Sufism, including beliefs and ethics, clothing and audacity, speaking and conditions of the Sheikh and the Prophet, the customs of the khadam, the traveling customs, the rituals and arbients, and austerity, and Is a mujahedah. In this research, the three literatures of "Speaking, Silence and Samaa" are among the adjectives that have come out in Uorad al- Habab, also, works written in the same centuries in the previous centuries were studied and compared to study the similarities and differences of these works by descriptive-analytic method.

    Keywords: Yahya Bakharazi, Sufi customs, Talking customs, quiet customs, Sama's customs, Ghashiyeh Treatise, Avaref Al-Maaref
  • Ravieh kordafshari, Ahmad Khatami* Pages 183-201

    The research in Persian poetry style, especially the individual style of poets, and especially the individual style of famous poets who are less concerned with their poetic style has a special priority. One of this literary work is Jahan Malek Khatoon’s divan. Jahan Malek, who lived between 784-725, contemporary of Saadi, Hafez and some of the prominent poets of the eighth century, does not have to be considered by the scholars of Persian literature. The purpose of this research is to review her mentally and literally - rhetorically from the perspective of stylistics of poetry and by providing statistical report shows that how much her poetry has smoothness and constancy and to what extent is her individual style indicators and initiatives and gentle and delicate innovations in her divan.

    Keywords: Persian poetry, poetry of the eighth century, Jahan Malek Khatoon, Stylistics of Jahan Malek Kha
  • Roghayyeh Hadipour, Maryam Mohammadzadeh*, Ramin Sadeghinejhad Pages 203-222

    After the praise for God and respectful comments on the status of The Most High creator, eulogy of the prophet and explaining the life of the reverend prophet is commonly seen within Persian poetry literature. The question is: “what is the status and reflection of the great prophet in Persian poetry in 5th to 7th Hijri calendar centuries?” The goal of the present research is to investigate about the aspects and qualities of prophet eulogy in Persian poetry during the centuries mentioned above. Thus, this study has focused on the discussion and analyses of praises presented in outstanding Iranian poets’ masnavis such as: Sanaee, Nezami, Attar, Molana, and Saadi, using a descriprive-comparative method.

    Keywords: Persian poetry, masnavis, prophet eulogy, a comparative study
  • Mahrokh Ahameh, Maryam Mahmoodi*, AhmadReza Yalameha Pages 223-241

    The original Manuscript of Mar'at- ol khial by Mikraj Multani – one of 12th century writers of Indian subcontinent – is among Persian technical prose works; however, like most other manuscripts, has not been reviewed so far. The writer's domination on Persian and Arabic languages as well as including verbal and spiritual ornaments in it are some of its merits. In this search, it is tried to analyze the work outstanding stylish properties by reading it critically and methodologically. The results show that the work has been written in a symphonic technical way. In its literal formation, making similes and musical correspondence and also attending to the selection and arrangement of such words have been very affective. Among the exquisite arrays which have an affective role in making the words music in this book, we can address to the rime, balance, harmonization, redundancy, and unisoudness.

    Keywords: Mar'at-ol khial, Mikraj Meltani, methodology, subcontinent literature
  • Hosnieh Nejatzadeh Eidgahi, Abolghassem Ghavam* Pages 243-257

    The techniques described in the past are: actual, real, direct, living, personal, personality and stage, but the description species in contemporary fiction and modernist texts are more diverse than traditional ones. Some of these include: hermeneutics description, reflective, multidimensional, ideological, expressionistic, logical, contradiction, Circumstantial and semeiotic. This study introduces six new ideological, expressionistic, logical, contradiction, Circumstantial and semeiotic techniques in the works of Abootorab Khosravi. Examining the effects of Khosravi from the perspective of the above description techniques is a means for clearer and more accurate representation of the described in contemporary fiction. The descriptive study of this inquiry is investigated in the analytical method. Its results show that Khosravi works have a high frequency of description techniques and a new classification of technique.

    Keywords: descriptive technique, description, Abootorab Khosravi
  • Neda Moayyedi, Zahra Nasr Esfahani*, Hossein Masjedi Pages 259-281

    Mirza Ahmed bin Mohammad Hossein Motavalli Bashi” known as “Roshan” is one of the poets who lived in the Hijri’s thirteenth century. He was one of the custodians of the Shah-e-Cheragh holy shrine which was a hereditary position in his clan. Mirza Ahmed Motavalli Bashi as a collection of valuable poetry, transcribed in broken Nastaliq script by “Ali Akbar Shaker” with its original handwritten volume still existing in the library of Shah-e-Cheragh shrine in Shiraz. Mirza Ahmed was one of the followers of Shia Islam and had great love for the household of prophet Mohammad. A large portion of his Diwan concentrates on the mourning of Imam Hossein and Karbala event. Other topics seen in Roshan’s poetry include Qalandaris poetry, love poems, and description of some events in his personal life. The historical poems written by him are also of great importance. Roshan’s Diwan includes a total of 3016 lines written in different templates including balladry, Ghazal (sonnet), segments, composite-tie, Multiple-poem and quatrain. This Diwan had not been edited or printed to this day and is not available to the society at large. Therefore, the authors the current article edited this Diwan and wrote an introduction for it. In this article, along with introducing Mirza Ahmed Motavalli Bashi and his family and their place in Persian literature, the stylish and literary characteristics of Roshan’s Diwan is introduced.

    Keywords: Mirza Ahmed Motavalli Bashi, Roshan-e-Shirazi, Diwan, Stylish characteristics