فهرست مطالب

  • سال پنجاه و دوم شماره 1 (بهار و تابستان 1398)
  • تاریخ انتشار: 1398/01/01
  • تعداد عناوین: 9
|
  • روناک امامی، اعظم فرجامی*، زهره نریمانی صفحات 9-28
    مصدریابی روایات تفسیر التبیان، به وضوح نشان می دهد که منابع حدیثی طوسی، فقط کتاب های شیعی نبوده، بلکه از کتب سنی به وفور بهره گرفته است. یافته ها نشان داد تفسیر طبری، بیشترین تاثیر را بر تفسیر التبیان داشته است. در این میان، روایات مشترکی بین مصادر شیعه و سنی یافت شده اند که در منابع تفسیری و روایی فریقین به دو صورت، قابل ردیابی بودند؛ روایاتی که الفاظ یکسان یا همسان دارند و روایاتی که مضمون و محتوای مشترک، با الفاظ تا حدودی متفاوت دارند. بررسی تاریخی این روایات، به شناخت تعامل و رفت وآمد روایات تفسیری در منابع شیعه و سنی کمک زیادی می کند. از سوی دیگر، روش طوسی در اخذ و شیوه گزارش و انعکاس احادیث در این مقایسه منابع به خوبی روشن می شود. تقطیع، نقل به معنا، ادراج و تصحیف در متن و سند، از عوارض روش طوسی در نقل روایات التبیان هستند.
    کلیدواژگان: التبیان فی تفسیرالقرآن، روایات مشترک، شیخ طوسی، مصدریابی روایات، مطالعه تطبیقی منابع شیعه و سنی
  • محمد سبحانی یامچی*، احد داوری چلقائی، فاطمه محرمی صفحات 29-48
    یوری روبیناستاد بازنشسته دانشگاه تاوویو است که کتاب ها و مقاله های متعددی پیرامون اسلام آغازین با تاکید بر قرآن، تفسیرقرآن و سیره و حدیث در مداخل دایره المعارف قرآن لایدن به چاپ رسانده است. یکی از مقاله های ایشان «رسول جامه به خود پیچیده (تفسیر مزمل و مدثر)» است. روبین در این مقاله تفاسیر نوشته شده درباره خطابات مزمل و مدثر را به سه دسته تقسیم کرده است؛ «تبیین های خنثی» که بدون هیچ دلیلی به بیان لغوی واژگان پرداخته، «تبیین های ستایشی» که در آن ها این واژگان به عنوان القابی افتخارآمیز و محترمانه برای پیامبراکرم(ص) به شمار رفته و «تبیین های مذمتی» که در تفسیر واژگان فوق الذکر به قصور یا ناتوانی پیامبر اکرم(ص) در ادای رسالت اشاره کرده و حالت پوشیدگی را بازتابی از اعمال متنبیان و کاهنان پیش از اسلام دانسته و آن را نشانه عدم فعالیت، گوشه گیری و عدم تمایل پیامبر(ص)، به رویارویی با مشکلات موجود در انجام رسالت نبوی دانسته است. پژوهش حاضر با سه روش نقد محتوایی، منبعی و روشی به ارزیابی و تحلیل دیدگاه و مستندات روبین پرداخته و با تبیین حقایق تاریخ اسلام، معنی واژگان و حدیث «انا النذیر العریان»، ادعای او را متاثر از رجوع تک بعدی به منابع، عدم اعتبارسنجی آن ها، و بیان نظرات شخصی به جای نظرات مفسران مسلمان می داند.
    کلیدواژگان: تبیین های مذمتی، رسول پوشانیده، عصمت پیامبر(ص)، مدثر، مزمل، یوری روبین
  • حامد شریعتی نیاسر*، منصور پهلوان صفحات 49-68

    در حکمت 252 نهج البلاغه آنجا که امیرالمومنین علی(ع) از فلسفه شرایع و احکام و حکمت آن ها با مطلع «فرض الله الایمان تطهیرا من الشرک» سخن می گوید، عبارت «الامامه نظاما للامه» آمده است که بر اهمیت مسیله امامت در رهبری امت دلالت دارد. اما در برخی نسخه های متاخر، این عبارت به صورت « الامانه نظاما للامه» ثبت شده است که به اهمیت امانتداری در حفظ نظام امت اشاره دارد. از سوی دیگر متاسفانه در سال های اخیر تحریف هایی از ناحیه برخی از ناشران و مصححان در شروح نهج البلاغه به عمل آمده است، به طوری که متن نهج البلاغه درج شده در ابتدای شروحی مثل ابن ابی الحدید و ابن میثم با متن شرح شده، توسط شارح مطابقت ندارد که از آن جمله است: عبارت «الامامه نظاما للامه». در این مقاله با استناد به نسخه های کهن و شروح معتبر نهج البلاغه و نیز سیاق عبارت و روایات قریب المضمون دیگر اثبات شده است که ضبط «الامامه» صحیح است. امامت است که رکن اساسی در نظام امت را دارا می باشد و بر آن تاکید شده است نه «امانت» و بی گمان تمایلات کلامی برخی از شارحان هم چون محمد عبده و صبحی صالح در برگزیدن ضبط «الامانه» موثر بوده است.

    کلیدواژگان: امامت، امانت، حکمت شرایع، نظام امت
  • سعید شفیعی خوزانی* صفحات 69-93
    تا دهه 1970م. قرآن در مطالعات تاریخی غرب، کتابی بود برای بازسازی تاریخ نزول وحی و تدوین قرآن در قرن اول هجری. با انتشار کتاب مطالعات قرآنی ونزبرو و هاجریسم از کرون و کوک، جریان شکاکیتی شکل یافت که قرآن را منبعی برای تاریخ ادبیات عرب از میانه قرن دوم به شمار می آورد. در این مقاله به روش تحلیل تاریخی از جریان شناسی این گونه مطالعات بحث به میان آمده، مسیله و مفروضات کلی آن ها مطرح شده و به مهم ترین انتقادات بر جریان شکاکیت نوین اشاره شده است.
    پیش از جریان شکاکیت در اصالت تاریخی قرآن، می توان از چهار رهیافت توصیفی، نقد منبع، نقد سنت و رهیافت شکاکیت در منابع اسلامی نام برد. سپس آرای تجدیدنظرطلبان و شکاکان نوین مطرح شد که تدوین قرآن را از نیمه قرن دوم می دانند و گزارش های منابع اسلامی را «تاریخ نجات» فرض می کنند. محققان در نقد آرای شکاکان، به کتیبه ها، مصاحف قرآنی و سکه های نویافته استناد کرده اند. در این مقاله، افزون بر این منابع، بر دو روش دیگر در نقد بر شکاکان، یعنی تحلیل اسناد متن درباره روایات و نیاز به پیش فرض توطیه یا اجماع گسترده، تاکید شده است.
    کلیدواژگان: جریان شکاکیت نوین، رویکرد انتقادی، قرآن پژوهان معاصر غرب، مطالعات تاریخ قرآن
  • قاسم فائز*، ابوالفضل خوش منش، آسیه ذوعلم صفحات 95-115
    معناشناسی ساختگرای قرآن، معنای واژگان را با استفاده از متن قرآن و از طریق روابط هم نشینی و جانشینی واژگان تعیین می کند. در این روش، توجه به واحدهای زبانی «واژه» و «جمله»، بدون درنظر گرفتن «گفتمان» صورت می گیرد. بنابراین بخشی از سیاق متنی آیات در شناخت معنا لحاظ نمی شود. پژوهش حاضر با هدف افزایش دقت در معناشناسی ساختگرای قرآن، درصدد است با استفاده از روش توصیفی تحلیلی، چگونگی به کارگیری روابط معنایی میان جملات و نیز جانشینان مفهومی را در جهت بهره گیری از سیاق متنی، بررسی نماید. بنابراین با تعریف روابط معنایی مکملی، تقابلی و اشتدادی میان جملات، روابط متناظر میان واژگان، بیش از آنچه از طریق تک جمله تعیین می شد، به دست می آید. نیز توجه به جانشینان مفهومی واژه، که توصیف یا مصادیقی از یک مفهوم اند، ویژگی های بیشتری از واژه را نمایان می کند. با این ملاحظات، علاوه بر افزایش تعداد هم نشینان و جانشینان، نوع رابطه واژگان دقیق تر تعیین می شود.
    کلیدواژگان: روابط معنایی، سیاق متنی، قرآن، معناشناسی ساختگرا
  • علی رضا لک زایی*، ابوالقاسم عاصی مذنب، محمدرضا شایق صفحات 117-136
    خداوند برای هدایت همه اقشار مردم تنها یک قرآن نازل کرده و همگان را مکلف به تدبر در آیات آن اعم از ترتیبی یا موضوعی نموده است. برخی محققان تحقیق و تدبر موضوعی در قرآن را مختص عالمان و مفسران ذکر کرده اند. این پژوهش با جست وجو در روایات معصومان(ع) به ذومراتب بودن معارف قرآن اشاره کرده است؛ سپس دلایل قابل فهم بودن ظاهر قرآن کریم برای همگان را برشمرده و با درنظر داشتن هدف از نزول قرآن هدایت عموم مردم و عام بودن وظیفه تدبر در قرآن، انجام تدبر موضوعی توسط افراد غیرمتخصص را با کسب مقدمات لازم امکان پذیر می داند. ارتباط مستمر و انس با آیات قرآن موجب افزایش اطلاعات دایره المعارفی قرآنی قاری می گردد و وی را قادر می سازد با مدد گرفتن از نرم افزارهای قرآنی و جست وجوی کلیدواژه و جست وجوی موضوعی در معاجم الفاظ و اعلام، در ظاهر قرآن کریم تدبر موضوعی داشته باشد. آموزش و ترویج روش صحیح تدبر موضوعی به عموم، انجام این فریضه همگانی را تسهیل می نماید.
    کلیدواژگان: امکان تدبر موضوعی، انس با قرآن، تدبر موضوعی، عموم مردم، فهم قرآن
  • علی اصغر محمدی*، کاوس روحی برندق صفحات 137-153
    مصباح الشریعه و مفتاح الحقیقه کتابی است حدیثی با محتوای عرفانی و اخلاقی که برای اولین بار از سوی ابن طاووس معرفی شده است. نگارنده این کتاب هیچ گاه مشخص نبوده است. بر این اساس در پژوهش حاضر، با روش تحلیل محتوای کمی و کیفی، عرضه محتوای کتاب به منابع اصیل روایی و تاریخی و عرفانی صورت گرفته تا میزان اعتبار استنادهای آن به دست آید. یافته های مبتنی بر این روش نشان می دهد از صد حدیث ابتدای باب ها هیچ یک در منابع دیگر وجود ندارد و مصباح در نقل آن ها متفرد است؛ از احادیث متن باب ها 68 مورد قابل ردیابی، در منابع دیگر بوده و 45 مورد وجود ندارد؛ و از منقولات غیرمعصومان نیز 12 مورد در منابع دیگر وجود داشته، اما 15 مورد دیگر در کتاب دیگری نیامده است؛ و درمجموع 67 درصد از کل منقولات کتاب در آثار دیگر وجود ندارد. علاوه بر این، در انتساب یک قول به افراد، میان مصباح با سایر کتب اختلافات چشم گیری قابل مشاهده است.
    کلیدواژگان: انتساب روایت، تحلیل کمی، تحلیل محتوایی، کتاب های امامان، مصباح الشریعه
  • حامد نظرپور* صفحات 155-173
    یکی از تفاسیر مهم غرب اسلامی، تنبیه الافهام الی تدبرالکتاب الحکیم و تعرف الآیات و النباالعظیم نوشته ابن برجان، عارف و مفسر اندلسی در سده ششم هجری است. هدف این مقاله، روش شناسی تفسیری ابن برجان در این تفسیر است. این پژوهش به روش اسنادی، توصیفی تحلیلی و با توجه به مباحث روش شناسی تفسیر قرآن انجام شده است. یافته ها نشان می دهد تفسیر قرآن از دیدگاه ابن برجان، کشف معانی ظاهری و باطنی آیات است و لازمه این کشف، رشد معنوی و تهذیب نفس مفسر است. تنبیه الافهام، یک تفسیر ترتیبی ناپیوسته و اجتهادی است که از روش های قرآن به قرآن و ماثور استفاده می کند و دارای گرایش های عرفانی و کلامی اشعری است. ابن برجان در تنبیه الافهام به انواع قرینه های فهم آیات، قراین پیوسته لفظی و غیرلفظی و ناپیوسته، توجه دارد. او در توضیح معنای آیات، از جوامع حدیثی اهل سنت استفاده، نظر سایر مفسران را نقل و نقد و آیاتی از کتاب های عهدین را گزارش می کند.
    کلیدواژگان: ابن برجان، تفسیر قرآن، تنبیه الافهام، روش تفسیری
  • شادی نفیسی، منصوره السادات خاتمی* صفحات 175-194
    سدی کبیر (م 127) در زمره تابعینی است که به رغم آنکه پرورش یافته کوفه و منتسب به تشیع است، در گسترش روایات اسراییلی در تفاسیر پس از خود سهم قابل توجهی داشته تا جایی که اکثار در روایت از اهل کتاب جزء خصایص تفسیری وی محسوب می شود. در این پژوهه نمونه هایی از روایات اسراییلی وی را با عرضه به قرآن و حدیث صحیح و عقل به نقد کشیده و روایات او را برآمده از تورات یا با زیرساختی از اساطیر عهدینی و فرهنگ یهود و عجین شده با خیال پردازی عربی یافته ایم که دلیل نقل این روایات توسط وی، شاگردی ابن عباس و هیمنه منقولات افواهی در میان عامه عرب در آن زمان بوده است. انگیزه سدی در نقل این روایات، روش تفسیری وی اعم از یافتن مصداق و ملموس ساختن آیات با توجه به مغازی، سیر، اسباب نزول و قصص بوده است.
    کلیدواژگان: : اسرائیلیات، تفسیر تابعین، سدی کبیر
|
  • Azam Farjami *, Zohreh Narimani Pages 9-28
    Sourcing the hadiths in the commentary of Al-Tibyān clearly proves that the Shiite books were not its only narrative sources but Shaikh Ṭusī has much used of the Sunni books as well. Among other sources, the commentary of al-Ṭabarī has had the utmost influences on Al-Tibyān; two kinds of narratives found here commonly are traceable in exegetical and traditional sources of the two groups: narratives with the same or similar words and narratives with similar themes but almost different words. Historical examination much helps to learn about the interactions of the Sunni and Shiite sources in the exchange of exegetical narratives. On the other, this comparative study clarifies Shaikh Ṭusī’s method in taking and reporting the narratives. Cutting (taqṭī’), paraphrasing, infusing (idrāj), and inadvertent mistaking (taṣḥīf) in the text and chain of authorities (sanad) are among the damages of Ṭusī’s method in the quotation of the narratives.
    Keywords: Al-Tibyān fī Tafsīr al-Qur’an, Common Narratives, Comparative Study of Shiite, Sunni Sources. Shaikh Ṭusī, Sourcing the Narratives
  • Mohammad Sobhani Yamchi *, Ahad Davari Chelaghaee, Fatemeh Moharrami Pages 29-48
    Uri Rubin, the professor emeritus of Tel Aviv University, has published numerous books and articles on the early Islamic period with a focus on the Holy Quran, its interpretation, and prophetic biography and hadiths, of which is his paper “The Shrouded Messenger (On the Interpretation of al-Muzzammil and al-Muddaththir”, in EQ. In this writing, Rubin classifies the interpretations on the titles “al-Muzzammil” and “al-Mudaththir” as three categories: first, the “Neutral Explanations” that explain the semantic meanings of the terms without mentioning the reason for using them; second, “the Commendation Explanations” that the terms have been considered as praiseworthy and respectable for the holy prophet; third, “the Reproachful Explanations” that indicate the ignorance or inability of the holy prophet while performing his responsibilities and regard the shrouded mode as a reflection of pre-Islamic priests. The latter indicate to the holy prophet’s inaction, isolation, and lack of interest to face with the obstacles against his prophetic responsibilities. Making a critique on three aspects of content, source, and method, the present research investigates Rubin’s viewpoints and evidences. In addition, regarding facts of the Islamic history and the explanation of the meaning of the terms and the hadith of “'ana al-nadhīr al-‘uryān”, it is proved that his claims originate from the fact that he has referred to the sources in a one-dimensional manner, without validating them, and putting forward his own personal views instead of Muslim scholars’ interpretations.
    Keywords: Reproachful Explanations, Shrouded Messenger, Infallibility of the Prophet, al-Muddaththir, al-Muzzammil, Uri Rubin
  • Hamed Shariati Niassar *, Mansour Pahlevan Pages 49-68

    Along the wisdom 252 of Nahj al-Balāghah, where Amir al-Mu'minīn Ali (AS) speaks of the philosophy and cause of Islamic laws and commandments, beginning with the statement of “faraḍ al-Allah al-'īmān-a taṭhīran min al-shirk” (Allah obligated men to have Faith in order to be purified of the filth of Polytheism), occurs the phrase “al-imāmat-u niẓāman lil-'ummah” (الإمامه نظاما للامه) that refers to the importance of the issue of Imamate in the leadership of the Community (‘Ummah). However, in some later versions, this phrase has been recorded as “al-amānat-u niẓāman lil-'ummah” (الامانه نظاما للامه) that points to the importance of trust in the preservation of the ‘Ummah system. On the other hand, unfortunately in recent years, distortions have taken place by ​​some publishers and editors in the commentaries of Nahjul Balāghah, so that the text of Nahj al-Balāqah presented at the beginning of some commentaries such as Ibn Abi al-Ḥadīd’s and Ibn Meytham’s, does not correspond to the same text explained by the commentator himself, of which the phrase al-imāmat-u niẓāman lil-'ummah is notable. The present paper, based on the old versions and the authentic commentaries of Nahj al-Balāghah, as well as the context of the phrase and other closed-meaning hadiths, argues that the record of “al-imāmah” is its exact form; it is “Imamate” which has the essential element in the system of the ‘Ummah, and is constantly emphasized, not “trust”. Without doubt, the theological tendencies of some commentators such as Muhammad ‘Abduh and Ṣubḥī Ṣāliḥ have affected at choosing the form of “al-amānah”.

    Keywords: : Imamate, trust, Cause of Islamic Laws, ‘Ummah System
  • Saeid Shafiei * Pages 69-93
    Until the 1970s in Western Studies the Qur’an was to be a book of reconstructing the history of revelation and the edition of the Qur’an in the first century AH. Wansbrough’s Qur'anic Studies and Crown and Cook’s the Hajarism were considered as a turning point towards a skeptical trend regarding the Qur’an as a historical source of Arabic literature from the middle of the second century. The present paper, based on the historical analysis method, introduces these trends, as well as the issue and their general assumptions, and the most important critiques of the modern skepticism are discussed here. Before the skepticism on the historical authenticity of the Qur’an, four approaches are to be mentioned there: Descriptive, Source-critical, Tradition-critical, and Skeptical approaches in Islamic sources. Then, new revisionists and skeptics’ views, those who believe that the Qur’an was compiled since the middle of the second century, and that narratives of Islamic sources are “salvation history”, are mentioned. Scholars have pointed to inscriptions, Qur’anic codices and recently found coins in criticizing the skeptics’ views. In addition to these sources, two other ways to criticize skeptics are emphasized here as well: “isnād-matn analysis” about narratives, and “the need for a presumption of conspiracy or broad consensus”.
    Keywords: trends, Studies of the History of the Qur’an, Western Contemporaries of Qur’anic Studies, Critical approach, Modern Skepticism Trend
  • Ghasem Faez *, Abolfazl Khoshmsnesh, Asieh Zouelm Pages 95-115
    Structural semantics of the Qur’an determines the meaning of vocabulary through Qur’anic text as well as syntagmatic and paradigmatic relations. In this method, it is focused on the linguistic units of ‘word’ and ‘sentence’, regardless of ‘discourse’. Therefore, a part of the context of verses for understanding the meaning is not to be considered. Increasing the accuracy of structural semantics of the Qur’an, based on the descriptive-analytical method, the present research seeks to explore how to apply semantic relations between sentences and conceptual paradigmatic relations, in order to take advantage of textual context. Thus by defining semantic complementary, contradictory and booster relations between sentences, corresponding relations between words, more than what is determined through a single sentence, would be at hand. Also attention to conceptual paradigmatic relations, that is a description or exemplification of a concept, reveals more features of the word. In this regard, in addition to more syntagmatic and paradigmatic cases, the relation between words are determined more precisely as well.
    Keywords: The Qur’an, Structural Semantics, Textual Context, Semantic Relations
  • Alireza Lakzaee *, Abolghasem Asie Mozneb, Mohammad Reza Shayegh Pages 117-136
    God has revealed only one Qur’an to guide the whole people of the world, obliging them to contemplate in the Qur’anic verses, whether it be thematic or in accordance with the revelation order. Some researchers believe that the thematic reflection and research of the Qur’an is exclusively the duty of specialized scholars and exegetes. Examining the traditions of the Imams (PBUTH), the present paper points to the multi levels of the Qur’anic teachings and then enumerates the evidences of the understandability of the Qur’an by every individual. It verifies the possibility of thematic reflection on the Qur’anic verses by a non-expert, regarding the goal of the Qur’an revelation, namely guiding the general public, and the duty of all to contemplate in its verses. Constant close connection to Qur’anic verses by the reciter increases his/her encyclopedic knowledge and enables him/her to benefit from thematic contemplation of appearance of the Qur’an, by the aid of Qur’anic soft wares, as well as keywords and thematic searches in Qur’anic lexicons. Promotion of proper thematic reflection among the general public will facilitate the implementation of this universal duty.
    Keywords: Thematic Reflection, Close Connection to the Qur’an, Possibility of Thematic Contemplation, Understanding of the Qur’an, General Public
  • Aliasghar Mohamadi *, Kavous Roohi Pages 137-153
    God has revealed only one Qur’an to guide the whole people of the world, obliging them to contemplate in the Qur’anic verses, whether it be thematic or in accordance with the revelation order. Some researchers believe that the thematic reflection and research of the Qur’an is exclusively the duty of specialized scholars and exegetes. Examining the traditions of the Imams (PBUTH), the present paper points to the multi levels of the Qur’anic teachings and then enumerates the evidences of the understandability of the Qur’an by every individual. It verifies the possibility of thematic reflection on the Qur’anic verses by a non-expert, regarding the goal of the Qur’an revelation, namely guiding the general public, and the duty of all to contemplate in its verses. Constant close connection to Qur’anic verses by the reciter increases his/her encyclopedic knowledge and enables him/her to benefit from thematic contemplation of appearance of the Qur’an, by the aid of Qur’anic soft wares, as well as keywords and thematic searches in Qur’anic lexicons. Promotion of proper thematic reflection among the general public will facilitate the implementation of this universal duty.
    Keywords: Thematic Reflection, Close Connection to the Qur’an, Possibility of Thematic Contemplation, Understanding of the Qur’an, General Public
  • Hamed Nazarpour * Pages 155-173
    One of the prominent exegeses of the Islamic West is the book Tanbīh al-Afhām ilā Tadabbur al-Kitāb al-Ḥakīm wa Ta'arruf al-Āyāt wa al-Naba’ al-‘Aẓīm by Ibn Barrajān, the mystic and the Andalusian exegete in the sixth century AH. The purpose of this article is to review Ibn Barrajān’s exegetical methodology in his book. The present article is done on the basis of documentary, descriptive-analytical method and with regard to the methodological issues of Qur’anic exegesis. Findings show that the exegesis of the Qur’an from Ibn Barrajān’s view is the discovery of the exoteric and esoteric meanings of the verses. Such discovery requires spiritual growth and the purification of the exegete’s soul. Tanbīh al-Afhām is a discontinuous sequential (accordance to the revelation order) and Ijtihādī exegesis that uses the methods of the interpretation of the Qur’an by the Qur’an and traditional-base (ma’thūr), containing mystical and Ash’arite theological tendencies. In Tanbīh al-Afhām, Ibn Barrajān focuses on the types of evidences for understanding the verses, the verbal and nonverbal continuous and discontinuous evidences. In explaining the meaning of verses, he quotes from Sunni hadith collections, as well as he brings forth and criticizes other exegete’s opinions and then reports some verses from Testaments.
    Keywords: Ibn Barrajān, Tanbīh al-Afhām, Qur’an Exegesis, Exegetical Method
  • Shadi Nafici, Mansoureh Alsadat Khatami * Pages 175-194
    Suddī Kabīr (d. 127 AH), a Follower who though was grown up in Kufa and attributed to Shi'a beliefs, contributed notably to the spread of the Israeli traditions in the exegeses after him, as such one of his exegetical features is the multiplicity of quoting from the People of the Book. In the present research, some of his Israeli traditions are criticized, regarding the criteria of the Qur’an, authentic Hadith and sound intellect. It is shown that his traditions either originated from Torah or have a Jewish-base structure engaged with Arabic imagining. The reason behind quoting such traditions by him was the fact that he used to be a pupil of Ib Abbas as well as the dominant of verbal quotations among the common Arab of the day. Suddī’s motivation to report such traditions is the same as his exegetical method, i.e. including exemplifying and making the verses tangible, regarding battles (maghāzī), biography (sīrah), causes of revelation (asbāb al-nuzūl), and stories (qiṣaṣ).
    Keywords: Suddī Kabīr, Israeli Traditions, Followers’ Exegesis