فهرست مطالب

  • سال بیست و یکم شماره 4 (پیاپی 106، مهر و آبان 1398)
  • تاریخ انتشار: 1398/09/10
  • تعداد عناوین: 6
|
  • صدیقه نریمان، داوود خلیلی، احمدرضا باغستانی، فرزانه احمدی، مریم مهدوی، یدالله محرابی* صفحات 195-202
    مقدمه

    برای برآورد شاخص های بهبود بازطبقه بندی خالص (NRI) و تشخیصی ادغام شده (IDI) که برای برآورد مقدار تاثیر افزودن نشانگرهای جدید در مدل های آماری به کار می رود، به طور معمول از روش فراوانی گرا استفاده می شود. این روش در بعضی موارد به ویژه در نمونه های کوچک، عملکرد ضعیفی دارد. در این مطالعه کارایی دو روش بیزی و فراوانی گرا مقایسه شده است.  

    مواد و روش ها

    جمعیت بررسی شده، 734 زن با سن 20 سال و بالاتر پیش دیابتی، در مطالعه کوهورت قند و لیپید تهران (TLGS) بود. برای برآورد احتمال رخداد بیماری دیابت، مدل رگرسیون لوجستیک مشابه مدل پیش بینی بیماری دیابت در مطالعه ARIC استفاده شد که شامل نشانگرهای اندازه دور کمر، پرفشاری خون، قد، وزن، سن، سابقه خانوادگی دیابت، سیگاری بودن و ضربان نبض بود. روش های فراوانی گرا و بیزی برای برآورد شاخص های بهبود بازطبقه بندی خالص و تشخیصی ادغام شده، استفاده شد و سپس این دو روش در حجم نمونه کوچک مقایسه شدند. برای انجام تحلیل ها از نرم افزار R نسخه 3.1.3 استفاده شد. 

    یافته ها:

    برآورد شاخص های بهبود بازطبقه بندی خالص و تشخیصی ادغام شده به روش های بیزی و فراوانی گرا نتایج یکسانی داشتند که در هر دو روش افزودن نشانگرهای جدید اندازه دور مچ دست، سابقه تولد نوزاد بیش از 4/5 کیلوگرم، سابقه فشارخون بارداری به مدل ARIC، ثاثیر معنا داری در شاخص های فوق نداشت. در حجم نمونه کوچک، برآورد این دو شاخص در روش بیزی در مقایسه با روش فراوانی گرا، عملکرد بهتری نشان داد. 

    نتیجه گیری:

    روش بیزی در حجم نمونه کوچک عملکرد معتبر و قابل اعتمادتری در مقایسه با روش فراوانی گرا داشت.

    کلیدواژگان: شاخص بهبود بازطبقه بندی خالص، شاخص تشخیصی ادغام شده، روش بیزی، دیابت، مدل پیش بینی
  • زهرا سادات میرزنده دل*، سید رضا عطارزاده حسینی، ناهید بیژه، علی اکبر رئوف صائب صفحات 203-216
    مقدمه

    هدف از مطالعه ی حاضر بررسی اثر ترتیب اجرای دوازده هفته تمرین ترکیبی بر CTRP3، TNF-α، IL6 و مقاومت به انسولین در زنان مبتلا به دیابت نوع دو بود.

    مواد و روش ها

    36 بیمار مبتلا به دیابت نوع 2 در سه گروه 12 نفری شامل گروه شاهد (با میانگین سنی 3/11±38/20)، گروه تمرین ترکیبی هوازی- مقاومتی (با میانگین سنی 3/69±37/63)، و گروه تمرین ترکیبی مقاومتی-هوازی (با میانگین سنی 3/76± 38/77) تقسیم شدند. تمرین ترکیبی شامل؛ تمرین هوازی با شدت 80 تا 95 درصد ضربان قلب بیشینه، تمرین مقاومتی با شدت 60 تا 85 درصد یک تکرار بیشینه بود. متغیرهای آنتروپومتری و سطوح سرمی TNF-α، IL6، CTRP3 و شاخص مقاومت به انسولین قبل و بعد از دوره ی تمرینی اندازه گیری شد. برای تجزیه و تحلیل از آزمون آنالیز واریانس با اندازه های مکرر استفاده شد و سطح معناداری کمتر از 0/05 در نظر گرفته شد.

    یافته ها

    اثر اصلی در گروه های تمرینی کاهش معنا دار در سطوح سرمی TNF-α، IL6 و افزایش معنا دار در سطوح CTRP3 نشان داد (0/001=p). اثر تعاملی بین گروه های تمرینی نسبت به گروه شاهد در پس آزمون در سطوح سرمی TNF-α و IL6 دارای اختلاف معنا دار بود (0/001=p)، اما بین گروه های تمرین ترکیبی تغییرات مشابه بود (1/00=p). اثر تعاملی CTRP3 افزایش معنا داری را در پس آزمون بین گروه های شاهد و تمرین ترکیبی نشان داد (0/001=p) و بیشترین افزایش CTRP3 در گروه هوازی- مقاومتی بود (0/004=p). علی رغم بهبود شاخص مقاومت به انسولین در پس آزمون، اختلاف معنا داری بین گروه ها مشاهده نشد (0/08=p).

    نتیجه گیری

    استفاده از تمرین ترکیبی به ویژه با ترتیب تمرین هوازی- مقاومتی سبب کاهش سایتوکاین های پیش التهابی و افزایش سایتوکاین های ضدالتهابی گردید. از این رو؛ تمرین ترکیبی به ویژه با ترتیب هوازی مقاومتی برای بیماران دارای دیابت نوع 2 توصیه می شود.

    کلیدواژگان: تمرین ترکیبی، دیابت نوع دو، اعضای خانواده سایتوکاین های پیش التهابی و ضد التهابی
  • مریم زرکش، کیمیا طبائی، بهناز محمودی، عماد یوزباشیان، گلاله اصغری، مهدی هدایتی*، پروین میرمیران، علیرضا خلج صفحات 217-226
    مقدمه

    بافت چربی با ترشح پروتیین هایی به نام آدپیوکین، بر هموستاز بدن اثر دارد. سطح پلاسمایی آپلین بعد از ورزش کاهش می یابد؛ هر چند شواهد در تنظیم این ژن در سلول های چربی نادر است. هدف از مطالعه ی حاضر، بررسی ارتباط بین فعالیت بدنی روزانه با بیان ژن آپلین و سطح سرمی آن در بافت چربی احشایی و زیرجلدی افراد غیرچاق و چاق مفرط است. 

    مواد و روش ها:

    در مطالعه ی مقطعی حاضر، چربی احشایی و زیرجلدی از 64 فرد که تحت جراحی شکمی بودند، جمع آوری شد. فعالیت بدنی با استفاده از پرسش نامه ی بین المللی فعالیت بدنی فرمت بلند (IPAQ) ارزیابی شد و معادل متابولیکی (MET) محاسبه گردید. بیان ژن آپلین با استفاده از روش qRT-Real Time PCR ارزیابی شد.

    یافته ها

    میانگین سنی برای گروه غیرچاق و چاق مفرط به ترتیب 45/6 و 39/6 سال و مجموع فعالیت بدنی به ترتیب 1093 و 894 (معادل متابولیکی بر هفته) بود. بیان آپلین در چربی زیرجلدی افراد چاق مفرط در مقایسه با افراد غیرچاق به صورت معنی داری بالاتر بود (0/038=p). پس از کنترل سن، اندازه دور کمر و سطح انسولین، MET کل به طور معنی داری در هر دو گروه غیرچاق و چاق مفرط با سطح mRNA آپلین چربی زیرجلدی ارتباط داشت (0/519=β و 0/395=β). در میان افراد چاق مفرط، فعالیت بدنی مرتبط با شغل و پیشه با بیان ژن آپلین در بافت چربی زیرجلدی ارتباط داشت (0/391=β).

    نتیجه گیری

    وجود ارتباط بین فعالیت بدنی و بیان ژن آپلین بافت چربی در افراد چاق مفرط و غیرچاق حاکی از اثرات مثبت سبک زندگی فعال بر آدیپوکین های ترشحی از بافت چربی است.

    کلیدواژگان: ورزش، بیان ژن، آپلین، بافت های چربی
  • مریم آقایان، عماد یوزباشیان، گلاله اصغری*، پونه دهقان، مریم جوادی، پروین میرمیران صفحات 227-238
    مقدمه

    انتخاب نوع میان وعده ی غذایی با عوامل خطر بیماری های قلبی عروقی در ارتباط است. این مطالعه با هدف بررسی ارتباط بین مصرف میان وعده های غذایی با ضخامت اینتیما مدیا شریان کاروتید (CIMT) در میان کودکان و نوجوانان دچار اضافه وزن یا چاقی انجام شد.

    مواد و روش ها

    در مطالعه توصیفی تحلیلی حاضر، 339 کودک و نوجوان 6 تا 13 ساله دارای اضافه وزن یا چاقی با کمک معیار امتیاز Z نمایه توده بدن≥1 انتخاب شدند. اندازه گیری های تن سنجی، وضعیت بلوغ، و CIMT جمع آوری گردید. دریافت های غذایی با کمک پرسش نامه روا و پایای بسامد خوراک جمع آوری و ارزیابی شدند. آنالیز آماری داده ها با استفاده از رگرسیون خطی و لجستیک انجام گردید. 

    یافته ها: 

    میانگین سنی افراد شرکت کننده در مطالعه 9/3 سال و درصد افراد چاق  68/4 بود. پس از کنترل عوامل مخدوش گر سن، جنس، دریافت انرژی، وضعیت بلوغ، فعالیت بدنی و نمایه توده بدن به ازای افزایش یک انحراف معیار از گروه مغز ها، 0/126 میلی متر کاهش در میزان CIMT مشاهده شد (0/019=P-value). افراد در سهک پایانی دریافت گروه مغز ها، نسبت به افراد در سهک اول، 63 درصد خطر کمتر برای ابتلا به CIMT بالا داشتند (0/006=P روند). جایگزینی یک واحد از گروه مغز ها با همین میزان از گروه میان وعده های شیرین سبب کاهش 0/15 میلی متری در CIMT گردید.

     نتیجه گیری:

    مصرف گروه مغز ها به عنوان میان وعده غذایی سالم می تواند اثرات موثری بر مراحل غیر بالینی بیماری تصلب شراین بگذارد. مطالعه های کارآزمایی بالینی می تواند اثر مصرف انواع گروه مغز ها را برCIMT  و سایر عوامل خطر بیماری قلبی عروقی بررسی نماید.

    کلیدواژگان: مغز ها، میوه های خشک، میان وعده، جایگزینی، ضخامت اینتیما مدیا شریان کاروتید، کودک، نوجوان، چاقی
  • محمدرضا امینی، ندا مهرداد، مهناز سنجری، مریم اعلا، محمدرضا مهاجری تهرانی، بهنام مولوی* صفحات 239-252

    مقدمه حدود نیمی از بیماران با زخم پای دیابتی هم زمان بیماری شریان محیطی دارند. تشخیص این بیماری بسیار مهم است، زیرا وجود آن با نتایج وخیمی مانند کندی یا عدم بهبودی زخم های پا، قطع عضو، حوادث قلبی- عروقی و مرگ زودرس مرتبط است. هدف از این مطالعه، انتخاب راهنمای بالینی مناسب و جامع در حوزه مدیریت پای دیابتی بوده است. این بخش از راهنمای عملی به سه بخش تشخیص، پیش آگهی و درمان برای بیماران مبتلا به زخم پای دیابتی که مبتلا به بیماری شریان محیطی هستند، تهیه شده است. در این مطالعه، از روش ADAPTE متشکل از سه مرحله ی آماده سازی، پذیرش یا اقتباس نهایی و نهایی سازی برای بومی سازی راهنمای بالینی بین المللی استفاده شد. نتایج حاصل در قالب طرح سوال ها و توصیه ها در سه بخش تشخیص، پیش آگهی و درمان تنظیم گردیده است. در بخش تشخیص 3 توصیه، در بخش پیش آگهی 6 توصیه و در بخش درمان 8 توصیه وجود دارد. نظر به اهمیت بیماری عروق محیطی و عواقب آن در بیمارا دارای زخم پای دیابتی موارد زیر توصیه می شود: 1) بیمار مبتلا به دیابت سالانه، از نظر وجود بیماری شریان محیطی، معاینه شود. 2) اگر زخم پس از شش هفته بهبود نیافت بیمار به جراح عروق ارجاع داده شود. 3) برای بیماران با علایم بیماری شریان محیطی همراه با عفونت پا، اقدام فوری انجام شود. 4) بیماران مبتلا به زخم پای ایسکمیک پا درمان طبی مشابه بیماران قلبی- عروقی دریافت کنند.

    کلیدواژگان: پای دیابتی، عروق محیطی، راهنمای بالینی
  • مرضیه ساعی قره ناز، مینا امیری، فهیمه رمضانی تهرانی* صفحات 253-265
    مقدمه

    سندرم تخمدان پلی کیستیک در بزرگسالان براساس معیارهای بالینی، بیوشیمیایی و رادیولوژیکی مشخص می شود، اگرچه در نوجوانان ممکن است برخی از این ویژگی ها با روند طبیعی بلوغ همپوشانی داشته باشد که منجر به ایجاد مشکلاتی در تشخیص این سندرم می گردد. مطالعه ی مروری حاضر به بررسی روند تحول در معیارهای تشخیصی این سندرم در نوجوانان می پردازد.

     مواد و روش ها: 

    در این مطالعه، پایگاه های اطلاعاتی PubMed، Scopus، Web of Science، SID، Magiran و Google Scholar از سال 1935 تا آگوست 2019 برای دستیابی به مقاله های منتشر شده در زمینه ی معیارهای تشخیصی سندرم تخمدان پلی کیستیک در دختران نوجوان جستجو گردید. 

    یافته ها: 

    معیارهای متعدد تشخیص سندرم تخمدان پلی کیستیک در نوجوانان از سال 1990 تاکنون توسط محققان و انجمن های علمی بیماری های زنان، کودکان و غدد درون ریز معرفی شده است. برای پیشگیری از تشخیص غیر واقعی این سندرم در نوجوانان، تبیین استانداردهای تشخیصی در خصوص هر سه معیار بالینی، آزمایشگاهی و رادیولوژیک ضروری می باشد.

     نتیجه گیری: 

    اگر چه شواهد موجود بر احتمال کاهش عوارض و تبعات سندرم تخمدان پلی کیستیک در صورت تشخیص دقیق و درمان زود هنگام در دوران نوجوانی دلالت دارد، اما هنوز معیارهای تشخیصی به طور دقیق تعیین نشده و مطالعه های بیشتر در این حوزه ضرورت دارد.

    کلیدواژگان: تشخیص، سندرم تخمدان پلی کیستیک، نوجوان
|
  • Sedighe Nariman, Davood Khalili, AhmadReza Baghestani, Farzane Ahmadi, Maryam Mahdavi, Yadollah Mehrabi* Pages 195-202
    Introduction

    The Frequency-based method is commonly used to estimate the Net Reclassification Improvement (NRI)- and Integrated Discrimination Improvement (IDI) indices. These indices measure the magnitude of the performance of statistical models when a new biomarker is added. This method has poor performance in some cases, especially in small samples. In this study, the performance of two Bayesian and Frequentist methods were evaluated and compared for the diabetes prediction model in pre-diabetic women.

    Materials and Methods

    A total of 734 pre-diabetic women aged≥20 years, participated in the first and second phases of the Tehran Lipid and Glucose Study (TLGS) were enrolled in this research and the logistic regression model was used with variables of the Atherosclerosis Risk in Communities (ARIC) in order to estimate the probability of diabetes. Predictors of diabetes in the ARIC study were waist circumference, hypertension, height, weight, age, family history of diabetes, smoking and pulse rate. The Frequentist and Bayesian methods were used to estimate the NRI and IDI. In addition these methods were compared in a small sample size selected randomly from the primary sample. Statistical analyses were performed using R- software version 3.1.3.

    Results

    Estimates of the NRI and IDI indices by the Bayesian and Frequentist methods provided almost similar results. Adding new markers of wrist size, history of macrosomia, and history of preeclampsia to the ARIC model did not show significant effect on the improvement indices. In the small sample size, IDI and NRI showed better performance in the Bayesian method compared to the frequentist method.

    Conclusion

    The Bayesian method had a more reliable performance in comparison with the frequency-based method, especially in small samples.

    Keywords: Net Reclassification Improvement, Integrated Discrimination Improvement, Bayes method, Diabetes, Prediction models
  • Zahrasadat Mirzendedel*, Seyedreza Attarzadehoseini, Nahid Bijeh, AliAkbar Raouf Saeb Pages 203-216
    Introduction

    The purpose of the present study was to investigate the effect of twelve weeks of combined exercise training on CTRP3, TNF-α, IL6 and insulin resistance in women with type 2 diabetes.

    Materials and Methods

    Thirty-six patients were divided into three groups, i.e. The control group (38.20±3.11 years), the aerobic-resistance combined exercise group(37.63±3.69 year) and the resistance aerobic combined exercise group(38.77±3.3 years). The training program for the combined exercise groups consisted of aerobic exercise with 80 to 95% maximal heart rate, resistance training with 60 to 85% 1RM intensity for 12 weeks (three sessions per week) with different anthropometric variables and levels. Serum TNF-α, IL6, CTRP3 and insulin resistance index were measured before and after exercise. Analysis of variance was performed using 2-way repeated measures of ANOVA and the significance level was set at <0.05.

    Results

    The main effect showed a significant decrease in serum levels of TNF-α (p=0.001), IL6 (p=0.001) and a significant increase in CTRP3 in the training group (p=0.001). The interactive effect differed significantly between training groups in the post-test, compared to the control group (p=0.001), whereas the changes were similar between training groups. (P=0.001). The interactive effect of CTRP3 showed a significant increase in the post-test between controls and the combined training groups (p=0.001) and the highest increase of CTRP3 was in aerobic-resistance group (p=0.004). There was no significant difference between the groups despite improvement of insulin resistance index (p=0.08).

    Conclusion

    To conchide, based on the results, the use of combined exercise, especially in the order of aerobic-resistance training, decreased the pro-inflammatory cytokines and increased anti-inflammatory cytokines, combination training is recommended for patients with type 2 diabetes.

    Keywords: Combined exercise, Type 2 diabetes, Family members of tumor necrosis, C1q-dependentprotein
  • Maryam Zarkesh, Kimia Tabaei, Behnaz Mahmoodi, Emad Yuzbashian, Golaleh Asghari, Mehdi Hedayati*, Parvin Mirmiran, Alireza Khalaj Pages 217-226
    Introduction

    Adipose tissue affects body hemostasis by secreting a variety of proteins named adipokines. Plasma levels of apelin decreases after exercise; however, the evidence on gene regulation in adipocytes is rare. The aim of this study was to investigate the association of daily physical activity and applein gene expression and its serum levels in visceral and subcutaneous adipose tissues in non-obese and morbid obese subjects.

    Materials and Methods

    In this cross-sectional study, samples of visceral and subcutaneous adipose tissues were collected from patients (64) undergoing abdominal surgery. Data on physical activity was gathered using a valid and reliable International Physical Activity Questionnaire (IPAQ) and the metabolic equivalent (MET) was calculated. Apelin expression in fats was evaluated using the qRT-Real Time PCR method.

    Results

    Mean age for non-obese and morbid obese groups was 45.6 and 39.6 years, and total physical activity was 1093 and 894 (MET), respectively. The expression of apelin was significantly higher in subcutaneous fat in morbid obese subjects, compared to non-obese adults (P=0.038). After controling age, waist circumference and insulin levels, total MET was significantly associated with subcutaneous adipose tissue (β=0.519 and β=0.395) in both, the non-obese and obese groups. Among obese individuals, occupational-related activity was associated with apelin expression in subcutaneous adipose tissue (β=0.391).

    Conclusion

    The association of physical activity and adipose tissue gene expression in non-obese and obese individuals indicates the positive effects of active lifestyles on adipokines secreted from adipose tissues.

    Keywords: Exercises, Gene expressions, Apelin, Fatty tissuess
  • Maryam Aghayan, Emad Yuzbashian, Golaleh Asghari*, Pooneh Dehghan, Maryam Javadi, Parvin Mirmiran Pages 227-238
    Introduction

    Snack consumption is associated with cardiovascular disease (CVD) risk factors in children and adolescents. The aim of this study is to investigate the association of snack consumption and carotid intima media thickness (CIMT) among overweight and obesity children and adolescents.

    Material and Methods

    In this cross sectional study, a total of 339 participants, aged 6 to 13 years with the body mass index Z score ≥1 enrolled in this study. Data on anthropometric measurements, pubertal status, and CIMT were documented. Food intakes of participants were measured by a valid and reliable food frequency questionnaire (FFQ). Linear and logistic regression were estimated. 

    Results

    Mean age of study participants was 9.3 years and with 68.4% of obesity. After controlling for confounders, including age, sex, energy intake, puberty status, physical activity, and body mass index, one SD increase in intake of nuts decreased the CIMT, by 0.126 mm (P value=0.019). Moreover, participants in the last tertile of nuts intake had 63% lower risk of high CIMT in comparison with those who consumed less than 1.74 serving/wk of nuts (P for trend=0.006). When nuts intake was replaced by the sweet unhealthy snacks the CIMT decreased by 0.15 mm.

    Conclusion

    Our findings emphasize the positive impact of nuts consumption as a healthy snack on subclinical stages atherosclerosis. Clinical trial studies could examine the effect of different kinds of nuts consumption on CIMT and complications of CVD risk factors.

    Keywords: Nuts, Dried fruit, Snacks, Substitution, CIMT, Children, Adolescent, Obesity
  • Mohammad Reza Amini, Neda Mehrdad, Mahnaz Sanjari, Maryam Aalaa, MohammadReza Mohajeri Tehrani, Behnam Molavi* Pages 239-252
    Introduction

    Peripheral arterial disease (PAD) is common in diabetic patients, and about half of the patients with diabetic foot ulcers (DFU) have concomitant peripheral arterial disease (PAD). The purpose of this study was to select an appropriate and comprehensive clinical guide in the management of DFU. The part of the practical guide that pertains to this is based on three systematic reviews in three sections of diagnosis, prognosis, and treatment for DFU in patients with PAD.

    Materials and Methods

    In this study, the ADAPTE methodology process consiss of the three stages of preparation, acceptance or final adoption and finalization for the localization of an international clinical guide.

    Results

    Results are presented in the form of questions and recommendations in three sections, i.e. diagnosis, 2 questions and 3 recommendations, diagnosis  prognosis and treatment. In the diagnosis section, and in the prognosis section (2 questions and 6 recommendations), and in the treatment section (3 questions and 8 recommendations).

    Conclusion

    In this practical guide, our take home massage, i.e. what we should learn and practice is summarized as follows:  1) We examine a patient with diabetes for peripheral arterial disease yearly. 2) Despite the best possible treatment in patients with DFU, if the wound does not improve after six weeks, we should refer the patient to a vascular surgeon. 3) Patients with PAD, associated with foot infections are at high risk for extreme amputation of the lower limbs and need urgent interventions. 4) All patients with diabetes with ischemic DFU should receive appropriate therapeutic treatment, similar to that for cardiovascular patients.

    Keywords: Diabetic foot, Peripheral blood vessels, Clinical guidelines
  • Marzieh Saei Ghare Naz, Mina Amiri, Fahimeh Ramezani Tehrani* Pages 253-265
    Introduction

    Polycystic ovary syndrome (PCOS) in adults is diagnosed based on clinical, biochemical, and radiological criteria, although in adolescents, some of these criteria may overlap with the normal process of puberty, which may lead to difficulty in diagnosis of this syndrome. This review is an evolutionary approach for diagnostic criteria of PCOS in adolescents.

    Material and Methods

    In this study, Google Scholar, SID, Magiran, PubMed, Scopus, and Web of Science databases were searched for retrieving articles published up to August 2019 in the term of PCOS diagnostic criteria in adolescent females.

    Results

    So far, researchers and scientific societies of gynecology, pediatrics, and endocrinology, have described several criteria for the diagnosis of PCOS in adolescents. According to available scientific evidence, it is necessary to clarify the diagnostic standards for all three clinical, laboratory and radiological criteria to prevent false diagnosis of this syndrome in adolescent females.

    Conclusion

    Although evidence suggests that the risk of complications of PCOS may be reduced by accurately diagnosing and early treating in adolescence, the diagnostic criteria are still unclear and further studies are needed.

    Keywords: Diagnosis, Adolescent, Polycystic Ovarian Syndrome