فهرست مطالب

  • سال چهاردهم شماره 4 (زمستان 1398)
  • تاریخ انتشار: 1399/02/07
  • تعداد عناوین: 7
|
  • انه محمد غراوی* صفحه 1
  • میثم ایرانی، رقیه افرونده*، لطفعلی بلبلی، فرناز سیفیاسک شهر صفحات 2-11
    مقدمه

    هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر 8 هفته تمرین اینتروال توانی به همراه مصرف عصاره انار بر ترکیب بدنی دانشجویان پسر غیرفعال بود.

    مواد و روش‌ها:

    تعداد 42 نفر پسر غیرفعال به‌صورت تصادفی به چهار گروه تمرین اینتروال توانی (11 نفر)، تمرین اینتروال توانی به همراه مصرف عصاره انار (11 نفر)، عصاره انار (10 نفر) و کنترل (10 نفر) تقسیم شدند. برنامه تمرین اینتروال توانی به مدت هشت هفته، 3 جلسه در هفته و شامل 2 حرکت برای بالاتنه (پرس سینه هالتر و کول هالتر دست‌باز) و 2 حرکت برای پایین‌تنه (پرش بازگشت و وینگیت) بود که در 3 تا 5 ست 10 ثانیه‌ای اجرا شد. آزمودنی‌های گروه اینتروال توانی + عصاره انار (نیم ساعت قبل از تمرین) و گروه عصاره انار 3 بار در هفته و هر بار 100 میلی‌لیتر عصاره انار مصرف کردند.

    نتایج

    نتایج نشان داد که میزان متابولیسم استراحتی پس از 8 هفته تمرین اینتروال توانی + عصاره افزایش معنی‌داری پیدا کرد (003/0=P)، اما این افزایش در گروه تمرین اینتروال توانی معنی‌دار نبود (05/0<P). حداکثر اکسیژن مصرفی نسبی افزایش معنی‌داری در گروه تمرین اینتروال توانی + عصاره داشت (022/0=P)، اما هیچ تغییری در سایر گروه‌ها مشاهده نشد. همچنین درصد چربی آزمودنی‌ها پس از 8 هفته تمرین اینتروال توانی + عصاره انار کاهش معنی‌داری پیدا کرد (012/0=P).

    نتیجه‌گیری: 

    با‌توجه به نتایج تحقیق حاضر به‌نظر می‌رسد ترکیب تمرین اینتروال توانی به همراه مصرف عصاره انار باعث افزایش متابولیسم استراحتی و متعاقبا بهبود ترکیب بدنی می‌شود که می‌تواند موجب کاهش وزن شود.

    کلیدواژگان: تمرین اینتروال توانی، عصاره انار، میزان متابولیسم استراحتی، ترکیب بدن
  • مهدی مرادی*، آرش فیض بخش، مجتبی خان سوز، حسن اکبرپور صفحات 12-18
    مقدمه

    هدف از این مطالعه، مقایسه تاثیر دو نوع فعالیت ورزشی تناوبی شدید و پیشرونده درمانده‌ساز بر تغییرات الکتروفیزیولوژیک قلبی در مردان غیرورزشکار بود.

     مواد و روش‌ها:

     این مطالعه از نوع نیمه تجربی و جامعه آماری پژوهش حاضر شامل افراد غیر ورزشکار با دامنه سنی 58/8±93/33 سال می‌باشد که از این میان 16 نفر به روش در دسترس انتخاب شدند. آزمودنی‌ها در گروه تناوبی شدید (4 وهله فعالیت 30 ثانیه‌ای با حداکثر شدت و 2 دقیقه استراحت غیرفعال) در یک مسافت 20 متری و در فعالیت فزاینده درمانده‌ساز پروتکل بروس را انجام دادند طول موج P، QRS، T، همچنین تناوب R تا R، قطعه QT، P-R و تغییرات قطعه ST و در مورد شدت ارتفاع موج P و QRS اندازه‌گیری گردید. کلیه متغیرهای پژوهش حاضر را در زمان‌های استراحت، بلافاصله بعد از اجرای فعالیت ورزشی و در دوره ریکاوری (دو ساعت بعد از فعالیت) گرفته شد. برای تجزیه و تحلیل داده‌ها از نرم‌افزار SPSS از روش آزمون آماری ANOVA و سپس از آزمون تعقیبی LSD استفاده شد.

    نتایج

    مشخص شد بین دو گروه تمرینی تفاوت معنی‌داری در میزان QT، P-R، QRS و P نوار قلب وجود ندارد.

    نتیجه‌گیری:

    پژوهش حاضر نشان داد که تمرینات شدید همانند تمرینات وامانده‌ساز می‌تواند تغییرات را در فعالیت‌های ساختاری قلب ایجاد کند. پیشنهاد می‌شود از تحمیل تمرین‌های با شدت حداکثر و وامانده‌ساز به افرادی که آمادگی لازم را در راستای سازگاری ضربان قلب ندارد، اجتناب شود.

    کلیدواژگان: فعالیت پیشرونده وامانده ساز، فعالیت تناوبی شدید
  • جواد شهابی*، امیر حیدری نسب، عظیم اکبرزاده، مهدی ارجمند صفحات 19-29
    مقدمه

    نانوذرات علاوه بر افزایش کارایی داروهای گوناگون باعث کاهش عوارض جانبی آن‌ها نیز می‌گردند. در این مطالعه فرمولاسیون‌های نانوذره‌ای متفاوتی از داروی ضدسرطان دوکسوروبیسین تهیه شد. کارایی فرمولاسیون‌های تولید شده در محیط کشت سلول نسبت به داروی آزاد بررسی گردید.

     مواد و روش‌ها:

    از روش تبخیر فاز معکوس برای ساخت لیپوزوم حاوی دوکسوروبیسین استفاده شد. نانوذرات گرافیت تهیه شدند. این نانوذرات با لیپوزوم حاوی دوکسوروبیسین مخلوط و نانوکمپلکس مربوطه کانژوگه شد. از روش‌های طیف سنجی نور مریی- فرابنفش و تفرق دینامیک نور، برای توصیف نانوذرات استفاده گردید. جهت سمیت فرمولاسیون‌های مختلف از روش MTT و سلول 7-MCF استفاده شد.

    نتایج

    میزان بارگذاری دارو در لیپوزوم‌ها 72 درصد محاسبه شد. بیشترین اندازه مربوط‌به کمپلکس نانوکانژوگه با نانومتر و کمترین اندازه مربوط‌به نانوذره گرافن اکساید با اندازه نانومتر بود. رهایش کنترل شده در 96 ساعت و میزان رهایش دارو 95/43 درصد مشخص شد. کارایی دارو در حالت نانوذره نسبت به داروی آزاد افزایش قابل ملاحظه می‌یابد. در کمترین غلظت دارو (10 ماکرومولار)، سمیت لیپوزوم حاوی دوکسوروبیسین 72 درصد و کمپلکس نانوکونژوگه 85 درصدتخمین زده شد. داروی آزاد سمیت سلولی 35 درصدی در غلظت 10 ماکرومولار و 89 درصد در غلظت 2500 ماکرومولار باعث شد. 

    نتیجه‌گیری:

     نتایج مطالعه سامانه لیپوزومی حاوی دوکسوروبیسین آهسته رهش، نشان داد لیپوزوم به‌عنوان نانوذره‌ای مناسب برای دوکسوروبیسین عمل می‌کند. در حضور این نانوذره در کمپلکس، سمیت به میزان چشم‌گیری افزایش یافت.

    کلیدواژگان: نانوذرات گرافن اکساید، لیپوزوم، دوکسوروبیسین، دارورسانی
  • زاده طوسی، هومن شجیعی، مهدی خاکساری*، ویدا حجتی، غلامحسن واعظی صفحات 30-39
    مقدمه

    ازجمله عواقب بی‌شمار مواجهه با الکل در دوران بارداری افزایش رفتارهایی مانند اضطراب است که می‌تواند باعث کاهش در عملکرد روزانه شود. شواهد بالینی و تجربی نشان داده است که قرار گرفتن در معرض الکل پس از تولد باعث التهاب در هیپوکامپ و کاهش نورون‌زایی در بین سایر مناطق مغزی می‌شود. این قضیه می‌تواند در طی رشد اولیه به ‌دلیل سطوح کم آنتی‌اکسیدان‌ها در مغز مضر و خطرناک باشد. آبستاتین یک پپتید تازه کشف‌شده با فعالیت ضد‌التهابی، آنتی‌اکسیدانی، در مدل‌های حیوانی مختلف است. 

    مواد و روش‌ها:

    برای انجام این مطالعه تعداد 60 سر موش صحرایی نر بالغ از نژاد ویستار و Inbreed با وزن تقریبی 250-200 گرم و تحت شرایط استاندارد و بعد از گذراندن دوره سازگاری استفاده شد. از طریق لوله‌گذاری داخل عضلانی (گاواژ)، اتانول (27/5 گرم در کیلوگرم در روز) در موش‌ها در روزهای 2 الی 10 (سه ماهه سوم در انسان) تجویز شد. سپس حیوانات، آبستاتین (1 و 5 میکروگرم بر کیلوگرم) در روزهای 10-2 پس از زایمان دریافت کردند. سی‌و‌شش روز پس از تولد، برای ارزیابی رفتارهای شبه اضطرابی در موش‌های صحرایی آزمون مدل ماز به علاوه‌ای شکل مرتفع (EPM) انجام شد. تعداد ورود به بازوهای باز، مدت زمان ماندن در بازوهای باز ارزیابی و ثبت گردید همچنین میزان سلول‌های نکروز شده از طریق رنگ‌آمیزی نیسل و آپوپتوز نیز توسط روش TUNEL بررسی شد.

    نتایج

    داده‌های رفتاری نشان داد که در گروه‌های تیمار شده با آبستاتین میزان اضطراب نسبت‌ به گروه اتانول کاهش‌یافته (05/0>P) به‌علاوه در گروه اتانول افزایش مرگ سلولی نکروز در ناحیه CA1 هیپوکامپ مشاهده گردید که تیمار با آبستاتین کاهش معناداری در میزان سلول‌های نکروتیک نشان داد (01/0>P).

    نتیجه‌گیری: 

    بر اساس یافته‌های این مطالعه نشان داد که آبستاتین اثر محافظتی بر نقص‌های عصبی، رفتاری مرتبط با الکل دارد، هرچند که تحقیقات بیشتر در آینده موردنیاز است.

    کلیدواژگان: آبستاتین، اتانول، اضطراب، مرگ سلولی نکروز
  • گلبانو بلوری، حسین عابدنطنزی*، حجت الله نیکبخت صفحات 40-47
    مقدمه

    پیری فرآیندی است که در آن ظرفیت فیزیولوژیکی بدن به‌طور مداوم بعد از سن 30 سالگی کاهش می‌یابد. یکی از این تغییرات اساسی کاهش توده بدن می‌باشدکه به علت کاهش خون‌رسانی ناشی از ناتوانی در رگزایی می‌باشد. هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین هوازی تداومی بر برخی شاخص‌های آنژیوژنز در موش‌های نر سالمند می‌باشد.

    مواد و روش‌ها:

    نمونه این تحقیق 20 موش نر سالمند، که به‌طور تصادفی به دو گروه کنترل (10 نفر) و تجربی (10 نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی به مدت هشت هفته تمرینات هوازی را که شامل دویدن با شدت 55 تا 70 درصد سرعت بیشینه در هفته هشتم رسید. جهت بررسی متغیرهای تحقیق VEGF)،FGF، NO و آپلین 13) 72 ساعت قبل و بعد از آخرین جلسه تمرین جهت بررسی متغیرهای تحقیق 3 سی‌سی خون از دم موش‌های نر سالمند خون اخذ شد. برای تجزیه و تحلیل یافته‌ها از آزمون T مستقل و وابسته جهت ارزیابی بین گروهی و درون‌گروهی استفاده شد و انجام آزمون‌های آماری از نرم‌افزار 16 SPSS در سطح معنی‌داری 05/0=α استفاده شد.

    نتایج

    هشت هفته تمرین هوازی باعث افزایش معنی‌داری در سطوح VEGF (000/0=P)، NO (000/0=P)، FGF (000/0=P) و آپلین13 (000/0=P) در این موش‌ها گردید. در گروه کنترل تغییر معنی‌داری مشاهده نشد.

    نتیجه‌گیری:

     نتایج این تحقیق نشان داد هشت هفته تمرین هوازی باعث افزایش معنی‌داری در سطوح آنژیوژنز موش‌های نر سالمند گردید. بنابراین می‌توان از این تمرینات به‌عنوان روشی مناسب جهت افزایش رگ‌زایی در سالمندان استفاده کرد.

    کلیدواژگان: تمرین هوازی تداومی، آنژیوژنز، سالمند
  • فاطمه گودرزی، حسین عابدنطنزی*، حجت الله نیکبخت، خسرو ابراهیم، فرشاد غزالیان صفحات 48-53
    مقدمه

    پیری فرایندی است که باعث تغییرات ساختاری و عملکردی در قلب می‌شود. هدف از انجام پژوهش حاضر اثر هشت هفته تمرین هوازی بر مسیر پیام‌رسانی TGF-β/smads، ایجاد‌کننده فیبروز قلبی رت‌های سالمند بود. 

    مواد و روش‌ها: 

    در این مطالعه تجربی 18 سر موش صحرایی آزمایشگاهی نژاد ویستار با سن (24 ماه) و میانگین وزن (15/511 گرم) به‌صورت تصادفی به دو گروه کنترل (9=n) و تمرین (9=n) تقسیم شدند. پس از سازگاری با محیط و آشناسازی با تمرین، گروه تمرین برنامه خود را روی نوارگردان با شیب ثابت صفر درجه با سرعت ثابت 12 متر بر دقیقه به مدت هشت هفته و 5 روز در هفته انجام دادند. مدت تمرین از 10 دقیقه در هفته اول به 52 دقیقه در هفته هشتم رسید. در این مدت گروه کنترل هیچ تمرینی انجام نداد. متغیرهای تحقیق به روش الایزا و با استفاده از کیت زلبیو آلمان اندازه‌گیری شدند. جهت تجزیه و تحلیل استنباطی داده‌ها از آزمون تی مسقل استفاده شد.

    نتایج

    نتایج نشان داد هشت هفته تمرین هوازی بر سوپراکسید دیسموتاز (001/0=P)، کاتالاز (006/0=P)، گلوتاتیون پراکسیداز (012/0=P)، فاکتور رشدی تغییر شکل‌دهنده بتا (TGF-β) (001/0P=) و درصد کلاژن بافتی (001/0=P) در بافت قلب موش‌های صحرایی سالمند تاثیر معنی‌داری دارد.

     نتیجه‌گیری:

    نتایج نشان داد تمرین هوازی با افزایش فعالیت آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی بافت قلب در بهبود شاخص‌های استرس اکسیداتیو قلب موثر است زیرا علی‌رغم افزایش مقدار TGF-β توانسته با ممانعت از فعال‌سازی آن مانع از راه‌اندازی مسیر پیام‌رسانی فیبروز بافت قلب شود که باعث کاهش بیان کلاژن در قلب رت‌های سالمند شده است.

    کلیدواژگان: تمرین هوازی، فیبروز قلبی، سالمندی، استرس اکسیداتیو
|
  • Anneh Mohammad Gharravi* Page 1
  • Meysam Irani, Roghayyeh Afroundeh *, Lotfali Bolboli, Farnaz Seifiskishahr Pages 2-11
    Introduction

    The aim of present study was investigation of the effect of eight weeks power interval training with pomegranate extract consumption on body composition in inactive male students.

    Methods

    42 inactive boys were randomly divided into four groups including power interval training (n=11), power interval training with pomegranate extract consumption (n=11), pomegranate extract (n=10) and control (n=10). Power interval training program was performed for eight weeks, 3 sessions per week that each session included 2 movements for the upper body (halter chest press and halter wide grip upright row) and 2 movements for the lower body (back jump and Wingate) in 3 - 5 sets of 10 seconds. Subjects in power interval training + pomegranate extract group (30 min before exercise) and pomegranate extract group consumed 100 ml of pomegranate extract 3 times a week.

    Results

    The results showed that resting metabolic rate increased significantly after 8 weeks in interval Power training + pomegranate extract (P=0.003), but this increment was not significant (P>0.05) in the Power interval training group. Relative maximum oxygen uptake increased significantly in the power interval training + pomegranate extract group (P=0.022), but no change was observed in the other groups. Also, the percentage of fat of the subjects decreased significantly after 8 weeks of power interval training + pomegranate extract (P=0.012).

    Conclusion

    According to the results of this study, it seems that combination of power interval training with pomegranate extract consumption induce an increase in resting metabolism rate and consequently improvement in body composition which can lead to weight loss.

    Keywords: Power interval training, Pomegranate extract, Resting metabolic rate, Body composition
  • Mehdi Moradi*, Arash Feizbakhsh, Mojtaba Khansooz, Hassan Akbarpour Pages 12-18
    Introduction

    The purpose of this study was to compare the effect of two types of intense and exhausting periodic exercise on cardiac electrophysiological changes in non-athlete men.

    Methods

    This quasi-experimental study and the statistical population of this study included non-athlete people with age range 33.93±8.58 years. Of these, 16 were selected through available sampling. Subjects performed the Bruce protocol in a 20-m distance in the intense intermittent group (4 sessions of 30 s activity with maximum intensity and 2 minutes of inactive rest). Wavelength P, QRS, T, as well as R to R frequency, QT segment, P-R and ST segment variations were measured for P and QRS wave height intensities. All variables in this study were taken at rest, immediately after exercise and in recovery period (two hours after exercise). Data was analyzed by SPSS software using ANOVA and LSD tests.

    Results

    There was no significant difference in QT, P-R, QRS and P values between the two training groups.

    Conclusion

    The present study showed that vigorous training such as fatigue training can cause changes in cardiac structural activity. It is recommended to avoid the most intense and exhausting exercises for people who are not ready to adapt to heart rate.

    Keywords: Exhaustion exercise activity, Intense intermittent activity
  • Javad Shahabi *, Amir Heidarinasab, Azim Akbarzadeh, Mehdi Arjmand Pages 19-29
    Introduction

    In addition to increasing the efficacy of various drugs, Nanoparticles reduce their side effects. In this study, different nanoparticle formulations of doxorubicin anticancer drugs were prepared. The efficacy of the formulations produced in the cell culture medium was studied compared with the free drug.

    Methods

    Reverse phase evaporation was used to form the liposome containing doxorubicin. The graphite nanoparticles were prepared. These nanoparticles were mixed with the liposome containing doxorubicin, and the related Nano-complex was conjugated. Spectroscopy methods for visible light-ultraviolet light and light dynamics differentiation were used to describe nanoparticles. For toxicity of different formulation, MTT and 7-MCF cells were used.

    Results

    The amount of drug loading in the liposomes was 72%. The largest amount was related to the Nano-conjugated complex and the smallest size was related to the graphene-oxide nanoparticle with a nanometer size. The controlled release in 96 hours and the amount of drug release was 95.43%. Doxorubicin-containing liposome toxicity was 75% and Nanoconjugated complex was 85%, at the lowest drug concentration (10 micromolar). The free drug created 35% cell toxicity in 10 micromolar and 89% in 2500 micromolar.

    Conclusion

    The results of the study showed Liposomes act as a suitable nanoparticle for doxorubicin. It was found that the effect of nanoparticles of graphene oxide is very important. In the presence of this nanoparticle in the complex, toxicity increased significantly

    Keywords: Graphene oxide nanoparticles, liposomes, Doxorubicin, Drug delivery
  • Azadeh Toosi, Hooman Shajiee, Mehdi Khaksari*, Vida Hojati, Golamhassan Vaezi Pages 30-39
    Introduction

    Among the numerous consequences of prenatal alcohol exposure (PAE) is an increase in anxiety-like behavior that can prove debilitating to daily functioning. Clinical and experimental evidence has shown postnatal alcohol exposure causes inflammation in the hippocampus and reduced neurogenesis among other brain regions. This can occur during early growth due to the low levels of antioxidants in the brain can be harmful and dangerous. Obstatin is a newly discovered peptide with antiinflammatory, antioxidant activity, in various animal models.

    Methods

    Through intragastric intubation, ethanol (5.27 g/kg/day) was administered in male Wistar rat pups on postnatal days 2- 10 (third trimester in humans). The animals received obestatin (1 and 5 µg/kg, S.C.) on postnatal days 2-10. Thirty-six days after birth, the anexity test was performed using elevated plus maze test, and then. The level of necrotic and apoptosis cells death was determined via nissl and TUNEL staining after the behavioral test.

    Results

    Obestatin significantly improved anxiety behavioral deficits (P<0.01), and obestatin treatment could significantly and decreased nissl and tunnel positive cells in the hippocampus of ethanol-exposed rat pups (P<0.01).

    Conclusion

    The result of this study shows that abstatin had a protective effect on neurodegenerative, alcohol-related behaviors, although further research is needed in the future.

    Keywords: Obstatin, Ethanol, Anxiety, Necrosis cell death
  • Golbano Blori, Hossein Abednatanzi *, Hojjat Allah Nikbakht Pages 40-47
    Introduction

    Aging is a process in which the body's physiological capacity decreases continuously after the age of 30. One of the major changes is body mass loss (sarcopenia), which is due to decreased blood supply due to inability to exercise. The aim of this study was to investigate the effect of eight weeks of continuous aerobic exercise on some angiogenesis indices in elderly male rats.

    Methods

    The sample of this study consisted of 20 elderly male rats that were randomly divided into control (n=10) and experimental (n=10) groups. Eighth arrives. Blood samples were obtained from the tail of adult male rats 72 hours before and after the last session of the protocol of 3 cc (VEGF), FGF, NO and Apelin 13). Independent and dependent T-test was used for analysis of data. Inter-group and intra-group evaluation was performed. Statistical analysis was performed using SPSS 16 at α=0.05.

    Results

    Eight weeks of aerobic training significantly increased the levels of VEGF (P=0.000), NO (P=0.000), FGF (P=0.000) and Apelin 13 (P=0.000) mice. The male became older. No significant changes were observed in the control group.

    Conclusion

    The results of this study showed that eight weeks of aerobic training significantly increased the angiogenesis levels in elderly male rats. Therefore, continuous aerobic exercise can be used as an appropriate method to increase angiogenesis in the elderly.

    Keywords: Continuous aerobic exercise, Angiosis, Elderly
  • Fatemeh Goodarzi, Hossein Abednatanzi *, HojatOllah Nikbakht, Khosro Ebrahim, Farshade Ghazaliyan Pages 48-53
    Introduction

    Aging is a process that causes structural and functional changes in the heart. The purpose of the present study was to investigate the effect of eight weeks of aerobic training on the TGF-β / smads signaling pathway, which induces cardiac fibrosis in elderly rats.

    Methods

    In this experimental study, 18 Wistar rats with age (24 months) and mean weight (511.15 g) were randomly divided into control (n=9) and exercise (n=9) groups. After adjusting to the environment and familiarizing with the practice, the task force performed their program on a treadmill with a steady zero degree slope at a constant speed of 12 m / min for eight weeks and 2 days a week. The training period ranged from 5 minutes in the first week to 52 minutes in the eighth week. The control group did not perform any exercise during this time. Research variables were measured by ELISA method using German ZellBio kit. Inferential t-test was used to analyze the data.

    Results

    The results showed eight weeks of aerobic training on superoxide dismutase (P=0.001), catalase (P=0.006), glutathione peroxidase (P=0.012), transforming growth factor beta (P=0.001) and tissue collagen percentage had a significant effect on the heart tissue of elderly rats.

    Conclusion

    The results showed that aerobic exercise was effective in improving cardiac oxidative stress indices by increasing the activity of antioxidant enzymes in cardiac tissue because, despite increasing TGF-β levels, it prevented the initiation of cardiac fibrosis signaling pathway, which Decreased collagen expression in the heart of aged rats.

    Keywords: Aerobic exercise, Cardiac fibrosis, Aging, Oxidative stress