فهرست مطالب

  • Volume:21 Issue: 2, 2020
  • تاریخ انتشار: 1399/04/15
  • تعداد عناوین: 13
|
  • مین هنگ، لیپینگ وی، ییمی وانگ، یان چانگ، جینگ ما، هوآ لی * صفحات 82-83
  • حماد شفیعی بافتی، نجمه مصلح*، حبیب الله دادرس صفحات 84-91
    پیشینه

    بیماری نیوکاسل (ND) منجر به خسارات اقتصادی ویرانگر به صنعت طیور می شود. 

    هدف

     این مطالعه اثر احتمالی واکسیناسیون قبل و پس از چالش، به وسیله یک واکسن تجاری زنده، روی برخی جنبه های پاتوژنیک عفونت ویروس حاد بیماری نیوکاسل (vNDV) در ماکیان گوشتی، با تاکید بر روشن کردن روند پاسخ اینترفرون های (IFNs) نوع I، را مورد ارزیابی قرار می دهد. 

    روش کار

     جوجه ها (250 قطعه) به صورت تصادفی به 5 گروه مساوی شامل گروه کنترل منفی (NC)، گروه کنترل مثبت (PC) (چالش داده شده با vNDV)، و گروه های درمان  (T1-T3): (T1) دریافت کننده سویه ویلگاس-گلیسون/دانشگاه جورجیا (VG/GA) واکسن NDV به تنهایی، (T2) واکسینه شده 24 ساعت قبل از چالش با vNDV، و (T3) واکسینه شده 24 ساعت پس از چالش با ویروس vNDV، تقسیم شدند. نمونه ها از نای، محتویات کلوآک و سرم در زمان های مختلف جهت ارزیابی دفع ویروس یا سطح IFNs جمع آوری شدند. 

    نتایج

     هر چند نشانه های بالینی و جراحت ها به طور کامل توسط واکسیناسیون قبل و بعد از چالش با vNDV متوقف نشدند، اما کاهش شدت بیماری از طریق افزایش میزان زنده مانی و متوسط روزهای زنده ماندن (MSDs) پرندگان نشان داده شد. همچنین واکسیناسیون قبل و بعد از چالش با واکسن زنده VG/GA باعث تغییر در الگوی دفع ویروس، به خصوص از طریق کاهش دوره دفع vNDV به ویژه از دستگاه گوارش (GI) گردید. پاسخ شدید اولیه IFNs نوع I در نای و سرم جوجه ها واکسینه شده قبل و بعد از عفونت (pi) در مقایسه با پرندگان دریافت کننده واکسن یا vNDV به تنهایی مشاهده شد. در نای، پاسخ IFN-α نسبت به IFN-β قوی تر بود، در حالی که هر دو IFNs تغییرات قابل ملاحظه در سرم نشان دادند.

     نتیجه گیری

    به نظر می رسد واکسیناسیون پس از چالش با vNDV می تواند سلامت پرنده را همانند واکسیناسیون قبل از چالش، بهبود بخشیده و احتمالا از طریق تولید IFNs نوع I منجر به کاهش دفع ویروس شود.

    کلیدواژگان: ماکیان گوشتی، بیماری نیوکاسل، اینترفرون ها، واکسیناسیون، دفع ویروس
  • آگاتا الیسا میراندا کورتس، آلفونسو گابریئل روئیز گارسیا، آلیسیا النا الیورا، ایوب، جراردو گارزا، مالاکارا، جوزه گابریئل روئیز، سروانتس، جوزه آلبرتو توسکانو زاپین، اسماعیل هرناندز آوالوس صفحات 92-96
    پیشینه

    اثرات بی دردی و همودینامیک کتامین در دوزهای تحت بی هوشی در حین بی هوشی و پس از عمل جراحی، به دلیل اثر آن بر گیرنده های N-متیل-D-آسپارتات (NMDAR) است. 

    هدف

     ارزیابی اثرات قلبی-تنفسی ایجاد شده توسط کتامین در مقایسه با لیدوکایین در حین عمل جراحی (هر دو دارو به صورت اپی دورال تجویز شدند)، در سگ های ماده ای که تحت عمل جراحی برداشت رحم و تخمدان قرار گرفتند. 

    روش کار

     سی و شش قلاده سگ از نژادهای مختلف، در یک کار آزمایی بالینی تصادفی، آینده نگر و کور مورد استفاده قرار گرفتند. دو گروه تشکیل داده شد: GKET (کتامین 3 میلی گرم/کیلوگرم، تعداد 18) و GLIDO (لیدوکایین 4 میلی گرم/کیلوگرم، تعداد 18). آسپرومازین وریدی (05/0 میلی گرم/کیلوگرم) قبل از القای بی هوشی به حیوان ها تجویز شد. بی هوشی با پروپوفول وریدی 5 میلی گرم/کیلوگرم القا شد. بی هوشی با ایزوفلوران در شرایط اکسیژن 100% نگهداری شد. در طول عمل جراحی هر 5 دقیقه، ضربان قلب (HR)، تعداد تنفس (RR)، درجه حرارت مری (°C)، درصد اشباع اکسیژن (SPO2)، دی اکسید کربن انتهای بازدمی (ETCO2) و میانگین فشار شریانی (MAP) مورد ثبت و بررسی قرار گرفتند. 

    نتایج

     متغیرهای قلبی-تنفسی در طول بی هوشی در محدوده طبیعی بودند. ضربان قلب به طور معنی داری در دقایق 5 (12 ± 108 در مقابل 11 ± 95) و 10 (11 ± 110 در مقابل 11 ± 97) پس از شروع عمل جراحی، در گروه GKET در مقایسه با GLIDO بالاتر بود (به ترتیب P=0.03 و P=0.01). میانگین فشار شریانی در دقایق 20، 25 و 30 در گروه GKET (mmHg 23 ± 100، 35 ± 105 و 35 ± 103) در مقایسه با GLIDO (mmHg 7 ± 66، 10 ± 74 و 9 ± 67) بالاتر بود (به ترتیب P=0.01، P=0.004 و P=0.002). در گروه GKET هایپوترمی خفیف در دقایق 25 (°C3/1 ± 5/36) و 30 (°C4/1 ± 5/36) ثبت شد. نتیجه گیری: تجویز اپی دورال کتامین در مقایسه با لیدوکایین اپی دورال، ثبات همودینامیکی بهتری را فراهم می کند.

    کلیدواژگان: بی دردی، سگ، اپی دورال، کتامین، لیدوکائین
  • امان کومار شارما، راجنش کومار شارما* صفحات 97-102
    پیشینه

    بز یک حیوان چند منظوره است که گوشت، شیر، پوست، نخ و کود تولید می کند و از اینرو نقش مهمی در تامین درآمد تکمیلی و معیشت تعداد زیادی از دامداران فقیر و کارگران فاقد زمین، در مناطق روستایی هندوستان دارد. 

    هدف

     مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر برون تنی پروستاگلاندین های E2 (PGE2) و F2α (PGF2α) بر سلول های گرانولوزای تخمدان یک بز انجام شد. 

    روش کار

     فولیکول های سالم، اندکی آترتیک و آترتیک آنترال بز با قطری در محدوده 3 تا 8 میلی متر با PGE2 و PGF2α (μg/ml 0/1) در کنار گروه شاهد به مدت 24 ساعت کشت داده شدند. بررسی هیستومورفولوژی به منظور مطالعه تغییرات ایجاد شده توسط پروستاگلاندین ها در سلول های گرانولوزا، در هر 3 دسته فولیکول انجام شد. از رنگ آمیزی اکریدین اورنج (AO) و متیلن بلو (MB) برای بررسی شاخص آپوپتوتیک در هر سه دسته فولیکول ها استفاده شد و داده های به دست آمده به وسیله آزمون ANOVA و تست تعقیبی دانکن مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفتند. 

    نتایج

     پروستاگلاندین E2 اثرات مثبت و PGF2α اثرات منفی بر نجات سلول های گرانولوزا از آپوپتوز داشتند. فولیکول های تیمار شده با PGE2 کاهش شاخصه های آپوپتوز را در سلول های گرانولوزا نشان دادند در حالی که PGF2α سبب افزایش شاخصه های آپوپتوتیک شد.

     نتیجه گیری

    مطالعه حاضر نشان داد که زنده مانی سلول های گرانولوزا در شرایط آزمایشگاهی وابسته به تامین مداوم فاکتورهای بقا و رشد است و ساخت پروستاگلاندین های سری E، یک مرحله مهم و اساسی در مهار آپوپتوز سلول های گرانولوزا است در حالی که پروستاگلاندین های سری F سبب القای آپوپتوز می شوند.

    کلیدواژگان: آپوپتوز، سلول های گرانولوزا، پروستاگلاندین ها، تخمدان ها
  • مهدی دوستی، منصور سیاری، عاطفه اسماعیل نژاد * صفحات 103-108
    پیشینه

    مدی-ویزنا (MV) بیماری لنفوپرولیفراتیو ویروسی پیشرونده است که باعث درگیر شدن چندین اندام در نشخوارکنندگان کوچک از جمله گوسفند و بز می شود. این بیماری عمدتا در بافت ریه اتفاق می افتد و باعث ایجاد پنومونی بینابینی می گردد. 

    هدف

     هدف از مطالعه حاضر، بررسی شیوع عفونت MV در جمعیت گوسفندان ایرانی از طریق آزمون های ماکروسکوپی، هیستوپاتولوژی، سرولوژی، مولکولی و نیز میکروسکوپ الکترونی عبوری (TEM) می باشد. 

    روش کار

     نمونه های ریه و خون از 100 راس گوسفند ماده (دو یا بالای دو سال) با علایم بیماری تنفسی که به کشتارگاه کرمانشاه ارجاع داده شده بودند، جمع آوری و مورد ارزیابی هیستوپاتولوژی و مولکولی قرار گرفت. نمونه های سرم نیز جهت انجام آزمایش سرولوژی جمع آوری شدند. 

    نتایج

     بررسی هیستوپاتولوژی حاکی از وجود جراحت های ریوی شبه مدی در 85% از ریه های درگیر بود، که شامل پنومونی بینابینی، هیپرتروفی عضلات صاف دیواره آلویول ها و پیرامون عروق خونی، نفوذ لنفوپلاسماسیتک بینابینی و هایپرپلازی لنفاوی فولیکولار بود. آنتی بادی های اختصاصی در مقابل ویروس MV در 7% نمونه های سرم شناسایی شد. ناحیه تکرار شونده بلند انتهایی (LTR) پروویروس MV در 3% از نمونه های DNA استخراج شده از ریه های مشکوک، تکثیر یافت. آنالیز تعیین توالی نمونه های واکنش زنجیره ای پلیمراز (PCR) مثبت، وجود پروویروس MV را در ژنوم تایید کرد. در نمونه های DNA استخراج شده از نمونه های خون نه در گروه مشکوک و نه در گروه کنترل هیچ تکثیری مشاهده نشد. میکروسکوپ الکترونی عبوری نیز وجود ویریون را در غشا سیتوپلاسمی ماکروفاژهای آلوده به MV تایید کرد. 

    نتیجه گیری

    اگرچه هیستوپاتولوژی می تواند امکان تخمین اولیه مدی در جمعیت را فراهم کند، تشخیص قطعی بیماری نیاز به تایید شدن توسط روش هایی با حساسیت بالاتر نظیر آزمایش های سرولوژی و آنالیز مولکولی دارد.

    کلیدواژگان: میکروسکوپ الکترونی، مدی-ویزنا PCR، سرولوژی، گوسفند
  • محمدحسین فلاح مهرآبادی، آرش قلیانچی لنگرودی، سید علی غفوری، حسین حسینی، محمدطاها ذبیحی پطرودی، امیر مدیری همدان، حسین رضایی، پوریا معتمد چابکی، صفیه وطن دور، ارژنگ شایگان مهر صفحات 109-114

    پیشینه: آنفلوانزای پرندگان (AI) که توسط تحت تیپ H9N2 ایجاد می شود یک بیماری ویروسی شایع با خسارات اقتصادی فراوان از طریق تظاهرات قابل توجه تنفسی و گوارشی در مزارع پرورش طیور است. میزان ایمنی ایجاد شده توسط یک واکسن به طور عمده به سطح شباهت آنتی ژنی بین سویه چالش و سویه واکسن بستگی دارد. 

    هدف

     هدف این مطالعه بررسی اثر احتمالی تغییرات آنتی ژنی مداوم رخ داده در ویروس های در حال گردش ایران از سال 1998 بر تاثیرات واکسن های تجاری تهیه شده از بذرهای همه گیری های قبل برای مهار میزان تکثیر ویروس در ارگان های هدف جوجه های گوشتی چالش داده شده با جدایه های اخیر، می باشد. 

    روش کار

     نود قطعه جوجه گوشتی در سن یک روزگی به صورت تصادفی به 5 گروه تقسیم شدند و با واکسن های اتوژن یا تجاری (A یا B) واکسینه شدند. دو گروه باقیمانده شامل گروه بدون واکسیناسیون و گروه چالش بود. واکنش زنجیره ای پلیمراز زمان حقیقی (qRT-PCR) بر روی نمونه های نای و مدفوع جوجه های چالش داده شده با ویروس H9N2 جدید جهت تعیین تکثیر ویروس انجام شد. همچنین آنتی بادی های هومورال توسط آزمون آگلوتیناسیون مهاری (HI) ارزیابی شدند. 

    نتایج

     تفاوت معنی داری در تکثیر ویروس H9N2 در نای بین گروه های واکسینه شده در روز 5 پس از چالش (DPC) وجود نداشت، اما در روز 15 پس از چالش، واکسن اتوژن در مقایسه با واکسن های تجاری به طور معنی داری تکثیر ویروس را کاهش داد (P≤0.05). تفاوت معنی داری در میزان ویروس سواب مدفوعی، بین گروه واکسن اتوژن و واکسن تجاری A مشاهده نشد و هر دو واکسن به طور معنی داری موجب مهار تکثیر ویروس در مقایسه با گروه واکسینه نشده، شدند (P≤0.05). همچنین، واکسن اتوژن بیشترین تیتر HI را باعث می شود. نتیجه گیری: واکسن های غیر فعال شده که از جدایه های همه گیری های قبلی تهیه می شوند چندان قادر به ایجاد ایمنی مناسب بر علیه ویروس های H9N2 اخیر نیستند. به نظر می رسد اکنون زمان تغییر واکسن ها با استفاده از جدایه های جدید است که شباهت آنتی ژنی بیشتری با ویروس های H9N2 جدید در حال گردش در منطقه دارند.

    کلیدواژگان: واکسن، H9N2، ایران، واکسیناسیون، تکثیر ویروس
  • عمانوئیل ایکچوکوو ننامونو *، برنارد اوبیالور مگبنکا، ادموند چیدیبره مبگبو صفحات 115-119

    پیشینه: تحقیقات نشان داده است که برخی از مواد مغذی می توانند نازایی را بر طرف کنند. 

    هدف

     این مطالعه “تاثیر مصرف پیش از بارداری اسیدهای چرب امگا-3 بر برخی از فراسنجه های باروری و کیفیت جنین موش های صحرایی ماده”، جهت بررسی بیشتر این موضوع انجام شد.  

    روش کار

     حیوانات مورد استفاده، 34 موش صحرایی ماده و 12 موش صحرایی نر بالغ زال با وزنی بین 172 تا 181 گرم بود. در مرحله اول 12 موش صحرایی نر به گروه های درمانی 1، 2، 3، و 4، و 24 موش صحرایی ماده به گروه های درمانی 5، 6، 7، و 8 اختصاص داده شدند. پروتکل درمانی به شرح زیر به صورت خوراکی تجویز شد: گروه های 1 و 5 (شاهد)، 3/0 میلی لیتر آب مقطر (به عنوان دارونما)؛ گروه های 2 و 6، 250 میلی گرم/کیلوگرم اسیدهای چرب امگا-3 (O3FA)؛ گروه های 3 و 7، 25 میلی گرم/کیلوگرم سیکلوفوسفامید (CPP، شاهد منفی)؛ گروه های 4 و 8، 25 میلی گرم/کیلوگرم CPP + 250 میلی گرم/کیلوگرم O3FA به مدت 28 روز دریافت کردند. پس از آن موش ها در کنار یکدیگر (نسبت نر به ماده 1 به 2) در گروه های جفتگیری 1 تا 7 تا زمان تایید جفتگیری، نگهداری شدند. ده موش صحرایی آبستن (که 5 مورد از آن ها در روز 15 و 16 آبستنی 500 میلی گرم/کیلوگرم O3FA دریافت کردند) برای مطالعه اثر سقط زایی استفاده شد. 

    نتایج

     تعداد محل های لانه گزینی (IM)، شاخص لانه گزینی (IMI)، درصد ماده های باردار (PPF)، تعداد جنین های زنده، وزن جنینی، طول فرق سر تا دنبالچه جنین (FCRL)، تعداد جسم زرد (CLN)، و شاخص باروری (FI) در موش های صحرایی ماده تیمار شده با O3FA و جنین های آن ها به طور معنی داری (P<0.05) در مقایسه با گروه شاهد منفی افزایش یافت. هیچ اثر سقط جنینی قابل توجهی رخ نداد. نتیجه گیری: مصرف پیش از بارداری O3FA ممکن است که اثرات مثبتی بر باروری ماده ها داشته باشد.

    کلیدواژگان: سقط جنین، آبستنی، تکامل اولیه، موش صحرایی ماده، اسیدهای چرب امگا-3
  • رضا اسدپور *، احمد فرهادی، رضی الله جعفری جوزانی، ابوالفضل حاجی بمانی، محمد طلوعی کلیبر صفحات 120-125

    پیشینه: سلول های تک هسته ای خون محیطی (PBMCs)، که به طور معمول به مونوسیت ها و لنفوسیت ها اطلاق می شوند، سلول های سیستم ایمنی ذاتی و اکتسابی را تشکیل می دهند. 

    هدف

     پیدا کردن ارتباط بین تغییرات در بیان mRNA گیرنده های تشخیص الگو (PRRs) در سلول های تک هسته ای خون محیطی با متریت بعد از زایمان در گاو هولشتاین. 

    روش کار

     سلول های تک هسته ای خون محیطی از 20 راس گاو دارای متریت بعد از زایمان و 20 راس گاو فاقد متریت در طی 10 روز بعد از زایمان گرفته شدند. بیان ژن های گیرنده های شبه تول، 2 و 4 TLR2) و (TLR4، و مجموعه تمایزی 14 (CD14) با استفاده از آزمون کمی واکنش زنجیره ای پلیمراز زمان حقیقی (RT-PCR) در PBMCs مورد بررسی و ارزیابی قرار گرفت. داده ها با ژن گلیسرآلدیید-3-فسفات دی هیدروژناز (GAPDH) به عنوان ژن مرجع نرمال سازی شده و بر اساس روش Ct∆∆-2 مورد ارزیابی قرار گرفت. 

    نتایج

     نتایج مطالعه حاضر نشان داد که بیان TLR4 (P=0.04) و CD14 (P=0.008) در گاوهای مبتلا به متریت بعد از زایمان در مقایسه با گروه کنترل به طور معنی داری بالاتر بود. با این وجود، بیان TLR2 (P=0.06) در گاوهای مبتلا به متریت بعد از زایمان در مقایسه با گاوهای سالم تفاوت آماری معنی داری نداشت. 

    نتیجه گیری

    این مطالعه پیشنهاد می کند که متریت بعد از زایمان به طور معنی داری بیان ژن های TLR4 و CD14 را در سلول های تک هسته ای خون محیطی افزایش می دهد که به فعالیت مناسب التهاب و پاک سازی باکتریایی رحم بلافاصله بعد از زایمان کمک می کند.

    کلیدواژگان: گاو، CD14، متریت، گیرنده های، شبه تول
  • عمر آیدین صفحات 126-129
    پیشینه

    توکسوپلاسموز به دلیل ایجاد سقط جنین، مرگ و میر نوزادان و بیماری های تولید مثلی در گوسفندان آلوده سبب خسارات اقتصادی می شود. ارزروم یکی از مهم ترین شهرهای ترکیه است که پرورش گوسفند در آنجا انجام می شود. 

    هدف

     هدف از این مطالعه بررسی شیوع سرمی توکسوپلاسما گوندی و عوامل خطر مرتبط با آن در گوسفندانی که در استان ارزروم، منطقه آناتولی شرقی، ترکیه به کشتارگاه آورده می شوند، بود. 

    روش کار

     در این مطالعه 960 راس گوسفند که از مرکز و بخش های ارزروم به کشتارگاه آورده شده بودند، مورد استفاده قرار گرفتند. اطلاعات مربوط به سن، نژاد، سابقه سقط جنین گوسفندها و همچنین تماس یا عدم تماس با گربه ها ثبت شد. حضور آنتی بادی های توکسوپلاسما گوندی در نمونه های خونی که درست قبل از کشتار، از گوسفندها اخذ شده بود، با استفاده از کیت آزمون سنجش ایمنی وابسته به آنزیم (الایزا) مورد بررسی قرار گرفت. 

    نتایج

     بر اساس نتایج مطالعه 44 مورد (58/4%) از 960 گوسفند از نظر سرمی مثبت بودند. شیوع سرمی در گروه سنی بالاتر یا برابر 2 و کمتر از 3 سال (3<2≥) از همه بیشتر]29/5% [(P>0.05) و در نژاد آکارامان نسبت به نژاد مورکارامان شایع تر بود (P<0.01). مشخص شد که 43 مورد (73/97%) از 44 گوسفندی که از نظر سرمی مثبت بودند، با گربه تماس داشته (P<0.01) و 12 مورد (27/27%) از آن ها سابقه سقط جنین داشتند. 

    نتیجه گیری

    نتایج این مطالعه حضور توکسوپلاسما گوندی را در گوسفندان استان ارزروم، منطقه آناتولی شرقی، ترکیه مشخص می کند.

  • شقایق رفعت پناه، مهرناز راد، احمدرضا موثقی، جواد خوش نگاه * صفحات 130-135
    پیشینه

    استافیلوکوک‎ها شایع‎ترین علت پایودرم در سگ‎ها هستند. 

    هدف

     هدف مطالعه حاضر، پژوهش جنبه های بالینی، باکتری شناختی و هیستوپاتولوژیک عفونت های باکتریایی پوستی در یک جمعیت از سگ‎های اهلی ایرانی با پایودرم اولیه بود. روش‎ کار: حیوانات مورد مطالعه 61 مورد بالینی سگ های اهلی ایرانی‏، مبتلا به نشانه های بالینی پایودرم اولیه بودند. تشخیص پایودرم بر اساس شرح حال، حضور انواع جراحت های جلدی، یافته های مثبت در ارزیابی میکروسکوپیک یاخته های جلدی و یافته های هیستوپاتولوژیک صورت پذیرفت. 

    نتایج

     تشخیص پایودرم در میان سگ‎های بالغ به صورت معنی داری بیشتر از توله ها بود (P=0.001). فراوانی رخداد پایودرم در سگ های نژادهای بزرگ در مقایسه با ن‍ژادهای کوچک بیشتر بود (P=0.002). از مجموع 61 قلاده سگ مورد مطالعه، گونه‎های باکتریایی از 43 مورد (49/70%) جدا شدند. از 18 قلاده سگ مبتلا به پایودرم هیچگونه جدایه باکتریایی جدا نشد. بیشترین جنس باکتری جدا شده، استافیلوکوکوس (32 جدایه از مجموع 43 جدایه؛ 41/74%) شامل: استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس (22 جدایه از مجموع 43 جدایه؛ 16/51%)، استافیلوکوکوس اوریوس (7 جدایه از مجموع 42 جدایه؛ 27/16%) و استافیلوکوکوس سوداینترمدیوس (3 جدایه از مجموع 43 جدایه؛ 97/6%) بود. مقاومت گونه ‎های استافیلوکوک به طور عمده در برابر آموکسی سیلین (11/94%)، پنی سیلین (35/83%)، و آمپی سیلین (47/76%) مشاهده شد. مقاومت در برابر سفالکسین و سفوکسیتین به ترتیب 88/5% و 94/2% بود. در مجموع 27 جدایه استافیلوکوکی (37/84%) حداقل به یک آنتی بیوتیک و 19 جدایه (37/59%) به سه آنتی بیوتیک یا بیشتر، مقاوم بودند. 

    نتیجه گیری

    درک بهتر جمعیت میکروبی ایجاد کننده پایودرم در سگ‎ها کمک شایانی به روشن شدن پاتوفیزیولوژی بیماری‎های پوستی باکتریایی خواهد کرد.

    کلیدواژگان: سگ پایودرم، استافیلوکوکوس اورئوس، استافیلوکوکوس اپیدرمیدیس، استافیلوکوکوس سوداینترمدیوس
  • پالوی سلاتیا، دیپتی نارنگ*، مودیت چاندرا، آشوانی کومار شارما، آسمیتا نارنگ صفحات 136-140
    پیشینه

    سل گاوی (bTB) یک بیماری مزمن در گاوها و با اهمیت اقتصادی بالا در دامپروری است که توسط مایکوباکتریوم بوویس ایجاد می شود و دارای قابلیت انتقال به انسان به عنوان بیماری مشترک بین انسان و دام، می باشد. تعدادی مایکوباکتری های غیر عوامل سلی (NTM) هستند که بیماری مشابه با bTB ایجاد می کنند و سبب اختلال در تشخیص bTB می شوند. مایکوباکتری های غیر عوامل سلی ذاتا ساپروفیت هستند، اما برخی از آن ها ممکن است که سبب عفونت های ریوی، ورم پستان، جراحات در مجاری تنفسی و گره های لنفاوی گاوها شوند؛ از اینرو در سراسر جهان شناخته شده بوده و سبب اختلال در تشخیص bTB می شوند. 

    هدف

     هدف از این مطالعه شناسایی گونه های NTM از گاوها و بوفالوهای دچار دیسترس تنفسی با استفاده از روش های بیوشیمیایی و واکنش زنجیره ای پلیمراز-تحلیل چند شکلی طولی قطعات برش یافته (PCR-RFLP) (PRA) بود. 

    روش کار

     در مجموع 50 نمونه حاصل از شستشوی نایی 41 راس گاو و 9 راس بوفالوی دچار دیسترس تنفسی، جمع آوری شد. نمونه ها پس از آلودگی زدایی مناسب با NaOH 4% به محیط میدل بروک 7H10 تلقیح شدند. جدایه های به دست آمده با آزمون های بیوشیمیایی شناسایی شدند. DNA های استخراج شده از نمونه ها و جدایه ها با روش PRA که شامل تکثیر ژن hsp65 (bp 439) و تحلیل RFLP محصول تکثیر شده بود، مورد بررسی قرار گرفتند. 

    نتایج

     از 50 نمونه حاصل از شستشوی نای، تنها یک جدایه از مایکوباکتریوم کانساسی (1 عدد) (2%) به دست آمد که با آزمون های بیوشیمیایی و PRA تایید شد. مایکوباکتریوم کانساسی (4 عدد) (8%)، مایکوباکتریوم اینتراسلولار (1 عدد) (2%)، و مایکوباکتریوم واکا (1 عدد) (2%) با روش PRA شناسایی شدند.

     نتیجه گیری

    این مطالعه به اهمیت NTB در حیوانات تاکید دارد. واکنش زنجیره ای پلیمراز-تحلیل چند شکلی طولی قطعات برش یافته، روشی مطمین تر و سریع تر برای شناسایی NTB نسبت به روش های رایج است.

    کلیدواژگان: hsp65، شناسایی، مایکوباکتری های غیر عوامل سلی، واکنش زنجیره ای پلیمراز، چند شکلی طولی قطعات برش یافته
  • چیگوزی س. اوکووزه*، چیکا ای. نوسوه، عمانوئیل ف. اوبیشاکین، بانیفیس م. آننه، رومانوس چ. ازئوکونکوو، اولاجید آ. اوولودون، ننیکا چ. چیما، پم د. لوکا صفحات 141-145
    پیشینه

    آنالیز ژنتیکی واریانت های تیپ 2 پاروویروس سگ (CPV-2) که در جنوب شرقی نیجریه در حال چرخش هستند مورد بررسی قرار گرفت. سویه اصلی CPV-2 ابتدا در سال 1978 پدیدار شد و سپس به CPV-2a جهش یافت و همچنان در حال تغییر است. 

    هدف

     مشخص کردن ویژگی های ژنتیکی سویه های CPV-2 شناسایی شده در سگ ها در جنوب شرقی نیجریه و گروه بندی فیلوژنتیکی ویروس ها با داده های توالی موجود.

    روش کار

     در مجموع 82 سواب از رکتوم سگ های مشکوک به CPV-2 در منطقه مورد مطالعه جمع آوری و در محیط انتقال ویروس (VTM) نگهداری شدند و با استفاده از واکنش زنجیره ای پلیمراز  (PCR)مورد بررسی قرار گرفتند. 

    نتایج

     هفتاد و نه نمونه (3/96%) از نظر CPV-2 مثبت بودند و تحلیل توالی قسمتی از ژن VP2 از 20 آمپلیکون، نشان دهنده انتشار CPV-2a (4 عدد) و CPV-2c (16 عدد) در منطقه بود. سویه های به دست آمده با همدیگر خوشه تشکیل دادند. با این حال، این گروه مجدد به دو خوشه واضح متشکل از سویه های 2a و 2c تقسیم شد. سویه واکسن و سویه های مرجع CPV-2 در ایالات متحده آمریکا، یک خوشه مونوفیلتیک تشکیل دادند.

     نتیجه گیری

    تیپ 2a و 2c پاروویروس های سگ به طور همزمان در منطقه جنوب شرقی نیجریه در حال گردش هستند و در نتیجه نیاز فوری به یک واکسن بهبود یافته برای پوشش دادن سویه های در حال ظهور (CPV-2c) در نیجریه، وجود دارد.

    کلیدواژگان: اسیدهای آمینه، تیپ 2cپاروویروس، سگ، نیجریه، واکنش زنجیره ای پلیمراز، تحلیل توالی
  • توماسو فورلانلو*، ایدا ریئله صفحات 146-149
    پیشینه

    لپتوسپیروز یک عفونت باکتریایی مشترک بین انسان و دام است که در سراسر جهان شایع می باشد و دارای طیف وسیعی از نشانه های بالینی است. عامل این بیماری معمولا کلیه ها و کبد را آلوده می کند اما می تواند به سایر دستگاه های بدن نیز آسیب وارد کند.

    توصیف بیمار

    یک قلاده سگ 18 ماهه نژاد باکسر به علت عدم تمایل به راه رفتن‏ و بیماری ارجاع داده شد. یافته ها/درمان و نتیجه درمان: نشانه های بالینی شامل مفصل های متورم و ملتهب بود و تمام ویژگی های لازم برای تشخیص پلی آرتریت با واسطه سیستم ایمنی (IMPA) را شامل می شد. پس از مدت کوتاهی، زردی غیر منتظره ای ایجاد و شواهد آزمایشگاهی نارسایی کلیوی و کبدی مشاهده شد. پس از مشاهده نشانه های بالینی مشخص همراه با آزمون میکروآگلوتیناسیون مثبت، لپتوسپیروز تشخیص داده شد. از آن جایی که آزمون مولکولی تشخیصی جهت لپتوسپیرا در مایع مفصلی، منفی بود و در ضمن استقرار لپتوسپیرا در مفاصل متعدد همراه با التهاب تا به حال در سگ های بیمار گزارش نشده است، وجود یک عارضه وابسته به سیستم ایمنی محتمل تر به نظر می رسید. پس از تجویز آمپی سلین به مدت 5 روز و به دنبال آن یک دوره دو هفته ای داکسی سایکلین، سگ به سرعت بهبود یافت. 

    نتیجه گیری

    در طب انسانی، این مورد به عنوان آرتریت واکنشی (ReA) در نظر گرفته می شود که به اشتباه در متون دامپزشکی امروزی در مواردی که عفونت های مزمن وجود داشته باشد، به کار گرفته می شود. در انسان ReA به عنوان آرتریت التهابی توصیف می شود که مستقیما در اثر عفونت اثبات شده از طریق کشت بافت مفاصل ایجاد نمی شود، بلکه در اثر عفونت در یک محل دیگر و به دلیل تداخل پیچیده عوامل ضد میکروبی میزبان ایجاد می شود. این گزارش موردی، موردی از لپتوسپیروز سگ که از الگوی IMPA پیروی می کند و با توصیف ReA در طب انسانی منطبق است را برای اولین بار توصیف می کند.

    کلیدواژگان: سگ، زردی، لپتوسپیروز، پلی آرتریت، آرتریت واکنشی
|
  • M. Hong, L. Wei, Y. Wang, Y. Chang, J. Ma, H. Li * Pages 82-83
  • H. Shafiei Bafti, N. Mosleh *, H. Dadras Pages 84-91
    Background

    Newcastle disease (ND) causes devastating economic losses in poultry industry.

    Aims

    This study evaluates the plausible effect of prior or post challenge vaccination with a live commercial vaccine on some pathogenic aspects of velogenic Newcastle disease virus (vNDV) infection in broilers with an emphasis on elucidating type I interferons (IFNs) response trends.

    Methods

    Chicks (n=250) were randomly allocated into 5 equal groups including negative control (NC), positive control (PC) (challenged with vNDV), and treatment (T1-T3) groups: (T1) only received Villegas-Glisson/University of Georgia (VG/GA) strain of NDV vaccine, (T2) vaccinated 24 h prior to vNDV challenge, and (T3) vaccinated 24 h post vNDV challenge. Samples from trachea, cloacal content, and serum were collected at different time points to evaluate virus shedding or IFNs levels.

    Results

    Although clinical signs and lesions were not completely blocked by administration of vaccine prior to or post vNDV inoculation, the disease severity diminished as demonstrated by an increase in bird’s survival rate and median survival days (MSDs). Moreover, prior to or post challenge VG/GA live vaccine administration, modified viral shedding patterns by decreasing the vNDV shedding period especially from the gastrointestinal (GI) system. Strong early type I IFNs response was observed in the trachea and sera of chickens vaccinated prior to or post-infection (pi) as compared to birds that received vaccine or vNDV alone. In trachea, IFN-α response was more pronounced than IFN-β, while both IFNs showed a considerable change in serum.

    Conclusion

    It seems that vaccination after challenge with vNDV can improve bird’s health similar to prior administration and reduces virus shedding which may be due to type I IFNs production.

    Keywords: Broiler, Newcastle disease, Interferons, Vaccination, Virus Shedding
  • A. E. Miranda-Cortés, A. G. Ruiz-García, A. E. Olivera-Ayub, G. Garza-Malacara, J. G. Ruiz-Cervantes, J. A. Toscano-Zapien, I. Hernández-Avalos * Pages 92-96
    Background

    Analgesic and hemodynamic effects of ketamine in subanesthetic doses during surgical anesthesia and postoperative, are due to the action on the N-methyl-D-aspartate receptors (NMDAR).

    Aims

    To evaluate the intraoperative cardiorespiratory effects provided by ketamine compared to lidocaine, both administered epidurally, in bitches submitted to ovariohysterectomy.

    Methods

    Thirty-six dogs of different breeds were used in a randomized, prospective, and blinded clinical trial. Two groups were formed: GKET (ketamine 3 mg/kg, n=18) and GLIDO (lidocaine 4 mg/kg, n=18). Animals were premedicated with acepromazine 0.05 mg/kg intravenous. Anesthesia was induced with propofol 5 mg/kg intravenous. Anesthetic maintenance was performed with isoflurane in 100% oxygen. Every 5 min during surgery, heart rate (HR), respiratory rate (RR), esophageal temperature (°C), oxygen saturation (SPO2), end tidal carbon dioxide (ETCO2) and mean arterial pressure (MAP) were monitored.

    Results

    Cardiorespiratory variables during anesthesia were within normal ranges. Heart rate was significantly higher at 5 (108 ± 12 vs 95 ± 11) and 10 (110 ± 11 vs 97 ± 11) min in GKET compared to GLIDO after the start of surgery (P=0.03 and P=0.01, respectively). Mean arterial pressure was higher in GKET, (100 ± 23, 105 ± 35, and 103 ± 35 mmHg) in comparison with GLIDO (66 ± 7, 74 ± 10, and 67 ± 9 mmHg) at 20, 25 and 30 min (P=0.01, P=0.004, and P=0.002, respectively). Mild hypothermia at 25 (36.5 ± 1.3°C) and 30 (36.5 ± 1.4°C) min in the GKET was recorded.

    Conclusion

    Epidural administration of ketamine provides better hemodynamic stability, compared to the use of epidural lidocaine.

    Keywords: analgesia, dog, epidural, ketamine, lidocaine
  • A. K. Sharma, R. K. Sharma * Pages 97-102
    Background

    The goat is a multi-purpose animal producing meat, milk, hide, fiber and manure, and hence plays a significant role in providing supplementary income and livelihood to the huge number of asset-poor ranchers and landless workers of rural India.

    Aims

    The present study is aimed to investigate the in vitro effects of prostaglandins E2 (PGE2) and F2α (PGF2α) on ovarian granulosa cells of a goat.

    Methods

    The healthy, slightly atretic and atretic antral follicles of goats with diameter ranging from 3-8 mm were cultured with PGE2 and PGF2α (1.0 μg/ml) along with control for 24 h. Histomorphological analysis was done in order to study the prostaglandins induced changes in granulosa cells of all the three categories of follicles. The acridine orange (AO) and methylene blue (MB) staining were used to study the apoptotic index in all the three categories of follicles and the collected data were analyzed by ANOVA with Duncan post Hoc test.

    Results

    Prostaglandins E2 revealed positive while PGF2α showed a negative effect on the rescue of apoptosis in granulosa cells. The PGE2 treated follicles revealed a reduction in the attributes of apoptosis in granulosa cells while PGF2α showed an increased in the apoptotic characteristics.

    Conclusion

    The present study depicted that granulosa cell viability in vitro is dependent on the continuous supply of survival and growth factors and prostaglandin of E series synthesis is a crucial step in the suppression of granulosa cell apoptosis while that of F series induces apoptosis.

    Keywords: Apoptosis, Granulosa cells, prostaglandins, Ovaries
  • M. Dousti, M. Sayyari, A. Esmailnejad * Pages 103-108
    Background

    Maedi-Visna (MV) is a progressive lymphoproliferative viral disease that affects multiple organs of small ruminants, including sheep and goats. The disease occurs primarily in the lung tissue and causes interstitial pneumonia.

    Aims

    The aim of present study was to investigate the prevalence of ovine MV infection in Iranian sheep population through macroscopic, histopathological, serological, and molecular assays, as well as transmission electron microscopy (TEM).

    Methods

    Lung and blood samples of one-hundred female sheep (≤ 2 years old) referred to the Kermanshah slaughterhouse with respiratory symptoms were collected for histopathological and molecular evaluations. Corresponding serum samples were also collected for serological examination.

    Results

    Histopathological study showed the Maedi-like pulmonary lesions in 85% of the affected lungs, which included the interstitial pneumonia, smooth muscle hypertrophy of alveolar septa and around the blood vessels, interstitial lymphoplasmacytic infiltration and lymphofollicular hyperplasia. Specific antibodies against MV virus were detected in 7% of serum samples. Long terminal repeat (LTR) region of MV provirus was amplified in three (3%) DNA samples, extracted from the suspected lungs. Sequencing analysis of polymerase chain reaction (PCR)-positive samples confirmed the presence of MV provirus in the genome. No amplification was observed, neither in the DNA samples extracted from the blood samples of suspected sheep nor the control group. Transmission electron microscopy also confirmed the presence of MV virions inside the cytoplasmic membrane of MV-infected macrophages.

    Conclusion

    Although histopathology can provide a preliminary estimation of Maedi in populations, definitive diagnosis of the disease needs to be approved by more sensitive techniques such as serological examinations and molecular analysis.

    Keywords: Electron microscopy, Maedi-Visna, PCR, Serology, Sheep
  • M. H. Fallah Mehrabadi, A. Ghalyanchilangeroudi *, S. A. Ghafouri, H. Hosseini, M. T. Zabihi Petroudi, A. Modiri Hamadan, H. Rezaee, P. Motamed Chaboki, S. Vatandour, A. Shayeganmehr Pages 109-114
    Background

    Avian influenza (AI) caused by AI virus subtype H9N2 is a prevalent viral disease with enormous economic losses in poultry farms through significant respiratory and gastrointestinal manifestations. The degree of protection obtained from a vaccine strongly depends on the level of antigenic similarity between challenge and vaccine virus.

    Aims

    The study aimed at investigating the possible effects of continuous antigenic changes occurring in circulating Iranian viruses since 1998 on the commercial vaccines outcome by using vaccine seeds from earlier outbreaks for inhibiting viral replication in target organs of broilers challenged with the recent isolate.

    Methods

    Ninety broilers at one day of age were randomly allocated into 5 groups and vaccinated with autogenous or commercial vaccines (A or B). Two remaining groups consisted of challenged without vaccination and intact birds. Quantitative real time-polymerase chain reaction (qRT-PCR) was performed on the trachea and faecal samples of challenged chickens with recent H9N2 virus to determine viral load. Moreover, humoral antibodies titers were evaluated by hemagglutination inhibition (HI) assay.

    Results

    There was no significant difference in H9N2 viral load in the trachea among vaccinated groups on 5 days post challenge (DPC), but on 15 DPC, the autogenous vaccine significantly lowered viral load compared to commercial vaccines (P≤0.05). No significant differences in faecal swab’s viral load was observed between autogenous and commercial vaccine A, and both of them significantly inhibited viral load compared to unvaccinated group (P≤0.05). In addition, the autogenous vaccine elicited the highest HI titer.

    Conclusion

    Inactivated vaccines that use isolates from previous outbreaks are no longer able to induce proper immunity against recent H9N2 viruses. It seems the time to change vaccine strains to more recent isolates that have better antigenic similarity with current circulating H9N2 viruses in the region has come.

    Keywords: Vaccine, H9N2, Iran, Vaccination, Viral load
  • E. I. Nnamonu *, B. O. Mgbenka, E. C. Mbegbu Pages 115-119
    Background

    Research has demonstrated that certain nutrients can reverse infertility.

    Aims

    The present study, “Impact of Omega-3 fatty acids preconception intake on some fertility parameters of female rats and foetuses quality” was conducted to further investigate this subject.

    Methods

    Subjects were thirty-four female and twelve male adult Albino rats, weighing 172-181 g. Initially, 12 male rats were assigned to treatment groups 1, 2, 3, and 4, and 24 females were assigned to treatment groups 5, 6, 7, and 8. The treatment protocol was administered orally as follow: groups 1 and 5 (controls), 0.3 ml distilled water (as placebo); groups 2 and 6, 250 mg/kg Omega-3 fatty acids (O3FA); groups 3 and 7, 25 mg/kg cyclophosphamide (CPP, negative control); and groups 4 and 8, 25 mg/kg CPP + 250 mg/kg of O3FA for 28 days. Thereafter, they were cohabitated (1:2 male to female ratio) into mating groups 1 to 7 until mating was confirmed. Ten pregnant rats (5 of which were administered 500 mg/kg O3FA on days 15 and 16 of gestation) were used for abortifacient effect experiment.

    Results

    Number of implantation sites (IM), implantation index (IMI), percentage of pregnant females (PPF), life foetal number, foetal weight, foetal crown-rump length (FCRL), corpora luteal number (CLN) and fertility index (FI) in O3FA-treated female rats and their foetuses significantly increased (P<0.05) compared with negative control. No noticeable abortifacient effect occurred.

    Conclusion

    Preconception intake of O3FA may have impacted female fertility positively.

    Keywords: Abortifacient, conception, early-development, Female rat, omega-3 fatty acids
  • R. Asadpour *, A. Farhadi, R. Jafari Jozani, A. Hajibemani, M. Tolouei Kaleibar Pages 120-125
    Background

    Peripheral blood mononuclear cells (PBMCs), commonly referred to as lymphocytes and monocytes, representing cells of the innate and adaptive immune systems.

    Aims

    To find out whether changes in PBMCs’ mRNA expression of pattern recognition receptors (PRRs) are associated with puerperal metritis in Holstein cows.

    Methods

    ‏ Peripheral blood mononuclear cells were collected from 20 cows with puerperal metritis and 20 cows without metritis at 10 days postpartum. Expression of toll-like receptors 2 and 4 (TLR2 and TLR4), and cluster of differentiation 14 (CD14) genes were assessed in PBMCs using a quantitative real time-polymerase chain reaction (qRT-PCR) technique. The data was normalized to glyceraldehyde-3-phosphate dehydrogenase (GAPDH) as a reference gene, and 2-∆∆Ct methodology was used for relative quantification.

    Results

    The results of the present study demonstrated that the expression of TLR4 (P=0.04) and CD14 (P=0.008) was significantly greater in cows with puerperal metritis compared to the control group. However, the expression of TLR2 (P=0.06) was not significantly different between cows with puerperal metritis and healthy cows.

    Conclusion

    This study suggests that puerperal metritis significantly increases the expression of TLR4 and CD14 genes in the PBMCs which contributes to the proper stimulation of inflammation and uterine clearance of bacteria soon after calving.

    Keywords: Cattle, CD14, Metritis, Toll-like receptors
  • M. S. Aktaş *, Ö. Aydın Pages 126-129
    Background

    Toxoplasmosis causes economic losses due to abortion, neonatal death and reproductive diseases in infected sheep. Erzurum is one of the most important cities in Turkey where sheep farming is done.

    Aims

    The aim of this study was to evaluate seroprevalence of Toxoplasma gondii and related risk factors in sheep brought to the slaughterhouse in Erzurum province of Eastern Anatolia region, Turkey.

    Methods

    Nine-hundred and sixty sheep brought to slaughterhouse from Erzurum center and districts were used in this study. The data on age, breed, abortion history of sheep and whether or not they had contact with cats were recorded. The presence of T. gondii antibodies was determined by enzyme-linked immunosorbent assay (ELISA) kit in blood samples taken from sheep just before slaughter.

    Results

    According to the study results, 44 (4.58%) of 960 sheep were found to be seropositive. Seroprevalence was found to be highest in the ≥2<3 age group with 5.29% (P>0.05), and it was more common in Akkaraman breed compared to Morkaraman breed (P<0.01). It was determined that 43 (97.73%) of the 44 seropositive sheep had contact with cats (P<0.01) and 12 of them (27.27%) had abort history.

    Conclusion

    The study results identify the presence of T. gondii in the sheep from Erzurum province of Eastern Anatolia region, Turkey.

    Keywords: Risk Factors, Seroprevalence, Sheep, Toxoplasma gondii
  • Sh. Rafatpanah, M. Rad, A. R. Movassaghi, J. Khoshnegah * Pages 130-135
    Background

    Staphylococci are the most common cause of pyoderma in dogs.

    Aims

    The purpose of the present study was to investigate clinical, bacteriological and histopathological aspects of bacterial skin infections in a population of Iranian domestic dogs with first-time pyoderma.

    Methods

    The study animals were 61 clinical cases of Iranian domestic dogs with first-time pyoderma. The diagnosis of pyoderma was based on the history, the presence of variable gross cutaneous lesions, positive findings on microscopic examination of surface cytology and histopathological findings.

    Results

    Detection of pyoderma amongst adult dogs was significantly higher than puppies (P=0.001). Large breed dogs were presented more frequently for pyoderma in comparison to small breeds (P=0.002). Bacterial species were recovered from 43 of the 61 (70.49%) studied animals. No isolates were recovered from 18 studied dogs. The most frequently recovered bacterial genus was Staphylococcus (32/43 isolates, 74.41%) including: S. epidermidis (22/43 isolates, 51.16%), S. aureus (7/43 isolates, 16.27%), and S. pseudintermedius (3/43 isolates, 6.97%). Staphylococci species resistance was most commonly seen against amoxicillin (94.11%), penicillin (83.35%), and ampicillin (76.47%). Resistant to cephalexin and cefoxitin was 5.88% and 2.94%, respectively. A total of 27 of the staphylococci isolated (84.37%) were resistant to at least one antimicrobial agent and 19 isolates (59.37%) were resistant to three or more antimicrobial drugs.

    Conclusion

    A better understanding of this microbial population is critical for clarification of the pathophysiology of bacterial skin diseases.

    Keywords: dog, pyoderma, Staphylococcus aureus, Staphylococcus epidermidis, Staphylococcus pseudintermedius
  • P. Slathia, D. Narang *, M. Chandra, A. Sharma, A. Narang Pages 136-140
    Background

    Bovine tuberculosis (bTB) is a chronic disease of cattle with high economic importance in livestock farming caused by Mycobacterium bovis and bears a zoonotic potential. There are some non-tuberculous mycobacteria (NTM) which cause disease similar to bTB and interfere with diagnosis of bTB. Non-tuberculous mycobacteria are saprophytic in nature but some of them may cause pulmonary infections, mastitis, lesions in respiratory tract and lymph nodes of cattle, due to which they are being recognized worldwide and interfere with the diagnosis of bTB.

    Aims

    The aim of the study was to detect NTM species from cattle and buffaloes with respiratory distress using biochemical test and polymerase chain reaction-restriction fragment length polymorphism (PCR-RFLP) analysis (PRA).

    Methods

    A total of 50 trans-tracheal washes were collected from cattle (n=41) and buffaloes (n=9) with respiratory distress. The samples were inoculated on Middlebrook 7H10 media after proper decontamination with 4% NaOH. The isolate obtained was identified by biochemical testing. Extracted DNA from samples and isolate was subjected to PRA which involved hsp65 gene amplification (439 bp) and RFLP analysis of amplified product.

    Results

    Out of 50 trans-tracheal washes only one isolate of Mycobacterium kansasii (n=1) (2%) was obtained which was confirmed by biochemical testing and PRA. Mycobacterium kansasii (n=4) (8%), Mycobacterium intracellulare (n=1) (2%), and Mycobacterium vaccae (n=1) (2%) were identified by PRA.

    Conclusion

    The study emphasizes the importance of NTM in animals. Polymerase chain reaction-restriction fragment length polymorphism analysis is a more reliable and rapid method for identification of NTM than conventional methods.

    Keywords: Hsp65, Identification, Non-tuberculous mycobacteria, Polymerase chain reaction, restriction fragment length polymorphism
  • C. S. Ukwueze *, C. I. Nwosuh, E. F. Obishakin, B. M. Anene, R. C. Ezeokonkwo, O. A. Owoludun, N. C. Chima, P. D. Luka Pages 141-145
    Background

    Genetic analysis of canine parvovirus type 2 (CPV-2) variants circulating in South Eastern Nigeria was investigated. The original strain of CPV-2 emerged in 1978, mutated later to CPV-2a and has continued to be evolved.

    Aims

    To genetically characterize CPV-2 strains detected in dogs in South Eastern Nigeria and to phylogenetically group the viruses with existing sequencing data.

    Methods

    A total number of 82 rectal swabs were collected and stored in virus transport medium (VTM) from suspected cases of CPV-2 within the study area and were tested with polymerase chain reaction (PCR).

    Results

    Seventy-nine samples (96.3%) were positive for CPV-2 and sequence analysis of partial VP2 gene of 20 amplicons revealed circulation of CPV-2a (n=4) and CPV-2c (n=16) in the region. The obtained strains clustered together. However, the group was further divided into two clear clusters comprising of 2a and 2c strains. The vaccine strain and the CPV-2 reference strains from USA formed a monophyletic cluster.

    Conclusion

    Canine parvovirus types 2a and 2c are co-circulating in South Eastern region of Nigeria and therefore, there is an urgent need for an improved vaccine to cover for the emerging strain (CPV-2c) in Nigeria.

    Keywords: Amino acids, Canine parvovirus-2c, Nigeria, Polymerase chain reaction, Sequence analysis
  • T. Furlanello *, I. Reale Pages 146-149
    Background

    Leptospirosis is a zoonotic bacterial infection that is common worldwide, with a wide spectrum of clinical signs. It commonly infects the kidneys and the liver but can damage a number of organ systems.

    Case description

    An 18-month-old boxer dog was referred because of reluctance to walk and sickness. Findings/treatment and outcome: His clinical presentation, including swollen and inflamed joints fulfilled the requirements for a diagnosis of immune-mediated polyarthritis (IMPA). Shortly after, unexpected icterus developed and laboratory signs of hepatic and renal failure were observed. A diagnosis of leptospirosis was reached after observing typical clinical signs, along with a positive microagglutination test. Since the diagnostic molecular test for Leptospira from joint fluids came back negative and also the localization of Leptospira in multiple joints in association with inflammation has never been described in canine patients, an immune-mediated complication seemed most likely. The dog quickly recovered after the administration of ampicillin for 5 days, followed by a two week course of doxycicline.

    Conclusion

    In human medicine, this case would be considered as a reactive arthritis (ReA), which is mistakenly cited in the current veterinary literature for cases associated with chronic infections. In humans, ReA is described as inflammatory arthritis not directly caused by culture-proven infection of joint tissue but by infection at another site due to a complex interplay of host antimicrobial factors. This case presentation reports for the very first time, a case of canine leptospirosis mimicking an IMPA and fitting the description of ReA in human medicine.

    Keywords: dog, icterus, Leptospirosis, polyarthritis, reactive arthritis