فهرست مطالب

  • سال دهم شماره 2 (پیاپی 18، پاییز و زمستان 1396)
  • تاریخ انتشار: 1399/05/13
  • تعداد عناوین: 6
|
  • آمنه بحرینی، رزیتا فتحی* صفحات 1-12
    مقدمه و هدف

    پروتیین-1 مسیر سیگنالینگ القا شونده توسط Wnt (WISP1) از خانواده پروتیین های سیگنالی درون سلولی CCN، آدپیوکین جدیدی است که چاقی را به التهاب و مقاومت به انسولین مرتبط می کند. لذا هدف از پژوهش حاضر، مقایسه تاثیر تمرینات تناوبی و تداومی بر سطوح WISP1،  فاکتور نکروز دهنده تومور-آلفا (TNF-α) و مقاومت به انسولین در دختران چاق/اضافه وزن بود.

    روش شناسی

    مطالعه حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون-پس آزمون بود که 32 دختر چاق/اضافه وزن با دامنه سنی 11-9 سال و با شاخص توده بدنی 92/2±40/25 کیلوگرم برمترمربع در آن شرکت نموده و به طور تصادفی در سه گروه تناوبی (12نفر)، تداومی (11نفر) و کنترل (9نفر) قرار گرفتند. تمرینات تداومی و تناوبی به مدت هشت هفته و  سه روز در هفته (30 دقیقه پیاده روی با شدت 75-60 و 85-70 درصد ضربان قلب بیشینه به ترتیب در گروه تداومی و تناوبی) انجام شد. شاخص های WISP1، TNF-α و مقاومت به انسولین (HOMA2) در 72 ساعت قبل از شروع تمرینات و 72 ساعت پس از آخرین جلسه تمرینی مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس عاملی با اندازه گیری مکرر، با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 21 در سطح 05/0>P تجزیه وتحلیل گردید.

    یافته ها

    پس از هشت هفته، سطوح WISP1 در گروه کنترل افزایش معنی داری یافت (001/0p=) اما درگروه تناوبی نیز روندی افزایشی و گروه تداومی روندی کاهشی نشان داد که ازنظر آماری معنی دار نبود (به ترتیب 095/0=p و 400/0=p). در هیچ یک از گروه ها، تغییر معنی داری در سطوح TNF-α یافت نشد (05/0<p). در گروه کنترل، شاخص HOMA2 افزایش معنی داری یافت (016/0p=) و روند کاهشی آن در گروه تمرین تداومی نسبت به گروه کنترل معنی دار بود (046/0p=). شاخص توده بدنی، نسبت دور کمر به قد و درصد چربی در هر دو گروه تمرینی بهبود یافت (05/0>p).

    بحث و نتیجه گیری

    اگرچه هر دو تمرینات تناوبی و تداومی توانستند موجب بهبود ترکیب بدن دختران چاق/اضافه وزن گردند، اما تنها تمرینات تداومی توانست روند افزایشی سطوح WISP1 و HOMA2 را معکوس نماید. تمرینات تداومی احتمالا می تواند به عنوان یکی از راهبردهای موثر در بهبود حساسیت به انسولین در کودکان چاق موردتوجه قرار گیرد.

    کلیدواژگان: تمرینات ورزشی، چاقی، فاکتور نکروز دهنده تومور-آلفا، پروتئین های سیگنالی درون سلولی CCN
  • مهرداد فتحی*، بهنام روزبه، مهدی سیفی رضوانی صفحات 13-22
    سابقه و هدف

    هدف از این پژوهش، مقایسه حداکثر اکسیداسیون چربی و شدتی از فعالیت ورزشی که حداکثر اکسیداسیون چربی در آن رخ می دهد (Fatmax)، بین مردان سالمند فعال و غیرفعال بود.  

    مواد و روش ها

    10 مرد سالمند سالم که فعالیت ورزشی منظم داشتند (حداقل 10 سال گذشته، حداکثر اکسیژن مصرفی 5/4±6/44 میلی لیتر بر کیلوگرم در دقیقه) و 10 مرد سالمند سالم که فعالیت ورزشی منظم نداشتند (حداقل 10 سال گذشته، حداکثر اکسیژن مصرفی 2/3±9/30 میلی لیتر بر کیلوگرم در دقیقه)، به عنوان آزمودنی این تحقیق انتخاب شدند. سپس آزمودنی ها ساعت هشت تا 10صبح در حالت ناشتا، آزمون فعالیت ورزشی فزاینده شامل؛ فعالیت با مراحل سه دقیقه ای را روی نوارگردان تا مرحله خستگی انجام دادند. مقدار حداکثر اکسیداسیون چربی و Fatmax از طریق کالری سنجی غیرمستقیم با استفاده از دستگاه تجزیه و تحلیل گازهای تنفسی و با کمک معادلات عنصرسنجی محاسبه شد. به منظور مقایسه متغیرها، آزمون آماری تی مستقل در سطح 0.05>p، استفاده شد.

    یافته ها

    میزان اکسیداسیون چربی در دامنه ای از شدت ها، حداکثر اکسیداسیون چربی و Fatmax در افراد سالمند فعال به طور معنی داری بیشتر از غیرفعال، بود (0.05>p). اما، میزان اکسیداسیون کربوهیدرات در دامنه ای از شدت ها به طور معنی داری در افراد سالمند فعال نسبت به غیرفعال، کمتر بود (0.05>p).

    نتیجه گیری

    به طور کلی، مشخص شد که وضعیت آمادگی جسمانی بهتر در افراد سالمند فعال، با میزان اکسیداسیون چربی بیشتر و اکسیداسیون کربوهیدرات کمتر، همراه است. بعلاوه در افراد سالمند میزان حداکثر اکسیداسیون چربی و Fatmax  کاهش می یابد، اما با تمرین ورزشی منظم می توان تا حدی از این کاهش جلوگیری کرد.

    کلیدواژگان: حداکثر اکسیداسیون چربی، Fatmax، وضعیت آمادگی جسمانی، مردان سالمند
  • محمود حصار کوشکی، اعظم ملانوروزی* صفحات 23-32
    مقدمه و هدف

    اشتها از موارد تاثیرگذار بر همیوستاز انرژی است که تنظیم آن نقش مهمی در کنترل تعادل انرژی بازی می کند. هدف این پژوهش بررسی تاثیر تمرین ورزشی با شدت متوسط بر میزان اشتها و مقادیر گرلین آسیل دار و لپتین در زنان چاق تمرین نکرده بود.

    روش شناسی

    روش انجام تحقیق به صورت نیمه تجربی بود. 25 آزمودنی به صورت تصادفی در دو گروه شدت متوسط (15 نفر) و گروه کنترل (10 نفر) قرار گرفتند. آزمودنی ها برنامه تمرینات دویدن را سه جلسه در هفته به مدت شش هفته و با شدت 76-64 درصد حداکثر ضربان قلب انجام دادند. دو مرحله خون گیری در حالت ناشتا انجام شد و پرسش نامه ی اشتها تکمیل گردید. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون آنالیز واریانس اندازه های تکراری نوع دو استفاده شد.

    یافته ها

    درصد چربی (53/0=P) و وزن بدن (48/0=P) پس از تمرینات ورزشی تغییر معناداری نداشت، ولی توان هوازی پس از تمرینات ورزشی افزایش معناداری داشت (03/0=P). تمرینات ورزشی با شدت متوسط بر مقادیر لپتین (93/0=P) و گرلین آسیل دار پلاسما (86/0=P) اثر معناداری نداشت. به علاوه، تفاوت معناداری در احساس اشتها (76/0=P) و کالری دریافتی روزانه (58/0=P) بین دو گروه وجود نداشت.

    بحث و نتیجه گیری

    عدم ایجاد تعادل منفی چشمگیر انرژی طی پروتکل پژوهش و در نتیجه عدم کاهش وزن قابل ملاحظه، سبب شده پاسخ های جبرانی اشتها ایجاد نشود. به نظر می رسد برای تغییر اشتها و هورمون های مرتبط، مدت تمرین ورزشی باید بیشتر باشد تا تعادل منفی ایجاد شود.

    کلیدواژگان: تمرین ورزشی با شدت متوسط، اشتها، وزن بدن
  • سیده فاطمه حسینی نژاد، روح الله رنجبر*، سعید شاکریان صفحات 33-40
    مقدمه و هدف

    تحقیقات نشان داده اند که زمان روز در جذب کافیین یک متغیر مداخله گر است که باید هنگام مطالعه اثر نیروزایی کافیین در نظر گرفته شود. بنابراین هدف از پژوهش حاضر ارزیابی مقایسه رکورد شنای سرعت و استقامت دختران شناگر در صبح و عصر متعا قب مصرف کا فیین بود.

    روش شناسی

     بدین منظور 14 دختر شناگر (سن 4± 6/24 سال، شاخص توده بدنی 73/0± 1/23) به صورت داوطلبانه در تحقیق شرکت کردند. طرح تحقیق به شکل متقاطع و به گونه ای طراحی شد که آزمودنی ها 8 مرتبه بافاصله 5 روز از یکدیگر در یکی از دو حالت کا فیین (6 mg/kg) و دارونما (6 mg/kg) قرار گرفتند. درهرجلسه رکورد شنای 50 متر و 400 مترکرال سینه در دو نوبت صبح و عصر (8 صبح و 6 عصر) یک ساعت پس از مصرف کافیین یا دارونما اندازه گیری شد.

    یافته ها

    نتایج پژوهش نشان داد بین نتایج عملکرد شنای 50 متر (شنای سرعت) در نوبت صبح و عصر و 400 متر (شنای استقامت) در نوبت صبح و عصر تفاوت معنی داری مشاهده شد (05/0>P) همچنین مصرف مکمل کافیین در مقایسه با دارونما در نوبت صبح بر عملکرد شنای 50 متر و 400 مترکرال سینه تاثیر معنی داری داشت (05/0>P) درحالی که در نوبت عصر تفاوت معنی دار نبود (05/0<P).

    بحث و نتیجه گیری

    می توان نتیجه گرفت مصرف 6 میلی گرم کافیین به ازا هر کیلوگرم وزن بدن در نوبت صبح در مقایسه با نوبت عصر می تواند بر رکورد شنای سرعت و استقامت اثر بسزایی داشته باشد که نشان دهنده تاثیر زمان مصرف کافیین بر عملکرد ورزشی است.

    کلیدواژگان: رکورد شنا، مکمل کافئین، سرعت، استقامت
  • حمید آقاعلی نژاد*، الهام شهاب پور صفحات 41-53
    مقدمه و هدف

    پویایی اکسیژن پس از تمرین به عنوان شاخص مهم آمادگی و سلامت قلب و عروق محسوب می شود. هدف از این تحقیق، مقایسه پویایی اکسیژن دوره ریکاوری پس از دو فعالیت بیشینه  پیوسته و اینتروال در بازیکنان بسکتبال زن است.

    روش شناسی

    در این پژوهش 7 بازیکن بسکتبال زن انتخاب و در 3 جلسه جداگانه با فاصله 48 ساعت در این آزمون شرکت کردند. جلسه اول شامل پروتکل ورزش فزاینده جهت تعیین حداکثر اکسیژن مصرفی و جلسه دوم شامل پروتکل فعالیت بیشینه پیوسته بالک و ویر (1959) تا سرحد واماندگی و جلسه سوم شامل پروتکل فعالیت بیشینه اینتروال با وهله های 1 دقیقه دویدن روی نوارگردان با شدت 120 درصد  Vvo2 max و 2 دقیقه استراحت تا رسیدن به سرحد واماندگی اجرا شد. به منظور ارزیابی متغیرهای پژوهش، تغییرات گازهای تنفسی در تمام طول مدت فعالیت و 10 دقیقه از دوره ریکاوری ثبت گردید.

    یافته ها

    تجزیه و تحلیل داده های تحقیق با استفاده آزمون t همبسته در سطح0/05< P انجام گرفت. یافته های پژوهش حاضر نشان داد پس از دو فعالیت بیشینه پیوسته و اینتروال در نصف زمان ریکاوری اکسیژن (0/330= P) و نصف زمان ریکاوری نبض اکسیژن (0/821= P) و کل اکسیژن مصرفی دوره ریکاوری (0/760= P) تفاوت معناداری مشاهده نشد.

    بحث و نتیجه گیری

    با توجه به تحلیل داده ها مشخص می شود که روند تغییرات اکسیژن مصرفی در دوره ی ریکاوری پس از این دو نوع فعالیت ورزشی مشابه می باشد.

    کلیدواژگان: پویایی اکسیژن ریکاوری، نصف زمان ریکاوری اکسیژن، نصف زمان ریکاوری نبض اکسیژن، کل اکسیژن مصرفی ریکاوری، فعالیت بیشینه پیوسته، فعالیت بیشینه اینتروال
  • ندا خالدی*، مهشید عقیلی، حمید رجبی، حسین عسکری صفحات 54-62
    زمینه و هدف

     دیابت ملیتوس ناهنجاری متابولیکی است که همراه با نوروپاتی، عوارض کلیوی، بیماری قلبی و عروق محیطی، تصلب شرایین، فشارخون بالا و التهاب سیستمی است. امروزه استفاده از تمرین های تناوبی شدید و مقاومتی فزاینده برای درمان بیماری های متابولیکی مانند دیابت که تحمل قند و انسولین خون نقش بسزایی در کاهش عوارض آن دارد، در بین مردم رواج یافته است، لذا هدف از پژوهش  حاضر بررسی تاثیر یک دوره تمرین تناوبی شدید و مقاومتی فزاینده بر میزان تغییرات بیان ژن تمایز میلویید 88 و سطوح سرمی  TNF-α بود.

     مواد و روش ها

     72 سر رت 6 هفته ای با میانگین وزنی 150 گرم بصورت تصادفی به شش گروه 12 تایی : گروه کنترل (C)، گروه دیابت (D)، گروه دیابت-تمرین تناوبی شدید (DIT)، گروه تمرین تناوبی شدید (HIIT)، گروه دیابت- تمرین مقاومتی فزاینده (DRT) و گروه تمرین مقاومتی فزاینده (RT) تقسیم شدند. 6 هفته تمرین تناوبی شدید و مقاومتی فزاینده 3 روز در هفته  انجام شد. بیان ژن با تکنیک Real-Time PCR و محاسبه تغییرات با استفاده از روش CTΔΔ- 2 صورت گرفت. سطوح سرمی TNF-α نیز به روش الایزا اندازه گیری شد. داده ها با استفاده از آزمون فیشر و مانوا درسطح معناداری (01/0≤p) تجزیه و تحلیل شدند.

    یافته ها و نتیجه گیری

    یافته های پژوهش ، افزایش معنادار بر میزان تغییرات هر دو فاکتور مورد سنجش بیان ژن تمایز میلویید 88 و سطوح سرمی TNF-αرا نشان داد. درنتیجه، تمرین تناوبی شدید و مقاومتی فزاینده ازطریق فعال کردن مسیر و سازوکارهای سلولی مولکولی موجب کاهش اثرات منفی ناشی از بیماری آسیب عضله قلب دیابتی میشود.

    کلیدواژگان: تمرین تناوبی شدید، myd88، بافت قلب، دیابت، تمزین مقاومتی فزاینده، TNF-a
|
  • Amaneh Bahreini, Rozita Fathi* Pages 1-12
    Intruduction

    Wnt1-inducible signaling pathway protein 1 (WISP1), a member of the CCN family of intercellular signaling proteins, is a new adipokine that links obesity to inflammation and insulin-resistance. Therefore, the purpose of this study was to compare the effects of interval and continuous training on levels of WISP1, tumor necrosis factor-α (TNF-α) and insulin resistance in obese/overweight girls.

    Methods

    This quasi-experimental study was a pretest-posttest design. Thirty-two overweight/obese girls aged 9-11 years-old, BMI 25.40±2.92 kg/m2 were randomly assigned to three groups of interval (n=12), continuous (n=11) and control (n=9). Continuous and interval training were performed for eight weeks and three days per week (30-min walk in the continuous and interval groups with 60-75%HRmax and 70-85%HRmax, respectively). Levels of WISP1, TNF-α, and insulin-resistance (HOMA2) were measured at 72 hours the pre-test and after the last training session. Data were analyzed using factorial repeated measures of analysis of variance using SPSS version 21 at p<0.05.

    Results

    After eight weeks, WISP1 levels increased significantly in the control-group (p= 0.001), however, the increase and decrease observed in the interval and continuous group respectively were not statistically significant (p=0.095, p=0.400 respectively). There were no significant changes in TNF-α levels in any of the groups (p> 0.05). In the control-group, the HOMA2 index significantly increased (p=0.016) and it decreases in the continuous training-group, which was significant in comparison to the control-group (p= 0.046). BMI, waist to height ratio and fat percentage were improved in both training groups (p<0.05).

    Conclusion

    Although both interval and continuous training improved the body composition of overweight/obese girls, only continuous training could reverse the increasing trend of WISP1 and HOMA2 levels. The continuous training can probably be considered as one of the effective strategies for improving insulin sensitivity in obese children.

    Keywords: Exercise, Obesity, Tumor Necrosis Factor-alpha, CCN Intercellular Signaling Proteins
  • Mehrdad Fathei*, Behnam Roozbeh, Mahdi Seyfi Rezvani Pages 13-22
    Background & Purpose

    The aim of this study was to compare of maximal fat oxidation and the exercise intensity that elicit maximal fat oxidation (Fatmax) between active and inactive elderly men.

    Methodology

    10 healthy elderly men that had regular exercise (at least 10 past years, ,VO2max 44.6±4.5 ml.kg.min) and 10 healthy elderly men that hadn’t any regular exercise (at least 10 past years, VO2max 30.9±3.2 ml.kg.min), were selected as the subjects of this study. Then, the participants performed an incremental exercise test at 8 to 10 am in the fasting state, including: activity with 3 minutes stages on treadmill to exhaustion. The amount of maximal fat oxidation and Fatmax were measured through indirect calorimetry method using the gas analysis system with aim of stoichiometric equation. To compare the variables, independent t test (p>0.05) was used.

    Results

    Fat oxidation rate in range of intensities, maximal fat oxidation and Fatmax in active elderly men was significantly higher than inactive elderly men (p<0/05). but, Carbohydrate oxidation rate in range of intensities were significantly lower in the active compared to inactive elderly (p<0/05).

    Conclusion

    In general, it was found that better state of fitness in active elderly associated with more fat oxidation and less carbohydrate oxidation in range of intensities. Moreover the amount of maximal fat oxidation and Fatmax decrease in elderly, but This decrease can partly be prevented with regular exercise.

    Keywords: Maximal fat oxidation, Fatmax, State of fitness, Elderly men
  • Mahmoud Hesar Koshki, Azam Mollanovruzi* Pages 23-32
    Introduction

    Appetite affected energy homeostasis, it play an important role in control and regulation of energy balance. The purpose of this study was to investigate the effect of moderate intensity exercise training on appetite, acylated ghrelin and leptin levels in obese and untrained women.

    Methods

    The research method was semi-experimental. The sample group was made of 25 subjects randomly assigned into two groups: high moderate exercise (15 subjects) and control (10 subjects). The blood sample test was taken in two stages of rest and before breakfast and an appetite questionnaire was completed. Running exercise program including three sessions a week for six weeks with 64-76% of maximum heart rate. 2-way ANOVA with repeated measures was used to analysis the data.

    Results

    The results showed that fat percentage (P=0.53) and body weight (P=0.48) after exercise did not change significantly, but maximum oxygen consumption was significantly increased after exercise (P=0.03). Moderate intensity exercise did not have a significant effect on leptin (P=0.93) and plasma acylated ghrelin (P=0.86). Besides, there was not a significant difference in appetite (P=0.76) and daily calorie intake (P=0.58) between two groups.

    Conclusion

    The lack of significant negative energy balance in the research protocol, resulting in no significant weight loss, did not create compensatory responses of appetite. It seems that the duration of exercise should be increased to change the appetite and related hormones, in order to create a negative balance.

    Keywords: Moderate intensity exercise, Appetite, Body weight
  • Seyedeh Fatemeh Hosseininejad, Rouhollah Ranjbar*, Saeed Shakeryan Pages 33-40
    Introduction

    Research has shown that the time of day to absorb caffeine is an intervention variable which should be considered when evaluating caffeine ergogenic. The purpose of this study is to comprise sprint and endurance swimming records on female swimmers in the morning and evening following consumption of caffeine.

    Material and Methods

    Fourteen female swimmers (age 24.6 ± 4 years, BMI 23.10 ± 0.73 kg/m2) participated as volunteers in the Study. The study design was crossover and subjects were examined 8 times in 5-day intervals placed in either caffeine (6 mg/kg) or placebo (6 mg/kg). Swimming records for 50m and 400m free style were measured one hour after consumption of caffeine or placebo during morning and afternoon (8 am and 6pm).

    Results

    Results indicated that there was a significant difference between the results of swimming performance of 50 m (speeding) at morning and afternoon and 400 m (endurance swimming) in the morning and evening hours (P<0.05). Caffeine supplement consumption has significant influence on the 50m and 400m free style during the mornings (P<0.05) whereas it was negligible during evenings (P>0.05).

    Conclusion

    Therefore it can be concluded that consumption of 6 mg/kg of caffeine during the morning can result in a significant increase in the sprint and endurance swimming records that suggesting consumption time of caffeine influence on performance independent of caffeine dose.

    Keywords: Caffeine supplementatio, Swimming record, Sprint, Endurance
  • Hamid Agha Ali Nejad*, Elham Shahabpoor Pages 41-53
    Introduction

    The dynamics of oxygen after exercise is considered as an important indicator of fitness and cardiovascular health. The objective of this study was to compare the dynamics of oxygen consumption in the recovery period after two maximum exercise continuous and interval in female basketball players.

    Methods

    In this study,7 women basketball players were selected  and in three separate sessions with an interval of 48 hours participated in this test. The first session consist of incremental exercise protocol to determine maximal oxygen uptake and the second session consist of continuous maximum exercise protocol Balk and Weir (1959) to the point of exhaustion and the third session consist of interval maximum exercise protocol with phases 1-minute of running on a treadmill with an intensity of 120% Vvo2 max and 2-minute rest, up to the point of exhaustion was carried out.In order to assess the variables, changes in respiratory gases during the entire duration of activity and 10-minute recovery period was recorded.

    Results

    Data analysis using paired t test at p<0/05 was performed. The findings of this study showed that after two continuous and interval maximum exercise in  Half- time recovery of vo2 (p=0/330) and Half- time recovery of oxygen pulse (p=0/821) and Total oxygen consumption during recovery (p=0/760) was not significant.

    Conclusions

    According to analysis of the data showed that the trend of oxygen consumption during recovery after these two types of exercise is the same.

    Keywords: dynamics of recovery oxygen, Half- time recovery of vo2, Half- time recovery of oxygen pulse, Total oxygen consumption during recovery, continuous maximum exercise, Interval maximum exercise
  • Neda Khaledi*, Mahshid Aghili, Hamid Rajabi, Hossein Askari Pages 54-62
    Background

    Diabetes mellitus is a metabolic abnormality associated with neuropathy, kidney complications, coronary artery disease and peripheral arteries, arteriosclerosis, hypertension and systemic inflammation. The use of high intensity interval training and progressive resistance training  to treat metabolic disorders such as diabetes which blood  glucose and insulin tolerance
    has an important role in reducing its side effects, is common among people. the aim of this study was to investigate the effect of high intensity interval training and progressive  resistance training on differentiation of myeloid 88 gene expression and serum levels of TNF-α.

    Materials and Methods

    72 Rats (6 weeks old) weighing 150 g were randomly divided into six groups of 12 consist of: Control group(C), Diabetes group (D), Diabetes –High Intensity Interval Training (DIT) and High intensity Interval Training (HIIT), Diabetes –progressive resistance training(DRT), resistance training(RT)  groups. Six weeks of High Intensity Interval and progressive resistance training were done 3 days a week. Gene expression was performed using the Real-Time PCR technique and the calculation of the changes using the 2-ΔΔCT method. Serum levels of TNF-α were measured by ELISA method. The data were analyzed by Fisher and M-ANOVA tests at a significant level of p≤0/01.

    Results and Conclusion

    The findings of the present study showed a significant increase in both factors of myeloid 88 gene expression and serum levels of TNF-α. As a result, High Intensity Interval training and progressive resistance training reduced the negative effects of diabetic cardiomyopathy by activating the pathway and different molecular cell mechanisms dramatically

    Keywords: : Diabetes, progressive resistance training, High Intensity Interval Training, TNF-a, MYD88