فهرست مطالب

متن پژوهی ادبی - پیاپی 83 (بهار 1399)
  • پیاپی 83 (بهار 1399)
  • تاریخ انتشار: 1399/06/05
  • تعداد عناوین: 12
|
  • مریم حسینی* صفحات 7-38
    پرسش مقاله حاضر چونی و چگونگی افزوده‌های هنرمندانه نظامی (535- 612ه.ق) در روایت تاریخی داستان بهرام گور و نقل آن در منظومه هفت پیکر است. منظومه هفت پیکر یکی از بدیع‌ترین روایت‌های داستانی ادب فارسی است و از گذشته تا امروز مورد توجه خوانندگان بوده ‌است. پیرنگ اصلی داستان بر روایتی تاریخی بنا شده که ماخذ آن کتاب‌هایی چون تاریخ طبری و تاریخ بلعمی، اخبارالطوال دینوری، سیاست‌نامه خواجه نظام‌الملک، تاریخ یعقوبی، کتاب البدء و التاریخ مطهر بن طاهر مقدسی، تاریخ ثعالبی و تاریخ ابن‌اثیر است و نظامی داستانسرا با ترفندهایی، ساخت و سیاق روایت‌ها را دگرگون می‌کند و با کاهش و یا افزایش‌هایی، روایتی نو و هنری می‌آفریند. نتایج مقایسه تطبیقی روایت نظامی با کتاب‌های تاریخی، نشانگر آن است که شاعر گنجه با احاطه بر دانش‌های گونه‌گونی چون ستاره‌شناسی، کیمیاگری، اسطوره‌شناسی و آشنایی با آیین‌های مهری و زرتشتی، بخش‌هایی نمادین و سمبولیک به داستان افزوده و فضایی اسطوره‌ای و ادبی برای آن خلق کرده ‌است. ازجمله ابداعات شاعر، افزودن بخش‌هایی چون دیدار با تصویر هفت شاهزاده زیبا در کاخ خورنق است که استفاده مبتکرانه از عدد هفت را تداعی می‌کند. مبارزه با اژدها و کشتن او در زمره بخش‌های کهن‌نمونه‌ای داستان است. همچنین اقدام بهرام که تعقیب گوری تا غار است و فرو رفتن در غار و بیرون نیامدن وی، از جمله بخش‌هایی است که نظامی برای تاثیرگذاری بیشتر و جلوه روحانی بخشیدن به شخصیت بهرام ابداع کرده ‌است.
    کلیدواژگان: نظامی، هفت‌پیکر، تاریخ‌نگاری، داستان‌سرایی
  • عباسعلی وفایی، مرضیه آتشی پور* صفحات 39-70

    مروری کلی بر ادبیات داستانی بعد از انقلاب اسلامی، نشانگر تغییر و شکل گیری گفتمان جدیدی در عرصه نقد و آفرینش اثر ادبی است. با توجه به اینکه این ادبیات، در نتیجه تنش موجود میان دو گفتمان سیاسی و روشنفکری از نظم گفتمانی خاص خویش برخوردار می شود، موضوع پژوهش حاضر، تحلیل تنش شکل گرفته میان گفتمان سیاسی مسلط و گفتمان روشنفکری در عرصه نقد آثار ادبی برای تعیین مولفه های ادبیات سیاسی داستانی دوره انقلاب اسلامی در قالب داستان انقلاب اسلامی و داستان جنگ/ دفاع مقدس براساس نظریه تحلیل گفتمان از دیدگاه لاکلاء و موف است. تحلیل نزاع گفتمانی، می تواند چرایی و چگونگی طی شدن مسیر ادبیات داستانی بعد از انقلاب اسلامی را برای رسیدن به شکل موجود تفسیر کند. خوانش متون نقد حاکی از آن است که به طور کلی، دال مرکزی جنگ و انقلاب اسلامی در گفتمان روشنفکری به مثابه فرم و ادبیت ادبیات است، اما در گفتمان سیاسی به مثابه محتوا و بار ایدیولوژیک ادبیات تلقی می شود. مفصل بندی متفاوت این دو گفتمان از هویت ادبیات شکل گرفته پس از انقلاب اسلامی و جنگ در قالب دال های شناوری از قبیل عنوان نوع ادبی، شخصیت، طرح، انگاره، زمان داستان، مکان وقوع و در نهایت کارکرد داستان قابل بررسی است. همچنین به موازات حدت، شدت و جدیت ادبیات وابسته به گفتمان روشنفکری در تعیین مولفه های اثر داستانی و به کارگیری آن ها برای به حاشیه رانی گفتمان ادبیات دفاع مقدس، ادبیات وابسته به گفتمان سیاسی نیز به تیوریزه کردن مبانی داستانی دفاع مقدس و تجدیدنظر در معیارهای موجود نقد ادبی و معرفی معیارهای جدید برای اثر داستانی روی آورده است.

    کلیدواژگان: ادبیات داستانی بعد از انقلاب اسلامی، گفتمان روشنفکری، گفتمان سیاسی، ادبیات داستانی جنگ، دفاع مقدس، نظم گفتمانی، تنازع گفتمانی و لاکلاء و موف
  • تیمور مالمیر*، رضوان صفایی صابر صفحات 71-100
    «رویای تبت» مثل آثار قبلی فریبا وفی، داستانی موفق بوده، اما همچنان دغدغه‌های پیشین وی را تکرار کرده است. توفیق اثر در عین تکرار، ایجاب می‌کند به طرح، شیوه و شگردهای تازه نویسنده برای روایت موثر مضمون و دغدغه وی توجه کنیم. بدین منظور، روش‌ها و شگردهای روایت‌گری و طرح کلی رمان را بررسی کرده‌ایم تا نحوه پیوند درونمایه با شگردهای مختلف نویسنده را برای پیشبرد رمان تبیین کنیم. درونمایه رمان، بیان اهمیت گفت‌وگو و عشق در زندگی است. طرح رمان نیز مبتنی بر گفت‌وگو است؛ نویسنده از یک سو به عوارض عدم گفت‌وگو و عدم ایجاد مجال گفت‌وگو پرداخته است و از سوی دیگر، برای شناخت عوامل بحران زندگی بدون گفت‌وگو به گفت‌وگو روی آورده است تا در پرتو این گفت‌وگو، عواملی را کشف کند که زندگی زنان را دچار بحران می‌کند. نویسنده همچنین برای شناخت موقعیت زن و عوامل موثر در زندگی زنان از شخصیت‌پردازی و شیوه‌های روایی متکی بر تجلی و نوعی معماسازی استفاده کرده است. زاویه‌دید دوم‌ شخص و راوی زن نیز منطبق با این طرح و درونمایه انتخاب شده است. راوی در اصل ماجرا دخالتی ندارد و وظیفه‌اش فقط روایتگری برای کشف راز بحران زندگی زنان است.
    کلیدواژگان: درونمایه، روایت زنانه، رؤیای تبت، زاویه‌دید، ساختار، گفت‌وگو
  • منصور علیزاده، خدابخش اسداللهی*، ابراهیم رنجبر، بیژن ظهیری ناو صفحات 101-136
    موضوع مقاله حاضر بررسی تصویرهای مار، اژدها و متعلقات آن‌ها در دیوان شمس است که مولانا به‌وسیله آن‌ها بسیاری از مفاهیم انتزاعی را برای مخاطبان می‌شناساند. برای این منظور، ابتدا مطالب مقدماتی با عنوان‌های تجربه و تصویر، مفاهیم و تصاویر شعری و نیز تصاویر حیوانی در شعر تبیین شده است. در بخش اصلی پژوهش، رابطه 24 مشبه نظیر معشوق، عاشق، انسان، مانع، دوگانگی، جهان، نفسانیات، رنج و بلا، گرفتار بلا، هجران، زبان، امل، سیم و زر، شب، غذا، نومیدی، عنایت حق و... با مشبه‌به محدود مار و اژدها همراه با 25 مورد وجه‌شبه نو از قبیل نابودگری، بی‌قراری، گزندگی، ممانعت، تعلق داشتن، دوگانگی، بی‌تعلقی، تواضع و تسلیم، زندگی و مرگ، نیرومندی، دون‌‌همتی، پلیدی، هیجان و آبستنی، حرکت و تلاش و... مجسم و عینی شده است که از حفظ الگوهای عمیق اساطیری، مذهبی و عرفانی مولوی حکایت دارد. از آنجا که تصاویر اژدها و مار در دیوان شمس، حامل و متضمن معانی دوگانه مثبت و منفی، سرکشی و تسلیم، لطف و قهر، امید و نومیدی، رنج و خوشی و... است از تجارب والای روح و درون پردغدغه و هیجان‌زده مولانا و نیز کمال‌نگری، وسعت اندیشه، بهره‌گیری از تناقض‌‌گویی و خوش‌بینی وی حکایت دارد. خواننده از راه مواجهه با دیدگاه مثبت مولانا نسبت به «مار» برخلاف تجربه پیش پاافتاده، متوجه نگرش حکیمانه این شاعر بزرگ مبنی بر سودمندی و لازم بودن همه موجودات در نظام احسن الهی می‌شود.
    کلیدواژگان: مولوی، غزلیات شمس، بلاغت، تصویرسازی، ‌ مار
  • جمیله اخیانی*، امیر مومنی هزاوه، الهام طارمی صفحات 137-174
    یکی از ویژگی‌های سعدی، شناخت دقیق وی از زبان فارسی و کارآمدی‌های آن و استفاده حداکثری از ظرفیت‌های این زبان است. این بهره‌گیری چنان هنرمندانه است که خواننده در نگاه نخست، مسحور روانی و فصاحت سخن می‌شود و چینش هنری کلام را درنمی‌یابد. یکی از این هنرنمایی‌ها به‌کارگیری افعال متضاد است؛ نکته‌ای که تاکنون به‌طور دقیق و همه‌جانبه واکاوی نشده است و توجه به آن لذت حاصل از زیبایی‌های کلام سعدی را دوچندان می‌کند. مقاله حاضر چندوچون تضاد فعلی در تمام غزل‌های سعدی را بررسی و علاوه بر شناسایی و دسته‌بندی انواع آن و زیرمجموعه‌های هرکدام، ریزه‌کاری‌های ظریف سعدی در به‌کارگیری این آرایه مانند آوردن متضاد یک فعل از چند فعل که از جهت معنایی به هم نزدیکند، سلبی به‌کار بردن مترادف فعل و... را به همراه بسامد تمام زوج‌فعل‌هایی که به‌صورت متقابل در غزل‌های سعدی به‌کار رفته، همراه با بسامد آن‌ها ارایه می‌کند.
    کلیدواژگان: سعدی، غزل‌های سعدی، تضاد، تضاد فعلی، بدیع
  • مهدخت پورخالقی چترودی*، علیرضا سزاوار، مریم جلالی، اعظم استاجی صفحات 175-192
    طنز که از مهم‌ترین انواع ادبی محسوب می‌شود، پیشینه‌ای طولانی در ادبیات جهان دارد. ادبیات کودک و نوجوان به دلیل نوع خاص مخاطب آن، همواره محملی مناسب برای ایجاد طنز بوده است. منتقدان و پژوهشگران متعددی در سده اخیر، درباره طنز و انواع روش‌های پرورش آن، صحبت کرده‌اند. یکی از این نظریه‌پردازان برجسته، ایوان فوناژی است که آراء او در زمینه طنز به ویژه طنز در داستان‌های کودک و نوجوان -اگرچه در ایران، چندان شناخته‌شده نیست- در زمره بهترین، نظریه‌های طنز است. در این مقاله، برمبنای نظریه ایوان فوناژی و با توجه به یکی از مهم‌ترین مولفه‌های طنزپردازی او؛ یعنی عنصر «تخریب حدس» به بررسی برخی داستان‌های کودک در ایران که توسط مشهورترین نویسندگان این حوزه در دوره معاصر تدوین شده است از جمله فرهاد حسن‌زاده، شهرام شفیعی، احمد عربلو، سوسن طاقدیس و سعید هاشمی، پرداخته می‌شود. در نظریه فوناژی تعریفی خاص از تخریب حدس ارایه شده و برمبنای آن، برخی آثار داستانی کودک نیز تحلیل شده است.
    کلیدواژگان: طنز، تخریب حدس، ایوان فوناژی، کودک و نوجوان، دوره معاصر
  • زهرا حیاتی*، فاطمه عربزاده صفحات 193-222
    هدف این پژوهش، دست یافتن به ابعادی از معنا و درونمایه اشعار باب اول بوستان است که برای فهم آن باید رابطه متن را با بسترهای اجتماعی و فرهنگی که در آن تولید شده است، دریافت. روش این مطالعه، تحلیل انتقادی گفتمان است. در این رویکرد، یکی از نکات مورد تاکید این است که متن، یک کنش اجتماعی است که نابرابری‏های اجتماعی را در زبان بازتاب می‏دهد. شیوه‏های مشروعیت‏بخشی به یک امر یا مشروعیت‏زدایی از آن مورد توجه تیو ون لیوون یکی از نظریه‏پردازان تحلیل انتقادی گفتمان است. در این الگو، منتقد می‏کوشد تا نشان دهد متن مورد مطالعه چگونه توانسته است با قدرت اقناعی زبان، یک گفتمان را مشروع یا غیرمشروع جلوه دهد. چهار راهکار اصلی مشروعیت بخشی به گفتمان عبارت است از: 1- اعتباربخشی، 2- ارزش‏گذاری اخلاقی، 3- عقلانی کردن و 4- اسطوره‏سازی. هریک از این چهار شیوه، اشکال متنوعی دارند و در این پژوهش، باب اول بوستان که به طور مستقیم با گفتمان حکومت مرتبط است از دید شیوه‏های مشروعیت‏بخشی به این گفتمان بررسی شده است. نتیجه نهایی پژوهش این است که در باب اول بوستان، روش سعدی برای مشروعیت بخشیدن به امری در گفتمان حکومت یا مشروعیت‌زدایی از آن، عقلانی کردن است و البته با توجه به مخاطب متن که عمدتا دربار است، این شیوه طبیعی می‏نماید. نمونه گزاره‏هایی که سعدی در پردازش زبانی و ادبی خود، مشروعیت آن‏ها را در گفتمان حکومت تثبیت می‏کند، عبارتند از: رسیدگی به رعیت، توجه به مسافران و بازرگانان برای رونق ملک، رازداری در امور حکمرانی، همراهی با خردمندان و فرزانگان و مانند آن. اما فانی بودن دنیا و بعد، توجه و رسیدگی به رعیت از بیشترین بسامد برخوردار است. در میان گزاره‌هایی که از آن‌ها مشروعیت‌زدایی شده است نیز ظلم به رعیت بیشتر از همه مورد تاکید قرار گرفته است.
    کلیدواژگان: تحلیل انتقادی گفتمان، مشروعیت بخشی، ون لیوون، سعدی، بوستان
  • سپیده عبدالکریمی*، پرستو مسگریان صفحات 223-256

    پژوهش حاضر دربردارنده نگاهی معنی‏شناختی به مفهوم «عشق» در غزل‏های دو شاعر نامدار ایرانی؛ سعدی و حافظ در چارچوب نقد ادراکی است. نگارندگان در پی پاسخگویی به این هستند که تفاوت(های) نگرش سعدی و حافظ به مفهوم «عشق» در غزل‏هایشان چیست؟ و این تفاوت چه تبیینی در چارچوب نقد ادراکی دارد؟ دستیابی به پاسخ این پرسش‏ها با استناد به نظریه استعاره مفهومی و آرایه تشبیه در آثار شاعران نامبرده صورت گرفته است و به نوبه خود نگارندگان را در مسیر پاسخگویی به این پرسش‏ها قرار داده است که: میزان تخیل در غزل‏های سعدی و حافظ چه تفاوتی با هم دارند؟ نام‏نگاشت‏هایی که سعدی و حافظ برای مفهوم «عشق» در غزل‏های خود به کار برده‏اند از نظر تنوع و بار معنایی چه تفاوت(هایی) با هم دارند؟ برای یافتن پاسخ پرسش‏های مطرح ‏شده، یک درصد از غزل های سعدی و یک درصد از غزل های حافظ برای یافتن استعاره ها و تشبیه ها مرتبط با مفهوم «عشق» به صورت تصادفی گردآوری شدند. یافتن استعاره‏ها و تشبیه‏ها به منظور بررسی ساخت گرایانه غزل‏ها صورت پذیرفته است تا امکان بررسی کلام این دو شاعر برای نقد ادراکی آثارشان فراهم شود. یافته‏های پژوهش حاکی از آن‏اند که سعدی در اشعار خود -که مخیل‏تر از اشعار حافظ‏ هستند- نگاه مثبت‏تری را به «عشق» ارایه کرده است و در مقابل، حافظ نگاه منفی‏تری به این پدیده دارد. یافته‏های پژوهش در بخش نتیجه‏گیری تبیین شده‏اند.

    کلیدواژگان: معنی‏ شناسی، نقد ادبی، نقد هرمنوتیکی، سعدی، حافظ
  • محمود براتی خوانساری، حسین ابن علی چرمهینی* صفحات 257-296

    کتاب اسرارالتوحید برمبنای آموزش سلوک عارفانه و به شیوه قصه گویی تصنیف شده است. محمد بن منور، تعالیم عرفانی شیخ ابوسعید را با بیان کردن آن در قالب حکایات موثر و دلنشین برای مخاطبان خویش، جذاب و قابل فهم کرده است. ریخت شناسی عبارت است از توصیف قصه براساس اجزای تشکیل دهنده آن و مناسبات این اجزا با هم و با مجموع اثر روایی. مهم ترین عنصر مورد بررسی در ریخت شناسی، یافتن کارکردهای ثابت داستان است. هدف این مقاله برجسته کردن ویژگی های تعلیمی اسرارالتوحید براساس ریخت شناسی آن با بهره گیری از نظریه پراپ و همچنین تبیین قابلیت داستان پردازی محمد منور و میزان موفقیت او در تاثیرگذاری حکایاتش بر مخاطبان است. تحلیل ریخت شناسی اسرارالتوحید با پررنگ ساختن عملکردهایی که بر مدار تعلیمات ابوسعید می چرخند از منظر ساختار به ادبیات تعلیمی نگریسته است و نشان می دهد عملکردهای انکار، کرامت، تحول و توبه چگونه روایت را به سمت هدف مولف، یعنی تعلیم، سوق می دهد.

    کلیدواژگان: اسرارالتوحید، روایت‌شناسی، ریخت‌شناسی، پراپ، عملکرد
  • حسین علینقی*، ناصر محسنی نیا صفحات 297-334

    سبک شناسی فردی (شخصی) که عبارت است از سبک شناسی یک اثر به صورت دقیق و یافتن سبک فردی و متمایز یک نویسنده یا شاعر در علم سبک شناسی جایگاه ویژه ای دارد که متاسفانه در ایران کمتر به صورت علمی به آن پرداخته شده است. یکی از رویکردهای سبک شناسی که از زبان شناسی ساخت گرا و شناختی نشات می گیرد، سبک شناسی لایه ای است که یک اثر را در لایه های مختلف آوایی، واژگانی، نحوی، بلاغی و ایدیولوژیک بررسی می کند. این نوع سبک شناسی را می توان از کامل ترین و دقیق ترین روش های این علم به شمار آورد. در این پژوهش به بررسی سبک شناسانه اشعار کمال الدین اسماعیل (خلاق المعانی) و اثیر اومانی به عنوان نمایندگان اواخر قرن ششم و اوایل قرن هفتم شعر پارسی پرداخته شده است و از آنجا که همه لایه های شعری این دو شاعر در این مقال نمی گنجید، تنها لایه آوایی اشعار آن ها مورد مطالعه سبک شناسانه واقع شده و سبک دو شاعر در این لایه با هم مقایسه شده است. این پژوهش نشان می دهد که دو شاعر نامبرده در لایه آوایی شعر خود به روانی وزن ها، ردیف پردازی، استفاده از انواع آرایه های لفظی و گاهی قافیه پردازی های خاص توجه ویژه نشان داده اند و دارای سبک ویژه ای هستند.

    کلیدواژگان: سبک، سبک‌شناسی، کمال‌الدین اسماعیل، اثیر اومانی، سبک‌شناسی لایه‌ای، لایة آوایی
  • ملیحه علینژاد*، محمدرضا صرفی، محمود مدبری صفحات 335-362
    براساس نظریه پیرسن، 12 کهن‌الگو به‌عنوان راهکارهای «بیداری قهرمان درون» وجود دارند: معصوم، یتیم، حامی و جنگ‌جو، جوینده، ویران‌گر، عاشق، آفریننده حاکم، ساحر، فرزانه و لوده.‏.. . در این پژوهش با تکیه بر این نظریه به بررسی و تطبیق جلوه‌هایی از این کهن‌نمونه‌ها در زندگی آینه قهرمان رمان «کولی کنار آتش‏» اثر منیرو روانی‌پور که در مسیر دستیابی به هویت انسانی است، پرداختیم. و دریافتیم که روانی‌پور با روایت و پردازش داستان به سبک پست مدرن، آینه را که نمودی از کهن‌الگوهای معصوم و یتیم است با کهن‌الگوهایی چون حامی، عاشق، جنگ‌جو، جوینده، مرحله به مرحله به سوی سیر تکاملی زندگی‌اش سوق می‌دهد. این کهن‌الگوها هم می‌تواند به عنوان مرحله‌ای از سفر و هم به عنوان راهنمای سفر در زندگی آینه تجلی می‌یابند و او را به عنوان قهرمانی امروزی ‏تبدیل به آفریننده و ‏فرزانه‌ای نقاش با هویتی مستقل به میان قبیله‌اش بازمی‌گرداند.
    کلیدواژگان: رمان، شخصیت، زن، پیرسن، بیداری قهرمان درون
  • مریم رشیدی*، سیده مریم روضاتیان، سید علی اصغر میرباقری فرد صفحات 363-394
    یکی از مباحث مغفول در بلاغت فارسی، مبحث «اشفاق» است که قسمی از ترجی به شمارمی‌آید. اشفاق با ابزارها و کارکردهایی مشخص، بحثی قابل توجه در نحو و بلاغت عربی است و بایسته است در بلاغت فارسی مبتنی بر بلاغت عربی نیز جایگاه خویش را بیابد. این مقاله بر آن است مبحث اشفاق را در زبان و بلاغت فارسی تبیین‌کند و با استشهاد از زبان حافظ به تعریف و تثبیت جایگاه آن در علم معانی فارسی بپردازد. بدین منظور پس از بیان کلیاتی درباره ترجی و اشفاق در لغت، نحو و بلاغت عربی، جایگاه آن را در بلاغت فارسی می‌کاود و با روشی توصیفی تحلیلی، ابزارها و کارکردهای آن را در غزلی از حافظ بررسی‌می‌کند. علاوه بر آن با طرح نکاتی نو تحت عنوان «کارکرد فعل خواستن در تبدیل خبر به انشا» و «امکان تفکیک تمنی و ترجی در بلاغت فارسی» مباحثی قابل اعتنا را به ساحت علم معانی عرضه ‌می‌‌کند.
    کلیدواژگان: ترجی، اشفاق، زبان، بلاغت، حافظ
|
  • Mryam Hosseini * Pages 7-38
    In this article, we speak about Nizami Ganjavi’s adjuncts to the historical story of Bahram Goor. Haft Peykar is one of the most attractive verses in Persian poetry. The original plot of the story was narrated by Tabari in Tarikh Tabari and its Persian translation by Bal’ami. Other history-writers like Dinvari, Nizamal Molkm, Yaghoobi, Maghdasi, Sa’alibi and Ibn Asir wrote this story in different structures. But Nizami, as a storyteller, made some changes to the plot and added some parts to the historical plots. Nizami’s additions are some parts like: Bahram’s seeing the painting of seven princess in Khovarnagh Palace, fighting with dragon, going to the cave and has ascension to God. Nizami knew about alchemist, astronomy, medicine and mythology. He uses the symbolic meaning of number seven in Haft peykar in the best form.
    Keywords: Nizami Ganjavi, Haft Peykar, History-writer, Storyteller
  • Abbas Ali Vafaei, Marzieh Atashipoor * Pages 39-70

    A general overview of the fictional literature after the Islamic Revolution reflects the transformation and formation of a new discourse in the field of critique and creation of literary work. Given that this literature, as a result of the tension between the two political and intellectual discourses, it has its own discourse order. The subject of this paper is the analysis of the tension formed between the dominant political discourse and the intellectual discourse in the field of literary criticism for determining the components of the historical political literature in the period of the Islamic Revolution in the form of the story of the Islamic Revolution and the story of war / Holy Defense based on discourse analysis theory from the perspective of Laclau and Mouffe. Because the analysis of discursive antagonism can explain why and how the path of the fiction literature after the Islamic Revolution is interpreted to achieve the present form, readings of criticisms suggest that in general, the nodal point of war and the Islamic revolution in the intellectual discourse as form and literacy of literature, but in political discourse it is considered as the content and ideological burden of literature. The different articulation of the two discourses is based on the identity of the literature formed after the Islamic Revolution and the war, in the form of floating signifiers such as literary type, character, plot, idea, story time, place of occurrence, and eventually the work of the story can be checked. Also, in light of the acuteness and severity of literature related to intellectual discourse in determining the components of the fiction effect and their application to marginalization of the Holy Defense literature discourse, the literature related to political discourse also has turned to theorize the Holy Defense fiction basics and revise the existing criteria Literary criticism and the introduction of new criteria for the fiction effect.

    Keywords: Fictional literature after the Islamic Revolution, Intellectual discourse, Political discourse, Fictional literature of war, Holy Defense, Discourse order, Discursive antagonism, and Laclau, Mouffe
  • Teimor Malmir *, Rezvan Safaeisaber Pages 71-100
    "Dream of Tibet" like previous works of Fariba Wafi has been a successful story, but still has reiterated her earlier concerns. The success of this work at the same frequency lies on paying attention to plan, method and the new styles of author for effective writing of her contents and concerns. Due to achieving this, methods, plans and outline of the novel are to be considered due to analyzing relationships between themes and innovations of the novelist to advance the novel. Theme of the novel represents the importance of dialogue and love in life. The plot of the novel is based on dialogue. The author has studied the effects of lack of dialogue and the creation of an opportunity for dialogue, on the other hand to understand the causes of the crisis of a life without dialogue turned to dialogue, in which of this dialogue discovers the factors that make their life critical. The author also has used characterization and narrative modes of expression based on mystery to know the status of women and the factors affecting women's lives. First person point of view and female narrator coincided with tis layout and content are selected; the narrator is not involved in the main story, and she just narrates the story to uncover the secret of a woman's life crisis.
    Keywords: theme, Feminist narration, Fariba Wafi, Dream of Tibet, Dialogue
  • Mansor Alizadeh, Khodabakhsh Asadollahi *, Ebrahim Ranjbar, Bizhan Zahirinav Pages 101-136
    The subject of the present article is to study the images of the snake, dragon and their belongings in the Shams' Sonnets that Mowlavi introduces by these images and many complex concepts. For this purpose, first introductory material has been expressed with the titles of experience and image, the concepts and images of poetry and animal images. In the main part of the research, the relation of twenty four comparisons such as the beloved, lover, human, barrier, duality, world, sensuality, suffering and disaster, trapped, separation, language, wish, silver and gold, night, food, despair and God's attention are embodied with the limited component of the snake and dragon along with twenty five common similarities, such as destruction, fidget, sting, prevention, belongingness, duality, independency, humility and submission, life and death, strength, dignity, filth, excitement and pregnancy, movement and effort, and that it shows the maintaining deep mythological, religious and mystical patterns. Since the images of the dragon and the serpent in the Shams' sonnets, carries the dual meaning of positive and negative, rebellion and submission, grace and Fierce, hope and disappointment, suffering and happy, from the spirit and soulful experiences of excited and stressful of Mowlavi; This matter states the perfectionism, the breadth of thought, the exploitation of his contradictions and optimism. Unlike the banal experience, the reader based on Mowlana's positive view of the snake, understands the wise vision of this great poet, that all creatures are necessary in the best system of God.
    Keywords: Mowlavi, Shams' Sonnets, Rhetoric, illustration, snake
  • Jamileh Akhiani *, Amir Momenihazaveh, Elham Taromi Pages 137-174
    One of the attributes of Sa’di is his exact recognition of the Persian language and its efficiencies and the maximum use of the capacities of this language; but this exploitation is so artistic that the reader is enchanted fluidity and eloquence of speech and does not understand its artistic arrangement. One of these performances is the use of conflicting verbs in sonnets, a point that has not been thoroughly analyzed yet and enjoying the beauty of Sa'di's words doubles. This article examines the current contradiction in all Sa’di’s sonnets, and, in addition to identifying and categorizing its types and subcategories, Sa’di's subtle delights in using this array, such as bringing the opposite of a verb from several verbs that are semantically related, are used to synonymize verb, and ... along with the frequency of all the pseudo-couples that are used interchangeably in Sa'di's lyrics, along with their frequencies.
    Keywords: Sa’di, Sadi's Sonnets, Contradiction, Verb Contradiction, Literary Figures
  • Mahdokht Poor Khaleghichatrodi *, Alireza Sezavar, Maryam Jalali, Azam Estaji Pages 175-192
    Satire, which is among the most important kinds of literature, has a long history in the world literature. The child and adolescent literature has always been a proper place to create satire because of the specific characteristics its target audience. A great number of critics and researchers have studied the satire and its different development methods. One of these theoirists was  Ivan Fonagy. His views on satire, especially in child and adolescent stories, are not well-known in Iran, but they are among the best theories of satire. Based on Ivan Fonagy's theory and by focusing on one of the most important components of his satire, "guess destruction", the present paper investigated some Iranian child stories which were written by the most famous writers of the contemporary era including Farhad Hassanzadeh, Shahram Shafiei, Ahmad Arablou, Sousan Taghdis and Saeid Hashemi. Ivan Fonagy's theory provided a specific definition of "guess destruction" and analyzed some children stories on that ground.
    Keywords: Satire, Guess destruction, Ivan Fonagy, child, adolescent, contemporary era
  • Zahra Haiati *, Fatemeh Arabzadeh Pages 193-222
    The purpose of this research is to reach the dimensions of the meaning and theme of the first verse of Bustan, which, in understanding it, should receive the relation of the text to the social and cultural context in which it was produced. The method of this study is a critical analysis of discourse. In this approach, one of the points emphasized is that context is a social action reflecting the social inequalities in language. In this case, the legitimation or delegitimation methods are considered by Theo van Leeuwen, a discourse critical analysis theorist. In this pattern, critic tries to show how a context on study can represent a discourse legitimate or illegitimate by language satisfactory power. The main four methods of discourse legitimation are: 1- authorization; 2- moral evaluation, 3- rationalization, and 4- mythopoesis. Each method has various forms, and this research analyzes the first chapter of Bustan directly related to the governmental discourse in terms of legitimation methods. The final result of research is that, in the first chapter of Bustan, Sa’di's method for legitimation or delegimation of an issue in governmental discourse is rationalization, as it is natural according to the context audience, mainly including courtiers. The example of phrases Sa’di confirms the legitimation in governmental discourse in his lingual and literal processing is as follows: paying attention to the farmers, the passengers and businessmen for further development, confidentiality in governance affairs, accompaniment with scientists and clever, and such alike. But the world mortality and paying attention to the farmers are more frequent. Cruelty to the farmer has been more emphasized among the phrases delegitimated.
    Keywords: Discourse Critical Analysis, Legitimation, Van Leeuwen, Sa’di, Bustan
  • Sepideh Abdolkarimi *, Parastoo Mesgariyan Pages 223-256

    Present research is an attempt to take a semantic look at the concept “love” in the writings of two great Persian poets; Sa’di and Hafez within the framework of conceptual literary critics. Authors have been trying to find answers for these questions: What is/are difference(s) of Sa’di and Hafez’s look at the concept “love”, and what is the justification for this(these) difference(s) in the framework of literary critics? To find answers for these questions, authors have examined conceptual metaphors and similes in the investigated lyrics of these two poets. Authors have also tried to find answers for these questions: which poet’s lyrics contain more fancy? And what is/are the difference(s) of mappings which each poet has used in his lyrics due to diversity of conceptual metaphors and similes and their emotional meaning? To find answers for these questions, one percent of Sa’di’s and one percent of Hafez’s lyrics have been gathered accidentally in order to investigate conceptual metaphors and similes used in them and in order for the authors to be able to investigate the lyrics from a structuralist point of view in the first step. Investigations have shown Sa’di’s lyrics contain more fancy and he has had a positive look at “love” compared with Hafez who has had a negative look at this concept. These findings have been justified in the article.

    Keywords: Semantics, Literary Critics, Hermeneutics, Sa’di, Hafez
  • Mahmood Barati Khansari, Hossein Ebnali Charmhini * Pages 257-296

    Asrar-al-Tawhid book was composed on the basis of mystical behavior instruction and in the form of storytelling. Mohammad Monavvar made mystic instructions of Sheikh Abou Saeed attractive and digestible for his audience by expressing them in the form of effective and enjoyable tales.The morphology is defined as tale description based upon its components and interrelation of these particles between each other and the whole narrative work. The most important case study in morphology is to find fixed functions in fiction. Asrar-Al-Tawhid by Mohammad Monavvar is one of the fundamental Sufi biographic books which due to its numerous allegories can be studied in structural-morphological method. In this thesis, based on Propp’s morphological pattern, we have proceeded a morphological explanation of allegories in this book; and we have attempted (with a structural point of view, and by means of morphology in Asrar-Al-Tawhid stories) to study the Mohammad Monavvar’s technique in storytelling and measure his allegories’ success in having influence on readers. By analyzing its functions, we have reached a substantiated generalizations. The morphological analysis of Asrar-Al-Tawhid by highlighting the functions around Mohammad Monavvar’s instructions, looks at didactic literature through a structural point of view. It shows that how the functions of denial, munificence, evolution and repentance actuate the narration to author’s purposeThe denial of Abou Saeed’s opponents brings complication into existence, Abou Saeed’s generosity is the climax, and the dissenters’ evolution is its denouement..

    Keywords: Asrar al-Tawhid, Narratology, Morphology, Propp, Function
  • Hossein Alinaghi *, Naser Mohseninia Pages 297-334

    Stylistics of a work to recognize the individual and distinct style of a writer or poet is called personal/individual stylistics. This kind of stylistics is very important, but unfortunately, in Iran has been less scientifically addressed. One of the stylistic approaches stemming from structural linguistics is a layer stylistics which analyzes different layers such as phonetic, lexical, syntactic, rhetorical and ideological ones in an artwork. This type of stylistics can be considered the most complete and accurate method of this science. In this research, the poems of Kamal-al-Din Ismail and Athir Umani (6-7 Hijri century) have been surveyed in layer stylistics. Because of all layers of their poems do not fit in this article, only phonetic layer of poems has been analyzed and style of two poets in this layer has been compared. This study demonstrates that these two poets in this layer have a special style, and they have attended particularly to smooth weights, row processing, using a variety of verbal innovative and sometimes special rhyme array.

    Keywords: Style, Stylistics, Kamal-aldin Ismail, Athir Umani, Layer stylistics, Phonetic layer
  • Maliheh Alinezhad *, Mohammadreza Sarfi, Mahmood Modaberi Pages 335-362
    According to the theory of the Carol S. Pearson and Hugh K. Marr‎ ‎there are twelve archetypes as solution of awakening the hero ‎within ‎that including the innocent, orphans, protectors, warrior, explorer, ‎devastating, ‎lover, creator, ruling, sorcerer, wise, clown. In this study ‎to analyze the representative ‎of the characteristics of these archetypes ‎that there are in the characters in the ‎fiction of contemporary hero that ‎in the path of achieving human identity.‎ We ‎conclude that ‎Ravanypoor narrates and proceeds the novel in the postmodern style, ‎the character of "Ayene" in this novel ‎is the manifestation of the ‎innocent and orphans archetype‎ that with an aid of protectors,‎ ‎explorer‎‎, ‎lover and creator‎ passed the variant stages of his life and ‎evolution. These archetypes manifest as the stage of the travel, and ‎also the leader in the life and back her to the creator and painter wise ‎with the independent identity‎ to her family.
    Keywords: Novel, character, women, ‎ Carol S. Pearson, Awakening the hero ‎within
  • Maryam Rashidi *, Sayedeh Maryam Rozatian, Sayed Aliasghar Mir Bagherifard Pages 363-394
    One of the ignored topics in Persian rhetoric is “Eshfagh” which is accounted a part of “Tarajji”. Eshfagh is a considerable topic in Arabic syntax and rhetoric with specific means and functions, and it deserves to find its position in Persian rhetoric that is based on Arabic rhetoric. This article wants to describe the topic of Eshfagh in Persian language and rhetoric, and define its position in Persian semantics using language of Hafez. Hence, after explanation of some generalities about Tarajji and Eshfagh in philology, syntax and Arabic rhetoric studies its position in Persian rhetoric and investigates the means and functions of Tarajji and Eshfagh in one sonnet of Hafez using the descriptive-analytic method. Additionally, offers noticeable issues in the realm of Persian semantics, introducing new remarks entitled “The function of verb want in transforming information to composition” and “The possibility of separation of Tamanni and Tarajji in Persian rhetoric”.
    Keywords: Tarajji, Eshfagh, Language, Rhetoric, Hafez