فهرست مطالب

پزشکی دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی تبریز - سال چهل و دوم شماره 3 (پیاپی 147، مرداد و شهریور 1399)
  • سال چهل و دوم شماره 3 (پیاپی 147، مرداد و شهریور 1399)
  • تاریخ انتشار: 1399/06/29
  • تعداد عناوین: 16
|
  • کریم آزالی علمداری*، مصطفی آرمان فر صفحات 228-236
    زمینه

     (microRNA (miRNA شاخص های زیستی جدیدی هستند که در بسیاری از فرآیندهای زیستی و بیان ژن درگیر هستند. هدف مطالعه حاضر بررسی تاثیر هشت هفته تمرین تناوبی شدید (HIIT)، مقاومتی و استقامتی بر بیان miRNA-210 و غلظت عامل القایی هایپوکسی-1آلفا (HIF-1) سرمی مردان ورزشکار جوان بود.

    روش کار

    در این مطالعه نیمه تجربی، 40 مرد ورزشکار جوان 20-18 ساله انتخاب و پس از همگن سازی بر اساس توان هوازی و یک تکرار بیشینه (1RM) به صورت تصادفی در چهار گروه HIIT، مقاومتی، استقامتی و کنترل جایگزین شدند. سپس، هشت هفته، هر هفته 4-3 جلسه تمرین HIIT (8-6 تکرار دویدن 60-30 ثانیه ای با شدت تمام و 4-5/3 دقیقه استراحت بین هر تکرار)، تمرین استقامتی (40-30 دقیقه دویدن در محدوده 75-70 درصد ضربان قلب ذخیره) و تمرین مقاومتی (یک برنامه تمرین دایره ای شامل سه نوبت 8-6 تکراری حرکات پرس سینه، جلو بازو، پرس پا، هاگ و جلو پا در 80-75 درصد 1RM با هشت تکرار) بود. نمونه های خونی، 24 ساعت قبل و بعد از مداخله تمرینی جمع آوری شدند. در نهایت با استفاده از تحلیل واریانس تک راهه و آزمون تی همبسته نتایح حاصله تجزیه و تحلیل شدند.

    یافته ها

    بیان miRNA-210 و غلظت HIF-1 بعد از هر سه نوع تمرین افزایش یافت (P<0.05). با این حال، افزایش miRNA-210 و HIF-1 در گروه HIIT بیشتر از دو گروه دیگر بود (P<0.05) و تفاوت معنی داری بین گروه تمرین استقامتی و مقاومتی مشاهده نشد (P>0.05).

    نتیجه گیری

     هر سه نوع تمرین سبب افزایش بیان miRNA-210 و غلظت HIF-1 می شوند و بیشتر بودن اثرگذاری تمرین HIIT آن را به عنوان یک استراتژی تمرینی کارآمد در این زمینه پیشنهاد می کند.

    کلیدواژگان: تمرین تناوبی شدید، تمرین استقامتی، تمرین مقاومتی، عامل القایی هایپوکسی یک آلفا، miRNA-210، ورزشکاران مرد
  • منصور آقایی، جواد وکیلی *، رامین امیرساسان صفحات 237-244
    زمینه

    آنژیوژنز و افزایش چگالی مویرگی عضله اسکلتی یکی از تغییرات فیزیولوژیک احتمالی طی تمرینات محدودیت جریان (BFR) است. لذا، هدف از تحقیق حاضر، بررسی تاثیر 4 هفته تمرین سنگ نوردی با BFR بر سطوح فاکتور رشد اندوتلیالی عروق (VEGF) و هورمون رشد (GH) سنگ نوردان نخبه بود.

    روش کار

    در این مطالعه نیمه تجربی، بصورت هدفمند 26 سنگ نورد نخبه در دامنه سنی 30-25 سال، درصد چربی 14-8 درصد و حداقل 4 سال سابقه تمرینی به صورت تصادفی در دو گروه تمرین سنگنوردی با BFR و تمرین بدون BFR قرار گرفتند. قرارداد تمرینی شامل سه جلسه در هفته به مدت 4 هفته صخره نوردی با شدت 80-60 درصد درجه سختی مسیر انجام شد. فشار کاف برای بازوها در مراحل اجرای سنگ نوردی بین 40 تا 100 میلی متر جیوه بود. دو مرحله خونگیری در حالت پایه قبل و 24 ساعت بعد از اتمام پروتکل تمرینی جهت تعیین سطوح سرمی VEGF و GH اخذ شد. در نهایت، داده های حاصله با استفاده از آزمون آزمون تی مستقل و همبسته در سطح معنی داری کمتر از 05/0 تجزیه و تحلیل شدند.

    یافته ها

    پس از چهار هفته تمرین سنگ نوردی با BFR سطوح پایه VEGF و GH، افزایش معنی داری را نشان داد (p<0.05). با این حال، سطوح پایه VEGF و GH پس از تمرینات سنگ نوردی بدون BFR تغییر معنی داری نداشت.

    نتیجه گیری

    به نظر می رسد تمرینات سنگ نوردی همراه با محدودیت جریان خون با افزایش VEGF و GH بتواند افزایش رگ زایی را به دنبال داشته باشد.

    کلیدواژگان: محدودیت جریان خون، سنگ نوردی، فاکتور رشد اندوتلیالی عروق، هورمون رشد
  • سید زینب پیمبرپور، مجید حسن پورعزتی *، علیرضا عسکریان زاده صفحات 245-253
    زمینه

    فرمون های جنسی حشرات حاوی اسیدهای چرب غیر اشباع با زنجیره بلند هستند. برخی از اسیدهای چرب غیر اشباع خاصیت ضد سرطانی از خود نشان داده اند. رگزایی فرایندی اساسی در رشد و متاستاز تومور های سرطانی است. اثرات مهار کننده رگزایی سه فرمون جنسی حشره ای به تنهای و اثر افزایشی ضد رگزایی هر یک از آنها با پاکلی تاکسل بر غشا کوریوآلانتوییس جوجه در این مطالعه آزمایشگاهی مورد بررسی واقع شد.

    روش کار

    نود تخم مرغ نطفه دار نژاد Ross در نه گروه مقابل: کنترل، دگزامتازون، پاکلی تاکسل، فرمون شب پره کرم خراط (.Zeuzera pyrina L)، شب پره زنبورمانند (Synanthedon tipuliformis) و پروانه چوبخوار پسته (Kermania pistaciella) به تنهایی وهر فرمون جنسی بعلاوه پاکلی تاکسل منظم شدند. در روز 8 انکوباسیون، 50 میکرولیتر از هر ترکیب به روی CAM تجویز شد و اثرات آنها در روز 9 مورد ارزیابی واقع شد.

    یافته ها

    در مقایسه با گروه کنترل، تجویز هر یک از فرمون ها به تنهای بطور مساوی طول و تعداد انشعابات عروقی را به ترتیب 88% و 71% کاهش داد. رگزایی توسط پاکلی تاکسل (82%) سرکوب و توسط دگزامتازون (20%) تحریک شد. اثر مهار پاکلی تاکسل بر تعداد انشعاب عروقی پس از درمان ترکیبی با هر یک از سه فرمون افزایش (7%) یافت. فرمون های شب پره کرم خراط و چوب خوار پسته توانستند اثر ضد رگزایی پاکلی تاکسل را (7%) افزایش دهند.

    نتیجه گیری

    این مطالعه اثر مستقیم ضد رگزایی این فرمون های حشره ای و اثر افزایشی ضد رگزایی هر یک از آنها با پاکلی تاکسل نشان داد. بنابر این، ما پیشنهاد می کنیم که اثر مخلوط این فرمون ها با پاکلی تاکسل بر روی بیماران با تومورهای مقاوم به پاکلی تاکسل مطالعه شود.

    کلیدواژگان: مهار کننده های رگزایی، غشا کوریوآلانتوئیس، حشره، فرمون، پاکلی تاکسل، دگزامتازون
  • قادر رحیم زاده، محمدعلی آذربایجانی*، حسن متین همایی صفحات 254-262
    زمینه

    استفاده از مکمل های گیاهی مانند عصاره مرزنجوش به عنوان روشی برای تعدیل پاسخ اکسایشی ناشی از فعالیت ورزشی پیشنهاد شده است. بنابراین، هدف مطالعه حاضر تعیین تاثیر 12 هفته تمرین هوازی، مکمل سازی عصاره مرزنجوش و ترکیب آنها بر نشانگرهای فشار اکسایشی و التهابی در موش های صحرایی بود.

    روش کار

    در مطالعه تجربی حاضر، 40 موش صحرایی نر در چهار گروه کنترل (سه ماهه و شش ماهه)، مرزنجوش، تمرین و ترکیب تمرین و عصاره جایگزین شدند. تمرین شامل 12 هفته تمرین هوازی 5 روز در هفته در 80-75 درصد اکسیژن مصرفی بیشینه روی نوارگردان بود. همچنین، مکمل سازی مرزنجوش شامل دریافت عصاره اتانولی مزرنجوش بود. 48 ساعت پس از آخرین جلسه تمرین نمونه خونی برای تعیین سطوح مالون دی آلدیید (MDA)، ظرفیت ضداکسایشی تام (TAC)، سوپراکساید دیسموتاز (SOD) و پروتیین واکنش گر-C (CRP) گرفته شد و با استفاده از روش الایزا سطوح آنها اندازه گیری شد. داده های حاصله با روش تحلیل واریانس دوراهه و تعقیبی بونفرونی تجزیه و تحلیل شدند (05 /0>P).

    یافته ها

    غلظت SOD در هر سه گروه تجربی به طور معنی داری بیشتر از گروه کنترل بود و در گروه تمرین به طور معنی داری بیشتر از گروه مزرنجوش و ترکیبی بود. همچنین، غلظت MDA و CRP در هر سه گروه تجربی کمتر از گروه کنترل بود (05 /0>P). به علاوه، غلظت TAC تنها در گروه تمرین به طور معنی داری بیشتر از گروه کنترل بود. همچنین، غلظت CRP در گروه ترکیبی به طور معنی داری کمتر از گروه تمرین و مرزنجوش بود.

    نتیجه گیری

    به نظر می رسد استفاده از مکمل سازی عصاره مرزنجوش در کنار تمرینات ورزشی هوازی با افزایش توان ضداکسایشی و کاهش تولید ROS به کاهش فشار اکسایشی کمک می کند.

    کلیدواژگان: تمرینات هوازی، مرزنجوش، استرس اکسایشی، التهاب، موش صحرایی
  • سهیلا رحیمی فردین، معرفت سیاه کوهیان*، پوران کریمی، لطفعلی بلبلی، حسن فرهادی صفحات 263-272
    زمینه

    علیرغم تاثیر PGC-1αدر روند تامین انرژی، تا بحال مکانیسم اثر آن بر روی آنژیوژنز بافت قلب بررسی نشده است. بنابراین، هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر تمرین هوازی و هیپوکسی متناوب بر بیان پروتیین های مرتبط با آنژیوژنز ناشی ازPGC-1α در بافت قلبی بود.

    روش کار

    در یک مطالعه تجربی40 سر موش صحرایی با میانگین وزنی20±220 گرم، به طور تصادفی در 4 گروه 10تایی: کنترل (C)، هیپوکسی(H)، تمرین (T)، تمرین توام با هیپوکسی (H+ T) تقسیم بندی شدند. حیوانات در گروه هیپوکسی در معرض هیپوکسی متناوب نورموباریک قرار گرفتند. تمرین هوازی شامل تمرینات با سرعت 26-22 متر در دقیقه با شیب 6 درجه نوارگردان 5 جلسه در هفته به مدت 8 هفته طراحی شد. غلظت پروتیین های مرتبط با آنژیوژنز شامل گیرنده های فعال کننده ی تکثیر پراکسیزوم ها (PGC-1α)، آدنوزین مونوفسفات کیناز (P-AMPK)، گیرنده مرتبط با استروژن (ERRα) و عامل رشد اندوتلیال عروقی (VEGFA) با روش وسترن بلات اندازه گیری شد. داده ها با روش آماری ANOVA یکطرفه با آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری آلفای 05/0 تحلیل شدند.

    یافته ها

    نتایج نشان داد که تمرین هوازی، هیپوکسی متاوب و ترکیب تمرین هوازی و هیپوکسی منجر به افزایش بیان پروتیین های PGC-1α، ERRα و VEGFAدر مقایسه با گروه کنترل می شود. همچنین سطح فسفریلاسیون AMPK در هر سه گروه افزایش معنی داری نسبت به گروه کنترل نشان داد.

    نتیجه گیری

    به نظر می رسد هیپوکسی در القا بیان PGC-1αو VEGFA و تمرین هوازی در P-AMPKمحرک موثری باشند، ولی احتمال می رود ترکیب T+H اثر هم افزایی نداشته باشند.

    کلیدواژگان: هیپوکسی، آنژیوژنز، فعالیت هوازی، PGC-1α
  • زینب رضایی، سید محمد مرندی*، حجت الله علایی، فهیمه اسفرجانی صفحات 273-280
    زمینه

    تغییرات وزن در بیماری پارکینسون شناخته شده است. این تغییرات ناشی از مکانیسم های مختلف چندگانه می باشد و تمرین می تواند بر این اختلالات موثر باشد. در این مطالعه، اثر تمرین استقامتی کوتاه مدت بر تغییرات وزن و بیان mRNA برای سیروتوین 1(SIRT-1) و کواکتیویتور آلفای گیرنده فعال کننده تکثیر پراکسی زوم گاما (PGC-1α) در رت های پارکینسونی مدل 6-هیدروکسی دوپامین (6-OHDA) بررسی می گردد.

    روش کار

    در این مطالعه تجربی، رت های پارکینسونی با استفاده از دستگاه استریوتاکس و از طریق تزریق 6-OHDA به میزان μg 8 در دسته میانی مغز قدامی (MFB) ایجاد شدند. تعداد 32 رت نر نژاد ویستار در چهار گروه آزمایشی شامل سالین (شم)، سالین+تمرین، پارکینسون و پارکینسون+ تمرین بررسی شدند (هر گروه= 8 رت). گروه های تمرین 2 هفته پس از جراحی، 14 روز متوالی دویدن روی نوارگردان را آغاز کردند. یک ماه پس از جراحی، وزن رت ها اندازه گیری شد و از طریق روش Real Time-PCR بیان mRNA برای فاکتورهای متابولیکی و میتوکندریایی SIRT-1 و PGC-1α، در استریاتوم رت ها، با استفاده از آنوای یک طرفه بررسی شد.

    یافته ها

    نتایج نشان داد که تزریق 6-OHDA سبب کاهش وزن، کاهش معنادار در بیان mRNA PGC-1α و افزایش جبرانی در بیان SIRT-1 mRNA می شود. با اینحال، تمرین استقامتی در گروه 6-OHDA+ تمرین، این اختلالات را کاهش داده و بیان mRNAها به سطح نرمال در گروه شم می رسد (p≤0/05).

    نتیجه گیری

    تمرین استقامتی می تواند اختلال در وزن بدن و فاکتورهای متابولیکی را در بیماران پارکینسونی کاهش دهد.

    کلیدواژگان: بیماری پارکینسون، تمرین استقامتی، میتوکندری، وزن بدن، 6- هیدروکسی دوپامین
  • ایمان عباسپورکازرونی، هادی مهدی پور حسین آباد*، فاطمه حورعلی صفحات 281-286
    زمینه

    سرطان پستان یکی از شایع ترین نوع سرطان در بین بانوان است. ماموگرافی استانداردترین روش برای تشخیص سرطان پستان است،که می توان توسط سیستم های کامپیوتری خطای انسانی رو به حداقل رساند.

    روش کار

    در این مقاله با استفاده از پردازش تصویر، توده مشخص شده و در عکس تشخیص داده می شود سپس در اطراف آن توسط سیستم هوشمند خط کشیده می شود. پس از انجام حذف تویز تصاویر، با استفاده از سیستم استنتاج فازی، بهبود لبه فازی انجام شده و با استفاده از فیلتر مختصات منطقی، مناطق توده مشخص شده و در تصویر نشان داده می شود.

    یافته ها

    سیستم هوشمند پیشنهادی به دلیل عدم وجود خطای انسانی، دارای ضریب معنی داری p <0.001 برای تشخیص صحیح در مقایسه با روش تشخیص انسانی می باشد.

    نتیجه گیری

    نتایج آزمایشات بر روی 322 تصویر ماموگراف ی پایگاه داده MIAS تست شده است از این میان، 120 مورد بیمار دارای تومور خوش خیم و بدخیم می باشند و 202 مورد سالم هستند. سیستم هوشمند قادر به تشخیص 115 مورد بیمار به صورت صحیح (مثبت حقیقی) و 190 مورد فرد سالم به صورت صحیح (منفی حقیقی) شده است. در این میان 12 مورد به اشتباه بیمار تشخیص (مثبت کاذب) و همچنین 5 بیمار به اشتباه سالم تشخیص (منفی کاذب) داده شده اند. بنابراین دقت سیستم هوشمند برای پایگاه داده مذکور،% 95 درصد می باشد و همچنین حساسیت و ویژگی به ترتیب 96% و 94% می باشند.

    کلیدواژگان: سرطان پستان، توده، ماموگرافی، سیستم هوشمند
  • سید یزدان دخت غفاری*، رامین آژوغ صفحات 287-294
    زمینه

    سرطان کولورکتال چهارمین سرطان منجر به مرگ در جهان می باشد. مهمترین هدف از غربالگری٬ پیشگیری از کانسر کولورکتال با تشخیص می باشد. در این مطالعه اقدام به بررسی نقش پروتیین پیروات کیناز M2PK مدفوع به عنوان تست غربالگری اولیه در تشخیص و درمان سرطانهای کولورکتال شده است.

    روش کار

    یکصد و دو بیمار که با شکایت های دستگاه گوارشی که اندیکاسیون بررسی بیشتر را دارند٬ تحت کولونوسکوپی قرار گرفته اند و به دو گروه تقسیم شدند. گروه اول افراد با کولونوسکوپی مثبت و گروه دوم افراد با کولونوسکوپی منفی که وارد مطالعه شدند. قبل از آمادگی روده ای یک نمونه مدفوعی از بیماران جهت بررسی از نظر خون مخفی در مدفوع و سطح پروتیین M2pk اخذ گردید.

    یافته ها

    در این مطالعه (78/60 درصد مرد و 22/39 درصد زن) با میانگین سنی 14±15/54 سال با شکایت علایم گوارشی تحتانی شرکت کردند.با توجه به نتیجه پاتولوژی کولونوسکوپی در بین افرادی که نتیجه تست m2pk مثبت بوده 83 درصد اینها خون مخفی مدفوع مثبت داشتند(p<0.05). حساسیت ویژگی ارزش اخباری مثبت و منفی به ترتیب برای تست m2pk 64%، 84%، 80% و 71% و برای FOBT به ترتیب 84%، 82%، 83% و 84% بدست آمده است.

    نتیجه گیری

    حساسیت٬ ارزش اخباری مثبت و منفی در تست خون مخغی در مدفوع در پیش بینی وجود پاتولوژی در دستگاه گوارشی تحتانی از قبیل پولیپ و توده اینترالومینال بیشتر از سنجش m2pk می باشد. در کل تست m2pkارزش تشخیصی کمتری نسبت به تست خون مخفی مدفوع دارد.

    کلیدواژگان: توده اینترالومینال، پولیپ، تست خون مخفی مدفوع، تست مدفوعی m2pk، سرطان کولورکتال
  • فهیمه فلاح، احمد چیت ساز *، لیلی آدینه، امیر میرمحمدصادقی صفحات 295-302
    زمینه

    هدف از اجرای این مطالعه بررسی میزان ویتامین 12 B در پرسنل شاغل در اتاق عمل بیمارستان شهید بهشتی اصفهان و مقایسه ی وضعیت افراد دارای سطوح مختلف این ویتامین با یکدیگر می باشد.

    روش کار

    این مطالعه بر روی 51 نفر پرسنل اتاق عمل بیمارستان شهید بهشتی انجام گرفت. نخست اطلاعات دموگرافیک شرکت کنندگان دریافت گردید. سپس نمونه ی خون افراد جهت بررسی سطح ویتامین 12 B بررسی شد و وضعیت سلامت سیستم عصبی شرکت کنندگان توسط یک نورولوژیست بر اساس چک لیست بررسی و ثبت گردید. اطلاعات توسط نرم افزار SPSS نسخه 22 آنالیز گردید.

    یافته ها

    سطوح ویتامین 12 B پایین در 25 شرکت کننده مثبت گزارش شد و 26 شرکت کننده سطوح ویتامین 12 B طبیعی داشتند. شرکت کنندگان به دو گروه دارای کمبود ویتامین 12 B و گروه دارای سطح نرمال ویتامین 12 B تقسیم شدند که میان دو گروه از نظر سن، سابقه ی کاری، ساعات کاری در روز، روزهای کاری در هفته و معاینات عصبی اختلاف معنی داری مشاهده نشد (P > 0.05). کارشناسان بیهوشی نسبت به کارشناسان اتاق عمل، بهیاران و پرستاران در معرض خطر بیش تری برای کمبود ویتامین 12 B قرار داشتند (P < 0.001). در تمامی شغل ها، نتایج معاینات طبیعی بیش تر از نتایج مختل بوده است اما این تفاوت ها معنی دار نبوده اند (P > 0.05).

    نتیجه گیری

    کمبود ویتامین 12 B در میزان قابل توجهی از افراد شرکت کننده در این مطالعه مشاهده می شود و کارشناسان بیهوشی سطوح پایین ویتامین 12 B را بیش تر از سایر پرسنل اتاق عمل دارند. در این مطالعه، کاهش سطوح ویتامین 12 B با بروز عوارض عصبی ارتباط معنی داری را نشان نداد.

    کلیدواژگان: ویتامین 12 B، کارشناس اتاق عمل، معاینات عصبی، کمبود ویتامین 12 B
  • ژیلا قادری *، مجید مبصری، علیرضا استاد رحیمی صفحات 303-318
    زمینه

    مطالعات انجام شده در سالهای اخیر حاکی از ارتباط معنی داری بین باکتریهای روده انسان با اضافه وزن؛ چاقی و دیابت است. در این میان یک باکتری ساکن در لایه موکوسی بنام Akkermansia muciniphila که به تجزیه موسین می پردازد مورد توجه محققین قرار گرفته این باکتری می تواند انتقال مواد از غشای سلولی میزبان را تحت تاثیر قرار دهد. مطالعه حاضر با هدف بررسی و مقایسه میزان باکتری Akkermansia muciniphila در افراد دیابتیک نوع 2 چاق و اضافه وزن تحت درمان با داروهای خوراکی پایین آورنده قند خون و انسولین درمانی و افراد سالم اجرا گردید.

    روش کار

    در این مطالعه 40 نفر فرد مبتلا به دیابت نوع 2 تحت درمان با انسولین و 40 نفر افراد مبتلا به دیابت نوع 2 تحت درمان با داروهای خوراکی پایین آورنده قند خون و 40 نفر فرد سالم مورد مطالعه قرار گرفتند. اکثر افراد در هر سه گروه را زنان تشکیل داده و اکثر افراد غیر سیگاری و فعالیت بیشتر از چهار ساعت در روز را داشتند.

    یافته ها

    با توجه به عدم توزیع نرمال داده ها در مورد Akkermansia muciniphila، داده ها بصورت میانه (کمترین، بیشترین) ارایه شد. نتایج آزمون آماری Mann-WhitneyU نشان داد که سطح (CTCycle Threshold,) باکتری تقریبا بطور معنی داری در افراد مبتلا به دیابت نوع دو تحت درمان با انسولین و افراد تحت درمان با داروهای خوراکی پایین آورنده قند خون بیشتر از افراد سالم بود (P< .001). همچنین تفاوت معنی داری بین CFU یا همان مقادیر کمی باکتری (فراوانی) بین دو گروه افراد دیابتی تحت درمان با انسولین با افراد تحت درمان با داروهای خوراکی پایین آورنده قند خون وجود داشت (P = 0.001) بطوریکه در افراد تحت درمان با انسولین فراوانی باکتری بیشتر بود.

    نتیجه گیری

    نتایج مطالعه ی حاضر نشان داد که تفاوت معنی داری مابین دو گروه بیماران دیابتی نوع 2 تحت درمان با انسولین با داروهای خوراکی پایین آورنده قند خون در مورد فراوانی باکتری Akkermansia muciniphila وجود داشت. میزان باکتری در افراد بیمار دیابتی تحت درمان با انسولین بیشتر از افراد دیابتی تحت درمان با داروهای خوراکی پایین آورنده قند خون بود.

    کلیدواژگان: بیماری های متابولیک، دیابت نوع دو، عدم تحمل گلوکز، CT ((Cycle Threshold، اضافه وزن، چاقی، Muciniphila
  • مهدیه قربانعلی زاده، جبار بشیری*، فرهاد غلامی صفحات 310-318
    زمینه

    آپوپتوز نقش مهمی در ایجاد بیماری های قلبی عروقی به ویژه ناتوانی قلبی بازی می کند. شواهد اخیر حاکی است که تمرینات ورزشی ممکن است فرآیندهای پیام رسانی مربوط به آپوپتوز را در بافت های سوماتیک حساس مانند میوکارد تغییر دهد. مطالعه حاضر جهت بررسی تاثیر دوازده هفته تمرین استقامتی بر بیان ژن های p53 و Apoptosis Inducing Factor, AIF)) عضله قلبی موش های صحرایی نر انجام شد.

    روش کار

    در این مطالعه تجربی، 16 سر موش صحرایی نر سه ماهه به طور تصادفی در دو گروه تمرین (8 سر، وزن: 6/18±3/202) و کنترل (8 سر، وزن: 6/22±7/251) جایگزین شدند. گروه تجربی یک برنامه تمرین هوازی با شدت 80-75% اکسیژن مصرفی بییشینه را به مدت 12 هفته انجام دادند. 48ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، عضله قلبی گروه مورد بررسی، استخراج و بیان ژن های p53 و AIF با استفاده از روشReal time PCR بررسی گردید. آزمون آماری تی مستقل برای آنالیز داده ها در سطح معنی داری 05/0 مورد استفاده قرار گرفت.

    یافته ها

    نتایج نشان داد بیان ژن p53 عضله قلبی در گروه تجربی به طور معنی داری بیشتر از گروه کنترل بود (70%، P<0.05). همچنین، بیان ژن AIF در عضله قلبی گروه تجربی به طور معنی داری بیشتر از گروه کنترل بود (54/17%، P<0.05).

    نتیجه گیری

    به نظر می رسد که دوازده هفته تمرین استقامتی در افزایش پروتیین های کلیدی مسیر میتوکندریایی آپوپتوز قلبی تاثیر قابل توجهی دارد. با این حال، اظهار نظر قطعی در مورد نحوه تاثیرپذیری شاخص های مربوط به آپوپتوز میوکارد از تمرینات ورزشی، منوط به انجام تحقیقات و مطالعات بیشتر در این زمینه می باشد.

    کلیدواژگان: تمرین استقامتی، آپوپتوز، عضله قلبی، ژن عامل القاء کننده آپوپتوز(AIF)، ژن مهارکننده تومور (P53)
  • کاوه قرنی زاده *، کریم پیسوده صفحات 319-325
    زمینه

    دررفتگی های خلفی هیپ همراه با شکستگی سر فمور جزو تروماهای پر عارضه می باشند هدف از مطالعه این است که ضمن معرفی پاتوژی مشترک دررفتگی های خلفی هیپ غیر قابل جااندازی که با شکستگی سر ران همراه هستند، نتایج درمان با استفاده از در آوردن مفصل ران به روش جراحی ارایه شود.

    روش کار

    تمامی موارد دررفتگی خلفی هیپ همراه با شکستگی سر فمورکه غیر قابل جااندازی بودند و اقدام به درآوردن مفصل ران به روش جراحی شدند وارد مطالعه گردیدند. نتایج بالینی و رادیوگرافیک با استفاده از معیارهای Merle d’Aubigné & Postel and Thompson & Epstein بررسی شدند.

    یافته ها

    هفت مرد با سن 31±7 سال وارد مطالعه شدند. فاصله زمان آسیب تا جراحی22±14 ساعت بود. بعد از پیگیری 67±10 ماه، پنج بیمار نتایج عالی داشتند، یک مورد نتایج خوب و یک مورد نتیجه ضعیف داشت که این مورد با تاخیر در مراجعه (36ساعت) دچار سیاه شدگی سر ران شد.

    نتیجه گیری

    می توان پیشنهاد کرد که تکنیک درآوردن مفصل ران به روش جراحی می تواند روش مناسبی در درمان شکستگی- دررفتگی هیپ غیر قابل جااندازی باشد.

    کلیدواژگان: دررفتگی خلفی هیپ، درآوردن مفصل ران به روش جراحی، سیاه شدگی سر استخوان ران، شکستگی سر فمور
  • سحر کمانکش، وحید تادیبی *، ناصر بهپور، فرهاد نعلینی صفحات 326-333
    زمینه

    اختلال در عملکرد اندوتلیال عروقی از شرایط پاتولوژیکی است که ممکن است به دلیل عوارض ناشی از چاقی در سرخرگ های مختلف ایجاد شود. هدف از این پژوهش بررسی اثر 8 هفته تمرین مقاومتی در شرایط محیطی مختلف بر سلول های پیش ساز اندوتلیال (Endothelial Progenitor Cells ,EPCs) (نشانگر CD34) و LDL اکسیدشده (oxLDL) و پروتیین واکنشگر C (C-Reactive Protein ,CRP) در مردان دارای اضافه وزن بود.

    روش کار

    پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی بود، بدین منظور 30 نفر از دانشجویان پسر دارای اضافه وزن شهرستان کرمانشاه با میانگین سنی 13/1±8/19سال به طور داوطلبانه در این پژوهش شرکت کردند. آزمودنی ها به طور تصادفی در 3 گروه تمرین مقاومتی هیپوکسیک و نورموکسیک و هیپوکسی استراحتی قرار گرفتند و پروتکل ها را 8 هفته، هر هفته 3 بار با شدت 70 درصد 1RM اجرا می کردند. قبل و بعد از دوره مداخلات، سلول های CD34، oxLDL و CRP اندازه گیری شدند. از آزمون های تی استیودنت، آنالیز واریانس یک طرفه، ویلکاکسون و کراسکال والیس برای تحلیل داده ها استفاده گردید.

    یافته ها

    نتایج ما کاهش معنی داری را در سطوح CRP و oxLDL در گروه های مقاومتی هیپوکسیک (P=0.001, P=0.005)، مقاومتی نورموکسیک (P=0.003, P=0.013) و هیپوکسی استراحتی (P=0.003, P=0.005) به ترتیب نشان داد. اما تفاوت معنی داری بین تغییرات گروه ها مشاهده نشد. سلول های CD34 پس از تمرین مقاومتی هیپوکسیک (P=0.005)، مقاومتی نورموکسیک (P=0.005) و هیپوکسی استراحتی (P=0.004) افزایش معنی داری یافت. اما تفاوت معنی داری بین تغییرات گروه ها مشاهده نشد.

    نتیجه گیری

    با توجه آثار مشابه هیپوکسی استراحتی با دیگر گروه ها بر متغیرهای پژوهش شاید بتوان به هنگام آسیب دیدگی و شرایط خاص افراد از هیپوکسی استراحتی به عنوان راهکاری سودمند برای برخی افراد دارای اضافه وزن استفاده نمود.

    کلیدواژگان: تمرین مقاومتی، سلول های پیش ساز اندوتلیال، لیپوپروتئین با چگالی پایین اکسیدشده، هیپوکسی
  • بهروز نیک نفس *، لعیا فرزدی، داوود قلی زاده ایری سفلی، مرضیه نیک نفس صفحات 334-339
    زمینه

    هورمون های مترشحه از تخمدان، فوق کلیه و هیپوفیز بر روند فولیکو ژنزیس و تعداد تخمک ها و جنین های بدست آمده از (Assisted Reproductive Technology, ART) اثر دارند. یکی از هورمون های مترشحه از فوق کلیه کورتیزول می باشد. در این تحقیق بر آن شدیم که ارتباط بین تعداد تخمک ها و جنین های بدست آمده از بیماران تحت درمان,IVF) (In Vitro Fertilization با سطح کورتیزول و هورمون های مختلف سرمی و عوامل دموگرافیک فردی بیماران را بیابیم.

    روش کار

    تعداد چهل بیمار مراجعه کننده به مرکز نازایی ،که تحت درمان IVF و تحریک تخمک گذاری قرار گرفتند، در فاز فولیکولار تحت آزمایشات خونی جهت بررسی هورمون های جنسی و اندوکرینی قرار گرفتند، سطح کورتیزول نیز توسط روش الایزا اندازه گیری شد. همبستگی مقادیر بدست آمده با تعداد اووسیت؛ نرم افزار SPSS آنالیز آماری شد.

    یافته ها

    نتایج نشان داد که در مقادیر BMI بالا و بیومارکرهایی مثل تری گلیسیرید وDHEAS و تستوسترون نسبت به مقادیر نرمال، کم بود. از طرفی آزمون همبستگی کورتیزول با Triglyceride, TG)) و سن رابطه ی معنی دار منفی را نشان داد. تعداد اووسیت نیز با (Thyroid Stimulating Hormone, TSH) رابطه ی معنی دار منفی داشت. علی رغم ارتباط منفی تعداد اووسیت با سن، (Androstenedione, AND) ,((Testostrone, TTE، BMI و (Dehydroepiandrosterone Sulfate, DHEAS) ، تعداد اووسیت با ا, AMH) (Anti Mullerian Hormone رابطه مثبتی داشته ولی این ارتباط معنی دار نبود.

    نتیجه گیری

    کورتیزول با سن و TG ارتباط منفی داشته، و تعداد اووسیت بدست آمده نیز با TSH ارتباط منفی داشت. در سایر موارد بررسی شده، همبستگی تعداد اووسیت با سطح سرمی کورتیزول و هورمون های جنسی ارتباط معنی داری را نشان نداد.

    کلیدواژگان: کورتیزول، تعداد تخمک، لقاح خارج رحمی، هورمون‎های جنسی
  • محمدامین ولیزاد حسنلویی، حمدالله شریفی*، آیدین زینالی، خاتون حسینی صفحات 340-347
    زمینه

    ترومبوآمبولی یک عارضه جدی در بیماران بستری در بخش مراقبت های ویژه می باشد. آموزش اجرای دستورالعمل پیشگیری موثر توسط پزشکان میزان بروز آن رادر بیماران در معرض خطر کاهش می دهد .هدف از این مطالعه بررسی تاثیر آموزش در پیشگیری صحیح از ترومبوز وریدهای عمقی در بیماران بستری در بخش مراقبتهای ویژه بیمارستان امام ارومیه بود.

    روش کار

    این مطالعه مقطعی پس از تایید کمیته اخلاق دانشگاه و شورای پژوهشی بیمارستان با بررسی 252 پرونده بیماردر دو مرحله قبل و بعد از مداخله آموزشی انجام شد و در طی آن پیشگیری از ترومبوز وریدهای عمقی بر اساس گایدلاین کتاب اصول طب داخلی هاریسون چاپ نوزدهم (2015) از نظر اندیکاسیون پیشگیری، دوزاژ صحیح، نوع پیشگیری و موارد منع مصرف و خطای پیشگیری برای پزشکان معالج در بخش مراقبت های ویژه آموزش داده شد. پس از اتمام مطالعه و استخراج داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 20 نتایج مورد تجزیه و تحلیل آماری قرار گرفتند. از تستهای آماری لازم نظیر T-Test Independent و Chi-Square جهت تفسیر استفاده شد.

    یافته ها

    از نظر جنسی اکثرا بیماران مذکر (59/51%) و میانگین سنی در گروه های قبل و بعد از مداخله به ترتیب 12/58 و 58/56 سال بود.در بررسی پرونده های بیماران در قبل و بعد از آموزش، استفاده از داروهای ضد انعقاد در گروه مداخله افزایش و روش های غیر دارویی کاهش داشت. مواردی که پروفیلاکسی با دارو ممنوعیت داشت از 9/7% به 8/4%(p= 0.054) و مواردی که دوز داروی ضد انعقاد صحیح تجویز نشده بود از 6/51% به 2/18% (p= 0.025)و مواردی که انتخاب داروی ضد انعقاد اشتباه بود از 3/10% به 4% (p= 0.038) کاهش یافت. پیشگیری صحیح از 2/30% به 73% (p= 0.045) افزایش یافت.

    نتیجه گیری

    با برگزاری جلسات آموزشی می توان برای جلوگیری از بروز ترومبوز وریدی دربیماران با خطر بالا، روش پیشگیری صحیح را استفاده کرد که شاید باعث کاهش فراوانی بروزترومبوز وریدهای عمقی و عواقب آن شد.

    کلیدواژگان: آموزش، بخش مراقبتهای ویژه، پیشگیری ترومبوز ورید عمقی
  • رسول هاشم کندی اسدی، سجاد ارشدی *، عبدالعلی بنایی فر، مسعود حاجی رسولی صفحات 348-355
    زمینه

    پروتیین میتوکندریایی سیرتویین -3 (SIRT3) ممکن است میانجی بروز سازگاری های ناشی از انجام تمرینات استقامتی از جمله بیوژنز میتوکندریایی (فعال سازی PGC1-α) و بهبود مقابله با افزایش تولید بنیان های آزاد (افزایش SOD) گردد. از اینرو هدف مطالعه حاضر تعیین تاثیر 12 هفته تمرین هوازی بر بیان شاخص های بیوژنز میتوکندریایی عضله اسکلتی موش های صحرایی بود.

    روش کار

    در این مطالعه تجربی، 17 موش صحرایی نر دو ماهه بر اساس وزن به طور تصادفی در دو گروه کنترل (C) و تمرین (AT) جایگزین شدند. تمرین هوازی به مدت 12 هفته و 5 روز در هفته با شدت 80-75 درصد اکسیژن مصرفی بیشینه (33-24 متر/دقیقه با شیب 15%) روی نوارگردان اجرا شد. در ابتدا، طی یک دوره پنج هفته ای مدت زمان تمرین از 10 به 60 دقیقه در روز افزایش یافت و تا انتهای دوره تمرین حفظ شد. میزان بیان ژن یا mRNA پروتیین های SIRT3، PGC1-α و SOD2 بافت عضله نعلی با روش RT-PCR ارزیابی شد. داده های حاصله با استفاده از روش آماری T مستقل با نرم افزار SPSS18 تجزیه و تحلیل شد (P< 0.05).

    یافته ها

    پس از اتمام پروتکل تمرینی، وزن بدن و عضله گروه تمرین کمتر از گروه کنترل بود. با این حال، نسبت وزن عضله به وزن در گروه تمرین بیشتر از گروه کنترل بود (04 /0=P). همچنین، 12 هفته تمرین هوازی باعث افزایش معنی دار بیان ژن SIRT3 و SOD شد، اما تغییری در PGC1-α مشاهده نشد(P> 0.05).

    نتیجه گیری

    بر اساس نتایج مطالعه حاضر به نظر می رسد افزایش بیان SIRT3، PGC1-α و SOD احتمالا نقش مهمی در سازگاری های ناشی از انجام تمرینات ورزشی هوازی دارد.

    کلیدواژگان: تمرین هوازی، بیوژنز میتوکندریایی، موش های صحرایی نر
|
  • Karim Azali Alamdari*, Mostafa Armanfar Pages 228-236
    Background

    MicroRNAs (miRNAs) are a new class of biomarkers that involved in many biological processes and gene expression. The present study examined the effects of eight weeks of high intensity interval training (HIIT), endurance and resistance training on the expression of miRNA-210 and serum Hypoxia-inducible factor 1-alpha (HIF-1α) level in young male athletes.

    Methods

    In this semi-experimental study, 40 young male athletes randomized into four groups including HIIT, endurance (EN), resistance (RES) trainings for eight weeks and also control groups. The HIIT program was consisted of 6-8 running sprints (30-60 seconds) with a 3.5-4 min recovery. Endurance training was included on 40-30 minutes of running at 75-70% heart rate reserve. Moreover, resistance training was a circuit training program consisting of three sets of 8-6 repetitions including chest press, curls, leg press, hack press and leg extension at 80-75% of one-repetition maximum (1RM). Blood samples were taken 24 hours pre and post intervention. Finally, the results were analyzed using one way analysis of variance and paired samples t test.

    Results

    Serum miRNA-210 expression and HIF-1α concentration were significantly increased following to three types of training (P<0.05). However, the amount of the observed increases were significantly higher in HIIT group rather than both EN and RES groups (P<0.05) with no significant difference between EN and RES groups (P>0.05).

    Conclusion

    All three training protocols increased Serum miRNA-210 expression and HIF-1α concentration with better efficiency of HIIT proposing it as an effective training method in this area.

    Keywords: High intensity interval training, Endurance training, Resistance training, Hypoxia-inducible factor 1-alpha, miRNA-210, male athletes
  • Mansour Aghaei, Javad Vakili*, Ramin Amirsasan Pages 237-244
    Background

    Angiogenesis and increased capillary density of skeletal muscle is one of the potential physiological changes during the flow restriction exercise (BFR). Therefore, the aim of this research was to evaluate the effect of four weeks rock climbing with or without blood flow restriction on vascular endothelial growth factor and Growth Hormone in elite climbers.

    Methods

    In this semi-experimental study, 26 elite climbers (aged 25-30 years; body fat percent 8-14%; 4 years athletic training history) in a randomized and double-blind design were divided in two equal rock climbing with blood flow restriction (BFR) or rock climbing without blood flow restriction (NBFR) groups. The training protocol included three sessions per week for 4 weeks of rock climbing with a severity of 80-60% of the difficulty of the route. The cuff pressure was in the range of 40 to 100 mm Hg during rock climbing. Blood samples were obtained in the 2 phases: before and 24 hours after rock climbing protocols. Vascular endothelial growth factor and Growth Hormone were analyzed. Finally, Data were analyzed independent and independent T test. The significance level was set at p<0.05.

    Results

    Basal levels of GH and VEGF was significantly increased after four weeks rock climbing with BFR. However, the rock climbing without BFR had not any significant effect on the basal levels of GH and VEGF.

    Conclusion

    It can be concluded that the rock climbing with BFR by increasing of basal levels of GH and VEGF could be increased angiogenesis process.

    Keywords: Blood Flow Restriction, Rock Climbing, Vascular Endothelial Growth Factor, Growth Hormone
  • Zeynab-Sadat Payambarpour, Majid Hassanpour-Ezatti*, Alireza Askarianzadeh Pages 245-253
    Background

    Insect sex pheromones contain long chain polyunsaturated fatty acids. Some types of unsaturated fatty acids have been showed anticancer effects. Angiogenesis is considered as a fundamental process in cancer growth and metastasis. Angiogenesis inhibitory effect of three insect-free pheromones alone and the incremental anti-angiogenic effect of each of them with paclitaxel were evaluated on chorioallantoic membrane (CAM) of chick in the current experimental study.

    Methods

    Ninety fertilized eggs of Ross race were arranged into 9 groups as follows: control, dexamethasone, paclitaxel, pheromones of currant borer (Synanthedon tipuliformis); leopard moth (Zeuzera pyrina L.) and pistachio twig borer (Kermania pistaciella)-alone, and each sex pheromones plus paclitaxel. On day 8 of chick embryo incubation, 50 µl of each compound were applied to CAMs, and their effects were evaluated on day 9.

    Results

    Compared with controls, application of each of the pheromones alone is equally effective in reducing vessel length and branching points by 88% and 71%, respectively. Angiogenesis was suppressed (82%) by paclitaxel and stimulated (20%) by dexamethasone. Inhibitory effect of paclitaxel on vascular branching points was further increased (7%) after combination treatment with each of three pheromones. Pheromones of Z. pyrina and K. pistaciella were able to enhance (7%) antiangiogenic effect of paclitaxel.

    Conclusion

    The direct anti-angiogenic effects of these insect pheromones and the incremental anti-angiogenic effect of each of them with paclitaxel. This antiangiogenic effect seems independent from anti-inflammatory mechanisms. Therefore, we suggest that the effect of these pheromones with paclitaxel be studied on patients with paclitaxel-resistant tumors.

    Keywords: Angiogenesis Inhibitors, Chorioallantoic Membrane, Insecta, Pheromones, Paclitaxel, Dexamethasone
  • Ghader Rahimzadeh, Mohamad Ali Azarbaijani*, Hasan Matin Homaei Pages 254-262
    Background

    Exercise activity is associated with increased oxidative stress and the use of herbal supplements such as Origanum vulgare extract is proposed as a method for modifying the oxidative response. Thus, the aim of this research was to evaluate the effect of aerobic Training, Origanum vulgare Extract supplementation and their combination on oxidative stress and inflammatory biomarkers in male rats.

    Methods

    In this experimental study, 40 male rats in a randomly were allocated in four equal groups: Origanum vulgare, aerobic training, combined aerobic training with Origanum vulgare and control (3 and 6 month) group. The Training groups trained on a treadmill for 12 weeks and 5 sessions per week. 48 h after the last training session, groups of rats were slaughtered ethically and a blood sample was obtained. MDA, TAC, SOD and CRP levels were measured using by the ELISA method. Analysis of two-way variance and Bonferroni post hoc test were applied for statistical analysis of the data at the significant level of P < 0.05.

    Results

    The concentrations of SOD in the three experimental groups were significantly higher than control group. Also, the concentrations of MDA and CRP in the three experimental groups were significantly lower than control group. In addition, TAC concentration in the training group was significantly higher than control group. Also, the concentration of CRP in the combined group was significantly lower than that of the training group and Origanum vulgare groups.

    Conclusion

    It seems that use of supplementation of Origanum vulgare extract with aerobic exercise training alleviates oxidative stress via increasing antioxidant defense and decreasing ROS.

    Keywords: Aerobic Exercise, Origanum vulgare, Oxidative stress, inflammation, Rat
  • Soheila Rahimifardin, Marefat Siahkohian*, Pouran Karimi, Lotfali Bolboli, Hassan Farhadi Pages 263-272
    Background

    Despite the effect of PGC-1α on biogenesis of mitochondria, the mechanism of its effect on cardiac angiogenesis has not yet been studied. Therefore, the purpose of this study was to investigate the effect of aerobic training and intermittent hypoxia on the expression of PGC-1α angiogenesis-related proteins in the cardiac tissue.

    Methods

    In an experimental study, Forty male Wistar rats weighing 220±20 gr were randomly divided into four groups; control (C), hypoxia (H), training (T), and Hypoxia + training (H+T) groups. Hypoxia group exposed to chronic intermittent hypoxia (PiO2≈106 mmHg, simulated altitude ≈ 3400 m, 14% oxygen for 8 weeks). And exercise group ran on a treadmill for 8 weeks, 5 session/ week. Then, relative protein density of PGC-1α, p-AMPK, ERRα, and VEGFA were measured with Western blot method.

    Results

    The aerobic training, intermittent hypoxia, aerobic training + hypoxia significantly increased relative protein density of PGC-1α, ERRα, and VEGFA compared to control group. Moreover, phosphorylation levels of AMPK showed an increase in all three groups compared to the control group.

    Conclusion

    Although hypoxia was an effective stimulator to induce the expression of PGC-1α and VEGFA and aerobic exercise was a potent phosphorylation inducer of AMPK, their combination did not have a synergistic effect.

    Keywords: Hypoxia, Angiogenesis, Aerobic training, PGC-1α
  • Iman Abaspur Kazerouni, Hadi Mahdipour Hosseinabad*, Fatemeh Hourali Pages 273-280
    Background

    Parkinson’s disease (PD) is known to affects the Body weight. These changes are due to multifactorial different mechanisms and training can affect on these disorders. In this study, is assessed the effect of short term endurance training on weight changes and mRNA expression of Sirtuin 1 (SIRT-1) and Peroxisome proliferator-activated receptor gamma coactivator 1-alpha (PGC-1α) in rats model of 6-OHDA.

    Methods

    In this empirical study, Parkinson’s rats were made using stereotaxic device and by 8𝜇g injection of 6-hydroxydopamine (6-OHDA) into the Medial Forebrain Bundle (MFB). Thirty two male Wistar rats are assessed in experimental groups including: 1. Saline (Sham), 2. Saline+training, 3. 6-OHDA and 4. 6-OHDA+training (n=8). Training groups 2 weeks after the surgery started 14 consecutive days treadmill running. One month after the surgery, the rat’s weight were analyzed and using of Real Time-PCR method mRNA expression levels of the metabolically and mitochondrial factors of SIRT-1 and PGC-1α, in the striatum of rats, were measured through one way ANOVA.

    Results

    The 6-OHDA resulted in weight loss, significant decrease in expression of PGC-1α mRNA and a compensatory increase in SIRT-1 mRNA. However, endurance training in 6-OHDA+training group reduces these disorders, and increases mRNAs up to normal level in the Sham group (p≤0/05).

    Conclusion

    The endurance training can reduce disorder in body weight and metabolic factors in Parkinson’s disease.

    Keywords: Breast Cancer, Mass, Mammography, Smart System
  • Iman Abaspur Kazerouni, Hadi Mahdipour Hosseinabad*, Fatemeh Hourali Pages 281-286
    Background

    Breast cancer is one of the most common types of cancer among women. Mammography is the most standard method for diagnosing breast cancer, which can be minimize the human error using computer systems of human error.

    Methods

    In this paper, using the image processing techniques, the mass was detected and identified in the photograph and then intelligent system outlined its margin After removing the image noise, using the fuzzy inference system, the fuzzy edge improvement has been applied and then using the coordinate logic filter, the mass areas have been detected and shown in the image.

    Results

    The proposed smart system have p <0.001 for the correct diagnosis compared to the human diagnostic methods.

    Conclusion

    The smart system results have been tested on 322 MIAS database images. In this database, 120 cases have benign and malignant tumors and 202 are healthy. The smart system was able to detect 115 cancer cases (true positive) and 190 healthy people (true negative) correctly. The number of false positive and false negative are 12 and 5, respectively. Therefore, the accuracy of the smart system for the database is 95%, and the sensitivity and specificity are 96% and 94%, respectively.

    Keywords: Breast Cancer, Mass, Mammography, Smart System
  • SeyedYazdan DokhtGhaffari *, Ramin Azhogh Pages 287-294
    Background

    Colorectal cancer (CRC) is the fourth most common cancer leading to death in the world. The main goal of screening methods are to detect cancer at its early stages. The aim of this study was to determine the diagnostic accuracy of M2pk and fecal occult blood test.

    Methods

    The patients with recent GI complaint underwent colonoscopy divided in two groups: A: positive finding in colonoscopy B: normal colonoscopy. All the patients provided fecal samples prior to bowel preparation.

    Results

    102 patients with GI complaint (60.78% male and 39.22% female) with the mean age of 54.14 years old were included in our study. In the group of patient with positive m2pk level 83% of them have positive FOBT (p<0.05). Sensitivity, specificity, PPV and NPV for the test of m2pk are with respect 64% / 84% / 80% / 71%, respectively and for FOBT are 84% / 82% / 83% and 84, respectively %.

    Conclusion

    The sensitivity, PPV and NPV fecal occult blood test in predicting lower GI complications such as polyp and intraluminal mass are higher than m2pk levels. Only the specificity of m2pk levels is higher than FOBT. So the result of m2pk in prediction normal patients is higher than FOBT. Also the relation between FOBT and m2pk levels is statistically significant in prediction lower GI cancers.

    Keywords: Polyp¸ Intraluminal mass, M2pk, Fecal occult blood test, Colorectal cancer
  • Fahimeh Fallah, Ahmad Chitsaz *, Leili Adhineh, Amir Mir Mohammad Sadeghi Pages 295-302
    Background

    The purpose of this study was to determine the level of vitamin B12 among personnel working in the operating room of Shahid Beheshti Hospital in Isfahan.

    Methods

    This study was conducted on 51 personnels of Shahid Beheshti Hospital operating room. First, demographic information of the participants was obtained. Then blood samples were acquired for determining the level of vitamin B12 and subsequently, a neurologist examined the health status of the participants’ nervous system.

    Results

    Low levels of vitamin B12 were reported in 25 participants, and 26 participants had normal levels of vitamin B12. The participants were divided into two groups: vitamin B12 deficiency group and normal vitamin B12 group. There were no significant differences between the two groups regarding age, work experience, working hours per day, working days per week and neurological examinations (P > 0.05). Anesthesiology technicians were at a higher risk for vitamin B12 deficiency compared to the surgical technologists, nurses and practical nurses (P < 0.001). In all occupations, the results showing normal examinations were more than impaired examinations, but these differences were not significant (P > 0.05).

    Conclusion

    Vitamin B12 deficiency is observed in a significant proportion of individuals in the study, and anesthesiology technicians have lower levels of vitamin B12 than other operating room personnel. There was no significant association between reduced vitamin B12 levels and neurologic complications in this study.

    Keywords: Vitamin B12, Anesthesiology technician, Neurologic Examination, Vitamin B12 deficiency
  • Zhila Gadery*, Majid Mobassery, Ali Reza Ostadrahimy Pages 303-318
    Background

    There is a significant relationship between human intestinal bacteria and overweight, obesity and diabetes. The aim of this study was to evaluate the abundance of Akkermansia muciniphila, a bacterium residing in the mucosal layer in obese and overweight type 2 diabetic patients undergoing insulin therapy or oral hypoglycemic agents comparing with healthy individuals.

    Methods

    Forty insulin-dependent diabetic patients, 40 diabetic patients who were treated with oral hypoglycemic agents and 40 healthy people were recruited based on inclusion/exclusion criteria and they were evaluated for lipid profile, fasting blood sugar (FBS), and Akkermansia muciniphila bacterium.

    Results

    The majority of all study subjects were women, non-smokers with more than four hours activity a day. They were not different in terms of demographic characteristics. FBS level was significantly higher in subjects with type 2 diabetes than in healthy subjects (P <0.001) with no significant difference in cholesterol and triglyceride levels. Cycle threshold (CT) level in both group of diabetic patients was significantly higher than that of healthy subjects (P< .001) and there was a significant difference between two groups of diabetic patients and health subjects in terms of colony-forming unit (CFU), (P = 0.001).

    Conclusion

    Akkermansia muciniphila abundance was higher in the healthy subjects comparing with diabetic patients and it was significantly greater in the patients treated with insulin than those who taken oral medications with beneficial metabolic effects, such as lowering FBS levels. There was no significant difference between all three study groups in terms of triglyceride, cholesterol, and BMI.

    Keywords: Diabetes Mellitus Type 2, Cycle Threshold, Glucose Intolerance, Obesity, Akkermansia Muciniphila
  • Mahdiyeh Ghorbanalizadeh, Jabbar Bashiri*, Farhad Gholami Pages 310-318
    Background

    Apoptosis plays an important role in the development of cardiovascular disease, particularly heart failure. Current evidence suggests that exercise training may alter apoptosis-related signaling in sensitive somatic tissues such as myocardium. The purpose of this study was to investigate the effect of twelve weeks aerobic training on cardiac p53 and AIF gene expression in male rats.

    Methods

    In this experimental study, 16 three-month-old male rats were randomly assigned into two groups of exercise (n=8; weight: 202.3±18.6) and control (n=8; weight: 251.7±22.6). Exercise group were subjected to an aerobic exercise program at the intensity of 75-80% over 12 weeks. 48 hours after the last exercise session, cardiac muscles were extracted to be analyzed for p53 and AIF mRNA expression by Real Time-PCR method. Independent t-test was applied for statistical analysis of the data and significance level was set at P<0.05.

    Results

    The p53 gene expression in the exercise group was significantly higher than the control group (70%, P<0.05). Furthermore, AIF gene expression was significantly higher in the exercise group than the control (17.54%, P<0.05).

    Conclusion

    It seems that 12 weeks endurance training was effective in increasing cardiac mitochondrial apoptotic protein. However, more researches are needed to identify effects of exercise trainings on indices of myocardial apoptosis.

    Keywords: Endurance training, Apoptosis, Myocardial, Apoptosis Inducing Factor (AIF), p53
  • Kaveh Gharanizadeh*, Kareem Pisoudeh Pages 319-325
    Background

    Posterior hip dislocation with femoral head fracture is among the complicated injuries. The purpose of the study was to define the common pathology of the hips with irreducible posterior dislocation combined with femoral head fracture and the outcome of surgical treatment using surgical hip dislocation technique.

    Methods

    All the cases of irreducible posterior hip dislocation with femoral head fracture which underwent surgical hip dislocation were included in the study. Patients evaluated by Merle daubing & Postel and Thompson & Epstein scores clinical and radiographically.

    Results

    seven men with the mean age of 31±7 years included. The delay between injury and attempted surgery was 22 ± 14 hours. After 67 ± 10 months of follow up five patients have excellent, one has good and one fair results. Fair result was in a patient who underwent surgery with 36 hours delay from injury complicated with Femoral head osteonecrosis.

    Conclusion

    Hip dislocation as an effective technique in managing irreducible hip fracture-dislocations.

    Keywords: Femoral Head Fracture, Femoral Head Osteonecrosis, Posterior Hip Dislocation, Surgical HipDislocation
  • Sahar Kamankesh, Vahid Tadibi *, Naser Behpour, Farhad Naleini Pages 326-333
    Background

    Vascular endothelial dysfunction is pathological conditions that may be due to complications of obesity in various arteries. The purpose of this study was to investigate the effect of 8 weeks resistance training in different environmental conditions on endothelium progenitor cells (EPCS) (Marker of CD34), oxidized-LDL (oxLDL) and C-reactive protein (CRP) in overweight men.

    Methods

    For this Purpose, 30 overweigh male students in Kermanshah city with the mean age of 19.8± 1.13 yr participated in this study, voluntarily. Subjects randomly assigned into 3 groups including hypoxic and normoxic resistance training, and hypoxic exposure. Participants performed the protocols 3 days per week for 8 weeks with 70% of 1RM. The oxLDL, CRP, and CD34 were measured before and after the intervention. T-test, one-Way ANOVA, Wilcoxon and Kruskal-Wallis tests were used to analyzing the data.

    Results

    There was a significant decrease in CRP and oxLDL levels in the hypoxic resistance (P=0.001, P=0.005), normoxic resistance (P=0.003, P=0.013) and hypoxic exposure (P=0.003, P=0.005), respectively. However, no significant difference was observed between variations of the groups. The cells of CD34 was increased after the hypoxic resistance (P=0.005), normoxic resistance (P=0.005), and hypoxia exposure (P=0.004). No significant difference was observed between variations of the groups.

    Conclusion

    Considering the similar effects of hypoxic exposure with other groups on study variables, it may be possible to use hypoxic exposure as a beneficial manner for some overweight individuals at the injury and special circumstances.

    Keywords: Resistance training, EPCS, oxLDL, Hypoxia
  • Behrooz Niknafs*, Laya Farzadi, Davood Gholizadeh Iyrisofla, Marzieh Niknafs Pages 334-339
    Background

    Secreted hormons from ovary, pituitary glands and suprarenal gland may affect the follicogenesis and the number of mature oocytes and qualified embryos of Assisted Reproductive Technology (ART). The main aim of this study was finding of correlation between the number of oocyte and embryons which gained through IVF with serum level of sex hormones and other chemical biomarkers, in addition cortisol level were detected.

    Methods

    Forty patients underwent infertility treatment by ART were studied the data of sex and endocrine hormones were obtained by routine laboratory techniques at follicular phase. Then serum levels of cortisol were determined at ovarian puncture day by ELISA as well as he demographic data of patients were gathered. Correlation of data determined by statistical methods.

    Results

    Biomarkers such as triglyceride, DHESA and testosterone were low in comparison with normal range as well as in high BMI cases. Correlation of cortisol with triglyceride and age showed significant negative correlation. As well as, oocyte number had significantly negative correlation with TSH. In spite of negative correlation of oocyte number with age, androstenedione, Testosterone, BMI, and DHESA, the number of oocyte had positive correlation with AMH.

    Conclusion

    Cortisol had negative correlation with Triglyceride and Age. The number of oocyte had negative correlation with TSH. They may be predictable. Correlations of other biomarkers were not seen with cortisol significantly.

    Keywords: Cortisol, Oocyte number, IVF, Sex Hormones
  • Mohammad Amin Valizad Hasnlooie, Hamdolah Sharifi*, Aydin Zeinali, Khatoon Hoseini Pages 340-347
    Background

    Thromboembolism is a serious complication in patients admitted to the intensive care unit. Education of the effective prophylaxis guidelines by physicians can be reduces the incidence of this illness in at-risk patients. The purpose of this study was to investigate the effect of education on the correct prophylaxis of deep vein thrombosis in patients admitted to the intensive care unit of Imam Khomeini Hospital in Urmia.

    Methods

    This cross-sectional study was carried out on 252 patient records. In this study, the correct prophylaxis of deep vein thrombosis, according to the Harrison Principles of Internal Medicine Textbook, 19th edition (2015), was taught. This education was given to the physicians in the intensive care unit in terms of prophylaxis indications, proper dosage, type of prophylaxis and unnecessary prophylaxis.

    Results

    Most of the patients were male (51.59%). Their age in pre and post intervention groups was 58.12 and 56.58 years respectively. After the training intervention, unnecessary prophylaxis (from 7.9% to 4.8% (p=0.54)], inappropriate administration of anticoagulant dose [from 51.6% to 18.2% (p = 0.025), and type of anticoagulant [from 10.3% to 4% (p=0.038)] were reduced. Correct prophylaxis frequency was increased from 30.2% to 73% (p= 0.045).

    Conclusion

    Education sessions on the prophylaxis of venous thrombosis in high-risk patients can lead to the use of correct prophylaxis and maybe it reduces the frequency of deep vein thrombosis and its complications

    Keywords: Education, Deep Vein Thrombosis, Intensive Care Unit, Prophylaxis
  • Rasoul Hashem Kandi Asadi, Sajad Arshadi*, Abdoul Ali Banaei Far, Masoud Haji Rasouli Pages 348-355
    Background

    The mitochondrial protein sirtuin (SIRT) 3 may mediate exercise training-induced increases in mitochondrial biogenesis(activation of PGC1-α) and improvements in free radicals (Increase of SOD) handling. The aim of this research was to evaluate the effect of 12 weeks aerobic training on skeletal muscle mitochondrial biogenesis biomarkers in male rats.

    Methods

    In this experimental study, 17 male rat in a randomly and design were allocated in two equal groups: aerobic training group(AT) and control group(C). Aerobic exercise was performed on a treadmill for 12 weeks and 5 days a week with an intensity of 80-75% of maximum oxygen consumption (24-33 m/min with a 15% slope). Initially, during a five-week period, the duration of exercise was increased from 10 to 60 minutes in every day and was maintained until the end of the period. Gene expression or mRNA of SIRT3, PGC1-α and SOD2 proteins of soleus muscle tissue was evaluated by RT-PCR. Independent Sample T-test were used to determine the changes in two groups. All statistical analyses were performed using SPSS 18(P< 0.05).

    Results

    The body and muscle weight in AT were less than control group. However, the ratio of muscle weight to weight in the AT was higher than control group. Also, 12 weeks aerobic training significantly increased the expression of SIRT3, PGC1-α and SOD.

    Conclusion

    It seems that increasing the expression of SIRT3, PGC1-α and SOD plays an important role in adaptations resulting from aerobic training.

    Keywords: Aerobic Training, Mitochondrial Biogenesis, Male Rats