فهرست مطالب

بلاغت کاربردی و نقد بلاغی - سال ششم شماره 1 (پیاپی 11، بهار و تابستان 1400)
  • سال ششم شماره 1 (پیاپی 11، بهار و تابستان 1400)
  • تاریخ انتشار: 1400/10/15
  • تعداد عناوین: 10
|
  • سمیه تصدیقی* صفحات 11-34

    لیکاف و جانسون برای اولین بار نظریه استعاره های شناختی یا مفهومی را مطرح کردند. طبق نظر آنها،استعاره ، تنها عنصری بلاغی و مختص زبان شعرنیست؛ بلکه اساس تفکر انسان، استعاری است.استعاره های شناختی ابتدا در زبان روزمره مورد بررسیقرار گرفت؛ اما با توجه به انتزاعی بودن آثار هنری،ادبی و عرفانی، آرام آرام وارد مطالعات عرفانی شد.عشق به عنوان کلید ی ترین عنصر عرفان، نقش مهمی درمتون عرفانی به ویژه عارفانه، عاشقانه و ذوقی دارد. این پژوهش برمبنای نظریه استعاره شناختی لیکاف وجانسون، به دنبال تبیین/ فهم عشق از منظر شناختی درمثنوی های عطار و مثنوی مولانا می باشد. در این مقاله،عشق به عنوان حوزه مقصد در نظر گرفته شده است وبه بررسی حوزه های مبدا آن در مثنوی های این دوشاعر پرداخته شده است و سپس مقایسه ای بینحوزه های مبدا عشق در آثار آنان صورت گرفته است.نتایج تحقیق نشان می دهد که علی رغم شباهت دیدگاه دو شاعر نسبت به مفهوم عشق، بین نگاه مولانا وعطار، تفاوت هایی وجود دارد. عطار بیشتر به جنبه های قهاریت عشق توجه داشته است، حال آنکه مولانابیشتر به جنبه های فنا، سرمستی، لذت و ذی شعور بودنعشق توجه دارد. در واقع، سیر عشق از عطار به مولانا،از قهاریت، کشندگی و نابودگری عشق، به سمتاتحاد، درد و رنج آمیخته با لذت و شمولیت عشق حرکت کرده است.

    کلیدواژگان: استعاره شناختی، عشق، مثنوی، عطار، مولانا
  • مرضیه بهادیوند چگینی*، علی کریمی فیروزجایی، حمیدرضا شعیری، معصومه ارجمندی صفحات 35-48

    هدف رویکرد نشانه معناشناختی گفتمانی، دست یابی به -معنا از طریق برقراری ارتباط بین واحد های معنایی وتمایز دهنده در سطح کلان است. این پژوهش، چگونگی را واکاوی » بلندی های بادگیر « تولید و دریافت معنا در رمانمی کند. نظام های گفتمانی یا مبتنی بر کنش یا مبتنی برشوش می باشند که به ترتیب به وجود آورنده نظام های گفتمانی شناختی و احساسی هستند. در این رمان کنش وشوش در تعامل با یکدیگر وجود دارند؛ اما گفتمان غالب،شناختی است؛ زیرا در داستان، کنش پر رنگ تر از شوش مشاهده می شود. هیت کلیف و کاترین  دو شخصیت اصلی  شوش اصلی عشق و کنش غالب انتقام را رقم می زنند.هیتکلیف، کنشگر اصلی برای انجام کنش، توانش هایروحی، جسمی و مالی لازم را کسب و آن را با برنامه ای ازقبل تعیین شده اجرا می کند. کنشگر با طی کردن مراحل آماده سازی، آزمون اصلی، آزمون سرافرازی به مرحله ارزیابی و ارزش می رسد. ارزش مطرح برای دو شخصیتاصلی داستان، ارزشی مادی نیست بلکه ارزشی فرا مادی است، ارزشی معنوی به نام عشق که سوزان، عجیب وشورانگیز است. نظام های گفتمانی دیگری نیز در داستانوجود دارند. نظام گفتمانی احساسی، در چندین مرحله ازداستان شوش های عاطفی متفاوتی به چشم می خورند ونظام گفتمانی رخدادی کنش مبتنی بر ابرحضور حضورنظام های تقابلی همچون تولد و مرگ با هیچ گفتمانی جزرخدادی قابل توجیه نیست.

    کلیدواژگان: نشانه معناشناسی، نظام گفتمانی، کنش و - شوش، بلندی های بادگیر
  • زینب اکبری*، یحیی طالبیان صفحات 49-64

      اصطلاح رتوریک Rhetoric که در دوره اسلامی »گفته می شود، دو مفهوم اصلی دارد: » بلاغت « به آننخستین تعریف، دریافت ارسطو از بلاغت است که بیشتر آن را با خطابه، فنون و ابزار مرتبط می سازد؛تعریف دیگر، مفهوم زیبایی شناختی یا ادبی است کهبلاغت را با شعر، فنون و روش های تخییل آفرینی پیوندمی دهد. در دوران معاصر براساس این دو رویکرد، 1گرایش در زمینه معنا و کارکرد بلاغت پدید آمد:رویکرد استدلالی  منطقی فلسفی، رویکرد سبک شناختی  ادبی شعریو در نهایت رویکرد گفتمانی  نشانه شناختی متنی. دو رویکرد در نقطه مقابل هم قرار دارند؛ رویکردی، بلاغت را به سویعلم منطق می کشاند و رویکردی دیگر آن را به شعرمرتبط می کند؛ اما رویکرد سوم سعی دارد دامنه شمولاین علم را فراتر برد، به گونه ای که دو مفهوم پیشین رانیز شامل شود. در تاریخ بلاغت اسلامی نیز چنینرویکرد سه گانه ای نزد ناقدان و بلاغت نگاران اسلامیوجود داشت. پژوهش پیش رو با مطالعه توصیفی تحلیلی، به بررسی تطور هر یک از این سه رویکردحوزه علم بلاغت تا دوره معاصر می پردازد.

    کلیدواژگان: بلاغت، رتوریک، رویکردهای بلاغی، اقناع، سبک
  • زهرا عباسی*، مریم دانشگر، امیر چراغیان صفحات 65-86

    این پژوهش با هدف تحلیل استعاره های مفهومی تولید شده در نوشتار دانش‏ آموزان دوره پیش ‏دانشگاهی، پیکره زبانی فرهنگستان زبان و ادبیات فارسی را بررسی کرده که این پیکره در طی آزمون پیشرفت تحصیلی کشوری با نام آزمون «امزا» گردآوری شده است. استعاره‏ های مفهومی در 272 متن از دانش آموزان سه رشته علوم تجربی، انسانی و ریاضی براساس طبقه بندی پیشنهادی افراشی و حسامی (1392) استخراج و تحلیل شد. نتایج تحلیل آماری نشان می‏دهد استفاده از استعاره‏ های مفهومی در دختران بیشتر از پسران بوده و این اختلاف از لحاظ آماری معنی‏دار است. بین فراوانی استفاده از کل استعاره ‏های مفهومی دانش‏ آموزان رشته ‏های مختلف تحصیلی، در سطح خطای 5 درصد تفاوت آماری یافت نشد و دانش ‏آموزان رشته ‏های مختلف به یک میزان از استعاره‏ های مفهومی در نوشتار خود استفاده کرده ‏اند. در بین انواع استعاره، بسامد کاربرد استعاره عینی به ذهنی، عینی به عینی و جهتی به ترتیب بیشتر از سایر انواع استعاره ‏ها بوده و در بین انواع استعاره‏ های عینی به ذهنی نیز، بسامد کاربرد استعاره ظرف‏ب نیاد و ساختار بنیاد بیشتر از سایر انواع بوده و اختلاف آن با سایر انواع از لحاظ آماری معنی‏دار است. بررسی حوزه ‏های مبدا و مقصد در استعاره‏ های مفهومی نشان می‏دهد مفاهیم «انسان، مکان، ظرف، جسم و شیء و بالا» به ترتیب پربسامدترین حوزه‏ های مفهومی مبدا و «آسمان، زندگی، زمان، آینده و خدا» پربسامدترین حوزه ‏های مفهومی مقصد در داده ‏های پژوهش هستند و این حوزه ‏های مبدا و مقصد در نوشتار دانش‏آموزان منطبق با دسته ‏بندی کووچش (2010) و البته متنوع‏تر از آن است.

    کلیدواژگان: استعاره مفهومی، پیکره متنی، استعاره عینی به عینی، استعاره جاندار بنیاد، استعاره عینی به ذهنی، استعاره تصویری، استعاره شیء بنیاد
  • نرگس مراد گنجه*، بیژن ظهیری، شکرالله پورالخاص صفحات 87-104

     موسیقی ارض موعود شعر است که از تناسب وهماهنگی واژه ها، الفاظ، توازن و تکرار به شکل وزن عروضی و نیز در قالب قافیه، ردیف و به کارگیری بدایع لفظی، حاصل می شود. شاعر با افزودن چنین قواعدی بر زبان روزمره و هنجارین، شکل موسیقایی و موثری از کلام را عرضه می کند و به این ترتیب مخاطبرا با عواطف و تخیل شاعرانه خود همراه، جریان انتقال تجربیات خود را به مخاطب تسریع و قدرت القای دیدگاه خود را مضاعف می کند. در این نوشتار با روش تحلیلی توصیفی و رویکرد فرمالیستی نشان داده ایم -چگونه حزین لاهیجی، از زیبایی های صنایع بدیعی و جنبه انتظام و انسجام بخشی انواع سجع، ترصیع وموازنه، انواع جناس، ردیف و قافیه در آفرینش موسیقی اشعار خود بهره می برد. با علم به نقش همگونی واژگانی در ایجاد موسیقی و انسجام بخشی به شعر، به جنبه های گوناگون همگونی واژگانی در اشعار حزین پرداخته ایم.

    کلیدواژگان: شعر حزین، موسیقی شعر، توازن واژگانی، فرمالیسم، سبک هندی
  • خدیجه داوری*، مهرداد چترایی، مهدی نوریان صفحات 105-120

    از اواخر قرن دوم هجری تا قرن پنجم اصطلاحات بلاغی ظهور کردند. این اصطلاحات از تحقیق در قرآن و متونعربی به دست آمد. در ابتدا، اصطلاحات شایع در بین بلاغیون منحصر به زیبایی های کلام مانند استعاره، تشبیه،ایجاز، تکرار، سجع و تجنیس بود. به مرور زمان سایراصطلاحات بلاغی به وجود آمد. برای نخستین بار، ابن معتز در سال 092 ق از عیوب فنون بلاغی سخن به میانآورد. بلاغیون از عوامل مخل در کلام را ضعف تالیف یاسستی کلام دانسته اند. جرجانی در اسرارالبلاغه برایاولین بار اضمار قبل از ذکر را بیان کرده است و آن را یکیاز انواع ضعف تالیف دانسته است. اضمار قبل از ذکرمرجع، نوعی جهش ضمیر است که ضمیر، قبل ازمرجعش قرار می گیرد. برخی از معانی نویسان اضمار قبلاز ذکر را مانند سایر اصطلاحات بلاغی در حوزه زبانفارسی قرار داده و مانند گذشتگان آن را از توابع ضعف تالیف دانسته اند و برخی دیگر اضمار قبل از ذکر را برایشعر فارسی ناپسند ندانسته اند. در این مقاله سعی شده است با بیان شواهدی از شعر فارسی اضمار قبل از ذکربررسی شده و نشان داده شود که آن از ویژگی های سبکیشعر فارسی است و در مواردی که افتادگی در بیت نباشدو با جابه جایی مرجع ضمیر و ضمیر معنی بیت درستشود، می توان گفت که اضمار قبل از ذکر از زیبایی های شعر فارسی است.

    کلیدواژگان: فصاحت، شعر، اضمار قبل از ذکر، ویژگی سبکی
  • علی اصغر رستمی ابوسعیدی، زیبا قلاوندی*، سهراب سعیدی صفحات 121-138
    سبک شناسی لایه ای روشی منظم برای بررسی خصوصیات ادبی و ایدیولوژیک هر اثر ادبی است. در این مقاله تلاش شده است بر اساس این روش و دانش ادبی، اشعار ملاحسین مسیحا (-از شاعران قرن 13 میناب-) که در زمینه شعر آیینی اشعار بجا مانده ای دارد و در کتاب رخش بی سوارجمع آوری و تصحیح شده، بررسی شود. روش مورد استفاده در این پژوهش روش تحلیلی توصیفی است که شعر این شاعر در پنج سطح آوایی، واژگانی، نحوی، بلاغی و ایدیولوژیک واکاوی می شود؛ نتایج پژوهش نشان می دهد از نظر آوایی این شاعر به موسیقی کلام توجه نشان داده و برای دست یافتن به این هدف از آرایه های مختلفی همچون سجع پردازی، واج آرایی، تکرار، جناس، استفاده کرده است. واژگان اشعار این شاعر از نظر نوع رمزگان، نشان دار بودن، رسمی، کهنگی و بیگانه بودن بررسی شده است که تنها نکته برجسته در این زمینه، استفاده از واژگان نشان دار است. لایحه نحوی شعر این شاعر نوحه گوی در زمینه هایی همچون سبک جمله ها، وجه فعل، زمان افعال و صدای دستوری بررسی شد که اغلب جمله ها در شعر این شاعرکوتاه و نوع جمله ها نیز ساده بود. وجه خبری وجه غالب، بیشتر زمان افعال زمان ماضی ساده و مضارع و صدای افعال صدای دستوری فعال بود. حسین مسیحا شعر را در خدمت بیان ایدیولوژی شیعه خود قرار داده و واژگان، نحو و صورخیال در شعر آن ها به صورت صریح ایدیولوژی مورد نظر او را نشان می دهد.
    کلیدواژگان: اشعار نوحه حسین مسیحا، سبک شناسی لایه ای، لایه آوایی، لایه واژگانی و لایه ایدئولوژیک
  • منوچهر تشکری*، کاظم جعفری نیک صفحات 139-164

    حسن طلب از آرایه های ادبی است که نیاز و خواسته ای رابا شیوه نیکو و اثرگذار بر پایه مقتضای حال برای مخاطب خویش بیان می کند. این آرایه ادبی به عنوان یک متغیر دربدیع معنوی، بر اساس ویژگی های خاصی چون نیاز، نوعت قاضا و مخاطب به گونه های متفاوتی در قالب های شعری پدیدار می گردد. در مرکز این آرایه ادبی به عنوانیک سخن هدفمند، طلب قرار دارد و اجزای سازنده بافت شعر، چون واژه ها و ساخت زبان، تصویر، موسیقی وآهنگ کلام، احساس و عاطفه، لحن، قالب شعری وآن می شوند، با » حسن « موقعیت سخن که سبب تاثیرپذیری از عواملی مانند شخصیت شاعر، سبک شعری، نوع مخاطب، مطلوب یا خواسته شاعر، شرایط اجتماعی، فرهنگی و اقتصادی حاکم بر جامعه شاعر،به گونه ای سبب بیان طلب می شوند که در این مقاله به عنوان شیوه های هنری حسن طلب با دیدی تحلیلی وآماری بررسی شده و همچنین کاربرد هر شیوه که مربوط به مقتضای حال این آرایه ادبی است و ویژگی هریک ازآن ها مورد تحلیل قرار گرفته است. گفتنی است،تقسیم بندی شگردهای هنری شاعران در استفاده از اینآرایه ادبی و نام گذاری هر شیوه بر پایه تعریف نگارندگان از حسن طلب برای نخستین بار انجام گرفته است.

    کلیدواژگان: هاتفی خبوشانی، شیرین و خسرو، صور خیال، تشخیص، دگرسازی معنایی
  • فاطمه تسلیم جهرمی صفحات 165-183

    شاملو از فنون مختلف زبانی و تمهیدات هنری برای تاثیربر مخاطبان بهره برده و طنز نیز یکی از این ابعاد اشعاروی است. ارزش ادبی طنز، زاده عناصر بلاغی خاص وکاربرد آن ها با شگردهای ویژه است. طنز را به شیوه های گوناگون طبقه بندی کرده اند و از نظر ساختمان، طنز به دودسته طنزهای موقعیتی و طنزهای عبارتی تقسیم می شود.خاستگاه این طنز، زندگی و جهان بینی شاعر است و با آنمدعیان، ریا، ظلم و نادانی را دست می اندازد. شگردهایی چون: اجتماع نقیضین، اغراق، تضاد، تشبیه به حیوانات،تمثیل و زیرمجموعه های آن ها، در آفرینش طنز موقعیت در شعر شاملو بیشتر موثر افتاده اند. در مجموعه طنزهای عبارتی نیز، بازی های زبانی بیانی، کنایه و دشنام و لعن -بیشتر در اشعار وی دیده می شوند. بسیاری از این شگردهادر یک شعر با یکدیگر ترکیب و تاثیر ادبی آن را چندبرابر کرده اند و در شکل گیری سبک شاملو وبرجسته سازی طنز وی نقشی موثر داشته اند. طنز در اشعارشاملو بیشتر در ژرف ساخت آثار وی نمود دارد وپربسامدترین و بن مایه اغلب شگردهای طنز وی، اجتماع نقیضین و تضاد است. این مقاله با روشی توصیف -تحلیلی نخست شگردهای بلاغی طنز را معرفی می کند وسپس با شواهدی از شعر احمد شاملو، آن را تجزیه وتحلیل می کند.

    کلیدواژگان: طنز، احمد شاملو، شعر سپید، طنز موقعیتی، طنز عبارتی
  • باز تحلیل واکاوانه شگرد ادبی التفات در بلاغت فارسی
    بتول واعظ*، محمدرضا حاجی آقا بابایی صفحات 184-195

    یکی از شگردهای ادبی که در تعریف، نامگذاری، بیان انواع و کارکردهای آن اختلاف‌نظر زیادی وجود داشته و دارد شگرد ادبی التفات است که با توجه به شعر و ادب فارسی و التفات خاص به متن، نیازمند بازنگری، بازتعریف و تبیین وجوه بلاغی بیشتری است. با بررسی و مطالعه‌ی بسیاری از متون شعر فارسی به این نتیجه رسیدیم که التفات محدود به یک صنعت بدیعی نیست، بلکه دارای نقشی نشانه‌ معناشناختی در طبقه‌بندی و تحلیل متون ادبی است؛ بدین معنی که هم در تفسیر متن ادبی، عنصری کلیدی به شمار می‌رود و هم در طبقه‌بندی انواع ادبی، فصل ممیز و معیاری نشانه‌شناختی محسوب می‌شود. همچنین در این پژوهش از طریق تطبیق اصطلاح «حرکت» با التفات، این شگرد را شامل هر نوع تغییر و حرکتی دانسته‌ایم که در محور افقی و عمودی متن ادبی روی می‌دهد. از دیگر یافته‌های این پژوهش، قرار دادن این شگرد ادبی ذیل یکی از مباحث علم معانی، یعنی فصل و وصل و بیان کارکردهای جدید التفات نظیر کارکرد تفسیری، گفتمانی، سمبولیکی، انسجامی و مکالمه‌ای است.

    کلیدواژگان: التفات، متن ادبی، علم معانی، نقش نشانه معناشناختی، فرایند مکالمه ای
|
  • Somayye Tasdighy * Pages 11-34

    The theory of cognitive or conceptual metaphors was first introduced by Lakoff and Johnson. According to this theory, the metaphor was not only a rhetorical element specific to the language of poetry, but they believed that the basis of human thought is metaphorical. Although cognitive metaphors were first studied in everyday language, but given the abstract nature of mysticism, it slowly opened its place in mystical studies. Love, as the key element of mysticism, plays an important role in mystical texts, especially mystical love. This research is based on the theory of metaphorical cognition of Lakoff and Johnson, followed by a deeper understanding of love in Attar and Mathnawi's rituals from the cognitive perspective. In this article, love is considered as the target domain and its source domains of it, are studied in the poetry of the two poets. Then a comparison has been made between the source domains of love in their works. The results of the research show that despite the similarity of the viewpoints of the two poets, there is a difference between Rumi's view and Attar's view. Attar focuses more on the aspects of the mastery and destruction of love, while Rumi notices more about the aspects of Uniting the enjoyment and sentiment of love. In fact, the movement to look at love from Attar to Maulana, from mastery and destruction of love, towards unity, the pain and suffering mixed with pleasure, and the inclusion of love.

    Keywords: conceptual metaphors, love, Attar, Mowlana, Mathnawi
  • Marzieh Bahadivand Chegini *, Ali Karimi Firoozjaei, Hamidreza Shairi, Arjmandi Masoumeh Pages 35-48

    The purpose of the semiotics of discourse approach is to achieve meaning through communicating between semantic and differentiating units at the macro level. This article examines how meaning produced and received in "Wuthering Heights". Discourse systems are either action-based or state-based, respectively, which are the generators of cognitive and emotional discourse systems, respectively. In this novel, the dominant discourse system is cognitive because the action is more sensible than state. Heathcliff and Catherine (two main characters) create the dominant love state and the main revenge action. Heathcliff, the main actant, gains the necessary mental, physical and financial competences and performs the action with a predetermined program. The actant reaches the evaluation and value stage by going through the qualifying, main and glorifying test. The value presented to these two characters is not financial, but a transcendent value in the name of love. Although, there are other discourse systems in the novel; emotional discourse system, different emotional states appear in several stages of the novel and Incidental discourse system: the presence of opposing systems such as birth and death is justified with no discourse except Incidental discourse system.

    Keywords: Semiotics of discourse, discourse system, Action, state, Wuthering Heights
  • Zeinab Akbari *, Yahya Talebian Pages 49-64

    The term "rhetoric", which in the Islamic tradition has been equated with the term "rhetoric", has had two main meanings in ancient rhetoric: the first meaning is Aristotelian rhetoric, most commonly by rhetoric, techniques and tools. The other is the aesthetic or literary concept that links rhetoric with poetry, techniques, and imaginative tools. From these two approaches, three trends in the meaning and function of rhetoric emerged in contemporary times: the rational-philosophical approach, the stylistic-literary (poetic) approach, and finally the discursive-semiotic approach (contextual). The first two approaches are at odds; one draws rhetoric to the science of logic and the other links it to poetry. But the third approach seeks to extend the scope of this science so that it encompasses the two former concepts. In the history of Islamic rhetoric, such a triple approach to the concept of rhetoric is also available to critics and Islamic rhetoricians. The present study examines the evolution of each of these three approaches to contemporary theories in the field of rhetoric by studying descriptive-analytic method.

    Keywords: Balaghat, rhetoric, Rhetorical approaches, persuasion, Style
  • Zahra Abbasi *, Maryam Daneshgar, Amir Cheraqian Pages 65-86

    AbstractIn order to analyze conceptual metaphors in senior students texts, the research examined Academy of Persian Language and Literature corpus which was collected during taking a national achievement test called "AMZA". Conceptual metaphors were analyzed in 272 texts from three different majors- science, humanities, and mathematics- based on Afrashi and Hesami's (1392) proposed classification. Findings show that conceptual metaphors are used by girls more than boys and the difference is statistically meaningful. There wasn’t any statistical difference among students' conceptual metaphor usage in error level of five percent and students of different majors used conceptual metaphors equally. Among different types of metaphors, objective- to- subjective, objective-to- objective, and orientational metaphors have the most frequency in use. Structure-based and container-based metaphors have the most frequency of use among different types of objective- to- objective metaphors and its difference with other types is statistically significant. Examining origin and purpose fields in conceptual metaphors shows that concepts "human, place, container, object, and up" have the most frequency respectively in origin fields and "sky, life, time, future, and God" have the most frequency in purpose fields. These fields in students' writings are based on Kovecses's classification (2010) and indeed more various.

    Keywords: conceptual metaphors, Text corpus, Objective-to-objective metaphors, Animate-based metaphor, Objective-to-subjective metaphor, Image metaphor, Object-based metaphor
  • Narges Moradganjeh *, Bijan Zahiri, Shokrallah Pouralkhas Pages 87-104

    Music is one of the inextricable feartures of poetry which is produced by the agreement and harmony of word,symmetry and repetition in the form of traditional meter,rhyme and rhythm,refrain and use of thetorical devices.The poet by adding such devices to everyday normal language presents a kind of musical and impressive language and thus attracts the attention of the reader to his feeling and poetic imagination,augments the transference of his experiences to the addressee and double the effect of inducing his attitude. In this article the researcher shows how Hazin-e Lahiji employs Literary devices,harmony and order in different kinds of rhymed prose,embedding and symmetry,different kind of pun like perfect pun,complex pun,incomplete pun,refrain and rhyme to create music in his poetry.knowing the important role of lexical coherence in creating music and harmony in poetry,in this article first the question and the ways that lead the researcher to the predicted results are explained,then in the theoretical part the definitions and literature review will be introduced and in the practical part the different aspects of lexical coherence

    Keywords: Sad poetry, poetry music, lexical balance, formalism, Indian Style
  • Khadije Davari *, Mehrdad Chatraei, Mahdi Noryan Pages 105-120

    From the end of the second century AH to the fifth century, rhetorical terms appeared. These terms were derived from research in the Qur'an and Arabic texts. Initially, the terms common among rhetoricians were limited to the beauties of the word, such as metaphor, simile, brevity, repetition, prostration, and genius. Over time, other rhetorical terms emerged. For the first time, Ibn Mu'taz in 296 AH spoke about the flaws of rhetorical techniques. Rhetoricians have considered the weakness of writing or the weakness of speech as one of the disruptive factors in speech. In Asrar al-Balaghah, Jorjani mentions for the first time the use of pre-dhikr and considers it as one of the types of weakness of authorship. Pre-reference is a kind of pronoun mutation in which the pronoun is placed before the reference. Some semantics have included pre-dhikr as in the field of Persian language like other rhetorical terms and, like the ancients, have considered it as a function of weakness of authorship and others have not considered pre-dhikr as inappropriate for Persian poetry. In this article, by expressing evidences of Persian poetry, it is tried to examine the preposition and it is shown that the preposition is one of the stylistic features of Persian poetry, and in cases where there is no drop in the verse, and by moving the pronoun and pronoun reference If the meaning of the verse is correct, it can be said that Azmar before mentioning is one of the beauties of Persian poetry.

    Keywords: eloquence, poetry, preposition, Stylistic Characteristics
  • Aliasghar Rostami Abousaidi, Ziba Ghalavandi *, Sohrab Saeidi Pages 121-138
    Layer stylistics is a disciplined method for investigation of ideological and literary characteristics of each literary peace. The present study aims at examination of the poems of Molla Hossein Masiha (one of the poets of the 13th century in Minab), who versified poems in the realm of lamentations and ceremonial poetry by using this method and literary knowledge. The poems have been compiled in a book called “Unmanned Rakhsh”. The study is of analytical descriptive type and his poetry has been examined in five layers of phonological, syntax, rhetoric, lexical and ideological. The research findings indicate that from the viewpoint of phonology, this poet paid attention to the music of speech, and to reach this goal, he employed various figures of speech like alliteration, repetition, puns and rhymes. His words are marked, official, obsolete and alienated from the type of its allegory. The only prominent point in this field is using marked words. Syntactic layer of his poems includes elements such as sentence styles, verb voice, verb tenses, and grammatical voice. Most sentences in his poems are short and they are simple. Most verbs are simple past, present and verbs voice are active. Informative voice is the bold aspect in his poetry. Molla Hossein Masiha employed poetry for expressing Shia’s ideology. Words, syntax and figures of speech are explicitly employed for his ideological purposes.
    Keywords: Lamentations, Hossein Masiha, Layer Stylistics, Phonological Layer, lexical layer, Ideological Layer
  • Manoochehr Tashakori *, Kazem Jafari Nik Pages 139-164

    Beauty of demand is one of the literary figures in which a need or request for something is expressed in a pleasant and effective way for the audience based on the speaker's state. This literary figure is expressed in different kinds of poetic formats based on certain characteristics such as the need, type of pleading and the audience. The core of this targeted language is demand, and the elements of structure of a poem such as words, imagery, tone, emotion, tone, poetic format and word setting, embellishing it with beauty, influenced by the factors such as the character of the poet, poetic style, audience type, political, social and economic condition of the poet's era lead to expression the demand in a way that, in this paper, it is analytically and statistically referred to as beauty of demand, and application of each method relating suitability of this literary figure is stated, as well. Then, the characteristics of each method are analyzed. It's worth saying that dividing the artistic tips used by poets in employing the literary figure and entitling each method based on the definitions of beauty of demand has no preceding.

    Keywords: Beauty of demand (hosn-e talab), Artistic word, irony, satire, Insertion
  • Fatemeh Taslim Jahromi Pages 165-183

    Shamlou has used various linguistic techniques and artistic arrangements to influence the audience, and satire is one of the aspects of his poetry. The literary value of satire is the birth of certain rhetorical elements and their application to particular techniques. Satire has been classified in a variety of ways and in terms of structure, satire is divided into situational (circumstances) satire and verbal satire. The origin of this satire is the poet's life and worldview and with it, the claimants trample on hypocrisy, cruelty and ignorance. Techniques such as: the reconciliation of the appositives, exaggeration, contradiction, simile to animals, their allegory, and their subordinates, are more effective in creating satirical satire in Shamlou's poetry. In the verbal satire series, more linguistic-expressive games, irony and cursing are found in his poems. Many of these techniques have multiplied and combined their literary influence in one poem and Shamlou's style has been instrumental in foregrounding his satire. The satire in Shamlou's poetry is more in the depth of his work and the reconciliation of the appositives and contradictions is the most frequent and illustrated of most of his satireous techniques. This paper first introduces the rhetorical techniques of satire in a descriptive-analytical way and then analyzes it with evidence of the poetry of Ahmad Shamlou.

    Keywords: satire, Sepid poem, Ahmad shamlou, situational satire, verbal satire
  • The Semio-Semantic Function of Apostrophe as a Literary Technique in Persian Rhetoric
    batul vaez *, mohammadreza haji aqa babaei Pages 184-195

    One of the literary techniques that has been the subject of much controversy regarding its definition, designation, typology, and functions is eltefaat (~ apostrophe), a technique that, considering Persian verse and prose and text-specific apostrophes, requires revision, redefinition, and illustration of its functions. We studied and investigated a large number of Persian poems and concluded that apostrophe is not limited to a rhetoric device, but rather has a semio-semantic function in the classification and analysis of literary texts, i.e. it is both a key element in interpreting literary texts, and a semantic criteria and distinguishing factor in classifying literary types. Through comparing the concept of ‘movement’ with that of ‘apostrophe’, we also take this technique to include any change and movement that occurs in the syntagmatic and paradigmatic axes of literary text. Other findings of the present research include categorizing apostrophe under one of the topics in semantics, namely fasl va vasl (separation and conjunction), as well listing new functions of apostrophe including interpretive, discoursal, symbolic, cohesive, and dialogic functions.

    Keywords: Apostrophe, Semantics, Semio-semantic function, Dialogic process