فهرست مطالب

دانشکده پزشکی اصفهان - پیاپی 88 (بهار 1387)
  • پیاپی 88 (بهار 1387)
  • 104 صفحه،
  • تاریخ انتشار: 1387/05/01
  • تعداد عناوین: 15
|
  • مقالات پژوهشی
  • ابوالحسن برجیان، سام حاج علیلو سامی صفحه 1
    مقدمه
    پاتلا محل نادری برای بروز تومورهای اولیه و متاستاتیک استخوانی بوده، محل شایعی برای هیچ تومور استخوانی نیست ولی کندروبلاستوم و ژانت سل تومور، دو نوع توموری می باشند که در پاتلا بیشتر گزارش شده اند. نوع عمل جراحی، براساس نوع و اندازه ی تومور متفاوت است و بر اساس نوع عمل و نوع تومور، نتیجه و عملکرد زانو پس از عمل متفاوت است. با توجه به نادر بودن تومورهای پاتلا، درباره ی آنها مقالات بسیار کمی منتشر شده است.
    روش ها
    تعداد 13 نفر بیمار که از سال 1374 تا 1385 با تشخیص تومور پاتلا در سه بیمارستان در تهران و اصفهان درمان شده بودند، مورد بررسی قرار گرفتند، در این پژوهش گذشته نگر که بر اساس مدارک پرتونگاری پیش و پس از عمل جراحی تومور انجام شد، فراوانی تومورهای استخوانی، علائم و نتیجه ی درمان در یک پی گیری بلندمدت مورد ارزیابی قرار گرفت.
    یافته ها
    از 13 تومور مورد بررسی، 5 مورد کندروبلاستوم، 3 مورد ژانت سل، 2مورد متاستاز از جای دیگر بدن، 2 مورد کیست آنوریسمال استخوانی و یک مورد کیست ساده ی استخوانی بود.
    در تومورهای پاتلا، درد و افیوژن شایع ترین علامت بود و یک مورد نیز برگشت عارضه با حفظ پاتلا دیده شد.
    نتیجه گیری
    در بین بیماران مورد بررسی، فراوان ترین تومور پاتلا کندروبلاستوم و پس از آن ژانت سل تومور بود. دامنه ی حرکتی زانو و قدرت عضله ی چهار سر پس از عمل جراحی با حفظ پاتلا بهتر از مواردی بود که بیمار پاتلکتومی شده بود.
    کلیدواژگان: تومورهای پاتلا، کندروبلاستوم، ژانت سل تومور
  • محمد دهقانی صفحه 8
    مقدمه
    با وجود فن آوری های جدید جراحی، امکان عود و برگشت علایم سندرم تونل کارپ وجود دارد. یکی از دلیل های آن عود چسبندگی عصب به بافت های مجاور است.
    روش ها
    14 بیمار مراجعه کننده با ادامه ی بی حسی و درد و ضعف قدرت دست، پس از عمل جراحی از نظر بالینی و پاراکلینیک بررسی شدند. متوسط زمان بعد از جراحی 6 ماه (8 ماه تا 2 سال) بود؛ عمل جراحی با روش کلاسیک و کمی وسیع تر از شکاف اولیه انجام شد.
    یافته ها
    در 3 مورد به دلیل شکاف خیلی کوچک، آزاد سازی کامل رتیناکولوم انجام نشد و در 11 مورد چسبندگی عصب به نسج اسکار مشاهده شد. در این افراد علاوه بر رهاسازی چسبندگی از ورید پشت ساعد جهت جداسازی عصب از نسوج اسکار و برای پیش گیری از ایجاد اسکار استفاده گردید. ورید مورد استفاده ابتدا با تزریق سالین گشاد و سپس به صورت طولی باز شد و با چند سوتور در دور عصب قرار گرفت. متوسط طول مدت پی گیری پس از عمل جراحی 11 ماه (8 ماه تا 3 سال) بود و به جز 2 مورد که دچار اتروفی سودک شده بودند، در سایر موارد علایم برطرف گردید.
    نتیجه گیری
    درمورد سندرم تونل کارپ عود کننده، روش های یاد شده نتیجه بخش است.
    کلیدواژگان: سندرم تونل کارپ، عود، جراحی مجدد، ورید پشت دست
  • فروز نادر، مهین فرهمند صفحه 14
    مقدمه
    لزوم پژوهش در مورد اپیدمیولوژی و الگوی شیوع انواع سرطان، به عنوان سومین عامل مرگ و میر در ایران، اهمیت بسیاری دارد. جمع آوری اطلاعات در مورد اپیدمیولوژی سرطان، اولین گام کنترل این بیماری می باشد. در این پژوهش میزان و نحوه ی گزارش های سرطان به مرکز ثبت سرطان فارس در سال 1384 مورد بررسی قرار گرفت.
    روش ها
    10% بیماران سرطانی بستری شده در بیمارستان های شیراز در طی سال 1384 مورد بررسی قرار گرفتند. بر این اساس، 300 بیمار با نمونه گیری تصادفی چند مرحله ای انتخاب شدند. بدین ترتیب با نمونه گیری سهمیه بندی تصادفی تعداد افراد مورد بررسی در بیمارستان های دولتی و خصوصی مشخص گردید. سپس 3 واحد از میان بیمارستان های دولتی و 3 واحد از میان بیمارستان های خصوصی به طور نمونه گیری خوشه ایانتخاب شدند. از میان پرونده های موجود با تشخیص سرطان در بیمارستان های یاد شده، نمونه ی مورد پژوهش با روش نمونه گیری سیستماتیک انتخاب و سپس اطلاعات موجود در هر پرونده بررسی و با اطلاعات ثبت شده در مرکز ثبت سرطان فارس مقایسه گردید. ارزیابی میزان و چگونگی ثبت و درستی گزارش بدخیمی ها در مرکز ثبت سرطان بر اساس پرونده های موجود در بیمارستان ها مورد بررسی قرار گرفت.
    یافته ها
    به طورکلی در سال 1384، درصد ارائه ی گزارش های سرطان به مرکز ثبت سرطان 60% محاسبه گردید، بررسی موارد گزارش شده و ثبت آن، به میزان 8/75%، به طور صحیح انجام شده بود. بیشترین درصد گزارش های ارائه شده، مربوط به سرطان های لب، حفره ی دهانی و حلق بود. میزان گزارش ها از بیمارستان های غیردانشگاهی به طور معنی داری بیشتر از بیمارستان های دانشگاهی بود (001/0p <) ولی از نظر صحت گزارش، در موارد گزارش شده از دو گروه بیمارستان تفاوتی دیده نشد. در نحوه ی گزارش موارد سرطان در میان بیماران در گروه های مختلف سنی و جنسی اختلافی دیده نشد.
    نتیجه گیری
    بر اساس اطلاعات و بررسی انجام شده تخمین زده می شود که مراکز ثبت سرطان، میزان قابل توجهی از موارد سرطان را ثبت نمی کنند. از این رو فراوانی های گزارش شده در کشور ما در مقایسه با سایر پژوهش ها در سطح پایینی قرار دارد.
    کلیدواژگان: سرطان، گزارش نویسی پزشکی، استان فارس، ایران
  • محمد سعید جامی، منوچهر توسلی، سیمین همتی صفحه 22
    مقدمه
    فاکتور رشد اپی درمی (EGFR) موسوم به ErbB1 یا HER1یکی از اعضای مهم خانواده ی پروتوانکوژن های ErbB است. این ژن رمز کننده و گیرنده ی تیروزین کینازی است که نقشی کلیدی در رشد و تمایز سلول ایفا می کند. هدف این پژوهش، بررسی پلی مورفیسم میکروستلایت CA در اینترون I، ژن EGFR در بین مبتلایان به سرطان پستان و افراد سالم و ارتباط آن با خطر ابتلا، سن و درجه ی پیشرفت سرطان پستان بود.
    روش ها
    پژوهش حاضر بر روی 108 نفر بیمار و 108 نفر شاهد انجام شد. پس از استخراج DNA از خون، توالی مورد نظر توسط تکنیک PCR تکثیر گردید و تعداد تکرار CA به وسیله ی الکتروفورز بر روی ژل پلی اکریل آمید و تعیین توالی به دست آمد.
    یافته ها
    زنان با دو توالی کوتاه CA (کوچک تر از 19) زمینه ی بیشتری برای ابتلا به سرطان پستان دارند (OR = 1.8)، همچنین خطر ابتلای آنان به سرطان پیش از سن 55 سالگی، 3/3 مرتبه بیشتر از زنانی است که طول توالی تکراری آنها بزرگ تر از 19 می باشد (OR = 3.3).
    نتیجه گیری
    یافته ها نشان داد که در جمعیت ساکن در منطقه ی اصفهان، کاهش تعداد تکرار CA در اینترون I ژن گیرنده ی فاکتور رشد اپی درمی، از یک سو منجر به افزایش خطر ابتلا به سرطان پستان و از سوی دیگر موجب بروز بیماری در سنین پایین تر می گردد.
    کلیدواژگان: گیرنده ی فاکتور رشد اپیدرمی، میکروستلایت CA، سرطان پستان
  • علیرضا معافی، محمدرضا صبری، مهدی عابدینی صفحه 31
    مقدمه
    هیپرکوآگولوپاتی یکی از عوارض مهم تالاسمی ماژور و اینترمدیت است. شیوع فراوان افزایش فشار شریان ریوی در پی بروز ترومبوزهای ریوی در بعضی از گزارش ها، نشان از اهمیت این عارضه دارد. در این تحقیق به ارزیابی شیوع هیپرکوآگولوپاتی در بیماران تالاسمی ماژور پرداخته شده است.
    روش ها
    جهت ارزیابی شیوع این عارضه، 41 بیمار تالاسمی ماژور ساکن اصفهان که با تزریق منظم خون زیر نظر بودند، از لحاظ میزان پروتئین های C و S و Antithrombin III، ارتباط میزان این فاکتورها با عوامل زمینه ای و همچنین وجود افزایش فشار شریان ریوی مورد ارزیابی قرار گرفتند.
    یافته ها
    در 43% آنان کمبود پروتئین C، 53% کمبود پروتئین S و 30% کمبود AT-III مشاهده گردید. 82% بیماران حداقل با کمبود در یک فاکتور مشکل داشتند. کمبود فاکتورهای ضد انعقادی در سن بالای 10 سال، هموگلوبین پایین تر پیش از تزریق و فواصل تزریق خون بیشتر از 21 روز فراوانی بیشتری داشت. همچنین بین میزان فریتین سرم با کمبود پروتئین هایC و S ارتباط معنی دار بود (P < 0.05). در اکوکاردیوگرافی در 8 بیمار اتساع قلب راست مشاهده شد (8/11% بیماران دارای طحال و 57% آنان طحالشان برداشته شده بود) (P < 0.001)، ولی فقط دو بیمار افزایش فشار شریان ریوی داشتند.
    نتیجه گیری
    هرچند در این پژوهش موارد افزایش فشار شریان ریوی شایع نبود، ولی شیوع بالای کمبود فاکتورهای ضد انعقادی قابل توجه بود. یافته های فوق تایید کننده ی شیوع بالای هیپرکوآگولوپاتی در این گروه از بیماران بود و لزوم پیگیری دقیق تر را به ویژه در بیماران با خطر بالا مشخص می سازد.
    کلیدواژگان: تالاسمی ماژور، هیپرکوآگولوپاتی، افزایش فشار شریان ریوی
  • سید اصغر هوایی، اکبر میرصالحیان، فرزانه بازرجانی، احمد قوامی نژاد، کبری بامداد، فرخنده پورسینا، حسن تمیزی فر صفحه 38
    مقدمه
    پژوهش های پیشین نشان داده که آنتی بادی های ضد استافیلوکوکوس اورئوس کپسول دار تایپ 5، موجب افزایش قابل توجهی در ایمنی خرگوش ها نشده است؛ یافتن ادجوانتی مناسب برای افزایش چشم گیر تیتر آنتی بادی برای تهیه ی واکسن ضد این باکتری ضروری به نظر می رسد. در این مطالعه، اثر ادجوانت هیدروکسید آلومینیوم، فروند و واکسن ثلاث (DTP) در افزایش تیتر آنتی بادی علیه این باکتری در خرگوش مورد بررسی قرار گرفته است.
    روش ها
    30 راس خرگوش سفید نر بالغ از نژاد نیوزلندی تهیه و به طور تصادفی به6 گروه تقسیم شدند. به گروه های مختلف سوسپانسیون کشته شده استافیلوکوکوس اورئوس کپسول دار تیپ 5 بدون ادجوانت، با هیدروکسید آلومینیوم، با ادجوانت فروند (در تزریق اول ادجوانت کامل و در تزریق دوم و سوم ادجوانت ناقص)، واکسن ثلاث، DTP به تنهایی و سرم فیزیولوژی استریل (به عنوان گروه شاهد) در 3 نوبت و به فواصل 21 روز تزریق شد. پیش از هر نوبت تزریق و 21 روز پس از سومین تزریق در همان روز از خرگوش خون گیری به عمل آمد و سرم آنها برای اندازه گیری تیتر آنتی بادی در فریزر نگهداری گردید. آزمایش آگلوتیناسون سرم ها با سوسپانسیون کشته شده باکتری بررسی شد و نتایج لوله های شاهد با بقیه ی لوله ها مقایسه و عکس رقت ها به عنوان تیتر آنتی بادی در نظر گرفته شد.
    یافته ها
    در این پژوهش، ایمونیزاسیون خرگوش ها ضد باکتری و همراه با ادجوانت هیدروکسید آلومینیوم، ادجوانت فروند و DTP افزایش تیتر آنتی بادی ضد این باکتری مشاهده شد. میانگین تیتر آنتی بادی خرگوش های ایمونیزه شده با DTP بعد از تزریق نوبت سوم واکسن به طور معنی داری بیشتر از خرگوش های ایمونیزه شده با ادجوانت هیدروکسید آلومینیوم و فروند بود (049/0 =p). همچنین میانگین تیتر آنتی بادی خرگوش های ایمونیزه شده با ادجوانت فروند بیشتر از خرگوش های ایمونیزه شده با ادجوانت هیدروکسید آلومینیوم (27/0 =p) بود ولی این تفاوت معنی دار نبود.
    نتیجه گیری
    در این بررسی، از بین ادجوانت هیدروکسید آلومینیوم، ادجوانت فروند و واکسن DTP، در خرگوش های ایمونیزه شده با DTP افزایش چشم گیر تیتر آنتی بادی ضد استافیلوکوکوس اورئوس کپسول دار تایپ 5 مشاهده شد. بنابراین پیشنهاد می شود برای ایجاد پاسخ ایمنی بهتر، از واکسن ثلاث (DTP) به عنوان ادجوانت در ترکیب با سوسپانسیون کشته شده علیه این باکتری در انسان استفاده شود.
    کلیدواژگان: استافیلوکوک اورئوس کپسول دار، ادجوانت، هیدروکسید آلومینیوم، فروند، واکسن ثلاث (DTP)، خرگوش
  • ابراهیم عامری، حمید بهتاش، بهرام مبینی، بهشاد بوذری، تینا شوشتری زاده، پیام کبیری صفحه 46
    مقدمه
    بیماری اسکلیوزیس می تواند ناشی از بیماری های عصبی عضلانی، مادرزادی و یا ایدیوپاتیک باشد. امروزه این نظریه که اختلالات عضلات پارااسپینال می تواند یکی از علل]ن باشد، مطرح است. برخی اسکلیوزیس ایدیوپاتیک را ناشی از اختلالات اولیه در بافت هم بند و عضلات پارااسپینال و گروه دیگر، ناهنجاری عضلات را عامل دوم و به جبران ناشی از تغییر شکل مادرزادی بدن دانسته و درمان آنان را با بریس عملی می دانند. پژوهش حاضر با هدف ارزیابی اولیه یا ثانویه بودن اختلالات عضلات پارااسپینال در این بیماری طراحی و اجرا شد.
    روش ها
    در یک مطالعه ی مقطعی تحلیلی، تمام بیماران مبتلا به اسکلیوزیس مراجعه کننده به دو بیمارستان تهران (از آذر 85 تا تیر 86)که مورد عمل جراحی قرار گرفته بودند، وارد حوزه ی پژوهش شدند. از این بیماران برای تعیین شدت آتروفی، در حین عمل و در دو سطح محدب و مقعر در سطح اوج انحناء از عضلات پارااسپینال بیوپسی تهیه شد. چنانچه بیمار در هر دو سطح فاقد آتروفی بود، به عنوان بیمار فاقد آتروفی یا طبیعی و در غیر این صورت، دارای درجاتی از آتروفی شناخته می شد. سایر اطلاعات مانند میزان تغییر شکل بر حسب زاویه اندازه گیری شده بر اساس زاویهCobb، استفاده از Brace و مدت زمان استفاده از آن گرد آوری شد.
    یافته ها
    برابر تعریف کلی از آتروفی، از 32 نفر مورد بررسی، 19 نفر (4/59%) مبتلا به درجاتی از آتروفی و 13 نفر (6/40%) فاقد آتروفی محسوس بودند. 100% بیماران اسکلیوزیس عصبی-عضلانی، 8/43% اسکلیوزیس ایدیوپاتیک و 3/33% اسکلیوزیس مادرزادی به آتروفی مبتلا بودند. میزان آتروفی در دو گروه اول با دو گروه بعدی تفاوت معنی دار داشت (P < 0.05). میانگین Deformity در گروه دارای آتروفی 27/24±32/93 و در گروه طبیعی 02/27±92/70 درجه بود.
    نتیجه گیری
    به نظر می رسد آتروفی در انواع ایدیوپاتیک و مادرزادی بسیار کم تر از انواع عصبی-عضلانی بوده، در حالت اخیر بر خلاف دو دسته ی دیگر از نوع اولیه می باشد. به عبارت دیگر به نظر می رسد که اختلالات عضلات پارااسپینال در دو نوع اخیر، ثانویه به خود انحناء یا عدم تعادل عضلانی باشد. در واقع اسکلیوزیس ایدیوپاتیک و مادرزادی ناشی از اختلال اولیه عضلات پارااسپینال نبوده، احتمال دارد برخی عوامل دیگر مانند اختلالات وستیبولار، ترشح ملاتونین، Platelet Microstructure و سایر اختلالات Postural control در سبب شناسی اصلی آن موثر باشند؛ ضمن آن که دخالت چند عامل را در بروز اسکولیوز را نباید از نظر دور داشت.
    کلیدواژگان: اسکولیوز، اتروفی عضلانی، دفرمیتی
  • حمید بهتاش، ابراهیم عامری، بهرام مبینی، بهشاد بوذری، پیام کبیری صفحه 54
    مقدمه
    عارضه ی پانکراتیت علاوه بر اعمال جراحی مجاری صفراوی، پانکراس و بافت های مجاور، به دنبال عمل جراحی اسکولیوزیس نیز مشاهده و شیوع آن 19-16% گزارش شده است. این پژوهش با هدف تعیین شیوع پانکراتیت به دنبال عمل اسکولیوز و عوامل خطر احتمالی بروز آن طراحی و انجام شده است.
    روش ها
    در این پژوهش مقطعی تحلیلی، تمامی 50 بیمار مبتلا به اسکلیوزیس جراحی شده در دو بیمارستان تهران (از آذر ماه 1385 تا تیر ماه 1386) بررسی شدند. در همه ی بیماران، پیش از عمل و روز دوم پس از آن، آمیلاز و لییپاز سرم اندازه گیری شد. اضافه بر این، علایم بالینی پانکراتیت، مدت زمان ناشتا بودن پس از عمل، مدت زمان بستری در بیمارستان، مدت زمان انجام عمل، اندازه ی اولیه ی انحنای ستون فقرات و اندازه ی اصلاح آن پس از عمل و اطلاعات دموگرافیک بیمار نیز جمع آوری گردید. درصورت افزایش سه برابر آنزیم های آمیلاز و لیپاز سرمی پانکراتیت تحت بالینی و یا بیوشیمیایی در نظر گرفته شد.
    یافته ها
    بیست و هفت بیمار (54 درصد) در پی عمل جراحی اسکولیوزیس دچار پانکراتیت شدند. بین سن، جنس، نوع اسکولیوز، نوع عمل جراحی، تصحیح زاویه ی Cobb و مدت عمل جراحی با بروز پانکراتیت ارتباطی مشاهده نشد در حالی که بین حجم خون ریزی با بروز پانکراتیت ارتباط معنی دار بود (P < 0.05).
    نتیجه گیری
    در پژوهش اخیر شیوع پانکراتیت بیشتر از پژوهش های پیشین بود (54 درصد) که می تواند به علت ایسکمی پانکراس باشد. همچنین، مبتلایان به پانکراتیت در مقایسه با افراد غیرمبتلا، در حین عمل خون ریزی بیشتری داشتند؛ به همین دلیل و نیز هیپوتانسیو آناستازی که برای حفظ فشارخون در حین عمل انجام می گیرد، این بیماران برای ابتلا به ایسکمی مستعد می شوند. این پژوهش نشان داد که بروز پانکراتیت می تواند به عنوان عارضه ی عمل جراحی یک و یا دو مرحله ای اسکلیوز مطرح باشد و از آن جا که ممکن است بر روی بیمار اثرات قابل توجهی داشته باشد، مانیتورینگ بیمار پس از عمل جراحی برای آمیلاز و لیپاز و نیز علایم بالینی پانکراتیت باید برای همه ی بیماران با هرگونه علایم هشدار پانکراتیت بالینی انجام پذیرد.
    کلیدواژگان: پانکراتیت، اسکولیوز
  • سید علی اکبر مرتضوی، فاطمه اسلامی*، حسین عطارزاده، کبری نصراللهی، سید محمد تقی قریشی صفحه 62
    مقدمه

    کدورت کپسول خلفی ((Posterior capsular opacification یا PCO شایع ترین و از مهم ترین عوارض در جراحی نوین کاتاراکت به شمار می رود. امروزه از YAG Laser capsulotomy جهت درمان کدورت کپسول خلفی استفاده می شود. هدف از این پژوهش تعیین میزان بهبود عملکرد بینایی به دنبال عمل Nd: YAG Laser posterior capsulotomy در بیماران مبتلا به کدورت کپسول خلفی پس از عمل کاتاراکت بود.

    روش ها

    در این مطالعه توصیفی 48 بیمار با تشخیص کدورت کپسول خلفی پس از جراحی کاتاراکت انتخاب و کاندید Nd: YAG Laser posterior capsulotomy شدند؛ آن گاه عملکرد بینایی بیماران از طریق معاینه ی حدت بینایی، حساسیت به کنتراست و منبع نورانی پیش از انجام و نیز یک ماه پس از عمل کپسولوتومی، اندازه گیری شد. همچنین ارتباط عملکرد بینایی بیماران با نوع لنز به کار رفته در عمل جراحی کاتاراکت بررسی گردید.

    یافته ها

    از 48 بیمار واجد شرایط مطالعه 21 نفر مرد (7/43%) و 27 نفر زن (3/56%) بودند و میانگین سنی 7/10±6/70 سال بود. میانگین حدت بینایی، حساسیت به کنتراست و حساسیت به منبع نورانی پیش از انجام Nd: YAG Laser posterior capsulotomy به ترتیب 37/20، 83/20 و 95/20 بود که پس از انجام عمل مذکور به ترتیب به24/20، 50/20 و 64/20 رسید.
    عملکرد بینایی بیماران پیش و پس از انجام Nd: YAG Laser posterior capsulotomy با نوع لنز داخل چشمی به کار رفته (آکریلیک، سیلیکون یا PMMA) رابطه معنی داری نداشت.

    نتیجه گیری

    عمل Nd: YAG Laser posterior capsulotomy منجر به بهبود در عملکرد بینایی می شود و اجزای آن شامل حساسیت به کنتراست و حساسیت به منبع نورانی و حدت بینایی با نوع لنز به کار رفته در عمل جراحی کاتاراکت تفاوت معنی داری ندارد.

    کلیدواژگان: کدورت کپسول خلفی، Nd: YAG Laser posterior capsulotomy، کاتاراکت
  • احمد شواخی، بهزاد شریعتی فر، شادان اختر، میترا خدادوستان صفحه 70
    مقدمه
    آمونیوم خون، همچنان به عنوان عامل اصلی پاتوژنز آنسفالوپاتی کبدی مطرح است. این فرضیه مطرح است که میکروب هلیکوباکتر ممکن است بتواند از طریق تولید اوره آز و یا تاثیر بر میزان روی خون، باعث افزایش میزان آمونیاک خون و تشدید آنسفالوپاتی گردد. هدف این مطالعه، بررسی شیوع آلودگی با میکروب هلیکوباکتر در بیماران مبتلا به آنسفالوپاتی کبدی و مقایسه ی آن با گروه بیماران سیروزی غیرمبتلا به آنسفالوپاتی کبدی و همچنین تاثیر ریشه کنی هلیکوباکتر بر سیر آنسفالوپاتی کبدی بود.
    روش ها
    شیوع آلودگی با میکروب هلیکوباکتر در 42 بیمار مبتلا به آنسفالوپاتی کبدی (به عنوان گروه مورد) و 100 بیمار سیروزی غیر مبتلا به آنسفالوپاتی کبدی (به عنوان گروه شاهد)، بررسی و مقایسه شد. بیماران از نظر سن و جنس هماهنگ بوده، از بین مراجعان به بیمارستان های نور و الزهرا (س) در سال های 1386-1383 انتخاب شده بودند. از بیماران مبتلا به آنسفالوپاتی کبدی، 21 نفر به هپاتیت B و 21 نفر به هپاتیت C مبتلا بودند. از بیماران سیروزی غیرمبتلا به آنسفالوپاتی کبدی، 49 نفر به هپاتیت B و 51 نفر به هپاتیت C مبتلا بودند. در گروه بیماران آنسفالوپاتی، 27 بیمار مورد درمان ریشه کنی هلیکوباکتر قرار گرفتند. یک ماه بعد از درمان، ریشه کنی هلیکوباکتر با استفاده از آزمایش Urease Breath Test (UBT) تایید شد. در بیماران بهبود یافته از هلیکوباکتر، درجه ی آنسفالوپاتی،Number Connection Test (NCT) و Flapping Tremor قبل و بعد از درمان مقایسه شد.
    یافته ها
    آلودگی با میکروب هلیکوباکتر، در 4/73% از بیماران مبتلا به آنسفالوپاتی کبدی و 76% از بیماران گروه شاهد مشاهده شدکه تفاوت آماری معنی داری نداشت. پس از درمان ریشه کنی میکروب، درجه ی آنسفالوپاتی و NCT از نظر آماری کاهش قابل توجهی پیدا کرد (p value به ترتیب 023/0 و 038/0) اما در Flapping Tremor تغییر قابل توجهی دیده نشد.
    نتیجه گیری
    شیوع آلودگی با هلیکوباکتر در بیماران سیروزی مبتلا و غیرمبتلا به آنسفالوپاتی کبدی برابر است؛ اما، درمان ریشه کنی میکروب هلیکوباکتر ممکن است در بهبود وضعیت مبتلایان به آنسفالوپاتی موثر باشد.
    کلیدواژگان: آنسفالوپاتی کبدی، هلیکوباکترپیلوری، هپاتیت
  • حسن زرین جویی، سیدجلال هاشمی *، حسنعلی سلطانی، منصور صفایی، عادل ایزدی صفحه 77
    مقدمه

    شواهدی وجود داردکه نشان می دهد رسپتورهای مخدری در بافت های محیطی نیز وجود دارند. این امر منجر به کاربرد بالینی مخدرها به صورت محیطی شده است. پژوهش حاضر با هدف تعیین تاثیر انفیلتراسیون موضعی مورفین پیش از برش جراحی بر کاهش درد پس از عمل در بیماران داوطلب جراحی فوقانی شکم طراحی و اجرا گردید.

    روش ها

    در این مطالعه ی دو سویه کور آینده نگر، 70 بیمار داوطلب جراحی فوقانی شکم انتخاب و به دو گروه مساوی تقسیم شدند. پس از القای بیهوشی، در بیماران گروه مورد، 10 میلی لیتر مورفین mg/kg 1/0 در محل برش جراحی به روش زیرجلدی انفیلتره شد. در بیماران گروه شاهد از محلول سالین نرمال با همان حجم استفاده گردید. سپس برش جراحی 15 دقیقه پس از انفیلتراسیون موضعی انجام و پارامترهای همودینامیک بیماران در حین عمل و شدت درد پس از عمل تا 24 ساعت تعیین و ثبت گردید. همچنین مجموع مورفین مصرفی پس از عمل و زمان دریافت اولین دوز مورفین در دو گروه ثبت گردید. برای آنالیز آماری از تست های t و مجذور کای استفاده شد.

    یافته ها

    میانگین شدت درد در بیماران گروه گیرنده ی مورفین در ساعات 4 و 6 پس از عمل به طور معنی داری کم تر از گروه سالین بود (به ترتیب 82/1±97/4 در مقابل 80/1±97/5 با 012/0=p و 00/2±30/4 در مقابل 90/1±20/5 با 04/0=p). میانگین تعداد نبض و همچنین میانگین تغییرات آن در دقایق 5، 10 و 15 پس از مداخله در بیماران گروه مورفین به طور معنی داری کم تر از گروه سالین بود (05/0 > p).

    نتیجه گیری

    این مطالعه نتوانست تاثیر انفیلتراسیون موضعی مورفین را پیش از برش جراحی (Preemptive) در اعمال فوقانی شکم بر کاهش درد پس از عمل نشان دهد. تاثیر کاهنده ی درد در ساعات 4 و 6 بعد از عمل می تواند ناشی از جذب سیستمیک دارو و تاثیر آن بر کاهش درد باشد.

    کلیدواژگان: درد پس از عمل، مورفین، انفیلتراسیون، جراحی فوقانی شکم
  • مقالات کوتاه
  • حسن شمیرانی، سیده فاطمه بهاری ساروی * صفحه 85
    مقدمه

    درمان رپرفیوژن به عنوان درمان استاندارد انفارکتوس حاد میوکارد (Acute Myocardial Infarction، AMI) مطرح است. در بیمارستان هایی که امکان استفاده از مداخلات کرونری از راه پوست (Percutaneous Coronary Intervention، PCI) را به عنوان روش برتر درمان AMI در اختیار ندارند، درمان با ترومبولیتیک به عنوان روش جایگزین انتخاب می شود. اما اثربخشی این روش در درمان AMI در افراد سالمند هنوز مورد بحث است و یکی از دلایل آن افزایش خطر بروز خونریزی داخل مغزی (Intra Cranial Hemorrhage، ICH) می باشد. در این مطالعه، شیوع علایم نورولوژیک به دنبال درمان با ترومبولیتیک در افراد مسن تر از 65 سال مبتلا به AMI بررسی شده است.

    روش ها

    300 بیمار مسن تر از 65 سال مبتلا به AMI که از زمان شروع علایمشان حداکثر 12-6 ساعت گذشته بود، کنتراندیکاسیون دریافت داروی ترومبولیتیک را نداشتند و از فروردین 1383 تا شهریور 1385 به بیمارستان نور اصفهان مراجعه کرده بودند، وارد مطالعه شدند. برای تمامی بیماران داروی استرپتوکیناز به صورت یکسان تجویز شد.

    یافته ها

    از 300 بیمار مورد مطالعه، 124 نفر زن (33/41%) و 176 نفر مرد (66/58%) بودند. متوسط سن بیماران 9±74 سال بود، کم ترین سن 65 و بیشترین سن، 92 سال بود. 78% بیماران، بهبودی به صورت ترخیص از بیمارستان پس از یک هفته بستری داشتند و 22% (66 مورد) آنان فوت کردند. از موارد مرگ، 06/56% فوت به دنبال آرتیمی یا انفارکتوس مجدد میوکارد بود. در مطالعه ی ما، شواهد بالینی از بروز خونریزی داخل مغزی مثل همی پارزی و افت سطح هوشیاری وجود نداشت و مرگ و میر به دنبال خونریزی داخل مغزی دیده نشد.

    نتیجه گیری

    در موارد عدم دسترسی به PCI، داروهای ترومبولیتیک درمان جایگزین مناسبی برای AMI در افراد سالمند است. در مطالعه ی ما، افزایش مرگ و میر به دلیل خونریزی داخل مغزی دیده نشد، لذا بروز خونریزی داخل مغزی به حدی نبود که سبب جلوگیری از مصرف استرپتوکیناز گردد.

    کلیدواژگان: مداخلات کرونری از راه پوست، خونریزی داخل مغزی، استرپتوکیناز، انفارکتوس حاد میوکارد
  • گزارش مورد
  • علی اکبر بیگی، مسیح صبوری، رضا منانی، حسن مسعود پور صفحه 92
    مقدمه
    درمان انتخابی هیدروسفالی استفاده از شانتهای ونتریکولوپریتونئال بوده، استفاده از شانتهای ونتریکولوآتریال (VA) به عنوان انتخاب دوم مطرح است. این روش، هنگام وجود تنگی و یا ترومبوز ورید ژوگولار داخلی دو طرفه، قابل استفاده نیست. در این موارد تاکنون مسیر جایگزین دیگری گزارش نشده است. در این مقاله روش جدیدی را جهت تعبیه شانت VA با استفاده از وریدی بی نام (innominate) معرفی می کنیم.
    گزارش بررسی
    آقای 20 ساله ای که به دلیل عدم کارکرد شانت ونتریکولو پریتونئال برای وی شانت ونتریکولوآتریال راست و سپس چپ گذاشته شده بود، با عدم کارکرد شانت ونتریکولوانتریال چپ مراجعه کرد. توسط تیم جراحی اعصاب شنت قبلی بیمار خارج و شنت فشار متوسط OSVII (orbis sigmavalve shunt) گذاشته شد. همان طور که انتظار می رفت ورید ژوگولار داخلی راست به علت کاتتریزاسیون قبلی ترومبوز شده بود و جای گذاری شانت از طریق آن ممکن نبود. لذا با استفاده از استرنوتومی پارشیال و باز کردن استرنوم تا فضای سوم بین دنده ای ورید بی نام اکسپلور و بعد از زدن purse string suture با استفاده از نج پرولن 0-6، ورید سوراخ شده، کاتتر وارد آن شد و به داخل دهلیز راست هدایت گردید. بعد از انجام رادیوگرافی پرتابل قفسه صدری با دستگاه C-Loop با کمک همکاران جراح و با روش جراحی جدید وارد دهلیز راست گردید و با اطمینان از جایگزینی مناسب محل کاتتر و هموستاز کافی، استرنوم بسته شد.
    نتیجه گیری
    انجام شانت VA از طریق ورید بی نام به روش باز توسط گروه جراحی عروق تحت نظارت تیم جراحی اعصاب به عنوان جایگزین مناسبی برای موارد تنگی دو طرفه ی ورید ژوگولار توصیه می شود.
    کلیدواژگان: شانت ونتریکولوانتریال، ونتریکولو پریتونئال، هیدروسفالی، ورید ژوگولار، تنگی
  • فاطمه مستاجران، مریم حاج هاشمی صفحه 97
    مقدمه
    کوریوآنژیوما فراوان ترین تومور عروقی جفت، با اندازه ای کوچک تر از 4 سانتی متر و با شیوع 1% می باشد؛ اما تومور بزرگ تر از 4 سانتی متر نادر بوده، شیوع آن را ذکر کرده اند.
    خانم 27 ساله ای در حاملگی چهارم با سابقه ی یک بار زایمان واژینال و دو نوزاد زنده (G4D1L2) در هفته ی33 حاملگی با تومور جفت در آذرماه سال 85 به زایشگاه بیمارستان الزهرا (س) معرفی شد. بیمار به علت بزرگی بیش از حد شکم سونوگرافی گردید. بزرگی شکم در نتیجه ی کوریوآنژیومای جفت و پلی هیدرآمنیوس همراه با شروع علائم هیدروپس در جنین بود. بیمار خود به خود وارد جریان لیبر شد و زایمان واژینال انجام گردید. نوزاد با وزن 2250 گرم و آپگار 10 متولد شد؛ در حالی که جفت آن به وزن 1100 گرم و حاوی یک تومور با اندازه ی 6×11×8 سانتی متر بود. تومور به بخش آسیب شناسی ارسال و به عنوان تومور کوریوآنژیوما تشخیص داده شد.
    کلیدواژگان: تومور جفت، هیدروپس جنین، پلی هیدرآمنیوس، کوریوآنژیوما
  • کلیپ ویدیوپی
  • فاکوماتوزها (سندرم های نوروکوتانئوس): توبروز اسکلروز
    احمد چیت ساز صفحه 102
    سندرم های نوروکوتانئوس یا فاکوماتوزها ضایعات ارثی یا اسپورادیک هستند که سبب درگیری پوست و سیستم عصبی می شوند. شایع ترین سندرم های نوروکوتانئوس عبارتند از:І-توبروز اسکلروز (TSC) توبروز اسکلروز به طریق اتوزوم غالب به ارث می رسد و سبب درگیری مغز، پوست، کلیه، قلب و اعضای دیگر بدن می شود. ضایعات پوستی آن شامل ماکول های هایپوملانوتیکshagreen patch، فیبروم ناخن و آنژیوفیبروم صورت (آدنوم سباسه) هستند؛ تظاهرات نورولوژیک شامل عقب ماندگی ذهنی، تشنج و اختلالات رفتاری می باشد؛ تظاهرات شبکیه شامل هامارتوم شبکیه است؛ علائم سیستمیک شامل رابدومیوسارکوم در قلب، آنژیومیولیپوم در کلیه و تنگی نفس و پنوموتوراکس خود به خود می باشد.
|
  • Abolhasan Borjian, Sam Haj Alilu Sami Page 1
    Background
    Patella is uncommon site for all of primary and metastatic bone tumors; but in some reports chondroblastoma and giant cell tumor were the most common tumors in this site. Surgical management varies in patients based on the kind of tumor. Also, function of knee after treatment varies based on the kind of the surgery and tumor. Previous surveys on this object are a few case reviews or reports in literature reviews.
    Methods
    13 patients with patellar tumor treated between 1985-2006 in Shafa-Yahyaian, Pars, and Milad hospitals were assessed. Signs, symptoms and paraclinical data before and after operation were evaluated. All of the patients underwent surgical management. Results of treatment were assessed in long term fallow up.
    Findings
    From 13 patients, 5 cases were chondroblastoma, 3 cases were giant cell tumor, 2 were ABC, 2 were metastases, and 1 case was UBC.Pain and knee effusion were the most common symptoms of patellar tumor. Range of motion of knee and the force of quadriceps muscle after surgery without patellectomy were better than the surgery of patellectomy. Recurrence was seen in one patella retained case.
    Conclusion
    In our study, chondroblastoma was the most common tumor in patella. Pain and knee effusion were the most common symptoms in patella tumors. Range of motion of knee and the force of quadriceps muscle in patella retaining were better than patellectomy.
  • Mohammad Dehghani Page 8
    Background
    In spite of surgical technique it is possible to treat recurrence of CTS and regression of symptoms. One of the causes of recurrence is nerve adhesion to soft tissue.
    Methods
    14 cases, with paresthesia, pain, and weakness after CTS surgery, were checked by clinical and paraclinical methods. Mean duration after surgery was 6 months (8-24). Resurgery was performed with classic approach but a little wider than the first incision.
    Findings
    In 3 patients, transverse retinaculum has not been released completely and in 11 cases, nerve adhesion was seen; after nerve release, dorsal forearm vein was used for separation of nerve from scar tissue and prevention of new scar. Mean duration of follow up after revision was 11 months (8-36). Except 2 cases (because of reflex sympathetic dystrophy (RSD) Syndrome) in other patients all of signs and symptoms were relieved.
    Conclusion
    In recurrent CTS, vein wrapping seems to be a simple and beneficial method.
  • Forouz Nader, Mahin Farahmand Page 14
    Background
    Malignancy as a common cause of mortality needs to be investigated for its epidemiology and pattern of distribution in population. Data collection about cancer epidemiology is the first step in preventing and controlling this health problem. Cancer registries provide basic information for many epidemiological studies. In this study, reporting and notifying the rate of cancers to Fars province cancer registry center (FPCRC) were examined during 2004-5.
    Methods
    10% of all admitted patients in Shiraz hospitals during 2004-5 were selected as studied group. So, 300 medical files were selected by multi-stage random sampling; then, then, 3 Shiraz University of Medical Sciences affiliated hospitals and 3 private hospitals were selected by cluster random sampling. Through medical records of patients diagnosed with cancer in 2005 in these hospitals, the study group was selected by systematic random sampling. These data were compared with data kept by FPCRC. Reporting and notification rates of different cancers to FPCRC were calculated.
    Findings
    The reporting rate of cancer cases to FPCRC was 60%. The accuracy rate of those reported cases was 87.5%. The reporting rate of the cancers from SUMS affiliated hospitals was significantly lower comparing to other hospitals (p < 0.001).
    Conclusion
    The reporting rates of cancers to FPCRC are obviously low and appropriate interventions are necessary.
  • Mohammad Saeid Jami, Manoochehr Tavassoli, Simin Hemati Page 22
    Background
    The epidermal growth factor receptor (EGFR) also known as HER1 or ErbB1 is a prominent member of the erbB proto-oncogene family, which encodes a receptor tyrosine kinase with a pivotal role in the regulation of cell growth and differentiation. The aim of this research was to study the CA repeat polymorphism in intron I of EGFR among the patients with breast cancer and healthy controls. We have also evaluated risks for breast cancer, age of onset and grade of tumor associated with the CA repeat polymorphism.
    Methods
    In the present work, the association of breast cancer with the polymorphic CA repeat in 108 cases of breast cancer and 108 matched controls was studied. After DNA extraction from blood, CA dinucleotide region was amplified by PCR technique and the number of CA repeats was determined by polyacrylamide gel electrophoresis and sequencing.
    Findings
    Our findings demonstrate that women with two short CA repeat (< 19) are at a significantly higher risk of breast cancer, at an estimated odds ratio of 1.86. We have also found that women with short alleles (< 19) had much greater risk of developing cancer before the age of 55 (OR=3.36).
    Conclusion
    Our results suggested that shorter CA repeat length may be associated not only with the risk of breast cancer but also with the age of developing cancer in Isfahanian population. We did not find any relation between the CA repeats length and tumor staging.
  • Alireza Moafi, Mohammadreza Sabri, Mehdi Abedini Page 31
    Background
    Hypercoagulopathy is one of the complications of thalassemia; high incidence of right sided heart failure (due to pulmonary hypertension) in some surveys indicates on the importance of this complication. In this research we evaluated a frequency of protein C and S, and antithrombin-III (AT-III) deficiency in thalassemia major patients in Isfahan.
    Methods
    Serum level of protein C and S, and AT-III were measured in 41 thalassemia major patients (age 7-20 years), and the relation between serum level and age, sex, splenectomy, transfusion intervals, pre transfusion Hb, and serum ferritin level was detected. All of these patients were also evaluated for cardiac disease and pulmonary hypertension by doppler echocardiography.
    Findings
    Overall, 43% of cases had protein C deficiency, 53% protein S deficiency, and 30% AT-III deficiency; 82% of all patients had at least one factor deficiency. The frequency of protein C, S and AT-III deficiency was higher in patient older than 10 years, with transfusion interval more than 21 days, and with less pre-transfusion Hb level. High ferritin level was also significantly related to protein C and S deficiency (p < 0.05). With echocardiography, dilated heart was found in 8 (11.8% in non splenectomized, and 57% in splenectomized) (p < 0.001); only 2 patients had evidences of pulmonary hypertension.
    Conclusion
    Also hypercoagulopathy due to protein S, protein C and AT-III deficiency is common, but unlike some researches, we didnt find high incidence of pulmonary hypertension in our patients. According to the high frequency of factor deficiency, more attention for hypercoagulable state is required in thalassemia major patients with risk factor.
  • Seyed Asghar Havaei, Akbar Mirsalehian, Farzaneh Bazarjani, Ahmad Ghavaminejad, Kobra Bamdad, Farkhondeh Poursina, Hasan Tamizifar Page 38
    Background
    Immunization of rabbit against Staphylococcus aureus type 5 did not increase antibody titer significantly in previous study. We proposed that lack of protection is due to low immunogenicity of this bacterium and a suitable adjuvant is needed to augment antibody production against it. In this study the effect of aluminium hydroxide [Al(OH)3], Freund's adjuvant and DTP vaccine on immunization of rabbit against encapsulated S. aureus type 5 by agglutination method was considered.
    Methods
    30 male New Zeeland white rabbits (4-6 months) were grouped in 6. They were injected intramuscularly using suspension of killed encapsulated S. aureus type 5 (strain Reynolds) with and without adjuvant. The last two groups were injected DTP vaccine and saline alone. Injections were done three times within 21 days intervals; blood sample was obtained from marginal ear vein before every injection and 21 days after the last injection and sera were collected in -20ºC. Agglutination method was employed for detection of antibody titer.
    Findings
    Immunization of rabbits to encapsulated s. aureus type 5 with Al(OH)3, Freund's adjuvant and DTP vaccine showed rise in antibody titer against it. Mean antibody titer of immunized rabbits with DTP vaccine after the third injection was more than those immunized with Al(OH)3 and Freud's adjuvant (p=0.049). Also mean antibody titer in rabbits immunized with Freund's adjuvant was more than those immunized with Al(OH)3 but this difference was not significant (p=0.27).
    Conclusion
    In this study, DTP vaccine induced higher antibody titer against encapsulated S. aureus type 5 than Al(OH)3 and Freund's adjuvant. Therefore, it is suggested that DTP vaccine may be used as an adjuvant with suspension of killed encapsulated S. aureus type 5 in rabbit.
  • Ebrahim Ameri, Hamid Behtash, Bahram Mobini, Behshad Bouzari, Tina Shooshtarizadeh, Payam Kabiri Page 46
    Background
    Scoliosis may be due to neuromuscular or congenital diseases or occur in idiopathic forms. Today, disorders of the paraspinal muscles are viewed as a possible cause of scoliosis. Idiopathic scoliosis is considered as the consequence of primary connective tissue disorders by some researchers; others maintain that muscle deformities are secondary to compensation of the physical deformity and/or treatment of the patients. This study was performed to determine the primary or secondary nature of paraspinal muscle disorders in scoliosis.
    Methods
    In this cross-sectional study, all patients with scoliosis undergone surgery two hospitals in Tehran, from November 2006 to June 2007, were included. To determine the degree of muscle atrophy, paraspinal muscle biopsies were obtained during the operation from the curvature at apex, on both concave and convex sides. In this study atrophy defined as pathology report of any degree of atrophy in any side. Other data including the degree of deformity according to the Cobb's angle, the use of brace and duration of its use were collected.
    Findings
    19 (59.4%) and 13 (40.6%) of 32 patients displayed some degrees, and no prominent signs of atrophy, respectively. All the patients with neuromuscular, 43.8% of Idiopathic and 33.4% of congenital scoliosis displayed signs of atrophy. Atrophy percentage in neuromuscular was significantly different comparing two others. Mean deformity in the atrophy and normal groups was 97.82 ± 21.09 and 68.80 ± 25.91 degrees, respectively, with a significant difference between the two groups (p < 0.05).
    Conclusion
    It seems that the atrophy in idiopathic and congenital scoliosis is much lower than neuromuscular. We conclude that idiopathic scoliosis is not due to primary disorders of the paraspinal muscles and other factors such as vestibular disorders, melatonin secretion, platelet microstructure, and other postural control disorders are likely involved in its etiology. Further, the multifactorial nature of scoliosis should not be overlooked.
  • Hamid Behtash, Ebrahim Ameri, Bahram Mobini, Behshad Boozari, Payam Kabiri Page 54
    Background
    Postoperative pancreatitis in addition to surgeries involving the biliary ducts, the pancreas, or the surrounding organs, occurs in scoliosis surgery, with prevalence rates of 16-19%. This study was designed and conducted to determine the prevalence of pancreatitis following scoliosis surgery and its associated risk factors.
    Methods
    In a cross-sectional descriptive study, we enrolled 50 patients underwent surgery for correction of scoliosis at two hospitals in Tehran, Iran, between November 2006 and June 2007. Levels of serum amylase and lipase were measured before and two days after surgery. Duration of fasting after surgery, clinical signs of pancreatitis, duration of hospital stay, length of surgery, original curvature of the spine and degree of correction after surgery, and demographic data were recorded. The diagnosis of subclinical or biochemical pancreatitis was established with trebling of serum amylase and lipase.
    Findings
    Twenty-seven of patients (54%) developed postoperative pancreatitis following scoliosis surgery. Sex, type of scoliosis, type of surgery, correction of Cobb's angle, and length of surgery were not found to correlate with the incidence of pancreatitis, whereas a significant relationship was found between the volume of hemorrhage and the incidence of pancreatitis (p < 0.05).
    Conclusion
    The higher prevalence of pancreatitis in this study (54%) may be due to pancreatic ischemia. Patients are prone to ischemia owing to massive intraoperative bleeding and hypotensive anesthesia directed to reduce it. In this study patients developed pancreatitis were found to have lost more blood during surgery. This study demonstrated that pancreatitis can develop as a complication of the single-stage or two-stage surgery for correction of scoliosis and can dramatically affect patient outcome; hence we recommend that patients undergoing scoliosis surgery be monitored for increase in serum amylase and lipase, as well as any suggestive signs of clinical pancreatitis.
  • Sayyed Aliakbar Mortazavi, Fatemeh Eslami, Hosein Atarzadeh, Kobra Nasrollahi, Seyed Mohamadtaghi Ghoreishi Page 62
    Background

    Posterior capsule opacification (PCO) is one of the most common side effects after cataract surgery. YAG laser posterior capsulotomy is used for the treatment of PCO. This study evaluated the improvement of visual function after ND: YAG laser posterior capsulotomy in patient with PCO after cataract surgery.

    Methods

    In this descriptive study, 48 patients with PCO without underlying disease were selected for ND: YAG laser posterior capsulotomy. Their visual functions included visual acuity, contrast sensitivity and glare sensitivity was measured before and one month after Nd: YAG laser capsulotomy. In addition, we evaluate the correlation between the type of the lens and visual function.

    Findings

    Among 48 patients studied, 21 (43.7%) were male and 27 (56.3%) were female and the average age was 70.6±10.7 years.Average visual acuity, contrast sensitivity and glare sensitivity before Nd: YAG laser capsulotomy was 20/37, 20/83 and 20/95 respectively that changed to 20/24, 20/50, and 20/64 after capsulotomy.

    Conclusion

    Nd: YAG laser capsulotomy improved visual functions (include visual acuity, contrast sensitivity and glare sensitivity). The type of lens used in cataract surgery did not influence these parameters.

  • Ahmad Shavakhi, Behzad Shariatifar, Shadan Akhtar, Mitra Khodadoostan Page 70
    Background
    Until now, Ammonia has been considered to have a major role in pathogenesis of hepatic encephalopathy. It is probable that helicobacter pylori)H. pylori(infection, due to urease activity of the bacteria or its effect on blood Zinc level, leads to hyperammonemia and aggravates hepatic encephalopathy. This study assessed the prevalence of Helicobacter pylori infection among patients with hepatic encephalopathy and cirrhotic patients without hepatic encephalopathy; as well as the effect of H. pylori eradication on hepatic encephalopathy.
    Methods
    The prevalence of H. pylori was evaluated in 42 patients with hepatic encephalopathy (21 hepatitis B and 21 hepatitis C cases) and was compared with 100 cirrhotic age and sex matched patients (49 hepatitis B and 51 hepatitis C cases) without stigmata of encephalopathy; patients were referred to Al-Zahra and Noor hospitals between 2004 to 2007. Then 27 of encephalopathic patients with infection were treated for H. pylori eradication, and eradication was confirmed in 23 of them via UBT. Grade of encephalopathy, number connection test (NCT) and flapping tremor were compared before and after eradication treatment.
    Findings
    Overall, 73.6% of encephalopathic cases were infected versus 76% of cirrhotics in control group (p=0.675). Grade of encephalopathy and NCT was reduced in comparison with pretreatment (p=0.023 and 0.038, respectively); but alternation in flapping tremor was not statistically significant (p=0.248).
    Conclusion
    Although there was not any significant difference in prevalence of H. pylori infection in cirrhotic patients with and without encephalopathy, eradication of H. pylori may lead to improvement of hepatic encephalopathy.
  • Hasan Zarrinjouei, Seyed Jalal Hashemi, Hasan Ali Soltani, Mansour Safaei, Adel Izadi Page 77
    Background

    There is evidence that opioid receptors are present in peripheral tissues. This finding led to the application of peripheral opioids. The aim of this study was to evaluate the effectiveness of pre-incisional subcutaneous infiltration of morphine on post operative pain intensity in patients were candidate for upper abdominal surgeries.

    Methods

    70 patients undergoing upper abdominal surgery entered into this prospective double blind study and divided into two equal groups. After induction of general anesthesia, they received a subcutaneous infiltration of morphine (10 ml, 0.1 mg/kg) or saline (10 ml) at the site of surgery. The operation was started 15 minutes after local infiltration and hemodynamic variables and also post operative pain intensity were assessed to 24 hours after surgery. Post operative cumulative morphine requirement and the time of first analgesic administration were recorded. Data was analyzed statistically using t-test and chi square.

    Findings

    Mean pain score was significantly lower in morphine group than saline group at 4 and 6 hours after operation. (4.97±1.82 vs. 5.97±1.80, p=0.012 and 4.30±20 vs. 5.20±1.90, p=0.04 respectively). Mean pulse rate and its changes were significantly lower in morphine group than saline group at 5, 10 and 15 minutes after induction of anesthesia (p < 0.05).

    Conclusion

    This study could not show the efficacy of subcutaneous infiltration of morphine on reducing post operative pain intensity in patients undergoing upper abdominal surgery. The reduction of pain intensity at 4 and 6 hours after surgery may be due to systemic absorption and analgesic effects of morphine.

  • Hassan Shemirani, Seyyedeh Fatemeh Bahari Saravi Page 85
    Background

    Reperfusion therapy is the standard treatment of acute myocardial infarction (AMI). If the percutaneous coronary intervention (PCI), as a preferred reperfusion strategy, was not available, thrombolytic therapy is chosen as an alternative treatment. However, the affect of thrombolytic therapy in old patients is still controversial; especially because of its effects on increasing the incidence of intra cranial hemorrhage (ICH). In this study, we evaluated the incidence of neurological symptoms and ICH after thrombolytic therapy in more than 65 years old patients with AMI.

    Methods

    300 patients of 65 years old and more with AMI in which their symptoms had been begun more than 12 hours before admission to the hospital, and with no contraindications for receiving thrombolytic therapy, were chosen. The patients were admitted in Noor hospital between 2004 and 2006. All of them received streptokinase (SK) in the same way, and the information's were pulled out from their files and gathered in a check list.

    Findings

    Among 300 patients in our study, there were 124 women (41/33%) and 176 men (58/66%). Their mean age was (74±9) years (from 65 to 92 years). 78% were discharged after one week hospitalization and 22% (66 patients) died. Arrhythmias or myocardial re-infarction were the leading cause of death in 56/06% of all deaths. No death due to ICH and no evidence of ICH, such as hemi-paresis or loss of consciousness, were occurred.

    Conclusion

    We suggest that thrombolytic therapy in old patients with acute myocardial infarction is a good alternative treatment when there is no ready access to a skilled PCI facility.In our study, increasing of mortality rate due to ICH was not enough to exclude giving SK to more than 65 years old patients.

  • Ali Akbar Beigi, Masih Sabouri, Reza Manani, Hassan Masoudpour Page 92
    Background
    Ventriculoatrial (VA) shunts remain as one of the valid options for the treatment of hydrocephalus, especially in patients in whom ventriculoperitoneal (VP) shunts fail. Atrial shunt revision surgeries are sometimes difficult due to venous occlusion and are impossible in bilateral stenosis or thrombosis of internal jugular vein. There is not substitute technique in these situations. Here, a new technique for the insertion of ventriculoatrial shunt via innominate vein in bilateral internal jugular vein stenosis is described.Case Report:We performed a new technique for treating a 20-years old man with dysfunctional bilateral ventriculo-atrial shunt. The surgery was performed with cooperation of vascular surgery and neurosurgery teams. Initially, previous shunt was removed by neurosurgery team and patient was underwent implantation of flow-regulating shunt OSVII (Orbis Sigma Valve). Then, partial sternotomy was done by team of vascular surgery and innominate vein was explored. Following purse string suture and perforation of vein, end of catheter was inserted in the innominate vein and the tip of catheter was placed in the right atrium. Correct positioning of the distal end of the catheter in the right atrium was evaluated by C-arm portable radiography.
    Conclusion
    This technique should be considered for use in patients with a history of failed ventriculo-atrial shunts due to internal jugular vein occlusion.
  • Fatemeh Mostajeran, Maryam Hajhashemi Page 97
    Background
    Chorioangioma is the most common vascular placental tumor. Usualy its size is less than 4 cm and its prevalence is 1% (pathologicaly examined). Rarely, with prevalence of 1/3500, it is larger than 4 cm.A multiparus 27 years old G4D1L2 woman with gestational age of 33 weeks and with placenta tumor was refered to Al-Zahra hospital in December 2006. Due to abdominal distention, the patient underwent sonography and a large placenta chorioangioma was considered. Because of early onset of drops fetalis with spontaneous labor a newborn with 2250 gr weight and APGAR score of 10 was delivered; the weight of the placenta was 1100 gr with an 8×1×6cm tumor. The pathology result was chrioangioma.
  • The Phakomatosis (Neurocutaneous Syndromes): Tuberous Sclerosis
    Ahmad Chitsaz Page 102
    Tuberous Sclerosis(TSC) Neurocutaneous syndromes or phakomatosis are inherited or sporadic conditions that feature lesions of both skin and nervous system TSC is inherited as an autosomal dominant and affects the brain, skin, kidney, heart and other organs.Cutaneous lesions of TSC include hypomelanotic maculae, the shagreen patch, ungual fibromas and facial angiofibroma (adenoma sebaceous); Neurological features of TSC include mental retardation, seizures and behavioral abnormalities; Retinal features of TSC include retinal hamartomas; Systemic features include cardiac rhabodomyoma, renal angiomyolipoma, and dyspnea and spontaneous pneumothorax