فهرست مطالب

مجله دانشکده پزشکی دانشگاه علوم پزشکی مشهد
سال پنجاه و چهارم شماره 3 (پیاپی 113، پاییز 1390)

  • تاریخ انتشار: 1390/08/23
  • تعداد عناوین: 9
|
  • فرزانه شریفی پور، مسیح نقیبی، مسعود محبی، عباسعلی زراعتی، مریم حامی، بشری حسن زمانی، فرناز کلانی مقدم صفحه 131
    مقدمه در این مطالعه به ارزیابی وضعیت مایعات بدن، قبل و 2 هفته اول پس از پیوند کلیه در مقایسه با افراد سالم به روش بیوامپدانس پرداخته شده است.
    روش کاراین یک مطالعه مقطعی و مورد شاهدی است که دربخش پیوند کلیه بیمارستان امام رضا (ع) در سال 1388 انجام شد. وضعیت مایعات بدن در 23 بیمارتحت پیوندکلیه در روز قبل از همودیالیز و روز قبل از پیوند، به وسیله روش بیوامپدانس بررسی شدند.پس از پیوند نیز از روز اول تا هفتم و چهاردهم پس از پیوند وضعیت مایعات بدن بررسی گردید. نتایج با27 فردشاهدسالم نیز مقایسه شد. اطلاعات با نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد و از آزمون های تی، اندازه ای تکراری و نرم افزار اکسل و مینی تب استفاده شد.
    نتایج میزان تغییرات مایعات بدن پس از پیوند نسبت به قبل ازپیوند کمتر بود. TBW% از روز 7 شروع به افت کرد و در روز 14 این کاهش نسبت به قبل از پیوند تفاوت معنی داری نشان داد. در بیماران دیالیزی تفاوت مایعات بدن در نحوه انتشار مایعات (ECW/ICW) نسبت به افراد سالم بارز بود. درگیرندگان پیوند، وضعیت مایعات در هفته اول تفاوتی با افراد سالم نداشت ولی نحوه انتشار مایعات در هفته دوم متفاوت بود. در افراد سالم TBW% در مردان نسبت به زنان بیشتر بود ولی تفاوت دیگری در ECW%،ICW%،ECW/ICW وجود نداشت. در گیرندگان پیوند نیز این اختلاف بین دو جنس بارز بود.
    نتیجه گیری این مطالعه نشان داد که وضعیت مایعات بدن نیاز به زمان طولانی به منظور رسیدن به حد طبیعی دارد و در طی دو هفته اول بعد از پیوند احتمالا عواملی مانند داروهای پیوند وعوارض پره رنال خفیف، سبب تغییرات شدید در وضعیت مایعات بدن بخصوص نحوه انتشار مایعات (ECW/ICW) می شود.
    کلیدواژگان: پیوند کلیه، مایعات بدن، بیو امپدانس
  • موسی احمدپور کچو، یدالله زاهد پاشا، سیامک پیدایش، اعظم سادات مظلومی صفحه 137
    مقدمهسالهاست که معیار طلائی انجام تعویض خون در نوزادان با زردی شدید، حداکثر بیلیروبین توتال سرم بوده است. این مطالعه با هدف ارزیابی اهمیت نسبت بیلیروبین به آلبومین(B/A) و مقایسه آن با حداکثر بیلیروبین توتال، به عنوان معیاری برای انجام تعویض خون انجام گردید.
    روش کاراین مطالعه کارآزمایی بالینی از سال 1387-1389 در بیمارستان کودکان امیر کلا دانشگاه علوم پزشکی بابل انجام شده است. از بخش نوزادان، NICU و درمانگاه بیمارستان کودکان امیرکلا 90 نوزاد رسیده با تعداد مساوی در3 گروه: هیپربیلیروبینمی شدید نیازمند به تعویض خون، هیپربیلیروبینمی پاتولوژیک نیازمند به فتوتراپی و نیز نوزادان طبیعی بدون بیماری خاص یا فقط دارای زردی فیزیولوژیک وارد مطالعه شدند. در کنار آزمایشات رایج در زردی با انجام بیلیروبین و آلبومین مقدار B/A محاسبه گردید. نوزادان نارس، کوچک برای سن حاملگی، هیپربیلی روبینمی مستقیم و سن پس از تولد کمتر از سه روز از مطالعه خارج شدند. تجزیه و تحلیل توسط نرم افزار SPSS انجام و حساسیت، ویژگی، ارزش اخباری منفی و مثبت و خطر نسبی برای نسبت بیلیروبین به آلبومین به عنوان شاخصی جهت انجام تعویض خون، ارزیابی شدند.
    نتایجمیانگین±انحراف معیارنسبتB/A درگروه تعویض خون9870/0±0847/6 و در گروه فتوتراپی5480/0±1680/4 و در نوزادان سالم5061/0± 7677/1 بود. سطح نقطه برش نسبت B/A درحد50/4 می باشد که براساس آن ارزش اخباری مثبت و منفی آن به ترتیب 75 % و100% می باشد.
    نتیجه گیریعدد 5/4 براینسبت B/A در نوزادان تعویض خون شده در مقایسه با سطح بیلیروبین به تنهایی از ارزش بالائی برخوردار است و انجام آن در کنار بیلیروبین به عنوان تست کمکی و مکمل توصیه می گردد، اگرچه مطالعات بیشتری در نوزادان ایرانی توصیه می شود.
    کلیدواژگان: نسبت بیلیروبین به آلبومین، زردی نوزادی، تعویض خون
  • علی اصغر دادگر، محمد طیبی، امیر حسین شکیبا حرفه*، مهسا حسن زاده بشتیان صفحه 143

    مقدمهانفارکتوس میوکارد از جمله شایعترین علل بستری و مرگ و میر در در جوامع انسانی می باشد و همواره سعی شده با شناسایی عوامل خطر مختلفی برای بیماری های قلبی عروقی و پیشرفت روش های درمان و داروها و مداخلات درمانی مرگ و میر به حداقل برسد. در این مطالعه سعی شده ارتباط مرگ و میر بیمارستانی بیماران دچار انفارکتوس میوکارد با صعود قطعه ST، با سایر متغیرهای فردی در دوره بستری بیمارستانی و پیگیری یکماهه بررسی شود.
    روش کاراین مطالعه توصیفی گروهی از سال 1387-1388 در بیمارستان امام رضا (ع) مشهد انجام شده است. 156 بیمار با تشخیص STEMI مراجعه کننده به بیمارستان امام رضا (ع) که طبق تعریف با صعود قطعه ST>2mm در لیدهای پره کوردیال و 1mm در لیدهای اندامی به همراه بالا رفتن بیومارکرهای قلبی بودند وارد مطالعه شدند. شرح حال بیمار به دست آمد و فیلم آنژیوگرافی بیمار توسط متخصص قلب به دقت خوانده شد و متغیرهای موردنظر ثبت شد. مرگ بیماران در طول مدت بستری و در مدت یک ماه پس از ترخیص بررسی شد. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های دقیق فیشر، تی استیودنت و کای دو انجام شد.
    نتایجرابطه معنی داری بین انجام آنژیوگرافی و وجود ترومبوس و نیز محل رگ درگیر، کلیپ کلاس، پر فشاری خون، LVEF، کم فشاری خون هنگام ورود و تاکی کاردی با مرگ و میر بیمارستانی وجود داشت. سن به عنوان یک فاکتور مستقل در مرگ و میر یکماهه شناخته شد. مرگ و میر بیمارستانی 3/10% و مرگ و میر در ماه اول 3/4% گزارش شد.
    نتیجه گیریسن و برخی عوامل آنژیوگرافیک از جمله وجود ترومبوس و درگیری قدامی قلب به طور معناداری در بروز مرگ و میر بعد از انفارکتوس میوکارد موثر است.

    کلیدواژگان: انفارکتوس میوکارد، مرگ و میر، آنژیوگرافی
  • حمزه حسین زاده، داوود آقامحمدی، خسرو کلاهدوزان، پریسا حسین زاده، رسول آذرفرین، افشین ایران پور، صمد گلزاری صفحه 150
    مقدمهخون رسانی ریه تحت عمل جراحی، هنگام تهویه یک ریه در بیماران تحت عمل قفسه سینه، شانت داخل ریوی را افزایش داده و باعث کاهش اکسیژناسیون شریانی می شود. بیهوشی با تهویه یک ریه ممکن است بر اکسیژناسیون اثر کند. هدف از مطالعه فعلی مقایسه بیهوشی کامل داخل وریدی با وبدون بلوک اپیدورال توراسیک بر اشباع اکسیژن طی تهویه یک ریه در بیماران تحت رزکسیون ریوی است.
    روش کاراین مطالعه به صورت کارآزمایی بالینی دوسوکور تصادفی از سال 1387-1388 در مرکز آموزشی درمانی امام رضا شهر تبریز انجام شده است.60 بیمار کاندیدای رزکسیون ریه به دو گروه مداخله (بلوک اپیدورال توراسیک همراه با بیهوشی کامل داخل وریدی و گروه شاهد (بلوک اپیدورال توراسیک غیرحقیقی همراه با بیهوشی کامل داخل وریدی) تقسیم شدند. متغیرهای همودینامیک، امتیاز آلدرت و عوارض احتمالی بین دو گروه قبل از عمل تا پس از ریکاوری مقایسه شدند. تجزیه و تحلیل اطلاعات و مقایسه به وسیله برنامه ها و آزمون های SPSS، تی، من ویتینی، کای اسکوئر و فیشر انجام شده است.
    نتایجتغییرات متغیرهای همودینامیک و نیز SaO2، PaO2 و ETCO2، بین دو گروه تفاوت معنی دار آماری نداشت. متوسط امتیاز آلدرت در زمان ورود وخروج از ریکاوری بین دو گروه مشابه بود. طی اقامت در ریکاوری، درصد موارد دچار درد یا لرز در گروه تحت بیهوشی کامل داخل وریدی به طور معنی داری بیشتر بود. ازنظر فراوانی موارد دچار تهوع و هیپوتانسیون تفاوت معنی داری بین دو گروه وجود نداشت.
    نتیجه گیریبلوک اپیدورال توراسیک با بیهوشی کامل داخل وریدی در مقایسه با بیهوشی کامل داخل وریدی تنها، تاثیر چشمگیری بر اشباع اکسیژن در تهویه یک ریه ندارد. با این وجود، این ترکیب به طور معنی داری درد و لرز پس از عمل را کاهش می دهد.
    کلیدواژگان: تهویه تک ریوی، بیهوشی کامل داخل وریدی، بلوک اپیدورال، اکسی متری
  • طوبی کاظمی، هما فال سلیمان، سارا روزمینا صفحه 159
    مقدمهانفارکتوس بطن راست (RVMI) با افزایش عوارض و مرگ و میر در بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد تحتانی در ارتباط است. اگر چهالکتروکاردیوگرافی(ECG) مفیدترین، ساده ترین، و عینی ترین ابزار تشخیصی انفارکتوس حاد است، هیچ معیار خوبی در نوار قلب استاندارد 12 لیدی تعریف نشده که منجر به شناسایی صحیح RVMI در بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد تحتانی شود. هدف از این مطالعه بررسی ارزش تشخیصیECG استاندارد برای تعیین RVMI در بیماران مبتلا به انفارکتوس تحتانی قلب است.
    روش کاراین مطالعه توصیفی تحلیلی در سال های 1385-1386 در بیمارستان قائم مشهد و و لی عصر بیرجند انجام شده است.167 نفر، بیمار با انفارکتوس حاد تحتانی، در این مطالعه وارد شدند. تشخیص انفارکتوس حاد تحتانی میوکارد بر اساس شرح حال و افزایش ST (STE≥1 mm) حداقل در دو لید از 3 لید II، III و avFاستوار بود. RVMI توسط STE≥1 mm در V4R (استاندارد تشخیصیRVMI در این مطالعه) در 12 ساعت اول بعد از شروع علایم مشخص شد و بر این اساس بیماران به دو گروه تقسیم شدند (با انفارکتوس بطن راست و بدون انفارکتوس بطن راست). تغییرات قطعه ST در کلیه لیدها بین دو گروه مقایسه شد. پس از کد بندی داده ها و ورود به کامپیوتر، نتایج با استفاده از نرم افزار آماری SPSS مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. p کمتر از 05/0 به عنوان سطح معنی داری محسوب شد.
    نتایجبا توجه به لید V4R 90بیمار RVMI (1/51%) داشتند. پایین افتادگی قطعه ST بیش از 1میلیمتردر لیدهای لترال، پایین افتادگی قطعه ST بیش از 2میلیمتردر لیدهای I+aVL، بالا رفتن قطعه ST در لیدV1 نسبت به V2 و بزرگتر بودن STE در لید III به نسبت لید II (III>II) در بین دو گروه اختلاف معنی دار وجود داشت. به ترتیب حساسیت و ویژگی در لیدهای I: 86% و 72%، aVL: 96% و 26%، I+aVL: 84% و 71%، STE III>II: 82% و 74% بود.
    نتیجه گیریدر بیماران مبتلا به انفارکتوس حاد تحتانی با استفاده از الکتروکاردیوگرافی 12 لیدی استاندارد، پایین افتادگی قطعه ST بیش از 1میلیمتردر لیدDI، پایین افتادگی قطعه ST بیش از 2میلیمتردر لیدهای I+aVL وSTE III>II می تواند برای شناسایی حضور RVMI مفید باشد.
    کلیدواژگان: الکتروکاردیوگرافی، انفارکتوس حاد تحتانی، انفارکتوس بطن راست، حساسیت و ویژگی
  • سعید اصلان آبادی، داوود بادبرین، اصغر اسماعیل زاده، نوید علم دوست سلیمی صفحه 166
    مقدمهتحقیقات فراوانی در مورد تغذیه زود هنگام در بیماری ها و جراحی های مختلف صورت پذیرفته است، ولی در مورد تغذیه زودرس بعد از آناستوموز روده ای به خصوص در بین کودکان تحقیقات زیادی انجام نشده و از طرفی با توجه به عدم انجام چنین مطالعه ای در کشور ما، هدف از این مطالعه با در نظر داشتن اهمیت تغذیه در کودکان اثرات شروع تغذیه زودرس بعد از آناستوموز روده ای در کودکان است.
    روش کار این مطالعه کار آزمایی بالینی از سال 1387-1388 در بیمارستان کودکان تبریز انجام شده است.کودکان با آناستوموز روده ای براساس عوارض شروع تغذیه، عوارض گوارشی، عوارض جراحی آناستوموز، مدت زمان بستری و کارکرد شکمی مورد ارزیابی قرار گرفتند. برای تجزیه و تحلیل داده ها از نرم افزار SPSS و مقایسه اطلاعات از آزمون های تی تست و کای اسکوئر استفاده شد.
    نتایجمیانگین آغاز حرکات روده ای در گروهی که تغذیه دهانی از روز سوم شروع شده بود، 74/0±85/2 روز و میانگین آغاز حرکات روده ای در گروه دیگر، 69/0±05/3 روز بود (383/0= p). همچنین این دو گروه براساس طول مدت بستری با هم مقایسه گردیدند که این اختلاف معنی دار بود (001/0>p).
    نتیجه گیریبا توجه به نتایج به دست آمده در این تحقیق و مشابهت نتایج با تحقیقات دیگر و با توجه به اولویت فاکتور تغذیه در کودکان و شیرخواران، توصیه می گردد نتایج در ابعاد گسترده تر بیمارستانی کاربردی به کار گرفته شود.
    کلیدواژگان: آناستوموز روده ای، تغذیه زودرس، عوارض گوارشی
  • رضا مهدوی، کیوان آقا محمدپور، محمد هادی شکیبی صفحه 172
    مقدمهامروزه با انجام آزمایش تومورمارکرPSA برای مردان بالاتراز 50 سال که حتی از نظربالینی درتوشه رکتال یافته ای نداشتند تعداد افرادی که باسرطان پروستات شناخته می شوند بیشترشده است ولی تشخیص نهایی بابیوپسی پروستات است. روش بیوپسی سنتی پروستات از طریق پرینه با انگشت کارایی ندارد وروش بیوپسی باراهنمایی سونوگرافی ترانس رکتال 10-14 گانه که دراین مقاله نتایج آن موردنظر می باشد اولین بار درمشهد با تعداد 196 بیمار گزارش می شود.
    روش کاراین مطالعه به صورت مقطعی از سال 1385-1388 در بیمارستان امام رضا (ع) مشهد انجام شده است. 196 بیمارکه یا درتوشه رکتال پروستات یافته غیرطبیعی داشته اند یاPSA بالاتر ازng/ml 10 و یاPSA بین 4-10ng/ml داشته و نسبتFree PSA به Total PSAکمتر از 20% بوده است جهت بیوپسی انتخاب شده اند. بیوپسی با راهنمایی سونوگرافی ترانس رکتال و سوزن با طول 22 میلیمتر و به تعداد 10-14 عدد به عمل می آید ونمونه های به دست آمده هرکدام جداگانه جهت آسیب شناسی ارسال می گردد. نتایج با نرم افزار SPSS تجزیه و تحلیل شد.
    نتایجاز 196 بیمار آسیب شناسی در73 بیمار(2/37%) سرطان پروستات را گزارش نمود و در14بیمار(1/7%) PIN (نتوپلازی انترااپی تلیال) و در 108 بیمار(1/55%) خوش خیم گزارش نمود. یک مورد نیز بافت ارسالی کافی نبود. در14 بیمار بیوپسی 10 گانه سرطان پروستات را نشان نداد(1/7%) که با بیوپسی14-18 در 25% سرطان گزارش شد. بین سن بیماران و FPSA و TPSA ارتباط معنی داری وجود نداشت. بین گلسیون اسکور و) TPSAتوتال) ارتباط معنی داری وجودداشت. اما بینGS و FPSA ارتباط معنی داری وجود نداشت.
    نتیجه گیریمطالعه حاضر نشان داد که امروزه بیوپسی ترانس رکتال10-14 گانه باراهنمایی سونوگرافی و انجام بیوپسی 10 گانه نسبت به روش کلاسیک از قدرت بالاتری در تشخیص سرطان پروستات برخوردار است.
    کلیدواژگان: پروستات، آنتی ژن اختصاصی پروستات، بیوپسی، گلسیون اسکور
  • صادق خداویسی، مسعود علیالی، سعید مهدوی عمران، محمدرضا حبیبی، پرویز امری، محمود منادی، محمدتقی هدایتی* صفحه 177

    مقدمهقارچ ها یکی از مهمترین عوامل میکروبی در به خطر انداختن جان بیماران دچار نقص ایمنی می باشند. دستگاه تنفسی مهمترین محل درگیری در این بیماران است. بیماران با وضعیت های وخیم بستری در بخش مراقبت های ویژه (ICU) به دلیل شرایط ویژه از افراد مستعد ابتلا به بیماری ها می باشند. از آنجا که کلنیزاسیون قارچی در دستگاه تنفسی می تواند به عنوان یک منبع احتمالی برای عفونت باشد، از این رو در مطالعه حاضر آلودگی قارچی دستگاه تنفس در نمونه های برونکو آلوئولار لاواژ (BAL) بیماران بستری در ICU مورد ارزیابی قرارگرفته است.
    روش کاراین مطالعه توصیفی در سال 1388-1389 در بیمارستان های ساری و بابل انجام شده است. نمونه گیری مایع BAL از 45 بیمار با شرایط مستعد کننده زمینه ایی برای ابتلا به عفونت های قارچی تهاجمی به صورت دو نوبت در هفته و با استفاده از دستگاه برونکوسکوپ انجام گردید. نمونه ها برای اجرای آزمایش میکروسکوپی مستقیم و کشت بر محیط سابورو دکستروز آگار با کمک پانکراتین هموژن گردیدند. قارچهای رشد یافته بر محیط کشت به کمک روش های استاندارد قارچ شناسی مورد شناسایی قرارگرفتند. نتایج به دست آمده با نرم افزار SPSS و آزمون کای اسکوئر تجزیه و تحلیل و بررسی شد.
    نتایجاصلی ترین فاکتورهای زمینه ای در افراد مورد مطالعه بیماری انسدادی مزمن ریوی(COPD) (2/22%)، بدخیمی های خونی(3/20%) و مدت اقامت بیشر از 21 روز در ICU (9/16%) بود. میانگین مدت اقامت بستری بیماران در ICU 6/19 روز بود. از 80 نمونه گرفته شده در طی دو نوبت نمونه گیری، آزمایش مشاهده مستقیم و کشت از نظر حضور قارچ به ترتیب در 2/76% و 2/81% موارد مثبت گزارش گردید. شایعترین قارچ های جدا شده کاندیدا (7/64%)، آسپرژیلوس (3/19%) و پنی سلیوم (9/7%) بودند. از بین انواع کاندیدا و آسپرژیلوس گونه های آلبیکانس و فلاووس بیشترین میزان فراوانی را داشتند. در 4/48% بیمار مورد بررسی، عامل قارچی در دو نوبت نمونه گیری یک گونه قارچی مشابه رشد کرده بود.
    نتیجه گیرینتایج مطالعه حاضر نشان داد که بیماران بستری در بخش های ICU مستعد کلنیزاسیون مقاوم قارچی به ویژه انواع کاندیدا و آسپرژیلوس دو عامل اصلی تهدید کننده جان بیماران در ناحیه ریه می باشند. لذا اعمال روش های کنترلی برای کاهش احتمال ابتلا اینگونه افراد به عفونت های قارچی مورد تاکید قرار می گیرد.

    کلیدواژگان: کلنیزاسیون قارچی، دستگاه تنفس، ICU
  • مورد نگاری
  • آزیتا گنجی، عباس اسماعیل زاده، کامران غفارزادگان، علی مختاری فر صفحه 185
    مقدمهبیماری سیلیاک یک بیماری خود ایمنی است که باعث بروز سوء جذب به دنبال مصرف گلوتن موجود در گندم وجو و چاودار در افرادی که از نظر ژنتیکی مستعدند می گردد. مطالعات نشان داده که سلیاک بیماری محدود به دستگاه گوارش نیست. چندین بیماری کبدی در رابطه با سلیاک تعریف شده است. بیماری کبدی هیپر پلازی رژنراتیو ندولر یک بیماری نادرکبدی است که اغلب همراهی با بیماری های بافت همبند و بد خیمی های خونی و یا مصرف داروها دارد و یک علت هیپرتانسیون غیر سیروزی کبد می باشد.
    معرفی بیمارخانمی 22 ساله که با طحال بزرگ و هیپر تانسیون پورت مراجعه کرد و بعد از رد سایر علل هیپر تانسیون پورت بیماری سلیاک تشخیص داده شد. بیوپسی کبد نیز مطابق با هیپرپلازی رژنراتیو ندولر کبد بود. تستهای لازم برای بررسی استعداد به انعقاد پذیری انجام شد که منفی بود. احتمال دارد که رابطه ای بین بیماری سلیاک و هیپر پلازی ندولر کبد و هیپرتانسیون پورت وجود داشته باشد. تا کنون سه بیمار سلیاک با درگیری کبد به صورت هیپرپلازی رژنراتیو ندولر کبد گزارش شده است.
    نتیجه گیریبه نظر می رسد که همچنان که در هر بیماری که اختلالات کبدی بدون علامت وجود دارد باید بیماری سلیاک را در نظرداشت، در موارد علامت دار کبد از جمله هیپرتانسیون پورت نیز باید از نظر سلیاک بررسی شود.
    کلیدواژگان: هیپرپلازی رژنراتیو ندولر کبد، سلیاک، هیپرتانسیون پورت
|
  • Farzaneh Sharifipour, Masih Naghibi, Masoud Mohebi, Abbassali Zeraati, Maryam Hami, Boshra Hasanzamani, Farnaz Kalani Mogaddam Page 131
    IntroductionIn this study we evaluated the body composition before and two weeks after kidney transplantation and compared it with the healthy people by BIA.Materials and Methods A total of 23 progressive renal failure patients who attended the transplantation were recruited for this study. The control group included 27 graft donors. Patients were checked one day before hemodialysis and a day before transplantation, by BIA. After transplantation, body composition was assessed between days 1-7 and on the 14th day of post transplantation. The control group included 27 graft donors.Result The comparison of body composition between two groups (donors and recipients) showed significant changes before hemodialysis and after transplantation, and TBW% decreased from the 7th day post transplantation. The Main cause of low level of TBW% was the decrease in ECW% and ECW/ICW from the beginning of 2nd week after transplantation. Just TBW% in normal males was different from that it normal females but in recipients there was no difference between males and females.ConclusionThe body composition takes a long time to reach to the normal level and two weeks after transplantation some agents are probably responsible for intense changes of body composition including drugs and mild prerenal azotemia specially on the 2nd week after transplantation.
  • Mousa Ahmadpour-Kacho, Yadollah Zahedpasha, Siamak Peydayesh, Aazamossat Mazloomi Page 137
    IntroductionTotal Serum Bilirubin level (TSB) has been the gold standard indicator for exchange transfusion (ET) in the neonates for many years. This study was designed to assess the bilirubin/albumin (B/A) ratio as an indicator for ET in comparison with TSB. Materials and MethodsIn the NICU and newborn services at Amirkola Children's Hospital (ACH) in the north of Iran, 90 neonates in 3 groups were selected. The first group was 30 neonates who required exchange transfusion (ET), because of severe hyperbilirubinemia (HB) based on the TSB according to the ACH protocol. The second group was 30 neonates, treated with phototherapy due to pathologic HB and the Other 30 neonates had only physiologic neonatal jaundice. Blood samples were checked for serum bilirubin, albumin and B/A ratio in addition to the routine lab tests for HB. Sensitivity, specificity, negative predictive value, positive predictive value, and relative risk were assessed for B/A ratio as a determinant to do ET.ResultsThe mean±SD of B/A ratio was 6.0847±0.9870 in blood exchange group, 4.1680±0.5480 in phototherapy group and 1.7677±0.5061 in healthy neonate group. “Cut off level” of B/A ratio calculated to do ET was 4.50.The B/A ratio of 4.5 has a “positive predictive value” of 75% and a “negative predictive value” of 100%. ConclusionA B/A ratio equal to 4.5 among newborns Who required exchange transfusion has a high value as a criterion to do ET, although further study is required to recommend it alone in clinical practice. So we recommend doing B/A ratio in accompaniment with TSB as an adjunctive test.
  • Ali Asghar Dadgar, Mohammad Tayeby, Amirhossein Shakiba Herfeh, Mahsa Hassanzadeh Bashtian Page 143

    IntroductionMyocardial infarction is one of the most common causes of hospitalization and mortality in human societies. Several researches have performed to identify various risk factors for cardiovascular disease progression and improve treatment methods, medications and therapeutic interventions to minimize mortality. In this study, we have assessed the relation between angiographic findings of patients having myocardial infarction with ST segment elevation and mortality during the hospital course and one month follow up. Materials and MethodsA total of 156 patients with STEMI Who referred to Imam Reza hospital with the definition of more than 2mm elevation of ST segment in precordial leads and more than 1mm in limb leads also with elevation in cardiac biomarkers were enrolled in this study. Patients’ history obtained and the angiography was carefully reviewed by a cardiologist and variables were recorded. Death of patients during hospitalization and a month after discharge was also recorded.ResultsThere was a significant relationship between angiography performance and the presence of thrombus and location of involved vessel, hypotension at presentation, killip class, and tachycardia, hypertension with hospital mortality. Age and calcification were independent factors for one month mortality. In-hospital mortality was 10.3% and one month mortality was 4.3%.ConclusionAge and some angiographic factors including the existence of thrombus and anterior wall involvement were significantly correlated with mortality after myocardial infarction.

  • Hamzeh Hosseinzadeh, Davoud Aghamohamadi, Khosro Kolahdouzan, Parisa Hosseinzadeh, Rasool Azarfarin, Afshin Iranpor, Samad Golzari Page 150
    IntroductionThe perfusion in the nonventilated, operative lung during one-lung ventilation (OLV) in patients undergoing thoracic surgery increases intrapulmonary shunt and decreases systemic arterial oxygenation. The anesthesia with OLV may affect oxygenation. The aim of this study was comparing the effect of total intravenous anesthesia (TIVA) and thoracic epidural anesthesia (TEA) combined with TIVA on saturation of oxygen during OLV in patients undergoing pulmonary resection.Materials and MethodsIn a randomized double-blind clinical trial, 60 patients undergoing elective pulmonary resection were Divided in to two groups. The intervention group received TEA (bupivacaine 0.25%) plus TIVA (propofol+remifentanil) while the control group received TEA (saline) plus TIVA.The hemodynamic parameters, Aldrete score and possible complications were compared between the two groups, within the study period. ResultsThe change of hemodynamic parameters, as well as SaO2, PaO2 and ETCO2 within the study period was not significantly different between the two groups. The mean Aldrete score was comparable between the two groups upon entering recovery and after getting discharged from there. During the recovery stay, frequency of patients with pain and shivering was significantly higher in the group with sole TIVA. There was no significant difference in nausea and hypotension between the two groups. ConclusionTEA plus TIVA does not have a significant effect on O2 saturation in OLV in patients comparing with sole TIVA. However, this combination significantly decreases the post-operative pain and shivering and so may be recommended.
  • Toba Kazemi, Homa Falsoleiman, Sara Rozmina Page 159
    IntroductionRight ventricular infarction (RVMI) is associated with increased morbidity and mortality in patients with acute inferior myocardial infarction (MI). Although, electrocardiography is probably the most useful, simple, and objective tool for the diagnosis of acute MI, there are no well-defined criteria in the standard 12-lead electrocardiogram to properly identify RVMI in patients with acute inferior MI. The aim of this study was to evaluate the value of ST-segment changes in 12-lead in diagnosing RVMI in patients with acute inferior MI.Materials and MethodsA total of One hundred sixty seven patients, hospitalized with acute inferior MI, were included in this study. The diagnosis of acute inferior MI was based on the clinical history and the appearance of ST-segment elevation (STE) ³1 mm in at least two of the leads (leads II, III, aVF). RVMI was defined by STE³1 mm in lead V4R during the first 12 hours after the beginning of the symptoms. Then the patients were divided into two groups (RVMI + and -) and ST-segment changes were compared between the two groups.ResultsThe Ninety patients (51.1%) had RVMI according to lead V4R. ST-segment change ³1mm was seen in I, III, aVL, and in aVF; also ST-segment depression ³2mm in I+aVL and STE³1 mm in lead III greater than lead II (III>II) was significantly different between the two groups. The high sensitivity-specificity was seen in lead I: 86%-72%; lead aVL: 96%-26%; I+aVL: 84%-71%; and III>II: 82%-74%. ConclusionMore than 1 mm ST-segment depression in lead I, STE in III>II and ST-segment depression³2 mm in I+aVL are possible to identify RVMI in patients with acute inferior MI.
  • Saeed Aslan Abadi, Davud Badbarin, Asghar Esmailzadeh, Navid Elmdust Salimi Page 166
    IntroductionEarly feeding improves the outcome of patients with trauma and burns, although, few studies have examined its use after gastrointestinal (GI) anastomosis. A randomized controlled trail that compared an early regular diet with the conventional postoperative dietary management to determine GI complications and mortality after major GI anastomosis was conducted. The secondary purpose of this trial was to evaluate the incidence of postoperative ileus after major GI anastomosis with early feeding in comparison with the conventional diet. The purpose of this study was to compare early feeding with traditional postoperative dietary management for improvment of postoperative gastrointestinal (GI) symptoms.Materials and MethodsWe conducted a prospective randomized controlled study. This was a study of 80 patients who were randomly allocated to early feeding beginning with liquid diet, 3 days postoperative, whereas those in the traditional feeding group were given a regular diet with normal bowel sounds.ResultsThe incidence of postoperative ileus did not differ between the two groups. However, there was no significant difference in the rate of intraoperative complications such as, leakage of anastomosis, mesenteric embolus, wound infection, and wound dehiscence between the groups. Also, there were no Considerable Variation in mortality between the two groups. There was noticeable contracst in time of bedridden between the two groups (p<0.001).ConclusionEarly feeding in GI anastomosis seems to be safe, well tolerated, and was not associated with increased postoperative GI complaints including ileus and postoperative complications such as wound dehiscence, infection, leakage, anastomosis, and mortality.
  • Reza Mahdavi, Keyvan Aghamohammadpour, Mohammad Hadi Shakibi Page 172
    IntroductionThe diagnostic tool in prostate cancer is prostate biopsy but recently classic biopsy has low efficacy. In recent years, trans-rectal ultrasound guided prostate biopsy is a standard method in prostate cancer diagnosis. In the present study, we report our experience about ultrasound guided 10-14 core prostate biopsies at a hospital in Mashhad.Materials and MethodsThe study included 196 men with PSA values of ≥10 ng/ml or 10 ng/ml ≥PSA level ≥4 ng/ml and Free PSA/ Total PSA ratio was less than 20%. These patients underwent transrectal ultrasound (TRUS)-guided 10-14 core prostate biopsy.ResultsOf the 196 patients, cancer in 73 patients (37.2%), intraepithelial neoplasia in 14 patients (7.1%) and benign prostatic hyperplasia in 108 patients (55.1%) were diagnosed. Transrectal ultrasound guided 10-14 core prostate biopsy diagnosed prostatic cancer in 25% of 14 patients who had no prostatic cancer with traditional biopsy. There were non significant associations between age and total and free PSA. There was a non significant correlation between the free PSA and Gleason score, but there was a significant correlation between the Gleason score and total PSA.ConclusionThis study shows that the TRUS-guided 10-14 core biopsies yield a better prostate cancer detection rate than the classic biopsy.
  • Sadegh Khodavaisy, Masoud Alialy, Saeed Mahdavi Omran, Mohammad Reza Habibi, Parviz Amri, Mahmoud Monadi, Mohammad Taghi Hedayati Page 177

    IntroductionFungi are considered as a life threatening in immunocompromised patients and respiratory tract is the main involvement location. Critically ill patients who are admitted to intensive care units (ICU) may also be susceptible to these infections, because of their conditions. Fungal colonization in respiratory tract maybe consider as a probable source for infection. Therefore, in the present study we evaluatedfungal flora of respiratory tract in patients admitted to ICU.Materials and MethodsBronchoalveolar lavage samples were collected by bronchoscope from 45 patients with underlying predisposing conditions for invasive fungal infection twice a week. Samples were homogenated by pancreatin for performance of direct microscopic examination and cultured on Sabouraud’s dextrose agar. The grown fungi on culture media were identified by standard mycological procedures.ResultsThe main underlying predisposing conditions were COPD (22.2%), hematologic malignancy (20.3%) and prolonged stay in the ICU (16.9%). The mean length of ICU stay was 19.6 days. Overall, 80 samples had positive result in direct examination (76.2%) and culture (71.2%), respectively. The most frequent isolated fungi were Candida (64.7%), Aspergillus (19.3%) and Penicillium (7.9%). Among Candida and Aspergillus species, C. albicans and A. flavus were most common. In 48.4% of patients, similar fungal species were isolated in both sampling times.ConclusionThe results of our study showed that the ICU patients were susceptible to fungal resistant colonization especially Candida and Aspergillus as two life threatening fungal agents. So we emphasize the control procedures to reduce the fungal infection possibility among ICU patients.

  • Azita Ganji, Abbas Esmaeilzadeh, Kamran Ghafarzadegan, Ali Mokhtarifar Page 185
    IntroductionCoeliac disease (CD) is an autoimmune enteropathy triggered by gluten. Several hepatic disorders have been described in association with coeliac disease. Nodular regenerative hyperplasia (NRH) of the liver is a rare disorder and is a cause of non-cirrhotic portal hypertension.Case reportA 22 y/o lady presented with portal hypertension, after all causes of chronic liver disease ruled out we checked for coeliac and it was positive. Liver biopsy was done and was compatible with nodular regenerative hyperplasia (NRH) of the liver. ConclusionAs far as we know this is one of the rare cases of nodular regenerative hyperplasia of the liver in a patient with coeliac. Only three cases have been reported until now and seems we should think about coeliac in any patient suffering from chronic liver disease with unknown cause.