فهرست مطالب

دانشکده پزشکی اصفهان - پیاپی 198 (هفته چهارم شهریور 1391)
  • پیاپی 198 (هفته چهارم شهریور 1391)
  • تاریخ انتشار: 1391/06/31
  • تعداد عناوین: 5
|
  • سید رضااسحاقی، بهزاد شمس، حبیبه احمدیپور، ندا زمانی صفحه 1
    مقدمه
    70-30 درصد بیماران مراجعه کننده به درمانگاه های سرپایی را کودکان تشکیل می دهند. مطالعات مختلف نشان داده است که برنامه ی مراقبت های ادغام یافته ی ناخوشی های اطفال (مانا) باعث بهبود کیفیت مراقبت های سرپایی در کودکان می شود. هدف مطالعه ی حاضر، مقایسه ی عملکرد کارورزان در مراقبت های سرپایی کودکان زیر 5 سال در دو روش مراقبت معمول و مراقبت های ادغام یافته ی ناخوشی های اطفال (مانا) در درمانگاه تخصصی کودکان بود.
    روش ها
    تحقیق حاضر به صورت نیمه تجربی و دو سو کور در بیمارستان امین اصفهان صورت گرفت. کلیه ی کارورزان حاضر در دو درمانگاه کودکان در طی مدت مطالعه با روش سرشماری انتخاب شدند. عملکرد کارورزان مذکور در نحوه ی ویزیت کودکان مراجعه کننده توسط یک مشاهده گر و از طریق چک لیست ارزیابی گردید. در مرحله ی بعد کارورزان یکی از درمانگاه ها در مورد راهنماهای بالینی مانا آموزش دیدند. در پایان دوره عملکرد کارورزان در نحوه ی ویزیت کودکان در دو گروه ارزیابی مجدد شد. تجزیه و تحلیل داده ها توسط آزمون های Student-t، Paired-t و 2χ انجام گردید.
    یافته ها
    میانگین نمره ی عملکرد کارورزان در دو درمانگاه در پایان دوره افزایش یافته بود و در دو گروه در پایان دوره تفاوت معنی داری دیده نشد (05/0 < P). فراوانی نسبی فقط در چند مورد از موارد چک لیست در دو گروه تفاوت معنی داری داشت.
    نتیجه گیری
    عدم مشاهده ی تفاوت قابل ملاحظه ممکن است به دلیل کم بودن مدت زمان آموزش، کوتاه بودن زمان پیگیری، علاقه ی بیشتر کارورزان به کتب مرجع و عدم فرصت کافی کارورزان در استفاده از آموخته ها باشد.
    کلیدواژگان: کودکان قبل از مدرسه، کیفیت مراقبت سلامت، مراقبت های ادغام یافته ی ناخوشی های اطفال (مانا)
  • کیوان جباری، محمد باقر توکلی، سید مجتبی حسینی صفحه 11
    مقدمه
    یکی از روش های بسیار پر کاربرد در درمان بیماری سرطان پرتودرمانی است. هدف در پرتودرمانی رساندن بیشترین مقدار دوز به بافت های سرطانی و کمترین مقدار به بافت های سالم مجاور می باشد. به همین دلیل محاسبه ی دوز رسیده به نقاط مختلف بدن قبل از تابش پرتو از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این محاسبات توسط سیستم طراحی درمان انجام می گیرد. پایه ی یک سیستم طراحی درمان الگوریتم آن است. هدف از انجام این طرح، بسط و پیاده سازی الگوریتم Convolution در قالب یک کد و به دنبال آن بررسی میزان دقت مقادیر محاسباتی دوز توسط این کد نسبت به مقادیر تجربی بود.
    روش ها
    در این طرح از روش Convolution پراکندگی کامل استفاده شد. با در نظر گرفتن یک فانتوم در ابعاد 25/11 × 5/11 × 5/11 سانتی متر مکعب و اعمال فیلد سایزهای 3 × 3، 5 × 5 و 10 × 10 سانتی متر مربع بر روی سطح آن، کد مربوط توسط برنامه ی MATLAB نوشته شد. انرژی فوتون های ورودی نیز 6 مگا الکترون ولت در نظر گرفته شد. نتایج درصد دوز عمقی با مقادیر تجربی مقایسه گردید.
    یافته ها
    میانگین میزان درصد اختلاف ها برای فیلد سایز 3 × 3 سانتی متر مربع برابر با 527/1 درصد، برای فیلد سایز 5 × 5 سانتی متر مربع برابر با 51/1 درصد و برای فیلد سایز 10 × 10 سانتی متر مربع برابر با 00/3 درصد به دست آمد.
    نتیجه گیری
    مقادیر درصد اختلاف دوز بین مقادیر محاسبه شده توسط کد و مقادیر تجربی برای هر سه فیلد سایز 3 × 3، 5 × 5 و 10 × 10 سانتی متر مربع کمتر از 5 درصد بود. با توجه به توصیه های AAPM TG-53 (American association of physicists in medicine task group 53) این مقادیر در محدوده ی قابل قبولی می باشند.
    کلیدواژگان: سیستم طراحی درمان، پرتودرمانی، الگوریتم Convolution
  • فرح اسماعیلی، امیرحسین سالاری، منصور کریمی فر، علی کچویی، زیبا فرج زادگان، ندا ناظم زاده، منصور ثالثی، هادی کریم زاده صفحه 20
    مقدمه
    مطالعات پیرامون اختلالات دانسیته ی معدنی استخوان (Bone mineral density یا BMD) مرتبط با هیپوتیروییدی به اندازه کافی نیست. هدف از مطالعه ی حاضر تعیین ارتباط شدت استئوپروز در بیماران مبتلا به هیپوتیروییدی و مقایسه ی آن با زنان سالم بود.
    روش ها
    در این مطالعه ی توصیفی و تحلیلی 150 زن بالای 50 سال در 3 گروه افراد با تشخیص جدید هیپوتیروییدی اولیه (گروه A)، حداقل 2 سال درمان با لووتیرکسین با تشخیص هیپوتیروییدی اولیه (گروه B) و افراد سالم (گروه C)، بررسی شدند. برای همه ی افراد پرسش نامه ی طرح تکمیل گردید و اندازه گیری TSH (Thyroid stimulating hormone) سرم و شدت استئوپروز توسط دانسیتومتری استخوانی انجام شد. آنالیز داده ها توسط آزمون های ANOVA، Kruskal-Wallis، Mann-Withney و Regression انجام شد.
    یافته ها
    میانگین سن بیماران و سطح سرمی TSH در گروه B تفاوت معنی داری با دو گروه دیگر داشت (001/0 > P). T score مهره های کمری L2-L4 بیماران گروه B به طور معنی داری از دو گروه دیگر کمتر بود (05/0 > P). بر اساس آزمون Linear regression ارتباط واضحی بین سطح سرمی TSH و میزان استئوپورز مشاهده نشد، اما با حذف TSH میزان استئوپورز در گروه B به طور معنی داری بیشتر از دو گروه دیگر بود (01/0 > P).
    نتیجه گیری
    با توجه به نتایج مطالعه ی حاضر به نظر می رسد در گروهی که هیپوتیرویید آن ها تازه تشخیص داده شده بود با وجود این که TSH به طور معنی داری بالا بود ولی دانسیته ی استخوانی کمر و لگن نسبت به افراد سالم تفاوت معنی داری نداشت. از طرفی بیمارانی که حداقل 2 سال با تشخیص هیپوتیروییدی اولیه، تحت درمان با لووتیرکسین بودند و به دنبال درمان دچار کاهش TSH شده بودند، دانسیته ی استخوانی پایین تری نسبت به افراد سالم داشتند و نیاز به درمان دانسیته ی استخوانی در این دسته از بیماران می باشد.
    کلیدواژگان: استئوپروز، زنان، هیپوتیروییدی اولیه
  • الهه نوری جاوید، مرجان قراگوزلو، عباس رضایی صفحه 29
    مقدمه
    تکثیر لنفوسیت T برای ایجاد پاسخ ایمنی اکتسابی ضروری است و توسط گیرنده سلول T و به کمک محرک ها (CD28) ایجاد می شود و باعث ورود سلول به سیکل سلولی و گسترش کلنی سلول ها می شود. هدف از این مطالعه بررسی سیکل سلولی لنفوسیت های Tتحریک شده با آنتی بادی های مونوکلونال Anti-CD3 و Anti-CD28 در زمان های انکوباسیون مختلف با استفاده از فلوسایتومتری بود.
    روش ها
    10 سی سی خون هپارینه از فرد داوطلب سالم تهیه شد. سلول های تک هسته ای خون محیطی توسط سانتریفوژ بر روی فایکول جدا شدند. پس از آن سلول ها در پلیت های 24تایی کشت پوشیده با آنتی بادی Anti-CD3 با غلظت 5 میکروگرم در میلی لیتر و با حضور آنتی بادی Anti-CD28 با غلظت 2 میکروگرم در میلی لیتر به صورت محلول فعال شدند و در محیط کشت کامل RPMI (Roswell park memorial institute medium) به مدت 24، 48، 72 و 96 ساعت کشت داده شدند. سپس آنالیز سیکل سلولی با استفاده از فلوسایتومتری انجام شد.
    یافته ها
    آنالیز سیکل سلولی لنفوسیت های T تحریک شده با استفاده از نمودارهای هیستوگرام نشان داد که همه ی سلول های فعال شده بعد از 24 و 48 ساعت در فاز G1 سیکل سلولی بودند ولی بعد از 72 و 96 ساعت سلول ها وارد فاز S و G2/M هم شده بودند.
    نتیجه گیری
    طول مدت تحریک لنفوسیت T از طریق گیرنده ی سلول T و به کمک محرک آن (CD28) برای خارج شدن سلول ها از فاز G0 و ورود آن ها به فازهای مختلف چرخه ی سلولی بسیار مهم و ضروری می باشد. دوز سلول های تحریک شده بعد از 24 و 48 ساعت زمان کافی برای خروج سلول از فاز G1 وجود نداشت و همه ی سلول ها در فاز G1 مشاهده شدند ولی بعد از 72 و 96 ساعت زمان کافی برای ورود سلول ها به فاز S و G2/M وجود داشت.
    کلیدواژگان: سیکل سلولی، سلول های T، فلوسیتومتری
  • مجتبی رحیمی، عظیم هنرمند، فاطمه نادری، سید محمدرضا صفوی، سید مرتضی حیدری صفحه 38
    مقدمه
    تسکین درد بعد از عمل ترمیم شکستگی بینی رضایت بخش نمی باشد. هدف از مطالعه ی حاضر ارزیابی تاثیر افزودن دوز کم کتامین به رمی فنتانیل و میدازولام تحت بی حسی موضعی برای تسکین درد بعد از عمل ترمیم شکستگی بینی و مقایسه ی آن با گروه شاهد بود.
    روش ها
    68 بیمار کاندید جراحی ترمیم شکستگی بینی به صورت تخصیص تصادفی به دو گروه تقسیم شدند. گروه مداخله از راه وریدی 2 میکروگرم بر کیلوگرم رمی فنتانیل، 05/0 میلی گرم بر کیلوگرم میدازولام و 5/0 میلی گرم بر کیلوگرم کتامین دریافت کردند و گروه شاهد از راه وریدی 2 میکروگرم بر کیلوگرم رمی فنتانیل، 05/0 میلی گرم بر کیلوگرم میدازولام و دارونما دریافت کردند. شدت درد با معیار سنجش بصری (Visual analogue scale یا VAS)، رضایتمندی بیمار و میزان مصرف مخدر که تا 60 دقیقه بعد از شروع عمل جراحی اندازه گیری شد.
    یافته ها
    میانگین شدت درد در دقایق صفر، 15، 30، 45 و 60 در گروه دریافت کننده ی کتامین 1/2 ± 5/3، 2 ± 2/1، 4/2 ± 8/1، 1/2 ± 3/1و 2/2 ± 9/1 و در گروه شاهد به ترتیب 2/2 ± 7/3، 2 ± 6/2، 8/1 ± 75/2، 4/1 ± 1/3 و 9/0 ± 7/3 بود و طبق آزمون Repeated measures ANOVA، روند تغییرات شدت درد در دو گروه اختلاف معنی دار داشت (001/0 > P). همچنین درصد رضایتمندی بیماران در گروه کتامین به طور معنی داری بالاتر از گروه شاهد بود (005/0 = P). دوز مصرف پتیدین در گروه کتامین در مقایسه با گروه شاهد اختلاف معنی دار داشت (045/0 = P).
    نتیجه گیری
    این مطالعه نشان داد که افزودن 5/0 میلی گرم بر کیلوگرم کتامین به رمی فنتانیل و میدازولام در کاهش درد پس از عمل موثر است.
    کلیدواژگان: کتامین، درد پس از عمل، شکستگی بینی، آرام بخشی وریدی، بی حسی موضعی
|
  • Sayed Reza Eshaghi, Behzad Shams, Habibeh Ahmadipour, Neda Zamani Page 1
    Background
    Children account for 30-70% of all patients seen in outpatient clinics. Studies have shown integrated methods to improve quality of outpatient care in children. The present study aimed to compare quality of care between routine and integrated methods in pediatric outpatient setting.
    Methods
    This double-blinded prospective study was carried out in two pediatric clinics of Amin Hospital (Isfahan، Iran). Non-probability convenience sampling was used to select 100 children. Performance of medical interns in visiting these children was assessed by an observer through a checklist. Then، students in clinic A were trained in Integrated Management of Childhood Illness (IMCI) algorithms. The performance of the two groups in visiting 100 children was reevaluated at the end of the period again. The mean of their scores and frequency of each item of the checklist was calculated and compared between the two groups.
    Findings
    The mean scores of performance of the two groups had no significant difference. Only the frequency of few items of the checklist was significantly different between the two groups.
    Conclusion
    We found no significant difference between the two groups. It may be due to short training period، interest in textbooks، lack of knowledge about efficacy of IMCI algorithms in the future work، and not having adequate time for practicing. Another reason may be low power of our study.
    Keywords: Integrated management of childhood illness, Quality of health care, Preschool children
  • Keyvan Jabbari, Mohammad Bagher Tavakoli, Sayed Mojtaba Hosseini Page 11
    Background
    One of the most widely used methods in cancer treatment is radiation therapy. In radiation therapy، the goal is to deliver maximum dose to the cancerous tissue and the least amount to adjacent normal tissue. Therefore، it is important to calculate radiation doses received by different points of body. These calculations are performed by treatment planning systems. The aim of this project was to develop and implement the convolution algorithm in the form of a code. The accuracy of doses calculated by the code was then compared with experimental values.
    Methods
    Full scatter convolution method was used in this project. Considering a phantom with dimensions of 11. 5 × 11. 5 × 11. 25 cm3 and field sizes of 3 × 3، 5 × 5، and 10 × 10 cm2 on its surface، the code was written by MATLAB program. Incident photon energy was considered as 6 MeV. Finally، percentage depth dose values were compared with experimental values.
    Findings
    The mean percent difference values were 1. 527%، 1. 51%، and 3. 00% for field sizes of 3 × 3، 5 × 5، and 10×10 cm2، respectively.
    Conclusion
    Percentage differences between the doses calculated by the code and experimental values were less than 5% for all three field sizes. According to the recommendations of Task Group 53 of the Radiation Therapy Committee of the American Association of Physicists in Medicine، the values were in the acceptable range.
    Keywords: Radiotherapy planning, Radiation therapy, Photons, Convolution algorithm
  • Farah Esmaili, Amir Hossein Salari, Mansoor Karimifar, Ali Kachuei, Ziba Farajzadegan, Neda Nazemzadeh, Mansoor Salesi, Hadi Karimzadeh Page 20
    Background
    Studies on bone mineral density (BMD) disorders associated with hypothyroidism are inadequate. The effects of thyroid hormone therapy on BMD in primary hypothyroidism have been different. This study aimed to determine the severity of osteoporosis in patients with hypothyroidism compared with healthy women.
    Methods
    This descriptive، analytical study was conducted on women who were referred to Alzahra Hospital (Isfahan، Iran) during 2011. A total number of 150 subjects were divided into 3 groups of 50. Group A had been recently diagnosed with primary hypothyroidism. Group B included patients with primary hypothyroidism who had at least received levothyroxine for 2 years. Group C consisted of healthy individuals who were used as controls. After obtaining consents، bone densitometry was performed. Data was collected using a checklist including age، weight، height، body mass index (BMI)، age at menopause، duration of levothyroxine administration (if used)، severity of osteoporosis based on densitometry، and serum thyroid stimulating hormone (TSH). Data was analyzed by regression analysis، Kruskal-Wallis and Mann-Whitney tests، and analysis of variance (ANOVA). P values less than 0. 0. 5 were considered significant.
    Findings
    The mean age، TSH levels، and T scores of lumbar vertebrae (L2-L4) in group B were significantly lower than the other two groups (P < 0. 001، P < 0. 05، and P < 0. 05، respectively). There was no relation between osteoporosis and TSH levels. However، after adjustment for TSH، frequency of osteoporosis was significantly higher in group B (P < 0. 05).
    Conclusion
    Although patients newly diagnosed with hypothyroidism (group A) had significantly higher TSH levels، there was no significant difference between them and controls in bone density of lumbar spine and femoral neck. Since patients who had used levothyroxine for at least 2 years had lower TSH and bone density compared to the control group، treatment of low bone mass in patients with hypothyroidism is necessary.
    Keywords: Osteoporosis, Women, Primary hypothyroidism
  • Elahe Noorijavid, Marjan Gharagozloo, Abbas Rezaei Page 29
    Background
    T lymphocyte proliferation is central for adaptive immune response. Proliferation of T lymphocytes is initiated by the engagement of T cell receptor (TCR) and costimulatory receptors (CD28) which culminate with cell cycle entry and clonal expansion. This study aimed to use flow cytometry test to assay cell cycle of human T lymphocytes activated by anti-CD3 and anti-CD28 monoclonal antibodies in different incubation times in vitro.
    Methods
    After obtaining 10 cc heparinized blood samples from normal volunteer donors، peripheral blood mononuclear cells (PBMCs) were separated by ficoll density-gradient centrifugation. The cells were then activated with anti human CD3 (OKT3) at 5 μg/ml and soluble anti human CD28 monoclonal antibody at 2 μg/mL in coated 24-well plates. Incubation was conducted at 37°C for 2 hours or at 4°C overnight. Finally، cell cycle analysis was performed using flow cytometry.
    Findings
    Cell cycle histogram of activated T lymphocytes showed all the cells in G1 phase 24 and 48 hours after activation. However، activated cells entered into S and G2M phases 72 and 96 hours after activation.
    Conclusion
    The degree and the length of TCR and CD28 occupancy are both critical for T cells to leave the G0 stage and enter different phases of cell cycle. Activation of Activated T cells need more than 24 and 48 hours to progress out of G1 phase. However، the cells could progress to S and G2 phases 72 and 96 hours after activation.
    Keywords: Cell cycle, T lymphocytes, Flow cytometry
  • Mojtaba Rahimi, Azim Honarmand, Fatemeh Naderi, Mohammad Reza Safavi, Morteza Heidari Page 38
    Background
    Pain relief after nasal bone fracture surgery is unsatisfactory. The present study aimed to evaluate the effects of adding low-dose ketamine to remifentanil-midazolam infusion under topical anesthesia on pain relief after nasal bone fracture.
    Methods
    In a controlled study، 68 nasal bone fracture surgery candidates were allocated to two groups receive infusion of 2 µg/kg remifentanil and 0. 05 mg/kg midazolam plus 0. 5 mg/kg of either ketamine (ketamine group) or placebo (control group). Pain intensity was assessed using a visual analogue scale. Patient satisfaction and the amount of rescue analgesic used were recorded until 60 minutes after surgery. Repeated measures analysis of variance (ANOVA) was used to analyze the data.
    Findings
    In the ketamine group، pain intensity 0، 15، 30، 45، and 60 minutes after operation was 3. 5 ± 2. 1، 1. 2 ± 2. 0، 1. 8 ± 2. 4، 1. 3 ± 2. 1، and 1. 9 ± 2. 2، respectively. The corresponding values in the control groups were 3. 7 ± 2. 2، 8. 6 ± 2. 0، 4. 7 ± 1. 2، 3. 1 ± 1. 2، and 3. 7 ± 0. 9. The difference between the two groups was statistically significant (P = 0. 001). Moreover، patient satisfaction in the ketamine group was higher than the control group (P = 0. 005). The dosage of rescue pethidine was significantly lower in the ketamine group compared to the control group (P = 0. 045).
    Conclusion
    This study showed that adding 0. 5 mg/kg ketamine to 2 µg/kg remifentanil and 0. 05 mg/kg midazolam improved postoperative pain relief.
    Keywords: Ketamine, Postoperative pain, Nasal bone fracture, Infusion, Topical anesthesia