فهرست مطالب

  • سال بیست و هشتم شماره 3 (1391)
  • تاریخ انتشار: 1391/07/09
  • تعداد عناوین: 14
|
  • جلیل دژمپور، ناصر علی اصغرزاده، وازگین گریگوریان، اسلام مجیدی هروان صفحه 339
    در این پژوهش یک رقم بادام (.B Prunus amygdalus) به نام سهند و چهار پایه دورگ بین گونه ای (HS314، HS312، GF677 و HS302 (از جنس پرونوس به منظور تعیین میزان تحمل آن ها به شوری 5/1، 3، 6 و 9 dSm-1 ارزیابی شدند. برای تهیه محلول شور از ترکیب نمک های MgSO4، NaCl، Na2SO4 و CaCl2به ترتیب به نسبت های 8/12، 1/11، 2/10 و 7/20 استفاده شد. بر اساس نتایج به دست آمده، شوری اثر منفی در مقدار کلروفیل برگ، سطح برگ و وزن خشک ریشه و ساقه داشت. اگر چه غلظت پرولین برگ با افزایش سطوح شوری افزایش داشت اما در این خصوص ژنوتیپ ها عکس العمل متفاوتی از خود نشان دادند. در سطوح شوری بالا (dSm-16 و 9) اغلب پاسخ های فیزیولوژیکی و مرفولوژیکی گیاهان معنی دار بود ولی در سطوح شوری پائین (dSm-1 5/1 و 3) اثر منفی در شاخص های رویشی گیاهان مشاهده نشد. تغییرات پرولین برگ در سطوح مختلف شوری معنی دار بود و پائین ترین مقدار آن مربوط به بادام رقم سهند و بیشترین مقدار آن مربوط به دورگ HS302 بود. کلروفیل کل و کلروفیل b با افزایش سطوح شوری کاهش معنی داری داشتند ولی این کاهش در مورد کلروفیل a معنی دار نبود. اثر شوری در رابطه با غلظت یون های K+، Mg2+، Ca2+، Na+ و Cl- در ریشه و برگ در ژنوتیپ ها و رقم سهند متفاوت بود، به طوری که مقادیر Mg2+، Cl- و Na+ و نسبت Na+/ K+ برگ در تمام ژنوتیپ ها با تنش شوری کاهش داشت ولی روی غلظت K+ و Ca2+ و نسبت Na+ Ca2+ اثر شوری معنی دار نبود. براساس صفات اندازه گیری شده GF677 و HS314 به عنوان دورگه های هلو و بادام در مقایسه با سایر ژنوتیپ ها و رقم سهند از تحمل بیشتری برخوردار بودند.
    کلیدواژگان: Prunus، شوری مخلوط، پرولین، کلروفیل، غلظت یون ها
  • محمد جواد کرمی صفحه 353
    در سال های 1381 تا 1388 با استفاده از توصیف گر جهانی انگور (IBPGR) در مراحل مختلف رشد، شناسایی بیش از صد صفت ارقام انگور استان فارس انجام شد. از 81 رقم انگور موجود در باغ کلکسیون زرقان، 55 رقم سفید و 26 رقم رنگی بودند. دندروگرام تشابه ارقام نشان داد که ارقام قلاتی دودج و سیاه ارسنجان با 53/84 درصد تشابه بیشترین شباهت را داشتند و کمترین شباهت با 38/42 درصد تشابه در ارقام رجبی عقیقی زرقان با یاقوتی زرقان دیده شد. همه این ارقام از گونه Vitis vinifera L. بودند. ارقام گیه ای زرقان و یاقوتی زرقان بیدانه و مابقی دانه دار بودند. همه ارقام گل های دوجنسه داشتند. فقط ارقام مهرسیاه مزایجان، اشکنک مزایجان بوانات، ایته سیاه زرقان و پیکمی دودج دارای گل های ماده بودند. ارقام ایته ریز زرقان، ایته بی نام زرقان، مهر سیاه مزایجان و بش مزایجان دیر شکوفاترین ارقام بودند. ارقام قلاتی دودج و سزدنگ قلات به دلیل اندازه حبه، خوشه و آبدار بودن حبه ها مناسب ترین ارقام برای تهیه آب میوه و آب غوره شناسائی شدند. ارقام عسکری پیکمی زرقان و نجف آبادی زرقان متحمل به سرمای زودرس پاییزه بودند. با توجه به خصوصیات میوه، ارقام به انگورهای تازه خوری،کشمشی و آب میوه ای گروه بندی شدند. ارقام ایته سیاه رزقان، رطبی سفید زرقان، نجف آبادی زرقان، عسکری نجف آباد آباده، متقالی نجف آباد آباده، بش بوانات، کشمشی سبز بوانات، رطبی زرقان، قلاتی دودج، سیاه سمرقندی دودج، کله ای محمدآباد، تخم کبکی مزایجان و بش مزایجان بوانات عملکرد بالائی داشتند. بارده بودن این ارقام می تواند ناشی از سازگار بودن آن ها با هرس کوتاه در سیستم تربیت پاچراغی اعمال شده در کلکسیون باشد.
    کلیدواژگان: انگور (Vitis vinifera L.)، ارقام محلی، موکاری، تاک نگاری
  • مهدی نصراصفهانی، مینا درستی، شکوفه انتشاری صفحه 383
    در این بررسی واکنش تعدادی از ارقام تجاری سیب زمینی مورد کشت کشور به بیماری اسکب در شرایط مزرعه در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در دو منطقه اصفهان و فریدن در سال 1386 مورد ارزیابی قرار گرفت. واکنش ارقام در هفت طیف مختلف بر اساس دیاگرام های توصیفی NIAB (National Institute of Agricultural Botany، Cambridge) و با توجه به صفات درصد غده های آلوده، شدت و شاخص بیماری تعیین شد. میانگین ها بر اساس آزمون چند دامنه ای دانکن و با استفاده از نرم افزارهای SAS و SPSS مورد مقایسه قرار گرفتند و واکنش ارقام بر اساس شدت و شاخص بیماری تعیین شد. تفاوت معنی داری بین ارقام از نظر درصد آلودگی، شدت بیماری و شاخص بیماری مشاهده شد. از یازده رقم مورد آزمون در اصفهان ارقام میلوا و سانته کمترین شدت آلودگی و ارقام مارادونا و گرانولا بیشترین شدت آلودگی را داشتند. در فریدن از 21 رقم مورد بررسی، ارقام کوزیما و سوناته کمترین شدت بیماری و ارقام آریندا و دیامانت بیشترین شدت بیماری را نشان دادند. تجزیه مرکب نیز نتایج مشابهی برای ارقام مشترک در دو منطقه نشان داد.
    کلیدواژگان: سیب زمینی، بیماری اسکب معمولی، مقاومت
  • لیدا سیلسپور، منصوره کشاورزی، داراب حسنی، مجید هاشمی صفحه 395
    واکنش دو رقم جدید گردو داخلی به نام های جمال و دماوند، ژنوتیپ برتر Z67 و ارقام تجاری Serr، Hartley، Franquette، Chandler و Pedro به بیماری بلایت در سال 1389 در شرایط گلخانه و آزمایشگاه بررسی شد. شدت بلایت در برگ، درصد ریزش برگ های آلوده، انتشار بلایت از برگ به شاخه، آلودگی مستقیم شاخه و ارتباط شدت بلایت با رشد رویشی ارقام تعیین شد. سوسپانسیون مخلوطی از بیماریزاترین جدایه های باکتری جدا شده از چهار منطقه آلوده کشور برای مایه زنی استفاده شد. ارقام مختلف روی پایه های بذری پیوند شدند و در سن یک سالگی مورد ارزیابی مقاومت در شرایط گلخانه قرار گرفتند. بر اساس نتایج، ارقام Serr، Z67، دماوند و جمال نیمه حساس و ارقام Pedro، Hartley، Franquette و Chandler مقاوم ارزیابی شدند. به هم پیوستن لکه های برگی و ریزش شدید برگ آلوده در ارقامSerr و جمال مشاهده شد. انتشار بلایت از برگ به شاخه و ظهور مستقیم بلایت در شاخه در رقم Serr رایج بود. نتایج اندازه گیری رشد رویشی نشان داد که ارقام Chandlerو Pedroکم رشد و Serr و Hartley پر رشد بودند و بین سرعت رشد و مقاومت به بلایت رابطه مستقیمی وجود داشت. با توجه به واکنش های تعیین شده، کاشت ارقام مقاوم Hartley، Chandler و Pedro در کلیه مناطق و ارقام داخلی در مناطق خشک تر کشور توصیه می شود.
    کلیدواژگان: گردو، ارقام، بلایت باکتریائی، Xanthomonas arboricola pv. juglandis، مقاومت
  • مهدی نصراصفهانی، مریم چترایی، شعبان شفیع زاده صفحه 407
    بیماری پوسیدگی ریشه و طوقه در اثر قارچ Phytophthora drechsleri یکی از بیماری های مهم خیار در مزرعه و گلخانه است. یکی از روش های کنترل این بیماری استفاده ازارقام مقاوم خیار و یا پایه های مقاوم کدو است. در این تحقیق چهارده رقم کدو و خیار در شرایط گلخانه و در مراحل مختلف رشدی در قالب طرح کاملا تصادفی در دو تکرار مورد ارزیابی قرار گرفت. درصد بوته های مرده در آن ها تعیین و ثبت شد. ارقام واکنش های متفاوتی نسبت به عامل بیماری بوته میری نشان دادند و به پنج گروه خیلی حساس، حساس، نیمه حساس، نیمه مقاوم و مقاوم گروه بندی شدند. تجزیه خوشه ایارقام نیز آن ها را در پنج گروه متفاوت طبقه بندی کرد. ارقام کدو حلوایی، کدو خورشتی توپر و کوتاه، خیار بوسکو و خیار دستگردی به ترتیب با میانگین های درصد بوته میری 100، 100، 30/99 و 34/92 در گروه خیلی حساس و هیبریدهای کدو RS841، RS107، RS152 و کدو تنبل به ترتیب با میانگین های 60/23، 12/20، 03/15 و 18/10 در گروه مقاوم طبقه بندی شدند.
    کلیدواژگان: کدو، خیار، ارقام، Phytophthora drechsler، مقاومت
  • محمد سعید امامی، شیرین توانا پور، جواد کریم زاده اصفهانی صفحه 419
    مگس مینوز برگ سبزی،Liriomyza sativae Blanchard، یکی از آفات مهم خیار گلخانه ای در ایران است. در این مطالعه مقاومت هفت رقم رایج خیارگلخانه ای استورم، افضل، جانت، خسیب، رادیانت، کاسپین و نسیم نسبت به مگس مینوز برگ سبزی با استفاده از شاخص های زیستی در گلخانه با دمای 2 ± 27 درجه سانتی گراد و رطوبت نسبی 5 ± 60 درصد و دوره نوری 8: 16 (تاریکی: روشنایی)، در قالب طرح کاملا تصادفی مورد بررسی قرار گرفت. بر اساس نتایج به دست آمده، بین ارقام از نظر برخی از شاخص های زیستی مگس مینوز مثل طول دوره لاروی، درصد مرگ ومیر لاروی و وزن شفیره تفاوت معنی داری وجود داشت. ارقام جانت و استورم به ترتیب با میانگین 78/6 و 69/6 روز و 29/19 درصد دارای بیشترین طول دوره لاروی و درصد مرگ و میر لاروی بودند. ازنظر وزن شفیرگی رقم جانت با میانگین 7/324 میکروگرم کمترین وزن را داشت. با استفاده از روش تجزیه کلاستر، ارقام مورد آزمایش به ترتیب از مقاومت زیاد به کم در سه گروه قرار گرفتند. ارقام استورم، جانت و افضل در گروه اول، رادیانت و نسیم در گروه دوم و خسیب و کاسپین در گروه سوم طبقه بندی شدند. با توجه به نتایج این بررسی می توان از ارقام دارای مقاومت بیشتر به مگس مینوز مثل استورم، جانت و افضل در مدیریت تلفیقی مگس مینوز برگ سبزی در گلخانه ها بهره برد.
    کلیدواژگان: مگس مینوز برگ سبزی، آنتی بیوز، خیار گلخانه ای، ارقام، مقاومت
  • وحید رهجو، محمد تقی فیض بخش، مجید زمانی، ویدا قطبی صفحه 429
    به منظور ارزیابی واکنش اکوتیپ های سردسیری یونجه نسبت به بیماری سفیدک کرکی، پانزده اکوتیپ شامل سیزده اکوتیپ مختلف سردسیری به همراه دو رقم نیمه حساس (یزدی) و نیمه مقاوم (نیک شهری) به عنوان شاهد، در سال 1387 در یک آزمایش مزرعه ای در سه منطقه گرگان، همدان و زنجان در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در چهار تکرار و در یک آزمایش گلخانه ای در کرج مورد بررسی قرار گرفتند. بر اساس نتایج مقایسه میانگین داده های مربوط به شدت بیماری اکوتیپ ها در سه منطقه، اکوتیپ های یزدی و همدانی با میانگین شدت بیماری 4/67% و 3/55% حساس، اکوتیپ نیک شهری با میانگین شدت بیماری 4/18% مقاوم و اکوتیپ های ملک کندی و قارقلوق با میانگین شدت بیماری 8/26% و 3/26% نیمه مقاوم ارزیابی شدند. سایر اکوتیپ ها حالت بینابین داشتند. نتایج آزمایش گلخانه ای مشابه نتایج آزمایش مزرعه ای بود. در آزمایش گلخانه ای نیز اکوتیپ های یزدی و همدانی حساس و اکوتیپ های نیک شهری، رامندی و قارقلوق مقاوم شناسائی شدند. با توجه به این نتایج اکوتیپ هائی چون ملک کندی، قارقلوق و رامندی به جهت دارا بودن عملکرد و صفات زراعی مناسب و مقاومت به بیماری سفیدک کرکی برای تحقیقات بعدی در جهت معرفی رقم انتخاب شدند.
    کلیدواژگان: یونجه، اکوتیپ، سفیدک کرکی، شدت بیماری، مقاومت
  • پیمان شریفی، علیرضا اسلامی صفحه 445
    هفت رقم برنج به نام های حسنی، دیلمانی، سپیدرود، شاه پسند، صالح، ندا، IRFAON215 و بذرهای حاصل از تلاقی نیمه دای آلل آن ها در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در سال 1388 کاشته شدند. صفات میزان پروتئین و مقدار عناصر فسفر، پتاسیم، آهن، روی و منگنز در بذرهای حاصل از آن ها اندازه گیری شد. نتایج تجزیه واریانس نشان دهنده وجود تفاوت های معنی دار بین ژنوتیپ ها برای تمام صفات مورد مطالعه بود. ترکیب پذیری عمومی و خصوصی برای تمام صفات معنی دار بود. پایین بودن نسبت ژنتیکی و نسبت پایین اثر ترکیب پذیری عمومی به اثر ترکیب پذیری خصوصی نشان دهنده سهم بیشتر اثر غیرافزایشی ژن ها در مقایسه با اثر افزایشی در کنترل تمام صفات بود. وراثت پذیری عمومی برای صفات میزان پروتئین و مقدار عناصر پتاسیم، آهن، روی و منگنز بالا برآورد شد. ارقام بومی حسنی، دیلمانی و شاه پسند مقادیر بالایی از پروتئین و مقدار عناصر پتاسیم، فسفر، آهن و روی داشتند و از ترکیب پذیری عمومی بالایی نیز برخوردار بودند، بنابراین می توان از آن ها به عنوان مواد اصلاحی مناسب برای دستیابی به ارقامی با میزان بالای این صفات استفاده کرد.
    کلیدواژگان: برنج، تجزیه دی آلل، ترکیب پذیری عمومی، ترکیب پذیری خصوصی، پروتئین، عناصر ریزمغذی
  • پریسا صالحی، پروین صالحی شانجانی، علی اشرف جعفری، غلامرضا بخشی خانیکی صفحه 463
    برای بررسی تنوع ژنتیکی جمعیت های وحشی ایرانی یونجه (Medicago sativa L.) و تعیین ارتباط آن با عوامل اکولوژیکی، الگوی پروتئینی 210 ژنوتیپ از 21 جمعیت بذری یونجه موجود در بانک ژن منابع طبیعی بررسی شد. کلیه مراحل تحقیق در سال 1389 در گلخانه تحقیقاتی و آزمایشگاه ارزیابی ملکولی بانک ژن موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع انجام شد. بر اساس نتایج SDS-PAGE، 44 باند قابل تکثیر، پپتید پروتئینی، برای مطالعه تنوع ژنتیکی ثبت شد. الگوی پروتئین های کل جمعیت های مورد بررسی تنوع درون و بین جمعیتی بالایی نشان دادند ولی تمایز مشخصی بر اساس منشاء و رویشگاه آن ها مشاهده نشد. همبستگی بین ماتریس های فاصله های ژنتیکی و جغرافیایی نیز به وسیله آزمون مانتل به اثبات نرسید (10/0P= و 0281/0R=). برای بررسی رابطه بین عوامل ژنتیکی و اکولوژیکی و محیطی که شامل میانگین کل و ماهانه بارندگی (میلی متر)، میانگین بیشینه و کمینه دما (درجه سانتی گراد) و ارتفاع از سطح دریا (متر) بود از ضریب همبستگی پیرسون استفاده شد. نتایج نشان داد که افزایش ارتفاع از سطح دریا با کاهش تعداد باندها و تعداد باندهای با فراوانی مساوی یا بیشتر 5%، همراه بود. از آن جایی که ایران مرکز تنوع گونه یونجه است، چنین تنوع بالایی در ویژگی های مختلف این گیاه دور از انتظار نیست، بنابراین در برنامه های به نژادی یونجه می بایست تنوع ژنتیکی ارقام یونجه به وسیله استفاده از والدین مختلف افزایش یابد. افزایش اساس ژنتیکی برای اصلاح یونجه می تواند به وسیله کاربرد سیستماتیکی ژرم پلاسم که الگو پروتئینی متفاوتی داشته و ویژگی های کمی بهتری دارند حاصل شود.
    کلیدواژگان: تنوع ژنتیکی، پروتئین های کل، عوامل اکولوژیکی، Medicago sativa
  • مصطفی آقایی سربزه صفحه 481
    شصت ژنوتیپ گندم دوروم انتخابی از مواد ژنتیکی موجود در بانک ژن گیاهی ملی ایران و کلکسیون بخش تحقیقات غلات موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر به همراه نه رقم/لاین پیشرفته به عنوان شاهد در قالب طرح آگمنت در سال زراعی 89-1388 مورد ارزیابی قرار گرفتند. ارقام شاهد در چهار تکرار و ژنوتیپ ها بدون تکرار در کرت هائی به طول 3 متر و در شش ردیف کاشته شدند. در طول فصل رشد از صفات زراعی یادداشت برداری شد. نتایج حاصله تنوع زیادی بین ژنوتیپ های مورد بررسی را برای صفات ارزیابی شده از جمله عملکرد دانه نشان داد. همبستگی ساده محاسبه شده بین صفات نشان داد که رابطه بین عملکرد دانه با تعداد دانه در سنبله (*32/0 r =) و وزن دانه در سنبله (**38/0 r =) مثبت و معنی دار، ولی با ارتفاع بوته (**53/0- r =) و طول پدانکل (**42/0- r =) منفی و معنی دار بود. تجزیه رگرسیون به روش گام به گام، صفات ارتفاع بوته و تعداد روز تا ظهور سنبله را در مدل نهائی نشان داد. تجزیه به عامل ها با استفاده از روش مولفه های اصلی، سه عامل را مشخص کرد که 67% از کل تغییرات را توجیه کردند و ارتفاع بوته و اجزاء عملکرد در عوامل موثر حضور داشتند. تجزیه کلاستر به روش WARD ژنوتیپ ها را در شش گروه دسته بندی کرد. هر یک از این گروه ها دارای ویژگی های خاصی از جمله پتانسیل عملکرد، تعداد دانه در سنبله، وزن دانه و غیره بودند. پانزده ژنوتیپ عملکرد دانه بالاتر از میانگین شاهدها داشتند، اما فقط چهار ژنوتیپ شامل ژنوتیپ شماره 3 (Wc-46198 با عملکرد 9789 کیلوگرم در هکتار)، ژنوتیپ شماره 11 (Wc-46031 با عملکرد 9927 کیلوگرم در هکتار)، ژنوتیپ شماره 10 (Wc-46030 با عملکرد 10066 کیلوگرم در هکتار) و ژنوتیپ شماره 55 (P.S.No.22 با عملکرد 10273 کیلوگرم در هکتار) برتر از تمام ژنوتیپ ها بودند. این ژنوتیپ ها به همراه تعداد دیگری که برتر از سایرین بودند برای ارزیابی دقیق تر انتخاب شدند.
    کلیدواژگان: گندم دوروم، ارقام بومی، تنوع ژنتیکی، عملکرد دانه، تجزیه به عامل ها
  • رضا محمدی، محمد آرمیون، اسماعیل زادحسن، ملک مسعود احمدی، داود صادق زاده اهری صفحه 503
    در این بررسی 25 ژنوتیپ گندم شامل 22 لاین پیشرفته گندم دوروم، دو رقم شاهد گندم دوروم (ساجی و زردک) و یک رقم شاهد گندم نان (سرداری) در 19 محیط مختلف شامل ایستگاه های تحقیقات کشاورزی دیم سرارود (کرمانشاه)، شیروان چرداول (ایلام)، مراغه و شیروان (خراسان شمالی) طی چهار سال زراعی (89-1385) در شرایط دیم و آبیاری تکمیلی مورد آزمایش و بررسی قرار گرفتند. بزرگی اثر متقابل ژنوتیپ × محیط نسبت به ژنوتیپ در تجزیه مرکب عملکرد دانه بیانگر وجود گروه های محیطی احتمالی در برنامه به نژادی گندم دوروم در شرایط دیم کشور بود. نتایج تجزیه بای پلات نشان داد که محیط های سرد از محیط های گرم در رتبه بندی و تعیین سازگاری ژنوتیپ ها کاملا متفاوت بودند. محیط های معتدل امکان گروه بندی با هر یک از دو گروه محیطی سرد و گرم را داشتند. ژنوتیپ های G8، G17، G23 (ساجی)، G11، G21 و G19 دارای ترکیب مناسبی از پایداری و عملکرد بودند. ژنوتیپ های G21،G16، G8، G23 (ساجی) و G17 بیشترین سازگاری به محیط های گرم و ژنوتیپ های G25(سرداری)، G24 (زردک) و G6 بیشترین سازگاری به محیط های سرد را داشتند. ژنوتیپ های G20، G22 و G19 نیز دارای سازگاری عمومی بودند.
    کلیدواژگان: دوروم، اثر متقابل ژنوتیپ x محیط، GGE بای پلات، پایداری و سازگاری
  • داراب حسنی، جمال عاطفی، روح الله حق جویان، رعنا دستجردی، منصوره کشاورزی، محمدرضا مظفری، اصغر سلیمانی، علیرضا رحمانیان، فرامرز نعمت زاده، علی مالمیر صفحه 525
  • داراب حسنی، جمال عاطفی، روح الله حق جویان، رعنا دستجردی، منصوره کشاورزی، محمدرضا مظفری، اصغر سلیمانی، علیرضا رحمانیان، فرامرز نعمت زاده، علی مالمیر صفحه 529
|
  • J. Dejampour, N. Aliasgarzadeh, V. Grigorian, E. Majidi Heravan Page 339
    In this research, an almond (Prunus amygdalus B.) cultivar (Sahand) and four interspecific hybrid rootstocks (HS314, HS312, HS302 and GF677) of Prunus genus were subjected to the salinity levels of 1.5, 3, 6 and 9 dS m-1. The mixtures of NaCl, Na2SO4, MgSO4 and CaCl2, at ratios of 12/8, 11/1, 10/2 and 20/7 (w/v) were used respectively to prepare saline solutions. Based on the results obtained, salinity had a significant negative effect on leaf chlorophyll content, leaf area and dry and fresh weight of root and shoot. Although leaf proline concentration was increased by increasing salinity levels, but different responses were observed among the genotypes in this respect. Most of plant responses were significant in high concentrations of salinity (6 and 9 dS m-1) and there were no deleterious effects on the plants growth in 1.5 and 3 dS m-1 salinity. The variation of leaf proline was significant in all levels of salinity but increasing of proline in Sahand cultivar was lower than other genotypes and HS302, indicated the highest amount of proline in higher salt stress. Total chlorophyll and chlorophyll‌‌ b were decreased significantly by increasing salinity level, but there was no significant change in chlorophyll a. Salinity led to the significant differences among genotypes related to K+, Mg2+, Ca2+, Na+ and Cl- concentrations of leaves and roots. Concentration of Mg2+, Cl- and Na+ and Na+/K+ ratio in leaves of all genotypes were enhanced by salinity stress, whereas it had not significant effect on Ca2+, K+ concentrations and Na+/ Ca2+ ratio. According to measured parameters, HS314 and GF677 were relatively salinity tolerant than others genotypes.
    Keywords: Prunus, mixed, saline, proline, chlorophyll, ion concentration
  • M. J. Karami Page 353
    More than one hundred characteristics of 81 local grape cultivars of Fars province, Iran (Zarghan Grapevine Germplasm Collection) were recorded at different growth stages of plants from 2002 to 2011 using IBPGR descriptor. Fifty one cvs. were white and 26 were color grapes. According to dendrogram of similarity in white grapes, maximum and minimum similarity degrees belonged to “Ghalati Doodej" with “Siah-e-Arsenjan" and “Rajabi Aghighi Zarghan" with “Yaghooti Zarghan", Respectively. All cultivars belonged to Vitis vinifera L. All white cultivars were seeded grapes except “Giehei Zarghan" and "Yaghooti Zarghan". Sex of flower in all cultivars was hermaphrodite except “Mohrsiah Mazayjan”, “Eshkenak Mazayjan Bavanat”, “Aiteh Siah Zarghan” and “Paykomi Doodej” in them flowers were female with descending stamens. Based on budbreak date, four cultivars were late budbreak. “Ghalati Doodej” and “Sezdong Ghalat” cultivars were suitable for juice and verjuice making. “Askari Paykomi Zarghan” and “Najafabadi Zarghan” were autumn frost tolerant cvs. Based on fruit characteristics, all white grape cvs. were classified as table grapes, raisin grapes and juices grapes. “Aiteh Siah Zarghan”, “Rotabi Sefeed Zarghan”, “Najafabadi Zarghan”, “Askari Najafabad Abade”, “Metghali Najafabad Abade”, “Bash Bavanat”, “Keshmesh Sabz Bavanat”, “Rotabi Zarghan”, “Ghalati Doodej”, “Siah-e-Samarghandi Doodej”, Koleheie MohammadAbad” and “Tokhmkabki Mazayjan” were high yielding cultivars. Yield of these cultivars can be due to pruning and high yielding of some cvs, may be due to their adaptation to spur pruning method which is used in head training systems performed in the collection garden.
    Keywords: Grapvine, vitis vinifera, viticulture, ampelography
  • M. Nasr Esfahani, M. Dorosti, S. Enteshari Page 383
    Responses of some potato cultivars to scab disease (Streptomyces scabies) were evaluated in the field conditions of Isfahan and Freydan in 2007 using a randomized complete block design. Response of cultivars was assessed based on seven infection classes of potato tubers according to NIAB descriptor diagram. For disease assessment, perCentage of infected tubers, disease severity and disease index of tubers were determined. The means were compared according to Duncan`s multiple range test. The results showed significant differences among the cultivars for all assessed criteria. In Isfahan cultivars Milova and Sante had the lowest and Maradona and Granula had the highest infection. In Freydan, cultivars Cosima and Sonate had the lowest and Arinda and Diamont had the highest disease index and disease severity. Combined analysis of the data showed also the similar results.
    Keywords: Potato, common scab, resistance
  • L. Silsepour, M. Keshavarzi, D. Hassani, M. Hashemi Page 395
    Response of new local walnut cultivars Jamal and Damavand, a superior local genotype Z67 and commercial cultivars Pedro, Serr, Chandler, Franquette and Hartley to bacterial blight disease was evaluated in 2009. Leaf rejection, leaf-to-shoot extension of blight, direct shoot infection and correlation between blight resistance levels and vegetative growth were studied. Mixed suspension of the most pathogenic strains of the pathogen collected from four locations was used as inoculum. One-year-old grafted seedlings were evaluated for leaf susceptibility in greenhouse using leaf spray method. Based on the results, Serr, Damavand, Jamal and Z67 were relatively susceptible and Pedro, Chandler, Franquette and Hartley were relatively resistant. Adjoining leaf spots and early leaf abscission was frequent in Jamal and Serr. Results of vegetative growth measurement indicated that Pedro and Chandler were slow growing while Serr and Hartley, fast growing and a correlation was observed between vegetative growth and blight susceptibility. With respect to blight resistance, cultivation of Chandler, Hartley and Pedro is all areas of Iran and local cultivars in semi-arid areas can be recommended.
    Keywords: Walnut, cultivars, bacterial blight, Xanthomonas arboricola pv. Juglandis, resistance
  • M. Nasr Esfahani, M. Chatraee, S. Shafizadeh Page 407
    Root and foot rot caused by Phytophthora drechsleri is an important disease of cucumber in field and greenhouse. One of the best control methods of the disease is use of resistant cucumber cultivars or grafting cucumber plants on resistant cucurbit rootstocks. In the present study, resistance of fourteen cucurbit and cucumber cultivars at different growth stages was evaluated in greenhouse conditions using a completely randomized design in two replications. Susceptibility of cultivars was assessed by percentage of dead plants. Cultivars showed different responses to the disease and were classified into five very susceptible, susceptible, moderately susceptible, moderately resistant and resistant groups. Cucurbit cultivars Kadu Halvaee and Kadu Khoreshti Toopor va Kootah, and cucumber cultivars Boskoo and Dastgerdi with 100, 100, 99.30 and 92.34 percentage of dead plants, respectively were very susceptible and cucurbit hybrids RS841, RS107 and RS152 and Kadu Tanbal cucurbit cultivar with 23.60, 20.12, 15.03 and 10.18 percentage of dead plants, respectively were resistant.
    Keywords: Cucurbit, cucumber, cultivars, Phytophthora drechsleri, resistance
  • M. S. Emami, S. Tavanapour, J. Karimzadeh Esfahani Page 419
    Vegetable leafminer, Liriomyza sativae Blanchard, is a serious pest of cucumber in the greenhouses of Iran. In the present study seven currently-in-use cucumber cultivars (Afzal, Jannet, Caspian, Khasib, Nasim, Radiant and Storm) were evaluated for resistance to L. sativae. Antibiosis was measured using some life-history indices in the greenhouse conditions (27 ± 2 °C, 60 ± 5% RH and 16:8h L:D) in a completely randomized design. Results showed significant differences among the cultivars in some life-history indices of L. sativae. Janet and Storm cultivars had the longest larval developmental time (6.78 and 6.69 days, respectively) and highest larval mortality (19.29 percent), comparing to the other cultivars. Janet showed the lowest pupal weight (324.7µg). Based on the cluster analysis, cultivars were classified into three different groups (from the highest to the lowest levels of resistance) as group 1 (Afzal, Jannet and Storm), group 2 (Caspian and Khasib) and group 3 (Nasim and Radiant). Thus, the highly resistant cultivars such as Afzal, Jannet and Storm would be useful in integrated management programs of L. sativae.
    Keywords: Vegetable leafminer, antibiosis, greenhouse cucumber, cultivars, resistance
  • V. Rahjoo, M. T. Feizbakhsh, M. Zamani, V. Ghotbi Page 429
    To study the relative resistance of alfalfa cold region ecotypes to downy mildew disease, an experiment was carried out with four replications in RCBD with 15 treatments including 13 alfalfa cold ecotypes, one moderately susceptible ecotype (Yazdi) and one moderately resistant ecotype (Nikshahri) as controls in three locations Hamedan, Gorgan and Zanjan (field test in natural conditions) and Karaj (greenhouse test), in 2008. The results of field experiment showed that ecotypes Yazdi and Hamedani with 67.4% and 55.3% mean disease severity (DS), respectively were susceptible, Ecotype Nikshahri with 18.4% was resistant and ecotypes Malek Kandi and Ghargholoogh with 26.8% and 26.3% DS, respectively were moderately resistant. The results of greenhouse experiment were similar to those of the field experiment where ecotypes Yazdi and Hamedani were assessed as susceptible and ecotypes Nikshahri, Ramandi and Ghargholoogh were resistant. In the light of these results, the resistant and moderately resistant ecotypes which also performed high yield and favorable agronomic characteristics can be selected for more investigation towards cultivar release.
    Keywords: Alfalfa, ecotype, downy mildew, disease severity, resistanc
  • P. Sharifi, A. Eslami Page 445
    Seven rice cultivars (Hassani, Deilamani, Sepidroud, Shahpasand, Saleh, Neda, IRFAON215 and their partial diallel progenies were grown in a randomized complete block design with three replications and were evaluated for protein content and five nutrient mineral elements contents including Potassium (K), Phosphorus (P), Ferrum (Fe), Zinc (Zn) and Manganese (Mn). Analysis of variance indicated significant differences among the genotypes for all studied traits. General combining ability (GCA) and specific combining ability (SCA) were also significant for all traits. Non-additive effects were predominant for all traits due to low value of genetic ratio and ratio of GCA effect to SCA effect. The broad-sense heritability estimates were high for protein content and contents of K, Fe, Zn and Mn. The value of protein content and four mineral elements contents of K, P, Fe and Zn were high in landrace cultivars Deilamani, Hassani and Shahpasand. The GCA effects of these parents were also higher than those of other genotypes for all of traits, therefore, these genotypes could be used as parents in breeding programs for improving nutrient quality traits in rice.
    Keywords: Rice, dialle analysis, general combining ability, specific combining ability, protein content, microelements
  • P. Salehi, P. Salehi Shanjani, A. A. Jafari, Bakhshi Khaneki Page 463
    Genetic diversity of 210 genotypes of M. sativa from 21 populations and its association with ecological factors were studied at Research Institute of Forests and Rangelands, Iran using total proteins profiles. On the basis of SDS-PAGE, 44 reproducible bands, protein peptides, were used for analysis and genetic diversity. SDS-PAGE of total proteins showed high inter- and intera-population diversity but no clear differentiation on the basis of origin or source. The Pearson correlation coefficient was used to study the relationship between genetic and ecological factors, total and monthly precipitation mean (mm), maximum and minimum temperature (ºC) and altitude (m). Results indicated that there was an opposite correlation between altitude and total number of alleles and number of frequent alleles. Correlation between genetic and geographical distance matrices was not significant (R = 0.0281, P = 0.10), analyzed with Mantel test, indicating lack of clinal trends in variation of total proteins. As Iran is the centre of diversity of Medicago, high variations for various parameters are expected. It is suggested that the genetic base of cultivated M. sativa should be broadened by involving diverse parents in the breeding program. Expansion of the genetic base for M. sativa breeding might be accomplished by systematic use of germplasm that differs in protein profiles and has better quantitative traits.
    Keywords: Medicago sativa, genetic diversity, total proteins, ecological factors
  • Page 481
    Sixty durum wheat genotypes selected from previous evaluation of National Plant Gene Bank of Iran and Cereal Department Collection, comprises of local durum wheat and some cultivars from other countries, were studied. The genotypes were evaluated along with nine durum checks for agronomic traits in an Augmented design experiment during 2009-2010 cropping season at Seed and Plant Improvement Institute, Karaj, Iran. Each genotype was planted in six rows of 3m long. The checks were repeated four times among the rows, randomly. The recorded traits were adjusted based on the model of the design. Descriptive analysis of data showed presence of a vast genetic variability among the genotypes for the recorded traits. Correlation analysis among the traits revealed positive correlation between grain yield and grain number per spike (r = 0.32**), and grain weight per spike(r = 0.38**), whereas its correlation with plant height (r = -0.53**) and length of peduncle(r = -0.42**) was negative. By stepwise regression analysis plant height and date to heading remained in the final model. Factor analysis using principal components, identified 3 factors which covered 67% of total variation in the samples. Plant height, and yield components were present in the factors. Cluster analysis using Ward method grouped the genotypes in six clusters. Fifteen genotypes out yielded the mean of all checks, however only four were superior to the highest yielding checks, i.e. genotypes Nos. 3 (Wc-46198, with 9789 kgha-1), 11(Wc-46031, a Japanese variety with 9927 kgha-1), 10 (Wc-46043, a Japanese variety with 10066 kgha-1), and 55 (P.S.No22, with 10273 kgha-1) which were considered as the best and selected for further evaluations.
    Keywords: Durum wheat, local cultivars, genetic variability, grain yield, factor analysis
  • R. Mohammadi, M. Armion, E. Zadhasan, M. M. Ahmadi, D. Sadeghzadeh Ahari Page 503
    In this study 25 wheat genotypes including 22 advanced lines along with two durum (Saji and Zardak) and one bread (Sardari) wheat cultivars were grown in 19 diverisified environments in Kermanshsah, Ilam, Maragheh and Shirvan under both rainfed and supplemtary irrigation conditions during four cropping seasons (2006-2010) in Iran. The large magnitude of the GE interaction in combined-ANOVA of grain yield relative to genotypic effect, sugessted the possible existence of sub-environmental groups for the genotypes. The GGE biplot analysis showed that the cold environments were seprated from the warm environments and these two groups gave dissimilar results in ranking of genotypes. The moderate eviormnents were correlated with the both warm and cold environment groups. The genotypes G8, G17, G23 (Saji), G11, G21 and G19 could be recommended as genotypes with high yield and stability performance. The genotypes G21, G16, G8, G23 (Saji) and G17 were highly adapted to warm environments, while the genotypes G25 (Sardari), G24 (Zardak) and G6 were highly adapted to cold environments. The genotypes G20, G22 and G19 can be considered as genotypes with general adaptability.
    Keywords: Durum wheat, GE interaction, GGE biplot, stability, adaptability
  • M. A. Nejatian Page 519
    Considering the rich diversity of grape germplasm of Iran, the severe cold winter occurred in 2007, provided a chance to evaluate responses of selected superior clones of Iranian seedless grape ciltivars to cold in natural and artificial (in freezer) conditions. Four one-year old branches per plant in each clone were selected and number of healthy and damaged sprouts were counted. Based on cold injury percentage, clones were classified into five groups, highly tolerant, tolerant semi tolerant, sensitive and highly sensitive. To assess the freezing temperature range, clones were maintained in freezer in temperatures -12, -15, -18 and -21ºC for 24 and 48 hours. Using correlation coefficients (r pearson), bilateral relationship between cold affected traits was assessed. The global results showed that clone no. 18 of Bidaneh Ghermez cultivar was highly tolerant, clones no. 6 of Asgari and no. 14 of Bidaneh Ghermezi were tolerant, clone no. 14 of Bidaneh Sefid was semi tolerant and clone no. 3 of Yaghoti cultivar was sensitive to cold. Although the cold temperature tolerance range for grape cultivars is normally between -15 to -17ºC, in this study some selected superior clones could tolerate up to -21ºC temperature.
  • D. Hassani *, J. Atefi, R. Haghjooyan, R. Dastjerdi, M. Keshavarzi, M. R. Mozaffari, A. Soleimani, A. R. Rahmanian, F. Nematzadeh, A. Malmir Page 525
    Most of walnut production in Iran comes from seed originated trees with low quality and quantity as product. For breeding new cultivar(s), from 1983 selection of Iranian walnut germplasm was started at Seed and Plant Improvement Institute and at the first phase 117 genotypes were collected. Seedlings of these genotypes were planted in Kamalshahr (Karaj), Torogh, Kahriz and Bastam Horticultural Research Stations and evaluations were done for five years. In Karaj, genotype Z63 was selected together with six other promising genotypes. These seven genotypes and eight foreign walnut cultivars were evaluated for 15 years. Results showed that Z63 was the best among the native selected promising genotypes. The tree has medium vigor, spreading habit, low shoot density and early- medium leafing time. Z63 is a protandrous genotype, so for commercial production it needs a pollinizer cultivar. Pistillate flowering period was medium and the pollen shading period was early. Fruit and kernel weight and kernel percent was 11.41 g, 5.8 g and 50.77 %, respectively. The minimum planting distance for this genotype is about 7×7m and its yield varied from 500 kg in 5th year to 4 tha-1 at the maturity. Fruit shape is long elliptic with smooth shell texture. It has relatively low susceptibility to winter frosts and chilling requirements of terminal and lateral buds and catkins were estimated 750, 900 and 650 hours. Growth degree hour (GDH) of terminal and lateral buds and catkins were 14636,15186 and 9071 respectively. Pistillate flower abscission (PFA) of this genotype showed to be very low. Susceptibility to anthracnose (Gnomonia leptostyla) was also very low. The leaves of this genotype was susceptible to bacterial blight (Xanthomonas compestris), but after infection most of leaves abscised that helps to reject the infection. Unriped fruits of this genotype had the highest resistance among the evaluated cultivars and genotypes. Long term evaluation of this genotype together with other native promising and foreign cultivars led to officially introduction of this genotype as the first and a new walnut cultivar in Iran in 2010 and named Jamal by Cultivar Release Committee of Agricultural Research, Education and Extension Organization.
  • D. Hassani *, J. Atefi, R. Haghjooyan, R. Dastjerdi, M. Keshavarzi, M. R. Mozaffari, A. Soleimani, A. R. Rahmanian, F. Nematzadeh, A. Malmir Page 529
    Most of walnut production in Iran comes from seed originated trees with low quality and quantity as product. For breeding new cultivar(s), from 1983 selection of Iranian walnut germplasm was started at Seed and Plant Improvement Institute and at the first phase 117 genotypes were collected. Seedlings of these genotypes were planted in Kamalshahr (Karaj), Torogh, Kahriz and Bastam Horticultural Research Stations and evaluations were done for five years. In Karaj, genotype Z63 was selected together with six other promising genotypes. These seven genotypes and eight foreign walnut cultivars were evaluated for 15 years. Results showed that Z63 was the best among the native selected promising genotypes. The tree has medium vigor, spreading habit, low shoot density and early- medium leafing time. Z63 is a protandrous genotype, so for commercial production it needs a pollinizer cultivar. Pistillate flowering period was medium and the pollen shading period was early. Fruit and kernel weight and kernel percent was 11.41 g, 5.8 g and 50.77 %, respectively. The minimum planting distance for this genotype is about 7×7m and its yield varied from 500 kg in 5th year to 4 tha-1 at the maturity. Fruit shape is long elliptic with smooth shell texture. It has relatively low susceptibility to winter frosts and chilling requirements of terminal and lateral buds and catkins were estimated 750, 900 and 650 hours. Growth degree hour (GDH) of terminal and lateral buds and catkins were 14636,15186 and 9071 respectively. Pistillate flower abscission (PFA) of this genotype showed to be very low. Susceptibility to anthracnose (Gnomonia leptostyla) was also very low. The leaves of this genotype was susceptible to bacterial blight (Xanthomonas compestris), but after infection most of leaves abscised that helps to reject the infection. Unriped fruits of this genotype had the highest resistance among the evaluated cultivars and genotypes. Long term evaluation of this genotype together with other native promising and foreign cultivars led to officially introduction of this genotype as the first and a new walnut cultivar in Iran in 2010 and named Jamal by Cultivar Release Committee of Agricultural Research, Education and Extension Organization.