فهرست مطالب

علوم زراعی ایران - سال پانزدهم شماره 1 (پیاپی 57، بهار 1392)
  • سال پانزدهم شماره 1 (پیاپی 57، بهار 1392)
  • تاریخ انتشار: 1392/04/21
  • تعداد عناوین: 7
|
  • میثم نامداری*، سهراب محمودی صفحه 1
    به منظور ارزیابی کشت مخلوط ارقام سویا، آزمایشی در سال 1389 در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با چهار تکرار در ایستگاه تحقیقات کشاورزی شهرستان قائم شهر اجرا شد. ارقام پاکوتاه ساری و پابلند 032 به نسبت کاشت 50:50 و با الگوی کاشت ردیفی شامل یک، دو و سه ردیف از هر رقم به همراه کشت خالص آنها کاشته شدند. رقم 032 اخیرا با نام نکادر معرفی شده است. نتایج نشان داد که الگوی ردیف های مختلف کاشت، اثر معنی داری بر عملکرد و اجزای عملکرد (به استثنای وزن صد دانه) داشتند. پوشش گیاهی حاصل از الگوی کاشت سه ردیفه دارای بیشترین ارتفاع بوته در بین الگوهای مختلف کاشت بود. همچنین الگوی کاشت یک ردیفه از بیشترین تعداد غلاف و تعداد دانه در بوته برخوردار بود. ارزیابی نسبت برابری زمین نیز نشان داد که بیشترین میزان کارایی مخلوط (39/1 = LER) مربوط به الگوی کاشت یک ردیفه بود. با بررسی توزیع غلاف ها در قسمت های مختلف ساقه اصلی نیز مشخص شد که افزایش تعداد غلاف، به خصوص در قسمت فوقانی پوشش گیاهی حاصل از کشت مخلوط ارقام سویا نقش مهمی در افزایش عملکرد داشت. مقایسه عملکرد واقعی نسبت به عملکرد مورد انتظار نیز نشان داد که میزان افزایش عملکرد رقم 032 در بین الگوهای مختلف کاشت بیشتر از رقم ساری بود. در مجموع غالبیت بیشتر رقم 032 نسبت به رقم ساری، سبب افزایش سهم عملکرد این رقم در بین الگوهای مختلف کشت مخلوط دو رقم سویای مورد آزمایش شد.
    کلیدواژگان: توزیع غلاف، سویا، غالبیت و نسبت برابری زمین
  • علیرضا پیرزاد*، پری طوسی، رضا درویش زاده صفحه 12
    به منظور بررسی اثر مصرف آهن و روی بر مورفولوژی و عملکرد گیاه آنیسون، یک آزمایش فاکتوریل شامل محلول پاشی آهن و روی در غلظت های صفر، 2، 4 و 6 در هزار، در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در سال 1388 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه ارومیه انجام شد. نتایج نشان داد که اثر آهن و روی بر تعداد شاخه های فرعی و قطر ساقه معنی دار و اثر متقابل عناصر آهن و روی بر میزان کلروفیل برگ، تعداد دانه در بوته، عملکرد زیستی و عملکرد دانه معنی دار بود. حداکثر میزان عدد کلروفیل متر (9/37) مربوط به مقادیر 6 در هزار آهن و روی و حداقل میزان آن (3/15) نیز از ترکیب تیماری آهن صفر و روی 2 در هزار بدست آمد. بالاترین عملکرد زیستی (2652 کیلوگرم در هکتار) و عملکرد دانه (1372 کیلوگرم در هکتار) از ترکیب های تیماری آهن 6 و روی 4 در هزار و کمترین عملکرد زیستی (716 کیلوگرم در هکتار) و دانه (470 کیلوگرم در هکتار) از سطوح آهن صفر و روی 6 در هزار به دست آمدند. نتایج آزمایش نشان داد که بیشترین عملکرد اسانس (50کیلوگرم در هکتار) از گیاهانی که با آهن 6 درهزار و روی 4 در هزار تیمار شده بودند، بدست آمد و کمترین عملکرد اسانس (18 کیلوگرم در هکتار) مربوط به گیاهان محلول پاشی شده با غلظت 2 در هزار آهن و روی بود. هومولن و استراگول بزرگترین جزء اسانس هرکدام با 18 درصد در تجزیه اسانس با کروماتوگرافی گازی بدست آمدند. براساس نتایج این آزمایش به نظر می رسد که محلول پاشی آهن موجب افزایش عملکرد دانه، میزان کلروفیل و عملکرد اسانس آنیسون شده و این افزایش با محلول پاشی روی بیشتر شد
    کلیدواژگان: آنیسون، اسانس، استراگول، کلروفیل و محلول پاشی
  • علیرضاترنگ*، مریم حسینی چالشتری، ایثارطول گیلانی، مسعوداصفهانی صفحه 24
    معرفی ارقام جدید برنج با پتانسیل عملکرد بالاتر از ارقام محلی، یکی از اهداف مهم به نژادگران بوده و ارزیابی پایداری ارقام و تعیین اثر متقابل ژنوتیپ با محیط در هر برنامه معرفی رقم ضرورت دارد. در این تحقیق 9 لاین خالص امیدبخش، انتخابی از لاین های ارسالی شبکه بین المللی ارزیابی ژنتیکی برنج همراه با رقم خزر به عنوان شاهد در سه منطقه استان گیلان (رودسر، رشت و تالش) طی سال های 1381 تا 1383 در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با 3 تکرار از نظر پایداری عملکرد مورد بررسی قرار گرفتند. عملکرد دانه در پایان فصل برحسب رطوبت 14 درصد اندازه گیری گردید. نتایج تجزیه واریانس ساده برای هرمحیط نشان داد که ژنوتیپ های برنج از نظر عملکرد دانه در هر سه منطقه و هر سه سال آزمایش دارای اختلاف معنی داری بودند. نتایج تجزیه واریانس مرکب نیز نشان دادکه عملکرد ژنوتیپ های برنج در میانگین سال ها و مکان های مختلف با یکدیگر اختلاف معنی داری داشتند. اثر متقابل ژنوتیپ در مکان در سال نیز معنی دار بود. نتایج تجزیه پایداری به روش لین و بینز و AMMI نشان داد که لاین های شماره 6 (CT9807-3-5-1-1-2P-M-1) و 9 (IR2101-4-159-1-3-3) به دلیل داشتن ضریب تغییرات و میانگین مربعات درون مکانی کوچک و کمترین فاصله نسبت به مبدا مختصات بردارهای تجزیه AMMI پایدارترین لاین ها بودند. این لاین ها به ترتیب دارای عملکرد 4970 و4770 کیلوگرم در هکتار بوده به عنوان پایدارترین لاین ها برای هر سه منطقه شناخته شدند. لاین شماره 5 (CNAX4364-4-4-4-1-3-1) نیز با عملکرد 4790 کیلوگرم در هکتار به عنوان یک رقم پرمحصول دارای سازگاری اختصاصی با شرایط منطقه تالش بود.
    کلیدواژگان: برنج، تجزیه پایداری، عملکرد دانه و سازگاری
  • معصومه فرزانفر*، محمدرضا بی همتا، مینا کوهی حبیبی صفحه 35
    این تحقیق به منظور تعیین واکنش ژنوتیپ های لوبیا نسبت به بیماری ویروس موزائیک نکروز لوبیا(BCMNV) انجام شد. بیست و پنج ژنوتیپ لوبیا تهیه شده از ایستگاه ملی تحقیقات لوبیای خمین در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی در سه تکرار در گلخانه ویروس شناسی گروه گیاه پزشکی دانشکده علوم و مهندسی کشاورزی دانشگاه تهران در سال 1388 کشت و در مرحله دو برگی توسط این ویروس آلوده سازی شدند. ارزیابی گیاهان پس از 21 روز با آزمون DAS-ELISA و IC-RT-PCR و بصورت مشاهده ای انجام شد. صفات اندازه گیری شده در این تحقیق شامل میزان آلودگی برگ (آلودگی واقعی)، موزائیکی شدن برگ، نکروز سیستمیک، رگبرگ نواری، لکه های کلروتیک و بدشکلی برگ بودند. صفات کیفی (بجز میزان آلودگی برگ) بصورت مشاهده ای و با استفاده از روش رتبه بندی (Visual symptoms) مورد ارزیابی قرار گرفتند. نتایج نشان داد که ژنوتیپ های لوبیا از نظر میزان آلودگی برگ و علائمی از قبیل موزائیکی شدن برگ، نکروز سیستمیک و بدشکلی برگ، تفاوت معنی داری داشتند.
    ژنوتیپ های Ks-21189، صدری و درخشان بعنوان حساس ترین و ژنوتیپ های COS16، گلی و پاک نیز بعنوان مقاوم ترین ژنوتیپ ها شناسایی شدند. نکروز سیستمیک که از مهم ترین علائم این ویروس است، همبستگی مثبت و معنی داری با میزان آلودگی برگ (**638/0= r) نشان داد. نتایج تجزیه کلاستر نیز نشان داد که ژنوتیپ های Ks-21189 و COS16 به ترتیب بعنوان حساس ترین و مقاوم ترین ژنوتیپ، در دو گروه مجزا قرارگرفتند. نتایج آزمون کای اسکوئر نیز نشان داد که مقاومت ژنوتیپ های سفید نسبت به چیتی و قرمز بیشتر بود. نتایج آزمون IC-RT-PCR نیز حضور ویروس BCMNV را در ژنوتیپ Ks-21189 نشان داد.
    کلیدواژگان: BCMNV، ELISA، IC، RT، PCR، مقاومت، لوبیا و ویروس
  • احسان مجیرشیبانی، سیدعلی پیغمبری*، بهمن یزدی صمدی، محمدرضانقوی، کمال قدردان صفحه 46
    در این تحقیق تنوع ژنتیکی 24 رقم جو با استفاده از صفات زراعی، مورفولوژیکی و مولکولی مورد مطالعه قرار گرفت. سیزده صفت زراعی و مورفولوژیک در سال زراعی 89-1388 در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه تهران مورد ارزیابی قرار گرفتند. بررسی تنوع ژنتیکی ومولکولی بین ارقام با استفاده از 10 جفت آغازگر SSR صورت گرفت. نتایج تجزیه واریانس صفات کمی نشان داد که بین همه ارقام از نظر کلیه صفات، تفاوت معنی داری وجود داشت که نشان دهنده تنوع ژنتیکی بالا برای صفات مورد بررسی در بین ژنوتیپ ها بود. عملکرد دانه همبستگی مثبت و معنی داری با صفات تعداد گره در ساقه، ارتفاع بوته، وزن هزار دانه و تعداد پنجه در بوته داشت. تجزیه به مولفه های اصلی، 13 متغیر اولیه را در قالب چهار مولفه اصلی گروهبندی نمود که در مجموع 92/75 درصد از تغییرات کل را توجیه نمودند. براساس صفات کمی ارقام جو به سه گروه تقسیم شدند. ارقام گروه اول مربوط به مناطق گرمسیری و ارقام گروه دوم مربوط به مناطق سردسیر کشور بودند. اگرچه برخی از ارقام با عادت رشدی مشابه در کنار هم قرار گرفتند، ولی گروه بندی ارقام نتوانست آنها را از نظر عادت رشد از یکدیگر تفکیک نماید. تنوع مولکولی ارقام با استفاده از پارامترهای محتوای اطلاعات چند شکلی، تعداد آلل موثر و شاخص شانون اندازه گیری شد و میانگین 3/43 نوار SSR به دست آمدکه از این میان 4/31 نوار چند شکل بودند. متوسط تعداد نوار های چند شکلی از 9/1 تا 0/4 برای هر آغازگر متغیر بود. بیشترین نوار چند شکل مربوط به آغازگر Bmac0040 با 0/4 نوار و کمترین آن مربوط به آغازگرBmag0013 با 9/1 نوار بود. متوسط بیشترین نوار (8/4) مربوط به ارقام جنوب و گوهر جو و کمترین نوار (8/3) مربوط به رقم ریحان03 بود. رقم گوهر جو با 81 درصد چند شکلی در مجموع نوارهای مشاهده شده دارای بیشترین تنوع و رقم فجر30 با 54 درصد چند شکلی کمترین تنوع را داشتند. بر اساس شاخص شانون، تعداد آلل موثر و میزان اطلاعات چند شکلی تنوع ژنتیکی در ارقام بینابین بیشتر از ارقام بهاره بود. گروه بندی داده های مورفولوژیکی با داده های مولکولی مطابقت نداشتند. این موضوع نشان می دهد که نشانگرهای SSR مورد استفاده ارتباط ژنتیکی و پیوستگی با مکان های کنترل کننده صفات مورفولوژیکی مورد مطالعه نداشتند. با توجه به اینکه نشانگرهای SSR عمدتا در نواحی غیر کد کننده ژنوم قرار دارند، عدم ارتباط بین گروه بندی داده های مولکولی با داده های مورفولوژیکی دوراز انتظار نیست.
    کلیدواژگان: آلل موثر، تنوع ژنتیکی، جو، مولفه های اصلی و نشانگرهای SSR
  • سیده فاطمه حسینی، رجب چوکان*، محمدرضا بی همتا، عبدالله محمدی صفحه 60
    به منظور برآورد ترکیب پذیری عمومی و خصوصی و نوع اثر ژن، تعداد 30 لاین متوسط رس و دیررس ذرت با تسترهای MO17،K18، K19 و1/K19 به روش لاینتستر تلاقی داده شده و 120 هیبرید حاصل در قالب طرح بلوک های کامل تصادفی با سه تکرار در سال 1388 در موسسه تحقیقات اصلاح و تهیه نهال و بذر (کرج) مورد ارزیابی قرار گرفتند. صفات مورد مطالعه شامل عملکرد دانه، ارتفاع بوته، ارتفاع بلال، تعداد دانه در ردیف بلال، تعداد ردیف دانه بلال، عمق دانه و وزن هزار دانه بودند. نتایج تجزیه واریانس در هر دو شرایط آبیاری مطلوب وتنش خشکی که به صورت 14 روز یک بار آبیاری می شد، اختلاف معنی داری را بین هیبریدها برای تمام صفات مورد بررسی به استثنای تعداد دانه در ردیف بلال در شرایط آبیاری مطلوب نشان داد. معنی دار بودن میانگین مربعات لاینتستر در هر دو شرایط آبیاری نشان داد که واکنش لاین ها با تسترهای مختلف برای صفات مربوطه متفاوت بود. نسبت(σ_gca^2)⁄(σ_sca^2) نشان دهنده نقش بیشتر واریانس غیر افزایشی (SCA) نسبت به واریانس افزایشی (GCA) در کنترل صفات مزبور بود. در مجموع هر دو اثر افزایشی و غیر افزایشی در کنترل این صفات نقش داشتند.
    لاین هایK3651/2، K47/2-2-1-3-1-1-1-1، K47/2-2-1-4-1-1-1-1، K47/2-2-1-21-2-1-1-1 و K3640/8 در شرایط تنش خشکی دارای قابلیت ترکیب پذیری عمومی نسبتا بالایی بودند. ارزیابی ترکیب پذیری خصوصی تلاقی ها در شرایط تنش نشان داد که تلاقیL18×T1،L23×T2،L30×T3و L10 ×T4دارای بالاترین و L7×T1، L30 ×T2،L26×T3،و L23× T4 دارای پایین ترین ترکیب پذیری خصوصی بودند، بنابراین به نظر می رسد که هر دو اثر افزایشی و غیر افزایشی در کنترل این صفات نقش داشتند.
    کلیدواژگان: اثر ژن، ترکیب پذیری عمومی، ترکیب پذیری خصوصی، ذرت و لاینتستر
  • مهری عباس زاده، سید ابوالقاسم محمدی*، محمد مقدم، بهزاد صادقزاده صفحه 71
    بر یکی از ریزمغذی های ضروری برای رشد و نمو گیاهان محسوب شده و نقش آن در دیواره سلولی، حفظ فعالیت غشای پلاسمایی و چندین مسیر متابولیتی به خوبی شناخته شده است. در آزمایش حاضر که در سال 1389 در دانشگاه تبریز اجرا شد،150 لاین هاپلویید مضاعف جو حاصل از تلاقی ارقام Clipper وSahara3771، برای شناسایی نواحی ژنومی موثر در کارایی جذب بر ارزیابی شدند. صفات مورد بررسی شامل میزان و غلظت بر و وزن خشک تک بوته در مراحل گیاهچه ای و رسیدگی درشرایط گلخانه بودند. تجزیه پیوستگی با استفاده از 125 نشانگر SSR چند شکل و براساس حداقل LOD برابر با 3 و حداکثر فاصله بین دو نشانگر مجاور برابر با 50 سانتی مورگان انجام شد. نقشه پیوستگی حاصل، 8/1521 سانتی مورگان ژنوم جو را با متوسط فاصله بین دو نشانگر مجاور برابر با09/14 سانتی مورگان پوشش داد. براساس مکان یابی فاصله ای مرکب،23QTL برای صفات مورد مطالعه مکان یابی شد. برای وزن تک بوته، یک و سه، غلظت بر، شش و پنج و محتوای بر تک بوته، چهار و چهار QTL به ترتیب در مراحل گیاهچه ای و رسیدگی شناسایی شدند. در مجموع، QTLهای مکان یابی شده برای وزن تک بوته، غلظت و محتوای بر در مرحله گیاهچه ای به ترتیب 28، 61 و 40 درصد و در مرحله رسیدگی 34، 51 و 36 درصد تغییرات فنوتیپی صفات را تبیین کردند. برای کلیه صفات مورد ارزیابی، تفکیک متجاوز مشاهده شد که نشان دهنده وجود ترکیبات آللی مطلوب والدین در نتاج بود. اثر افزایشی مثبت و منفی برای QTLهای شناسایی شده بیان گر انتقال آلل های مطلوب از هر دو والد به نتاج در جایگاه های مذکور بود. چهارQTL مشترک برای صفات مورد مطالعه مکان یابی گردید که ممکن است ناشی از پیوستگی ژنی یا اثر پلیوتروپیک باشد. نشانگرهای دارای پیوستگی شدید با QTLهای بزرگ اثر، می توانند در برنامه های گزینش به کمک نشانگر برای گزینش لاین های برتر و نیز انتقال آلل های مطلوب به ارقام اصلاحی مورد استفاده قرار گیرند.:
    کلیدواژگان: اثر پلیوتروپیک، جو، ریزمغذی ها، مکان یابی فاصله ای مرکب و نشانگرهای، SSR
|
  • Namdarim.*, S. Mahmoodi Page 1
    To evaluate agronomic performance of two soybean cultivars in different planting patterns a field experiment was conducted with complete randomized block design with four replications at Agricultural Research Station of Qaemshahr in Mazandran province in 2008. Two cultivars (032; Nekador and Sari) in 50:5 planting ratio were row intercropped in different planting patterns including; one, two and three rows of each cultivar. Different intercropped planting patterns showed significant effect on grain yield and yield components. However planting patterns did not have significant effect on100 grain weight. Results indicated that the highest canopy height and pod number per plant were obtained from three and one row planting patterns, respectively. Calculation of LER revealed that the maximum intercropping efficiency (LER= 1.39) in one row planting pattern was higher than the sole crop stand. The evaluation of pod distribution in different part of main stem showed that higher grain yield of intercropped planting patterns was due to greater number of pods in upper part of the canopy. Comparison of actual: expected grain yield ratio indicated that the higher grain yield (%) in different planting patterns was obtained from 032 variety. In conclusion, the higher aggressivity of 032 over Sari was the main reason for its higher grain yield in different intercropped planting patterns.
    Keywords: Aggressivity, LER, Planting pattern, Pod distribution, Soybean
  • Pirzad, A. R.*, P. Tousi, R. Darvishzadeh Page 12
    To evaluate effects of foliar application of Fe and Zn on morphology and yield of anise, afactorial experiment was conducted using randomized complete block design with three replications at the Agricultural Research Station, Urmia University, Urmia, Iran, in 2008. Treatments were Fe and Zn application (0, 2, 4 and 6 g.l-1). Results showed significant effect of Fe and Zn on the number of branches and the stem diameter, and the interaction of Fe and Zn on chlorophyll content, the number of seed.plant-1, biomass yield, seed yield was also significant. The highest SPAD value (chlorophyll content) (37.9) was observed at 6 g.l-1 of Fe and Zn, and the lowest value (15.3) was measured at 0 gl-1 Fe and 2 g.l-1 Zn. The highest biomass yield (2652 kg.ha-1) and seed yield (1372 kg.ha-1) was obtained from 6 g.l-1Fe and 4 g.l-1 of Zn and the lowest biomass yield (716 kg.ha-1) and seed yield (470 kg.ha-1) belonged to 0 gl-1 and 6 g.l-1 of Fe and Zn, respectively. Results also showed that the highest essential oil yield (50 kg.ha-1) was obtained from 6 g.l-1 Fe and 4 g.l-1 of Zn, and the lowest essential oil yield (18 kg.ha-1) belonged to 2 g.l-1 Fe and Zn. Homolen and Estragole was largest component both with 18% essential oil measured by gas chromatography analysis. It is concluded that foliar application of Fe increased seed yield, chlorophyll content and essential oil yield of anise and this was enhanced by foliar application of Zn.
    Keywords: Anise, Chlorophyll content, Essential oil, Homolen, Estragole, Foliar application
  • Taranga.*, M. Hossieni Chaleshtary, A. Tolghilani, M. Esfahani Page 24
    Introduction of new varieties of rice with a higher performance than local cultivars is one of the important goals of rice breeding programs. Grain yield stability analysis of the varieties and estimation of the genotype by environment interactions should be performed in a conventional breeding program. Nine pure lines of rice selected from the International Network for Genetic Evaluation of Rice (INGER) and cv. Khazar, as check variety, were compared in an experiment using randomized complete block design with three replications for three years (2002-2004) in Roudsar, Rasht and Talesh in Guilan province, Iran. Grain yield was adjusted by 14% moisture content. Analysis of variance (ANOVA) showed significant differences for grain yield among the lines. Results of combined ANOVA indicated that there were significant differences for grain yield of the genotypes averaged over years and locations. Due to significant genotype × location × year interaction, grain yield stability analysis was performed using Lin and Binns and AMMI methods. Lines No. 6 (CT9807-3-5 1-1-2P-M-1) and 9 (IR2101-4-159-1-3-3) were characterized as stable lines because of small coefficient of variation and interlocation mean squares as well as smallest distance from the offset of coordinates in AMMI vectors. The mean grain yield of these lines were 4970 and 4770 kg.ha-1, respectively. Line No. 5 (CNA 4364-4-4-4-1-3-1) with grain yield of 4790 kg.ha-1 showed specific adaptation to Talesh and can be recommended for this region.
    Keywords: Adaptability, Grain yield, Grain yield stability, Rice
  • Farzanfarm.*, M. R. Bihamta, M. Koohi Habibi, H. R. Dory, M. Salehi Far Page 35
    This experiment was conducted to determine common bean genotypes reaction to Bean Common Mosaic Necrosis Virus (BCMNV). Twenty five common bean genotypes were obtained from National Bean Research Station of Khomein. These genotypes were planted using randomized complete block design with three replications, and inoculated with inoculums of virus in greenhouse conditions in 2009. The reactions of plants were examined twenty one days after planting using ELISA test and IC-RT-PCR and visual methods. Measured traits in this research included: leaf infection (actual infection), mosaic leaf, systemic necrosis, vein strip, chlorotic spot and leaf shape. Quality traits (except leaf infection) were assessed by visual ranking method (visual symptom). Results indicated that genotypes were significantly different in leaf infection (actual infection), leaf mosaic, systemic necrosis and leaf shape. Results also showed that Ks 21189, Ks-21481 and Derakhshan were susceptible and COS16, Goli and Ks-41128 were resistant genotypes. Systemic necrosis had positive and highly significant correlation (r=0.638**) with leaf infection. Results of cluster analysis also indicated that Ks-21189 and COS16 as sensitive and resistance genotypes, respectively. Chi-square test indicated that white genotypes were more resistant than pinto and red genotypes. IC-RT-PCR results indicated that BCMNV virus was present in Ks-21189 genotype.
    Keywords: Common bean, BCMNV, ELISA, IC, RT, PCR, Resistance, Virus
  • Mojirsheibanie., S. A. Peyghambari*, B. Yazdisamadi, M. R. Naghavi, K. Ghadrda Page 46
    Twenty four barley varieties were evaluated for their genetic diversity using thirteen agronomic and morphological traits as well as ten SSR primers. Analysis of variance showed significant differences among cultivars for all traits, indicating a high genetic diversity. Grain yield had a positive and significant correlation with number of nodes per plant, plant height, 1000 grain weight, grainfilling durationand tiller number per plant. Principal component analysis categorized 13 primarily variables into 4 new variables (four principal components) representing 75.92% of total variations. All varieties were divided into three clusters based on their quantitative traits. In group 1, most varieties were from warm regions however, many varieties in group 2 had come from cold areas. Although some varieties with similar growth habitswere categorized in one cluster, they were not separated based on their growth habitby clustering. Molecular genetic diversity was performed using PIC (Polymorphic Index Content), number of effective alleles and Shannon Index. Totally 43.28 average bands were scored of which 31.42 bands were polymorphic. Average number of polymorphic bands varied from 1.96 to 4.00 per primer. The highest polymorphic bands were related to Bmac0040 primer with an average of 4.00 bands and the lowest in Bmag0013 primer with 1.96 bands. The highest bands were observed for Jonoob and Goharjo varieties with 4.8 and the lowest one for Reyhan 03 cultivar with 3.8 bands. The highest and the lowest polymorphic varieties were Goharjo with 81% and Fajr 30 with 54% bands, respectively. Based on Shannon Index, PIC and effective allele number, there was more genetic diversity among facultative varieties over spring varieties. There was no relationship between morphological and molecular clustering which impliesthat there is no linkage between used SSRs and studiedmorphological loci. Since SSRs are located in non-coding regions, lack of relationship between morphological and molecular clustering is not unexpected.
    Keywords: Barley, Effective allele, Genetic diversity, Principal component analysis, SSR markers
  • Hosseini, S. F., R. Choukan*, M. R. Bihamta, A. Mohammadi Page 60
    To estimate general combining ability, specific combining ability and gene effect, 30 maize inbred lines were crossed with four male sterile testers. One hundred and twenty developed hybrids were planted in randomized complete block design with three replications in research field station of Seed and Plant Improvement Institute of Iran (SPII), Karaj, in 2009. Kernel yield, plant height, ear height, kernel number.row, row number.cob-1,kernel depth and 1000 kernel weight were measured. Analysis of variance, in both irrigation conditions, showed significant difference among hybrids for all characteristics except the row number.cob-1 in normal irrigation condition. Significant mean-square for line × tester implied that responses of lines and testers differed in two irrigation conditions. Evaluation of σGCA 2 σSCA 2 ⁄ indicated that there was greater dominance variance (SCA) than additive variance (GCA) for all traits.K3651/2, K47/2-2-1-3-1-1-1-1, K47/2-2-1-4-1-1-1-1, 47/2-2-1-21-2-1-1- 1, and K3640/8 inbred lines showed the highest GCA in the moisture stress condition. The highest SCA in the moisture stress condition was observed for T1×L18, T3×L30,T2× L23 and T4×L10 and the lowest SCA for T1×L7,T2×L30, T3×L26, T4×L23 combinations. Overall both additive and non-additive gene effects were involved in controlling of measured traits.
    Keywords: Gene effect, General combining ability, Specific combining ability, Maize, Line×Tester
  • Abasszadeh. M., S. A. Mohammadi.*, M. Moghadam, B. Sadeghzadeh Page 71
    Boron is an essential micronutrient for plant growth and development and its role in cell wall, maintenance of plasma membrane function and several metabolite pathways is well documented. In this experiment, 150 barley doubled haploid lines derived from the cross between Clipper and Sahara3771 varieties were evaluated to identify genomic regions involved in boron uptake efficiency. The studied traits were boron concentration and content as well as dry weight per plant at seedling and maturity stages under greenhouse conditions. Linkage analysis was performed using 125 polymorphic SSR markers based on minimum LOD of 3 and maximum distance of 50 cM between two adjacent markers. The resulted linkage map spanned 1521.8 cM of barley genome with 14.09 cM distance between two markers. Based on composite interval mapping, 23 QTLs were identified for the traits under study. For dry weight per plant, one and three, boron concentration, six and five and boron content per plant, four and four QTLs were identified at seedling and maturity stages, respectively. The detected QTLs for dry weight per plant, boron concentration and content determined about 28, 61 and 40% of total phenotypic variation of the traits at seedling stage and 34, 51 and 36% at maturity stage, respectively. Transgressive segregation was observed for all traits indicating the presence of desirable parental allele combinations in the progenies. Negative and positive additive effects for identified QTLs showed the inheritance of favorable alleles from both parental lines to progenies in the detected loci. For the studied traits, four QTLs were common that could be due to genetic linkage or plieotropic effects. The markers showed tight linkage with major QTLs, could be used in marker assisted selection breeding programs for selection of superior lines and incorporating of favorable alleles into commercial barley varieties.
    Keywords: Barley, Composite interval mapping, Micronutrients, Plieotropic effect, SSR markers