فهرست مطالب

پژوهش های آسیب شناسی زیستی - سال هفدهم شماره 2 (پیاپی 42، تابستان 1393)
  • سال هفدهم شماره 2 (پیاپی 42، تابستان 1393)
  • تاریخ انتشار: 1393/06/25
  • تعداد عناوین: 8
|
  • روح الله فتحی، مجتبی رضازاده ولوجردی*، مژده صالح نیا، مصطفی نجار اصل، مهدی توتونچی، رضا سلمان یزدی، بی تا ابراهیمی صفحات 1-12

    روش های درمان سرطان اکثرا تهاجمی بوده و با آسیب رساندن به گنادها، توانایی باروری شخص را کاهش و امید به فرزند داشتن را در افراد سرطانی به یاس مبدل می سازد. با وجود این با پیشرفت علم پیوند و انجماد، حفظ توانایی باروری در زنان مبتلا به سرطان میسر شده است. هدف اصلی از انجماد تخمدان برگرداندن باروری و چرخه هورمونی پس از پیوند به خودی است. اگر چه تاریخچه پیوند بافت تخمدان به قرن نوزدهم بر می گردد، اما بیش از صد سال زمان برده است تا محققین بتوانند تولد نوزاد زنده انسانی را به دنبال انجماد و پیوند بافت تخمدان در بیمار سرطانی گزارش کنند. با وجود این موفقیت و مطالعات دیگر، هنوز سئوالات بسیاری در زمینه انجماد و پیوند بافت تخمدان باقی مانده است که پاسخ گویی آن ها نیاز به برنامه ریزی های دقیق و جامع دارد. از میان این سئوالات، تغییرات عوامل رشد و هورمونی به دلیل اثراتشان بر عملکرد فولیکول ها در طول پیوند بافت تخمدان از اهمیت بیشتری برخوردار است؛ بنابراین در این مطالعه مروری، سعی شده است که نحوه فعالیت هورمون های جنسی و عوامل رشد تخمدان پس از پیوند بافت منجمد، مورد بحث قرار گیرد.

    کلیدواژگان: پیوند تخمدان، تغییرات هورمونی، عوامل رشد فولیکول
  • مسیح بهار، مهرداد نوروزی نیا، نرگس بیرقی، زهرا رضایی صفحات 13-25
    هدف
    اختلال دوقطبی 1 یک اختلال روانی شایع با عوامل پیچیده ایجاد کننده است. محور ژنتیک در بررسی این اختلال دارای اهمیت روزافزون است. ژن دیسبیندین که در موقعیت 6p22.3 واقع شده از عوامل موثر در اسکیزوفرنیا در نظر گرفته می شود و همچنین برخی پلی مورفیسم ها یا هاپلوتیپ های آن داری ارتباط با برخی اختلالات سایکوتیک از جمله اختلال دوقطبی است. بررسی مورد- شاهدی ژنوتیپ بیماران ایرانی از نظر ژنوتیپ ها و هاپلوتیپ هایی از ژن دیسبیندین که در جمعیت های مختلف با این بیماری مرتبط شناخته شده است، هدف مطالعه حاضر است.
    مواد و روش ها
    در این پژوهش اثر چهار پلی مورفیسم rs2619538، rs2743852، rs1018381 و rs2619522 که در مطالعات پیشین گزارش شده است و هاپلوتیپ های آن ها در جمعیتی 124 نفری متشکل از 44 بیمار دوقطبی 1 و 80 کنترل همخوان به روش واکنش چندگانه پلیمریزاسیون زنجیره مختص آلل بررسی شد. تایید روش با توالی سنجی مستقیم صورت پذیرفت.
    نتایج
    یافته های بررسی حاضر تقریبا همخوان با مطالعات پیشین در جمعیت های دیگر، ارتباطی بین ژنوتیپ پلی مورفیسم ها و اختلال دوقطبی 1 نشان نداد. همچنین آنالیز آلل ها رابطه معنی دار آماری با ابتلا به اختلال نشان نداد. در نهایت برخلاف نتایج مطالعات قبلی، هیچ یک از هاپلوتیپ ها در مطالعه حاضر رابطه آماری معنی داری با اختلال دوقطبی 1 نشان نداد.
    نتیجه گیری
    با توجه به یافته های مطالعات قبلی در مورد اثر این ژن در اختلال دوقطبی 1، احتمالا ناهمگونی آللی یا عدم شناسایی آلل های سببی علت ناهمخوانی های مشاهده شده بین نتایج مطالعه حاضر و مطالعات قبلی است. همچنین با توجه به قوم های مورد مطالعه در بررسی های پیشین احتمال می رود تنوع جمعیتی نیز از عوامل ناهمخوانی نتایج باشد.
    کلیدواژگان: اختلال دوقطبی، دیسبیندین، پلی مورفیسم، هاپلوتیپ، ارتباط
  • امیر دشتی، مرضیه ابراهیمی، جمشید حاجتی، سید محمد موذنی صفحات 27-37
    هدف
    یافته های جدید علمی در رابطه با چگونگی تشکیل سرطان پیشنهاد می کند که سرطان ها از زیر جمعیت کوچکی از سلول ها، تحت عنوان سلول های بنیادین سرطانی یا سلول های آغاز کننده تومور حاصل می شود. سلول های بنیادین سرطانی به دلیل حضور پمپ های انتقالی ABC در سطحشان نسبت به روش های درمانی معمول سرطان مقاوم هستند؛ بنابراین باقیماندن آن ها پس از درمان منجر به بازگشت سرطان و بروز متاستاز می شود. لذا شناسایی و تعیین هویت صحیح این سلول ها در انواع سرطان ها به منظور هدف گیری آن ها در روش های درمانی جدید، بسیار مهم و دارای اهمیت است. در این مطالعه با هدف طراحی روش ایمنی درمانی جدید برای هدف گیری سلول های بنیادین سرطانی ملانومای موشی در مرحله اول شناسایی و تعیین خصوصیات این سلول ها انجام شد.
    مواد و روش ها
    ابتدا تومور ملانوما توسط رده سلولی ملانومایی B16F10 در موش C57BL/6 القا شد، سپس از توده توموری با استفاده از روش هضم آنزیمی سلول های هوموژن تهیه و توسط آنتی بادی های CD24 و CD44 رنگ آمیزی و جداسازی شدند. زیرجمعیت های سلولی به دست آمده از نظر توان تولید اسفیر در محیط فاقد سرم بررسی شدند. علاوه بر این؛ توانایی القای تومور زیر جمعیت های سلولی جدا شده با تزریق سریال رقت های متفاوت از سلول های مذکور به موش C57/BL6 مطالعه شد.
    نتایج
    سلول های CD24+ به صورت معنی دار توان تولید اسفرویید بیشتری داشتند. در ارتباط با قدرت ایجاد تومور سلول های CD24-CD44+، سلول های دوگانه منفی CD24-CD44- و سلول های ملانوما رده B16F10 واجد قدرت تقریبا برابر (یک سلول از هر 21730 سلول) بودند. این توان در مورد سلول های CD24+CD44- یک سلول از هر 17426 سلول و در مورد سلول های دوگانه مثبت CD24+CD44+ یک سلول از هر 11295 سلول بود.
    نتیجه گیری
    در مجموع سلول های دوگانه مثبت (CD24+CD44+) از نظر هر دو خصوصیت تولید اسفیر و القای تومور توانمندتر بودند که می تواند نشانه خصوصیت بنیادین این سلول ها باشد. بنابراین به عنوان سلول های بنیادین ملانومای موشی شناسایی و معرفی شدند.
    کلیدواژگان: سلول های بنیادین سرطانی، تومور، رده سلولی ملانومایی B16F10، شناسایی
  • عبدالحسین دلیمی، فرید تحویلدار بیرونی، فاطمه غفاری فر، بهرام کاظمی صفحات 39-48
    هدف
    کریپتوسپوریدیوزیس از عفونت های انگلی شایع در ایران و به عنوان عامل ایجاد اسهال در انسان و دام به شمار می آید. از این رو شناسایی گونه های شایع آن در جمعیت های انسانی ضروری است. هدف از انجام مطالعه حاضر تعیین گونه های کریپتوسپوریدیوم جدا شده از بیماران مراجعه کننده به سه بیمارستان در تهران بر مبنای ژن 18s rRNA با استفاده از روش Nested PCR-RFLP است.
    مواد و روش ها
    مطالعه حاضر از نوع توصیفی- مقطعی بوده و در مرحله اول جمعا 1128 نمونه مدفوع انسانی از بیماران مراجعه کننده به سه بیمارستان علی اصغر، مفید و امام خمینی در تهران جمع آوری شد. سپس نمونه ها با روش اسید فاست تغییر یافت و رنگ آمیزی و تشخیص داده شد. در مرحله دوم DNA نمونه های مثبت استخراج و ژنs rRNA 18 با روش Nested-PCR تکثیر، سپس برای تشخیص گونه، محصول PCR با آنزیم محدود کننده Vsp1 برش داده شد در نهایت محصول PCR تعیین ترداف شد.
    نتایج
    از نمونه های رنگ آمیزی شده با ذیل نلسون تعداد 12 نمونه (06/1 درصد) مثبت تشخیص داده شد. همه این نمونه ها با روش Nested-PCR تایید شد. قطعه تکثیر یافته 845 جفت بازی ژن 18s rRNA با آنزیم Vsp1 برش داده شد. پس از برش آنزیمی روی ژل آگارز 5/2 درصد، 10 نمونه به عنوان کریپتوسپوریدیوم پاروم و بر مبنای الگوی برش آنزیمی و ترادف بازی یک نمونه به عنوان کریپتوسپوریدیوم آندرسونی و یک نمونه به عنوان کریپتوسپوریدیوم هومنیس تشخیص داده شد.
    نتیجه گیری
    گرچه گونه پاروم به عنوان گونه شایع در انسان ها شناخته شده است ولی ممکن است افراد به گونه هومنیس و آندرسونی نیز مبتلا شوند.
    کلیدواژگان: شناسایی مولکولی، کریپتوسپوریدیوم آندرسونی، 18s rRNAژن، Nested، PCR، تهران
  • فاطمه سبحانی منفرد، طراوت بامداد، زهره آزیتا صدیق، هادی رضوی نیکو، حمزه چوبین صفحات 49-57
    هدف
    میکروارگانیسم های عفونت زا یکی از منابع اصلی بیماری و مرگ در سراسر جهان بوده و یکی از علل اصلی مرگ در دوران نوزادی انسان ها به شمار می روند بنابراین واکسیناسیون موثر در این گروه سنی از اهمیت ویژه ای برخوردار است. بی پاسخی و یا پاسخ ابمنی کاهش یافته دو خصوصیت عمده ایمنی نوزادی است که کارآیی واکسن ها را محدود می کند. در این پژوهش پاسخ های ایمنی سلولی ایجاد شده به دنبال تزریق آنتی ژن در دوره های مختلف سنی موش های نوزاد با موش های بالغ مقایسه شده است.
    مواد و روش ها
    موش های بالغ و نوزاد در سنین مختلف پس از تولد با ویروس وزیکولار استوماتیت واکسینه شدند و یک هفته پس از تزریق ویروس یا دوزهای یادآور فعالیت سلول کشی سلول های ایمنی روی سلول های طحال با استفاده از سلول های هدف EL4 (رده سلولی لنفومای موشی) که با ویروس آلوده شده بودند و روش سنجش فعالیت آنزیم لاکتات دهیدروژناز با کیت لاکتات دهیدروژناز ارزیابی شد.
    نتایج
    نتایج به دست آمده نشان داد که تزریق آنتی ژن در بدو تولد منجر به القای پاسخ کاهش یافته در نوزادان موش در مقایسه با موش هایی می شود که تزریقات بعدی آنتی ژن را داشتند. همچنین در گروه بالغین به دلیل تکامل سیستم ایمنی پاسخ های بیشتر ایمنی مشاهده شد.
    نتیجه گیری
    نتایج به دست آمده نشان داد که ایمنی زایی موش های نوزاد ممکن است یک پاسخ ایمنی کاهش یافته ای را در مقایسه با واکسیناسیون موش های بالغ القا کند که با تزریق دوزهای یاد آور جبران می شود.
    کلیدواژگان: ویروس وزیکولار استوماتیت، ایمنی زایی، بی پاسخی، نوزاد موش، آزمایش لاکتات دهیدروژناز
  • ناهید سراحیان، هدایت صحرایی، حمیرا زردوز، هنگامه علی بیک، بهاره صادقی صفحات 71-82
    هدف

    در این تحقیق اثر تجویز ممانتین در هسته آکومبانس بر اثر استرس شوک الکتریکی کف پا بر تغییرات نسبت حجم و وزن مغز به حجم و وزن غدد فوق کلیه در موش های کوچک آزمایشگاهی ماده بررسی شد.

    مواد و روش ها

    گروهی از حیوانات دوزهای مختلف ممانتین (1/0، 5/0 و 1 میلی گرم/ کیلوگرم) را قبل از استرس به مدت 7 روز دریافت کردند. در گروه دیگر پس از بیهوشی، کانول گذاری در هسته آکومبانس انجام شد. یک هفته پس از بهبودی، ممانتین (1/0، 5/0 و 1 میکروگرم/ موش) قبل از استرس به داخل هسته آکومبانس تزریق شد. سپس همگی حیوانات کشته شده و مغز و غده فوق کلیه آن ها در فرمالین 4 درصد تثبیت شد. حجم به روش غوطه وری در جیوه و وزن توسط ترازوی دقیق تعیین شد.

    نتایج

    کاهش نسبت حجم و وزن مغز به حجم و وزن غده فوق کلیه در گروه استرس دیده شد. ممانتین توانست نسبت حجم و وزن مغز به حجم و وزن غده فوق کلیه را افزایش دهد. تجویز ممانتین به صورت داخل هسته آکومبانس نیز توانست این نسبت ها را تغییر دهد به صورتی که در هر سه دوز ممانتین، تجویز دارو به طرف راست هسته یا به صورت دو طرفه باعث مهار اثر استرس شد.

    نتیجه گیری

    مهار گیرنده های NMDA (N- متیل D- آسپارتات) در هسته آکومبانس می تواند اثر تخریبی استرس مزمن بر کاهش حجم و وزن مغز و افزایش حجم و وزن غده فوق کلیه را مهار کند که وابسته به دوز و محل تزریق بود و طرف چپ هسته در این ارتباط کمترین عملکرد را داشت.

    کلیدواژگان: هسته آکومبانس، ممانتین، مغز، غده فوق کلیه، استرس مزمن
  • مریم محمدی تشکری، رضا کچویی، مهین صف آراء، زینب احمدی صفحات 83-91
    هدف
    اریتراسما عفونت سطحی مزمن نواحی چین دار بدن است. در حال حاضر عامل اریتراسما را به روش معمول آزمایش مستقیم به صورت رنگ آمیزی بلودومتیلن یا با پتاس 10 درصد از طریق مشاهده باسیل های رشته ای دراز تشخیص می دهند. در مواردی در بیماران مشکوک به اریتراسما، اشکال غیر معمول مشاهده می شود که تشخیص بیماری را دچار مشکل می کند. هدف از این مطالعه، معرفی روش PCR به منظور تشخیص قطعی کورینه باکتریوم مینوتیسیموم عامل بیماری اریتراسما است.
    مواد و روش ها
    در این مطالعه که در طول سال های 92-91 انجام شد، تعداد 100 تراشه پوستی مشکوک به اریتراسما، از آزمایشگاه های قارچ شناسی پزشکی در تهران جمع آوری شد، نمونه ها به سه روش آزمایش مستقیم، کشت و روش PCR بررسی شد. DNA به روش فنل کلروفرم تغییر یافته استخراج شد و واکنش PCR با آغازگرهای طراحی شده انجام گرفت، سپس تعدادی از محصولات PCR تعیین توالی شد. همچنین حساسیت و اختصاصیت روش PCR با آزمایش مستقیم و کشت مقایسه شد.
    نتایج
    در این تحقیق، از تعداد کل 100 نمونه، تعداد 25 نمونه توسط PCR و 13 نمونه توسط آزمایش مستقیم و 23 نمونه توسط کشت از نظر کورینه باکتریوم مینوتیسیموم مثبت شد. نتیجه تعیین توالی وجود این باکتری را تایید نمود. حساسیت و اختصاصیت روش PCR در مقایسه با آزمایش مستقیم به ترتیب 100 درصد و 2/86 درصد بود. همچنین حساسیت و اختصاصیت این روش در مقایسه با کشت به ترتیب 100 درصد و 4/97 درصد محاسبه شد.
    نتیجه گیری
    این مطالعه نشان داد که روش PCR، در مقایسه با روش مستقیم و کشت، حساسیت بالاتری در شناسایی کورینه باکتریوم مینوتیسیموم دارد، روش مولکولی حاضر تمامی نمونه هایی که دارای اشکال معمول و شاخص این باکتری بود را تایید نمود، اما برخی از نمونه های دارای اشکال غیر معمول را تایید و برخی را تایید ننمود که معرف اهمیت روش مولکولی در تشخیص بیماری و نیاز به این روش در تشخیص اریتراسما ست.
    کلیدواژگان: اریتراسما، کورینه باکتریوم مینوتیسیموم، PCR
|
  • Rouhollah Fathi, Mojtaba Rezazadeh Valojerdi, Mojdeh Salehnia, Mostafa Najar, Asl, Mehdi Totonchi, Reza Salman Yazdi, Bita Ebrahimi Pages 1-12

    The majority of cancer treatments are invasive. Gonadal injuries cause reductions in fertility which results in lack of hope for conception in cancer patients and frustration for their partners. Fortunately، current advancements in cryopreservation and transplantation sciences regarding fertility preservation lead to cryostorage of gonads and preservation prior to the onset of chemo- and radiotherapy treatments. Accordingly in women، the main goal of ovarian cryopreservation is establishment of fertility and hormonal cycle restoration after auto-transplantation. Although the history of ovarian transplantation dates back to the 19th century، there are reports of live human births following ovarian tissue cryopreservation and transplantation since the past 100 years. Despite this success and additional research in the field of ovarian cryopreservation and transplantation، numerous questions remain unanswered. Among these questions، growth factors and hormonal changes because of their effects on follicular function appear to be more important during ovarian tissue transplantation. This review attempts to address hormones and growth factor functions with the specifics of ovarian cryopreservation and auto-transplantation.

    Keywords: Ovarian transplantation, Hormonal changes, Follicular maturation factors
  • Massih Bahar, Mehrdad Noruzinia, Narges Beyraghi, Zahra Rezaei Pages 13-25
    Objective
    Bipolar I disorder is a common disorder with a complex etiology. A genetic approach is gaining increasing importance in this disorder. The dysbindin gene، located at 6p22. 3 is considered a susceptibility gene for schizophrenia. Certain genotypes of dysbindin are thought to be associated with other psychoses such as bipolar disorders. This study intends to assess the association in previously implicated dysbindin genotypes and haplotypes with bipolar I disorder in an Iranian population.
    Methods
    We genotyped four previously reported SNPs: rs2619522، rs1018381، 2743852 and rs2619538. Their haplotypes were analyzed in a population of 124 patients that consisted of 44 confirmed bipolar I disorder patients and 80 control subjects. We used multiple allele-specific PCR method for genotyping، which was verified by direct sequencing.
    Results
    In concordance with previous reports in other populations our findings showed no association between the single SNPs and bipolar I disorder. Furthermore، none of the alleles showed a significant association with the disorder. In contrast to previous reports، haplotype analysis did not reveal any statistically significant associations with bipolar I disorder.
    Conclusion
    Considering reports of previous studies regarding the implication of these dysbindin genotypes in bipolar I disorder، it is probable that allelic heterogeneity along with lack of an established causal variant in the dysbindin gene can be main factors for this discordance. With regards to ethnicities in other studies، population variation can also be considered an important factor in the observed variation.
    Keywords: Bipolar disorder, DTNBP1, Polymorphism, Haplotype, Association
  • Amir Dashti, Marziyeh Ebrahimi, Jamshid Hadjati, Seyed Mohammad Moazzeni Pages 27-37
    Objective
    Recent evidences suggest that tumors arise from a small subpopulation of cells، the cancer stem cells (CSCs) or tumor initiating cells. CSCs are able to resist the conventional methods of cancer therapy due to existence of ABC transporters on their surface. This leads to CSC resistance and maintenance resulting in post-treatment relapse and metastasis. Therefore، precise identification and characterization of these cells as a target for new therapeutic regimens is the goal of numerous studies. This study، with the intent to design a new method of immunotherapy for targeting cancer stem cells in mouse malignant melanoma، initially characterized the cancer stem cells in this malignancy.
    Methods
    In order to identify the CSCs we induced a melanoma tumor using the B16F10 cell line in C57BL/6 mice. The tumor bulk was dissociated by an enzymatic method and homogeneous tumor cells were sorted using anti-CD44 and anti-CD24 antibodies. The sorted tumor cell subpopulations were compared according to their ability to form cell spheres in serum free medium (SFM). We determined the tumor formation ability of all cell subpopulations by transplanting serial dilutions of B16-F10 and all sorted cells sub-populations into C57/BL6 mice.
    Results
    The results showed that although all separated cell subpopulations and B16-F10 cells formed non-adherent spheroids in SFM in the presence of B-27، but the CD24+ cells presents a significantly higher ability to produce spheroids. The B16F10 cell line، CD44+CD24- and CD44-CD24- cells showed equal potencies in tumor induction (1 in 21730 cells). The CD44-CD24+ cells tumor induction potency was 1 in 17426 and this ability for the double positive cells (CD44+CD24+) was 1 in 11295.
    Conclusion
    Collectively،the double positive (CD24+CD44+) cells were more potent in both spheroid formation and tumorogenicity. Hence they might be the CSC population of mouse melanoma.
    Keywords: Cancer stem cells, Tumor, Melanoma cell line B16F10, Identification
  • Abdolhossein Dalimi, Farid Tahvildar-Biderouni, Fatemeh Ghaffarifar, Bahram Kazemi Pages 39-48
    Objective
    Cryptosporidiosis is one of the most important parasitic infections in Iran which causes diarrhea in humans and animals. The identification of the Cryptosporidium species among humans is necessary. This study aims to identify species of Cryptosporidium isolated from patients that referred to three hospitals in Tehran based on the 18s rRNA gene by nested PCR-RFLP assay.
    Methods
    In the first step of the present descriptive cross-sectional study، 1128 human fecal samples were collected from patients that referred to three hospitals (Ali Asgar، Mofid and Imam Khomeini) in Tehran. The samples were examined for Cryptosporidium by modified acid fast staining. In the second step، DNA of the positive samples were extracted، then gene of 18s rRNA was amplified by nested PCR in order to differentiate between species. The PCR products were subsequently digested by Vsp1 restriction enzyme and their sequences determined.
    Results
    The modified acid fast method detected 12 (1. 06%) positive samples which was confirmed by a molecular technique. The 845bp fragment of 18s rRNA was digested by restriction enzymes. There were 10 samples identified as Cryptosporidium parvum that showed similar patterns on 2. 5% agarose gel; 2 other samples were identified as Cryptosporidium homonis and Cryptosporidium andersoni based on the different patterns and sequence results.
    Conclusion
    Although Cryptosporidium parvum is introduced as the major agent for cryptosporidiosis in humans، Cryptosporidium hominis and Cryptosporidium andersoni may also infect humans.
    Keywords: Molecular Identification, Cryptosporidium andersoni, 18s rRNA Gene, Nested PCR, Tehran
  • Fatemeh Sobhanimonfared, Taravat Bamdad, Zohreh Azita Sadigh, Hadi Razavi Niko, Hamzeh Choobin Pages 49-57
    Objective
    Infectious microorganisms are major sources of illness and death worldwide، and the leading cause of death in neonates. Effective vaccination of this age group is of particular importance. The lack of a response and greater susceptibility to tolerance are two major features that limit the effectiveness of vaccines in neonates. In this study we compare the cellular immune response generated following antigen injections at different times of life in newborn mice to that of adult mice.
    Methods
    Adult and different age neonate mice were vaccinated with vesicular stomatitis virus (VSV). One week after the last injection، cellular immunity was assayed on spleen cells that targeted EL4 infected cells using lactate dehydrogenase cytotoxicity assay.
    Results
    Antigen injection induced a decreased immune response in newborn mice compared with mice that had been immunized with subsequent injections. In the adult group، due to the evolution of the immune system، we observed a stronger immune response.
    Conclusion
    Immunization of newborn mice may induce a reduced response when compared to adult vaccinations. However this can be corrected by the administration of additional booster doses.
    Keywords: Vesicular Stomatitis Virus (VSV), Immunization, Tolerance, Neonate Mice, Lactate Dehydrogenase Assay
  • Nahid Sarahian, Hedayat Sahraei, Homeira Zardooz, Hengameh Alibeik, Bahareh Sadeghi Pages 71-82
    Objective

    In the present study، we examined the effects of memantine administration within the nucleus accumbens on the alterations in brain and adrenal volumes and weight ratios induced by stress from electric foot shock.

    Methods

    A group of mice received various doses of memantine (0. 1، 0. 5 and 1 mg/kg) prior to induction of stress. Another group underwent intra-accumbal cannulation after anesthesia. One week later، memantine (0. 1، 0. 5 and 1 µg/mouse) was injected within the nucleus accumbens prior to induction of stress. Subsequently all animals were killed. Their brains and adrenal glands were removed and fixed in 4% formalin. The volume and weight was determined by mercury immersion and method respectively.

    Results

    The stress group showed evidence of reduction in brain volume and weight ratio to volume، and weight of the adrenal gland. Memantine increased the ratio of the brain volume and weight to the volume and weight of the adrenal gland. Memantine administration within the nucleus accumbens also could alter this ratio. Hence، all three doses of memantine that were injected on the right side and bilateral to the nucleus inhibited the effects of stress.

    Conclusion

    Inhibition of NMDA receptors in the nucleus accumbens can inhibit the destructive effects of chronic stress on brain volume and weight. In addition، memantine can inhibit the influence of stress on adrenal volume and weight. We have shown that this effect was both dose and injection site dependent. In this regard، the left side of the nucleus was weaker.

    Keywords: Nucleus accumbens, Memantine, Brain, Adrenal, Chronic stress
  • Maryam Mohammadi Tashakkori, Reza Kachuei, Mahin Safara, Zeynab Ahmadi Pages 83-91
    Objective
    Erythrasma is a chronic superficial infection of the intertriginous areas. Most laboratories use methylene blue stain and 10% KOH smear to identify Corynebacterium minutissimum (C. minutissimum) by direct observation of filamentous bacilli. Occasionally atypical forms can be seen that create problems in diagnosis. This study aims to use the polymerase chain reaction (PCR) method in order to definitively identify C. minutissimum as an agent of erythrasma.
    Methods
    This research was performed during 2013 on 100 skin scrapings suspicious for erythrasmawhich were obtained from various medical mycology laboratories in Tehran. Samples were tested by three methods - direct examination، culture and PCR. DNA was extracted by the modified phenol-chloroform method after which PCR was performed using designed primers. We sequenced some of the PCR products. The sensitivity and specificity of the PCR method was compared to the direct and culture examinations.
    Results
    Of the 100 samples، there were 25 positive samples according to PCR analysis، 13 positive by direct examination and 23 that cultured positive. DNA sequencing results showed the presence of C. minutissimum. The PCR method in comparison with direct examination had a sensitivity of 100% and a specificity of 86. 2%. The study also showed that the PCR method in comparison with culture had a sensitivity of 100% and a specificity of 97. 4%.
    Conclusion
    This study showed that the PCR method in comparison with the direct method and culture had a higher sensitivity in the detection of C. minutissimum. The present PCR method confirmed all typical and some of the atypical forms of C. minutissimum which indicated the importance of this method in the definitive diagnosis of erythrasma.
    Keywords: Erythrasma, Corynebacterium minutissimum, PCR