فهرست مطالب

پرستاری قلب و عروق - سال سوم شماره 1 (بهار 1393)
  • سال سوم شماره 1 (بهار 1393)
  • تاریخ انتشار: 1393/03/31
  • تعداد عناوین: 8
|
  • محسن ادیب حاج باقری*، محمد سجاد لطفی صفحات 6-17
    هدف
    این مطالعه با هدف بررسی طولی مهارت کارآموزان در عرصه پرستاری دانشگاه علوم پزشکی کاشان در زمینه ای احیاء قلبی ربوی در سال 1389و1390 انجام شد.
    زمینه
    مهارت انجام احیاء قلبی ریوی یکی از مهارت های حیاتی است که پرسنل بهداشتی باید از آن برخوردار باشند. مطالعات متعددی در مورد مهارت دانشجویان پرستاری در ارتباط با احیاء قلبی ریوی انجام شده است، با این حال مطالعات کمی در ارتباط با تغییرات مهارتی این دانشجویان در طول زمان صورت گرفته است.
    روش کار
    طراحی تحقیق به صورت”سری های زمانی“(time series) بود. جامعه پژوهش، کلیه دانشجویان سال آخر پرستاری دانشگاه علوم پزشکی کاشان در سال های 1389 و 1390 بودند. ابزار جمع آوری داده ها ابزاری دو بخشی بود که بخش اول، پرسشنامه اطلاعات فردی و بخش دوم شامل چک لیست های مهارت های احیای پایه و پیشرفته (حیطه های ماساژ قلبی و تنفس مصنوعی، لوله گذاری نای، کاربرد دفیبریلاتور و مدیریت احیا) بود. روایی ابزار به شیوه بررسی روایی محتوایی و پایایی آن از طریق آزمون-بازآزمون تایید شد. هر یک از مهارت های احیاء در سه مرحله سنجیده شد. داده ها توسط نرم افزار SPSS نسخه 11/5و با استفاده از آمار توصیفی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت.
    یافته ها
    رایج ترین خطای انجام شده توسط دانشجویان در حیطه ماساژ قلبی و تنفس مصنوعی در مرحله اول و سوم، عدم درخواست کمک بود که در مرحله اول، 67/41 درصد و در مرحله سوم، 32/61 درصد، این اقدام را انجام دادند. در حیطه لوله گذاری نای، در هر سه مرحله اهرم کردن لارنگوسکوپ روی دندان ها رایج ترین خطای ارتکابی بود که در هر سه مرحله، کمتر از 50 درصد دانشجویان، این اقدام را به درستی انجام دادند. در حیطه مهارت استفاده از دفیبریلاتور، رایج ترین خطا در هر سه مرحله، عدم دادن شوک دوم در صورت ادامه ریتم قبلی بود که در مرحله اول تا سوم، به ترتیب، تنها 52/08 درصد، 28 درصد، و 21/74 درصد افراد، این اقدام را به درستی انجام دادند.
    نتیجه گیری
    با توجه به حساسیت و اهمیت مهارت احیاء قلبی ریوی توصیه می شود آموزش عملی، انجام تمرینات و ارزیابی های دوره ای برای دانشجویان در نظر گرفته شود. همچنین، پیشنهاد می شود دانشجویان پرستاری به همراه مربی خود در عملیات احیاء حاضر شوند و با مشاهده عملیات احیاء از نزدیک، درک واقعی تری از مهارت های آموزش داده شده داشته باشند.
    کلیدواژگان: مهارت، کارآموزی، احیاء قلبی ریوی
  • زهرا اسدی، مریم اسماعیلی نسب*، ناهید یعقوبی، علی انصاری فر صفحات 18-25
    هدف
    هدف این مطالعه مقایسه تاثیر بسته آموزشی مراحل اسکن قلب به صورت تصویری (فیلم)، نوشتاری (کتابچه)، و نیز تصویری نوشتاری (فیلم و کتابچه) بر همکاری بیماران بخش پزشکی هسته ای بیمارستان قلب و عروق شهید رجایی بود.
    زمینه
    بیماری عروق کرونر از شایع ترین علل مرگ و میر در جهان است. یکی از راه های تشخیص بیماری عروق کرونر اسکن پرفیوژن میوکارد می باشد. عدم آشنایی بیماران با این روش تشخیصی باعث کاهش سطح همکاری بیمار در حین انجام این روش تشخیصی می شود که به نوبه خود، سبب فرسودگی و افزایش فشار کاری پرسنل بخش به علت پرسش های مکرر بیماران در مراحل مختلف اسکن قلب می شود.
    روش کار
    این مطالعه به صورت نیمه تجربی بر روی 100 نفر از مراجعه کنندگان به بخش پزشکی هسته ای بیمارستان قلب وعروق شهید رجایی انجام گردید (25نفر در گروه کنترل، 25 نفر در گروه آموزش تصویری، 25 نفر در گروه آموزش نوشتاری، و 25 نفر در گروه آموزش تصویری نوشتاری). ابزار گردآوری در این تحقیق دو پرسشنامه شامل پرسشنامه دموگرافیک و پرسشنامه محقق ساخته سطح همکاری و دو بسته آموزشی تصویری و نوشتاری بود که پس از تهیه توسط محققان به صورت مجزا و در مورد یکی از گروه ها به صورت توام به کار گرفته شد. جهت تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون کروسکال والیس و آزمون تعقیبی یو مان ویتنی استفاده گردید.
    یافته ها
    نتایج حاکی از آن بود که بین سطح همکاری گروه کنترل وگروه های آموزش دیده سه گانه اختلاف معنی دار وجود دارد. از بین سه روش آموزشی، روش آموزش تصویری بیشترین تاثیر را بر افزایش همکاری بیماران داشت.
    نتیجه گیری
    آموزش بیماران قبل از انجام اسکن پرفیوژن میوکارد بر افزایش همکاری بیماران تاثیر دارد و منجر به نتایج بهتر و اتلاف وقت کمتر بیماران و پرسنل بخش می گردد. همچنین، یافته های این مطالعه تاکید دوباره بر اهمیت توجه به مسائل روان شناختی در سلامت عمومی است.
    کلیدواژگان: بسته آموزشی، آموزش تصویری، آموزش نوشتاری، اسکن میوکارد، سطح همکاری بیمار
  • سید ضیاالدین دکهء، احمد همت فر، کمال عزیزبیگی * صفحات 26-33
    هدف
    هدف این تحقیق بررسی تاثیر بازتوانی قلبی به وسیله تمرینات مقاومتی اندام تحتانی و هوازی بر ظرفیت عملکردی و کیفیت زندگی بیماران مبتلا به انفارکتوس قلبی بود.
    زمینه
    تقریبا نیمی از افراد، بعد از انفارکتوس قلبی دچار افت عملکرد و ناتوانی قلبی می شوند. بنابراین، برای پرستاران داشتن اطلاعات ضروری جهت بهبود کیفیت زندگی و افزایش ظرفیت عملکردی در این بیماران ضروری می باشد.
    روش کار
    در این پژوهش تجربی، 24 بیمار مرد با سابقه انفارکتوس قلبی در سه گروه تمرینات هوازی (8 نفر)، تمرین مقاومتی (8 نفر) و کنترل (8 نفر) قرار گرفتند. برنامه تمرینی، سه جلسه در هفته و هر جلسه به مدت 50 تا 60 دقیقه انجام شد. تمرینات هوازی با شدت 60 تا 85 درصد ضربان قلب بیشینه روی نوار گردان انجام می شد، در حالی که گروه تمرینات مقاومتی، تمرینات را با شدت 40 تا 70 درصد یک تکرار بیشینه در سه حرکت پرس پا، ساق پا و پشت پا با قرقره انجام دادند.
    یافته ها
    نتایج نشان داد که در تعامل زمان در گروه، تفاوت معنی داری در ظرفیت عملکردی مشاهده شد (0/019P=). تحلیل آماری نشان داد که ظرفیت عملکردی گروه مقاومتی (0/002 P=) و استقامتی (0/03P=) تفاوت معناداری با ظرفیت عملکردی گروه کنترل دارند. در زمینه کیفیت زندگی، مشخص شد گروه مقاومتی و استقامتی تفاوت معنی داری با گروه کنترل ندارند. نتایج نشان داد که در تعامل گروه در زمان، تفاوت معنی داری بین سه گروه در کیفیت زندگی وجود نداشت، با وجود این، تمرینات، هم در گروه استقامتی (0/002 P=) و هم در گروه مقاومتی (0/01 P=) به طور معنی داری موجب افزایش کیفیت زندگی شده بود.
    نتیجه گیری
    تمرینات مقاومتی و هوازی هر دو می توانند موجب بهبود ظرفیت عملکردی در بیماران مبتلا به انفارکتوس قلبی شوند. تمرینات مقاومتی نسبت به تمرینات هوازی، در بهبود ظرفیت عملکردی و کیفیت زندگی موثرتر هستند.
    کلیدواژگان: بازتوانی قلبی، تمرینات ورزشی استقامتی، تمرینات ورزشی مقاومتی، کیفیت زندگی، ظرفیت عملکردی
  • بهزاد مومنی، رضا گل پیرا، مهناز مایل افشار* صفحات 34-41
    هدف
    این مطالعه با هدف بررسی فراگیری محورهای فرهنگ ایمنی بیمار در مرکز آموزشی، تحقیقاتی و درمانی شهید رجائی در سال 1392 انجام شد.
    زمینه
    یکی از عواملی که نقش موثری در ارتقاء سطح ایمنی بیمار در مراکز بهداشتی درمانی دارد، وجود فرهنگ ایمنی بیمار در این مراکز است. در واقع فرهنگ ایمنی بیمار، نشان دهنده میزان اولویت ایمنی بیماران از نظر کارکنان در بخش و سازمان محل کار آن ها است.
    روش کار
    این مطالعه به روش توصیفی تحلیلی و به صورت مقطعی انجام شد. داده های مطالعه از کارکنان مرکز آموزشی، تحقیقاتی و درمانی شهید رجائی جمع آوری گردید. روش نمونه گیری، تصادفی چند مرحله ای و متناسب با تعداد کارکنان هر بخش انجام شد. نمونه آماری در این تحقیق، شامل پزشکان، کارکنان پرستاری و آزمایشگاه بودند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه ارزیابی فرهنگ ایمنی بیمار در بیمارستان، شامل 12 بعد ایمنی استفاده شد.
    یافته ها
    براساس یافته ها، میانگین امتیازات کسب شده در کل 65 درصد بود، که بیشترین امتیاز مربوط به بخش های تشخیصی و گروه پاراکلینیک، در حیطه کار تیمی درون واحدهای سازمانی (83 درصد) و کمترین امتیاز مربوط به گروه پاراکلینیک و بخش های تشخیصی درحیطه پاسخ غیر تنبیهی در قبال رویداد خطاها (42 درصد) و همچنین، بیشترین امتیاز مربوط به گروه بخش های ویژه در حیطه مسائل مربوط به کارکنان (42 درصد) بود.
    نتیجه گیری
    به طور کلی می توان گفت ارزیابی فرهنگ ایمنی بیمار در بیمارستان ها می تواند نقشی چند جانبه داشته باشد. از یک طرف، می تواند وضعیت فرهنگ ایمنی حاکم بر مرکز و درجه قوت یا ضعف آن را برای مدیران و سرپرستان روشن نماید، و از طرف دیگر، این قابلیت را دارد که با افزایش آگاهی کارکنان در خصوص ایمنی بیمار، به بهبود وضعیت آن کمک نماید. ابعادی از فرهنگ ایمنی بیمار که میانگین درصد پاسخ مثبت آن ها از 60 درصد کم تر است، نیاز به ارتقاء دارند.
    کلیدواژگان: ایمنی بیمار، فرهنگ ایمنی بیمار، خطاهای پزشکی
  • سیما هاشمی*، سینا ولیئی، محمدکاظم مکارم مسجدی، بهرام آریایی نژاد صفحات 42-49
    هدف
    این مطالعه با هدف تعیین اثربخشی آموزش مدیریت احیای قلبی ریوی مغزی بر میزان آگاهی پرستاران بخش های زنان بیمارستان گنجویان دزفول در سال 1392 انجام شد.
    زمینه
    ایست قلبی ریوی مغزی یکی از خطرناک ترین وضعیت های تهدیدکننده زندگی است که نیاز به اقدام فوری و سنجیده برای حفظ حیات و پیشگیری از ضایعات جبران ناپذیر سیستم های حیاتی بدن دارد و عمده ترین علت شکست تیم احیاء، عدم مدیریت و نبود استانداردهای معین احیای قلبی ریوی مغزی می باشد.
    روش کار
    این تحقیق از نوع نیمه تجربی با پیش آزمون-پس آزمون، با شرکت 40 نفر از پرستاران شاغل در بخش های زنان بیمارستان گنجویان دزفول در سال 1392 انجام شد. ابزار مورد استفاده در این تحقیق پرسشنامه پژوهشگر ساخته ای شامل 20 سوال تعیین میزان آگاهی پرستاران از مدیریت احیا، قلبی ریوی مغزی بود که روایی محتوا و پایایی آن بررسی و تایید شد و قبل و بعد از آموزش، بین شرکت کنندگان توزیع و تکمیل گردید. شیوه آموزش به صورت سخنرانی و روش اجرای عملی بر روی مانکن طی دو روز و هر روز 8 ساعت به صورت کارگاهی در دو بخش پایه و پیشرفته انجام شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه 17 و بهره گیری از آزمون های آماری تجزیه و تحلیل شدند.
    یافته ها
    در این مطالعه، بیشترین نمره پیش آزمون، 13 و کمترین نمره، 5 با میانگین 9/90 و انحراف معیار 1/9، و بیشترین نمره پس آزمون، 15 و کمترین نمره، 8 با میانگین 11/25 و انحراف معیار 1/6 بود. یافته های پژوهش نشان داد که بین میزان آگاهی پرستاران در زمان های قبل و بعد از آموزش، اختلاف آماری معنی دار وجود دارد(0/0001>P) و با اطمینان 95% می توان گفت بعد از آموزش، میزان آگاهی پرستاران افزایش یافته است.
    نتیجه گیری
    یافته های این پژوهش دلیل قوی برای حمایت از نقش مهم برگزاری مداوم دوره های آموزشی ضمن خدمت احیا، قلبی ریوی مغزی برای ارتقا، صلاحیت علمی پرستاران است و پیشنهاد می شود در این دوره های آموزشی، بر فرایند مدیریت احیا، و استانداردسازی تلاش های تیم احیا در زمان حوادث اورژانسی تاکید بیشتری شود.
    کلیدواژگان: اثربخشی آموزش، مدیریت احیا، قلبی ریوی مغزی، آگاهی پرستاران
  • معصومه ذاکری مقدم، شهرزاد غیاثوندیان، پگاه سلحشور*، انوشیروان کاظم نژاد صفحات 50-58
    هدف
    این پژوهش با هدف بررسی تاثیر برنامه حمایتی پرستاری بر افسردگی، اضطراب و استرس خانواده بیماران در طول عمل جراحی بای پس عروق کرونر انجام شد.
    زمینه
    خانواده بیماران در طول عمل جراحی بای پس عروق کرونر سطح بالایی از اضطراب و استرس را تجربه می کنند. حمایت اطلاعاتی و عاطفی از خانواده بیماران در طول عمل جراحی ممکن است به آنها در کاهش استرس و در نتیجه، فراهم آوردن حمایت بیشتر از فرد بیمار کمک کند.
    روش کار
    این پژوهش، یک مطالعه نیمه تجربی دو گروهی بود که در آن، 104 نفر از اعضاء خانواده بیماران تحت عمل جراحی بای پس عروق کرونر که شرایط لازم برای ورود به مطالعه را داشتند انتخاب شدند و به طور مساوی (هر گروه، 52 نفر) در یکی از گروه های آزمون یا کنترل قرار گرفتند. گروه آزمون در طول عمل، برنامه حمایت پرستاری شامل حمایت اطلاعاتی و عاطفی را دریافت کرد و برای گروه کنترل، تنها اقدامات معمول انجام شد. جهت جمع آوری داده ها از پرسشنامه اطلاعات دموگرافیک و مقیاستعدیل شده افسردگی، اضطراب و استرس DASSاستفاده شد. داده ها با استفاده از آزمون های کای دو و تی و با استفاده از نرم افزار SPSSنسخه 21 تحلیل شد.
    یافته ها
    بر اساس یافته های پژوهش، بین دو گروه از نظر مشخصات دموگرافیک و نمره حاصل از تکمیل پرسشنامه افسردگی، اضطراب و استرس DASS،قبل از مداخله، اختلاف آماری معناداری وجود نداشت، اما پس از اجرای مداخله و در پایان عمل، میانگین نمره افسردگی، اضطراب و استرس گروه آزمون در مقایسه با گروه کنترل به شکل معناداری کاهش یافت (0001/0>P).
    نتیجه گیری
    بر اساس یافته ها، برنامه حمایت پرستاری سبب کاهش افسردگی، اضطراب و استرس خانواده بیماران در طول عمل جراحی قلب شده است، لذا می توان از این برنامه به عنوان روشی موثر جهت حمایت از خانواده بیماران در طول جراحی استفاده نمود.
    کلیدواژگان: عمل جراحی، خانواده بیمار، انتظار، افسردگی، اضطراب، استرس
  • منا علی نژاد نایینی* صفحات 60-65
    هدف
    هدف این مطالعه مروری، بررسی پوزیشن های مختلف حین مراقبت های پرستاری در بخش مراقبت های ویژه نوزادان، بررسی فواید و معایب هر کدام، و ارائه راهکارهای بالینی برای بهبود تکامل نوزاد براساس نیازهای فردی است.
    زمینه
    بیشتر نوزادان نارس تون ماهیچه ای ضعیفی دارند، زیرا به دلیل تولد زودهنگام هنوز به بسیاری از مراحل مهم تکامل تون ماهیچه ای و فلکشن فیزیولوژیک (physiologic flexion)در داخل رحم دست نیافته اند. نوزادان نارس بعد از تولد، اندام های خود را بر خلاف جاذبه حرکت می دهند. تحقیقات نشان داده اند این عمل برای آنان بسیار دشوار است و نمی توانند پوزیشن خود را به طرز مطلوب نگهدارند، از خود محافظت کنند، و به خواب مناسب و راحتی دست یابند.بدون مداخلات مناسب، این کودکان دچار بدشکلی سر یا ستون فقرات می شوند. اگر برای نوزادان از محافظت کننده ها مانند آشیانه (nest)استفاده شود، این نوزادان احساس می کنند در رحم قرار دارند و معمولا بیشتر احساس امنیت می کنند و به ثبات فیزیولوژیک دست می یابند. اغلب نوزادان برای یافتن پوزیشن مناسب به کمک نیاز دارند که این مهم بر عهده پرستاران است.
    روش کار
    این مطالعه مروری با جستجوی مطالعات مربوط به 15 سال اخیر در بانک های اطلاعاتیGoogleScholar، Science DirectProquest، Ovid، Pub Med، Ebscoانجام شد. برای تهیه این مقاله مروری از 16 مقاله پژوهشی و مروری و 3 کتاب تخصصی در زمینه نوزادان استفاده شد.
    یافته ها
    پوزیشن های رایج در بخش مراقبت های ویژه نوزادان شامل وضعیت خوابیده به پهلو (side-lying position)، وضعیت خوابیده به پشت (supine position)، و خوابیده به شکم (دمر) (prone position) می باشند. نتایج مطالعات گوناگون نشان دهنده تاثیرات متفاوت پوزیشن های مختلف بر نوزادان نارس هستند. بنابراین، هر نوزاد باید به صورت منحصر به فرد ارزیابی شود و پوزیشن مناسب را بر اساس وضعیت فردی و واکنش های رفتاری دریافت کند. تغییر پوزیشن در نوزاد باید آهسته و به طور مداوم انجام شود تا نوزاد دچار دیسترس نشود و همچنین، از جدا شدن تجهیزات تهاجمی یا کلامپ شدن آنها جلوگیری شود.
    نتیجه گیری
    نوزادان نارسی که پوزیشن مناسب را بر اساس وضعیت فردی و واکنش های رفتاری دریافت می نمایند، حمایت تکاملی عصبی مطلوب را خواهند داشت که منجر به کاهش مشکلات و نواقص عصبی تکاملی می شود. نوزادانی که حمایت های تکاملی دریافت کرده اند نتایج بالینی درمانی بهتری داشته اند و مدت زمان تهویه مکانیکی و نیاز به حمایت تنفسی در آنها کاهش یافته، تغذیه دهانی در آنها زودتر شروع شده، و مدت زمان بستری در بیمارستان به طور چشمگیری کاهش یافته است. تحقیقات جدید در زمینه پوزیشن دادن به نوزاد و افزایش آگاهی و دانسته ها در این زمینه همواره در جریان است. پرستاران باید همواره تلاش کنند از این دانش ها و مهارت های به روز آگاه باشند.
    کلیدواژگان: نوزاد نارس، مراقبت های تکاملی، پوزیشن دادن، مراقبت های پرستاری
  • طاهره نجفی قزلجه، مریم شهیدی* صفحات 66-71
    هدف
    هدف این مقاله بررسی مروری مطالعات مربوط به آموزش خودمراقبتی و بهبود کیفیت زندگی بیماران مبتلا به پرفشاری خون می باشد.
    زمینه
    پرفشاری خون یکی از بزرگترین مشکلات مزمن بهداشتی جهان و از عوامل خطر عمده بیماری های قلبی عروقی است. یکی از اهداف عمده ی مراقبت های بهداشتی بالا بردن سطح کیفیت زندگی است و بیان شده است که آموزش خودمراقبتی می تواند در بهبود کیفیت زندگی موثر باشد. به دلیل نیاز به شناسایی روند مطالعات مربوط به آموزش خودمراقبتی و کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به پرفشاری خون، انجام بررسی مروری ضروری به نظر می رسد.
    روش کار
    این مقاله به مرور مطالعات 15 سال اخیر در رابطه با آموزش خودمراقبتی و کیفیت زندگی در مبتلایان به پرفشاری خون پرداخته است که از طریق بانک های اطلاعاتی Science Direct، PubMed، Cochrane، Medline، SID، Scopus،CINAHL، OVID، Iran Doc، و Magiranبا جستجوی کلیدواژه های quality of life، hypertensive patientsو self-care educational programو معادل فارسی آنها انجام شد.
    یافته ها
    مرور متون نشان داد که مطالعات کمی در زمینه بررسی اثربخشی برنامه های آموزشی بر کیفیت زندگی مبتلایان به پرفشاری خون صورت گرفته است. یافته ها نشان داد که مبتلایان به پرفشاری خون کیفیت زندگی پایین دارند. در برخی مطالعات از روش های مختلف آموزشی در تلاش برای بهبود پیامدهای بالینی این بیماران استفاده شده است و برخی نشان دهنده تاثیر مثبت برنامه آموزش خودمراقبتی بر کیفیت زندگی این بیماران بوده اند.
    نتیجه گیری
    کیفیت زندگی در بیماران مبتلا به پرفشاری خون پایین است. با توجه به محدودیت مطالعات و اهمیت ارتقای کیفیت زندگی، انجام مطالعاتی در زمینه بررسی تاثیر آموزش خودمراقبتی بر کیفیت زندگی مبتلایان به پرفشاری خون ضروری به نظر می رسد.
    کلیدواژگان: پرفشاری خون، کیفیت زندگی، آموزش خود مراقبتی
|
  • Mohsen Adib-Hajbaghery *, Mohammad Sajjad Lotfi Pages 6-17
    Aim
    This study was aimed to evaluate the changes in the cardiopulmonary resuscitation (CPR) skills of nursing students during a two year interval.
    Background
    CPR skills are of vital skills every healthcare worker should posses. Several studies are available on CPR skills of nursing students، however، changes in the students'' skills have rarely been studied.
    Method
    This time series study was conducted on all graduating nursing students who were passing their internship period during 2011-2012. Data collection instrument had two parts including demographics form and a checklist for assessment of CPR skills (including closed chest compression، tracheal intubation، using of defibrillator and CPR management). Descriptive statistics were used for reporting the findings.
    Findings
    Seeking no help was the most frequent mistake made by the students in the domain of cardiac massage and artificial ventilation، both in the first and the third assessment. Only 41. 67% and 32. 61% of the students sought help in the first and the third assessment، respectively. Pressing the laryngoscope blade on the teeth was also the most common mistake in the domain of using the laryngoscope; so that only 50% of the students performed this action correctly in all the three assessments. The most common error in the domain of defibrillation was ignoring repetition of the defibrillation in cases the patient’s cardiac rhythm did not returned to normal، so that only 52. 08%، 28% and 21. 74% of the students performed defibrillation correctly in all the three assessments، respectively.
    Conclusion
    Most of the students were evaluated as weak، especially in the CPR management domain. Retraining the CPR skills are suggested، especially when the students are near graduation.
    Keywords: Skills, Cardiopulmonary resuscitation, Nursing students
  • Zahra Asadi, Maryam Esmaeilinasab *, Nahid Yaghobi, Ali Ansarifar Pages 18-25
    Aim
    The aim of this study was to compare the effect of written، figurative and written-figurative training package of myocardial perfusion imaging (MPI) on patients’ cooperation in the nuclear medicine department of Rajaie Heart Hospital.
    Background
    Coronary artery disease (CAD) is one of the most common causes of deathall over the world and MPI is a well-known diagnostic method for CAD. However، not knowing about the procedure makes the patients anxious and reduces their cooperationand causes personnel of the department to experience fatigue and workload.
    Method
    A quasi-experimental design was used to conduct the study. One hundred patients، referred to the nuclear medicine department of Rajaie Heart Hospital، Tehran، Iran، were randomly assigned in four groups (25 in the control group، 25 in written training group، 25 in figurative training group، and 25 in combined training group). Two questionnaires were provided including demographics، and a researcher-made questionnaire for evaluation of patients’cooperation. Kruskal-Wallis test and Mann-Whitney U post hoc test were used for data analysis.
    Findings
    A statistically significant difference was seen between cooperation level of the control group and the other three groups. Figurative training package was the most effective training package.
    Conclusion
    Explaining the procedure to the patients before myocardial perfusion imaging is a significant action to improve their cooperation، leading to less time waste and better results.
    Keywords: Written, figurative training package, Myocardial Perfusion Imaging, Patient's cooperation
  • Seyed Ziaeddin Dakei, Ahmad Hemmat Far, Kamal Azizbeigi * Pages 26-33
    Aim
    The aim of this study was to examine the effect of heart rehabilitation by resistance and endurance training on functional capacity and quality of life in male patients with myocardial infarction.
    Background
    Half of all people who have a heart attack will survive، but they might end up with a weakened heart and loss of functional capacity. It is necessary for nurses to gain essential knowledge to improve the patient’s quality of life and functional capacity.
    Method
    In this experimental study، 24 male patients with a history of myocardial infarction were recruited and randomly allocated to the endurance training group (n=8)، resistance training group (n=8)، and control group (n=8). Exercise training was implemented for 50-60 minutes at three sessions in weeks for eight weeks. Endurance training was implemented at 60-85% maximum heart rate on treadmill، while resistance training was implemented at 40-70% one repetition (RM) in three sets with leg press، calf elevation، and leg cruel exercises. Before and after intervention، functional capacity was assessed with modified Bruce test and quality of life was evaluated with SF-36 questionnaire for all groups under study.
    Findings
    The results showed that there was a statistically significant difference in functional capacity of resistance (P=0. 002) and endurance (P=0. 03) training group with control group. However، there was not significant difference in quality of life between endurance and resistance training groups.
    Conclusion
    Resistance and endurance training can improve functional capacity in male patients with a history of myocardial infarction. However، resistance training is more effective than endurance training in improving the functional capacity and quality of life.
    Keywords: Cardiac rehabilitation, Endurance training exercise, Resistance training exercise, life quality, Functional capacity
  • Behzad Momeni, Reza Golpira, Mahnaz Mayelafshar * Pages 34-41
    Aim
    This study aimed to assess the domains of patient safety culture issues at Rajaie Cardiovascular، Medical and Research Center in 2012.
    Background
    Patient safety is a critical component of health care quality. As health care organizations continually strive to improve، there is a growing recognition of the importance of establishing a culture of safety.
    Method
    This descriptive analytical cross-sectional study was conducted in Rajaie Cardiovascular، Medical and Research Center. Multi-stage random sampling، proportionate to the number of the hospital staff.، was used to recruit the participants. The sample consisted of the physicians، nurses، and laboratory personnel. The questionnaire “Hospital Survey on Patient Safety Culture” was used to collect the data.
    Findings
    The total mean score was 65%. The highest score was achieved by the paraclinical and diagnostic departments in the issue of team-work within organizational units (83%)، and the lowest score belonged to the paraclinical and diagnostic departments in the issue of error occurrence (42%) and the intensive care units in the issue of staff affairs (42%).
    Conclusion
    Overall، the assessment of patient safety culture in a hospital can serve various purposes، not only can it evaluate the status of patient safety culture in that hospital and identify its strong and weak points، but also it can raise the awareness of the staff vis-à-vis this significant issue and thus improve it. Those aspects of patient safety culture that scored less than 60% need augmentations.
    Keywords: Patient safety, Patient safety culture, Medical errors
  • Sima Hashemy *, Sina Valiei, Mohammad Kazem Ariaie Nejhad, Bahram Ariaenezhad Pages 42-49
    Aim
    The aim of this study was to determine the effect of training cardiopulmonary cerebral resuscitation management on knowledge of nurses working in maternity wards of Ganjavian Hospital، Dezful، Iran، in 2013.
    Background
    Cardiaopulmonary cerebral arrest is one of the most dangerous situations that threats the life and requires immediate and appropriate action to survive and protect life and prevent irreparable/irrecoverable complications of the body vital organs.
    Method
    This is a quasi-experimental pretest-posttest study in which 40 nurses employed in maternal wards of Ganjavian Hospital in Dezful were recruited. The tool used in this study was a researcher-made questionnaire including 20 questions to determine the knowledge of nurses about cardiopulmonary cerebral resuscitation management. After the content validity and reliability of the questionnaire was confirmed، it was distributed among and completed by the participants، before and after intervention. Training workshop was conducted in the form of lecture and practical training on manikin، 8 hours per day for 2 days in both basic and advanced level. The data were analyzed using SPSS 17.
    Findings
    Maximum and minimum scores of pretest were 13 and 5، respectively، with a mean of 9. 90 and standard deviation 7. 9. Maximum and minimum scores of post-test were 15 and 8، respectively with a mean of 11. 25 and standard deviation 1. 6. There was a statistically significant difference between scores of nurses’ knowledge، before and after training (P<0. 0001)
    Conclusion
    The findings provide strong evidence، supporting the important role of holding continuous in-service training courses of cardiopulmonary cerebral resuscitation to improve scientific qualification of the nurses. It is recommended to put more emphasis on resuscitation management process and standardization of the efforts of resuscitation team during emergency events.
    Keywords: Effective training, Cardiopulmonary cerebral resuscitation management, Nurse's knowledge
  • Masoumeh Zakerimoghadam, Shahrzad Ghiasvandian, Pegah Salahshoor *, Anooshirvan Kazemnezhad Pages 50-58
    Aim
    This study was conducted to examine the effect of supportive nursing program on depression، anxiety and stress of family members of patients during coronary artery bypass graft surgery.
    Background
    patient’s family members experience high levels of depression، anxiety and stress during coronary artery bypass graft surgery. Informational and emotional support of family members during surgery may have significant effect on reducing their psychological distress and enabling them to better support of the patient.
    Method
    This semi-experimental study was conducted on 104 relatives of patients. They were recruited in the study with regard to the inclusion criteria and assigned to either experimental (n=52) or control (n=52) group. The experimental group received supportive nursing program including informational and emotional support. The control group only received routine interventions. Data were collected by demographic form and modified Depression Anxiety and Stress Scale (DASS). The data were analyzed by Chi-squire and T-test using SPSS software، version 21.
    Findings
    There were no statistically significant differences between control and intervention group regarding the mean scores of depression، anxiety and stress before surgery. After intervention (at the end of surgery) experimental group reported significantly lower levels of depression، anxiety and stress (P<0. 0001).
    Conclusion
    According to the finding، supportive nursing program could reduce depression، anxiety and stress of family members of patients during coronary artery bypass graft surgery; so، we suggest this program as an effective intervention to support family members during coronary artery bypass graft surgery.
    Keywords: Surgery, Family member, Waiting, Depression, Anxiety, Stress
  • Mona Alinejad, Naine * Pages 60-65
    Aim
    This paper reviews various positions for neonates admitted to Neonatal Intensive Care Unit (NICU)، describes benefits and disadvantages of each position and suggests a clinical guideline to improve development.
    Background
    It has been known that development of active muscle tone begins at 36 weeks gestation، when the baby achieves a postural state known as physiological flexion. Premature babies suffer from low muscle tone because they have missed out on some or all of the substantial stages of muscle tone development in the uterus. Without appropriate intervention these babies may experience head flattening and cranial molding. Without support، gravity causes preterm babies shoulders and hips flatten onto the bed، often called ‘frog leg position’ and ‘W arm position’. This can result in inappropriate or delayed development and mobility challenges including the inability to crawl، stand، walk and problem in fine motor skills such as hand-mouth co-ordination.
    Method
    In this literature review، papers published during the last 15 years، were searched out through search engines and data bases: Science Direct، Google Scholar، Ebsco، Pub Med، Ovid، Proquest based on which 16 papers about neonatal positioning during nursing care were selected. Also، three neonatal textbook were used.
    Result
    One of the earliest neurodevelopmental strategies in the NICU is therapeutic positioning. Positioning of premature infant is an essential neonatal nursing care. These positions are supine، prone، side-lying، and head up tilted position. Many studies have shown that a variety of outcomes can be affected by different body positioning of premature infants. Every position has its own advantages and disadvantages، so each infant should be individually assessed and positioned according to condition، preferences and behavioral cues. Position changes should be slow and steady، so that the infant doesn’t become distressed and dislodgement of invasive and monitoring equipment can be avoided. Whenever possible، an infant should be touched gently and talked to before changing their position.
    Conclusion
    It is necessary to ensure that preterm and sick neonates receive individualized positioning appropriate for their musculoskeletal development in order to minimize complications. Infants receiving developmentally supportive care have been demonstrated better medical outcomes including shorter duration of mechanical ventilation and supplemental oxygen support، earlier oral feeding، and shorter hospitalization.
    Keywords: Positioning, Neonate, Neonatal Intensive Care Unit, Neurodevelopmental care
  • Tahereh Najafi Ghezeljeh, Maryam Shahidi * Pages 66-71
    Aim
    The aim of this paper is to review studies related to self-care education and quality of life improvement in patients with hypertension.
    Background
    Hypertension is one of the greatest health problems in the world and also، one of the major risk factors for cardiovascular disease. One of the main aims of health care is improving quality of life. Self-care education can improve the quality of life. Due to the need for recognizing trend of studies related to self-care education and quality of life in patients with hypertension، conducting literature review in this field is necessary.
    Method
    This article reviews the studies published during the recent 15 years regarding self-care education and quality of life in patients with hypertension that were searched out through scientific databases، including Science Direct، PubMed، Cochrane، Medline، SID، Scopus، CINAHL، OVID، Iran Doc، and Magiranby the keywords “self-care educational program”، “quality of life”، and “hypertensive patients” and their Persian equivalents.
    Result
    The literature review revealed that few studies have examined the effectiveness of training programs on the quality of life in patients with hypertension. Results showed that patients with hypertension have low quality of life. In some studies، different educational methods were used in an attempt to improve the clinical outcomes of patients and some of these self-care educational programs had positive effects on the quality of life.
    Conclusion
    The quality of life in patients with hypertension is low. Therefore، because of the importance of quality of life improvement and due to the limitations of the studies، it is essential to conduct further research to investigate the effect of self-care educational program on quality of life in patients with hypertension.
    Keywords: Hypertension, Quality of life, Self, care education