فهرست مطالب

آفات و بیماریهای گیاهی - سال هشتاد و سوم شماره 1 (شهریور 1394)
  • سال هشتاد و سوم شماره 1 (شهریور 1394)
  • تاریخ انتشار: 1394/05/16
  • تعداد عناوین: 13
|
  • یدالله خواجه زاده، علی اکبر کیهانیان صفحات 1-14
    در این تحقیق آزمایشی به صورت کرت های خرد شده در قالب بلوک های کامل تصادفی با 3 تیمار (تاریخ کاشت های 20، 30 آبان و 10 آذرماه) و 4 تیمار فرعی (ارقام هایولای 401، 308، PF و Option) با چهار تکرار در ایستگاه تحقیقات کشاورزی بهبهان طی دو سال زراعی (1383- 1384 و 1384- 1385) انجام شد. آزمایش در دو قطعه سم پاشی شده (با شته کش پی متروزین به میزان 1 لیتر در هکتار) و سم پاشی نشده انجام شد و سایر عملیات زراعی کاشت و داشت برای همه ارقام در دو قطعه یکسان بود. طول ساقه آلوده، درصد آلودگی، شاخص آلودگی، تعداد کپسول در ساقه اصلی، تعداد دانه در کپسول، وزن هزار دانه، عملکرد دانه در هر دو قطعه اندازه گیری و میانگین ها با آزمون دانکن مقایسه شدند. نتایج مقایسه میانگین عوامل مورد بررسی تحت اثر متقابل سال، تاریخ کاشت و رقم، نشان داد که حداقل شاخص آلودگی (97/ 0 و 1) مربوط به رقم هایولای 401، در تاریخ کاشت 20 آبان در هر دو سال آزمایش بود. حداکثر شاخص آلودگی (08/ 7 و 39/ 6) به ترتیب مربوط به رقم PF و اوپشن در سال 84 و 26/ 6 و 14 /4 مربوط به همان ارقام در سال 85 در تاریخ کاشت 10 آذر بود. حداکثر عملکرد دانه متعلق به رقم هایولای 401 (3726 کیلوگرم در هکتار) در تاریخ کاشت 20آبان در سال 85 و حداقل عملکرد دانه مربوط به ارقام PF (1738 کیلوگرم در هکتار) و اوپشن (1855کیلوگرم در هکتار) در تاریخ کاشت 10 آذر در سال 84 بود. حداقل کاهش عملکرد دانه در شرایط سم پاشی نشده در تاریخ کاشت 20 آبان (حدود 12-20 درصد) و حداکثر کاهش عملکرد در تاریخ کاشت 10 آذر (حدود 23- 33 درصد) در همه ارقام ارزیابی شد. بنابراین با رعایت تاریخ کاشت مناسب (20 و 30 آبان) و با استفاده از ارقام زودرس هایولای 401 و 308 می توان از اوج جمعیت و خسارت شته ها به حساس ترین مرحله رشدی کلزا (مرحله گل دهی) فرار و از کاهش عملکرد جلوگیری نمود.
    کلیدواژگان: ارزیابی خسارت، تاریخ کاشت، خردل، خوزستان، رقم، شته، کلزا
  • پیمان طاهری، مریم غایب زمهریر، جابر کریمی، ناصر فرخی، امیر محمد ناجی، علی علیزاده، حسین غلامپور صفحات 15-26
    بیماری میوه سبز مرکبات از جمله مهم ترین بیماری های مرکبات در مناطق جنوبی کشور می باشد. با توجه به ماهیت بیماری، استفاده از ارقام مقاوم مناسب ترین راهکار در جهت مبارزه با این بیماری می باشد. در راستای شناسایی مکانیسم مقاومت، در این تحقیق برهمکنش میزبان- پاتوژن در گیاه نسبتا مقاوم سلطان مرکبات (Citrus grandis) با روش cDNA-AFLP در طی 4 ماه پس از ایجاد آلودگی مورد بررسی قرار گرفت. نتایج بدست آمده حاکی از وجود 25 قطعه پلی مورف از نسخه های ژنی موجود در برگ گیاهان مورد مطالعه بود که از این تعداد توالی 16 قطعه شبیه به نسخه های میزبان بود و 5 قطعه شباهت به توالی DNA باکتری داشت و 4 قطعه دیگر با توالی های ثبت شده در بانک های اطلاعاتی ژن شباهتی نداشتند. بیان تعدادی از توالی ها به روش Semiquantive RT-PCR به طور کمی ارزیابی شد. نتایج cDNA-AFLP وSemiquantive RT-PCR نشان داد که بیان بسیاری از ژن های سلطان مرکبات در طی آلودگی افزایش یافت. افزایش بیان این ژن ها در ارتباط با واکنش های مقاومت القایی در گیاه می باشد. بنا بر دانش ما، این مطالعه اولین بررسی روی تغییرات بیان ژن های سلطان مرکبات و Candidatus Leiberibacter asiaticus است که در طی بیماری اتفاق می افتد. نتایج این تحقیق می تواند به پیشرفت اطلاعات مولکولی مربوط به روند بیماری و شناسایی ژن های دخیل در آن کمک نماید.
    کلیدواژگان: میوه سبز مرکبات، Candidatus Leiberibacter asiaticus، cDNA، AFLP، Citrus grandis
  • نسیبه کیانفر، کاوه بنانج، مژده ملکی صفحات 27-38
    تعداد زیادی از ویروس های گیاهی قابل انتقال توسط سفید بالک ها همراه و یا دخیل در نشانه های زردی از مزارع و یا گلخانه های خیار در دنیا گزارش شده اند. در سال های اخیر، نشانه های زردی و جمعیت های زیادی از سفید بالک ها در بسیاری از گلخانه های خیار در ایران مشاهده گردیده است. در این تحقیق در سال های 90 و 91، تعداد 287 نمونه برگ خیار با نشانه های زردی و تردی برگ ها از گلخانه های خیار در استان های تهران، سمنان، اصفهان و یزد جمع آوری و آلودگی آنها به برخی از ویروس های قابل انتقال با سفید بالک ها از قبیل ویروس زردی رگبرگ خیار (Cucumber vein yellowing virus، CVYV)، ویروس زردی سبزرد کدوئیان (Cucurbit chlorotic yellows virus، CCYV)، و ویروس کوتولگی زرد کدوئیان (Cucurbit yellow stunting disorder virus، CYSDV) به روش (Double antibody sandwich enzyme-linked immunosorbent assay، DAS-ELISA) و واکنش زنجیره ای پلیمراز (Reverse transcription polymerase chain reaction، RT-PCR) مورد بررسی قرار گرفت. نتایج به دست آمده نشانگر آلودگی 52، 42 و 18 درصد نمونه ها(به ترتیب) به CCYV، CVYVوCYSDV بود. دو ویروس CCYV و CVYV در تمام مناطق مورد بررسی ردیابی و CYSDV در استان اصفهان ردیابی نگردید. حدود 62 درصد نمونه های آلوده دارای آلودگی هم زمان به دو و یا بیش از دو ویروس بودند. بیشترین آلودگی هم زمان مربوط به آلودگی های هم زمان CCYV+CVYV (49 درصد) بود. ناحیه ای از ژن (Heat shock protein 70، hsp70) سه جدایه ایرانی CYSDV به اندازه 460 جفت باز تکثیر و تعیین توالی گردید. بر اساس نتایج بدست آمده از تحلیل فیلوژنتیکی، جدایه های ایرانی CYSDV در گروه مجزایی از سایر جدایه های گزارش شده این ویروس قرار گرفتند که می تواند نشانگر منشا ژنتیکی متفاوت جدایه های ایرانی باشد. نتایج بدست آمده از این تحقیق نشانگر وجود آلودگی های گسترده به ویروس های قابل انتقال با سفید بالک ها همراه با نشانه های زردی در گلخانه های خیار مورد بررسی می باشد.
    کلیدواژگان: آنالیز فیلوژنتیکی، خیار، زردی، ویروس های کدوئیان، DAS، ELISA
  • نرگس فلاحی چرخابی، مسعود شمس بخش، حشمت الله رحیمیان، پژمان خدایگان، محمد حسن رستگار صفحات 39-50
    گندم نان مهم ترین گیاه زراعی دنیاست و عملکرد آن تحت تاثیر بیماری های متعددی از جمله بلایت برگی باکتریایی (Bacterial leaf blight، BLB) ناشی از(Pseudomonas syringae pv. syringae (Pss قرار می گیرد. مناسب ترین روش مدیریت این بیماری استفاده از ارقام مقاوم است. به منظور شناسایی ژنوتیپ های گندم مقاوم به این بیماری، از بوته های گندم و جو دارای علائم مشخص بیماری بلایت در استان کرمان نمونه برداری و سویه های باکتری جداسازی شد. ویژگی های فنوتیپی و بیماری زایی جدایه ها تعیین و سپس با استفاده از آغازگرهای اختصاصی ژن syrB عامل تولید سیرینگومایسین و تعیین توالی ناحیه 16S rDNA، ITS و ژن های gyrB، rpoD و hrpL ویژگی های ژنوتیپی جدایه ها بررسی شد. بر این اساس دو جدایه Pss انتخاب و واکنش 99 ژنوتیپ بومی بهاره و پاییزه گندم نان و دوروم (Triticum durum) نسبت به این جدایه ها بررسی شدند. واکنش برگ های مایه زنی شده با سوسپانسیون باکتری هفت تا 10 روز پس از مایه زنی یادداشت برداری شد. آزمایش در قالب طرح بلوک کامل تصادفی و در سه تکرار آزمایش و هر تکرار شامل پنج بوته انجام شد. نتایج این پژوهش نشان داد که از میان ژنوتیپ های بررسی شده، رقم امید به بیمارگر Pss مقاوم است. از این ژنوتیپ گندم می توان برای اصلاح ارقام مقاوم گندم به بیماری بلایت برگی باکتریایی استفاده کرد.
    کلیدواژگان: ایران، بلایت برگ گندم، مقاومت
  • مهدی شیرازی، محمدرضا صفرنژاد، فرشاد رخشنده رو، حمیدرضا زمانی زاده صفحات 51-62
    ویروس آبله آلو (Plum pox virus، PPV) یکی از خسارتزاترین ویروس های درختان میوه هسته دار در دنیا می باشد. به منظور ردیابی و بررسی خصوصیات مولکولی جدایه های ایرانی PPV، طی سال های زراعی 93-91، تعداد 130 نمونه برگی درختان هسته دار با علایم ویروسی از باغات درختان هسته دار استان های اردبیل، مازندران و تهران جمع آوری شدند. ردیابی ویروس با روش های ELISA DAS-، ایمونوبلات و همچنین RT-PCR با آغازگر های اختصاصی ژن پروتئین پوششی (CP) ویروس صورت پذیرفت. نتایج بدست آمده حاکی از وجود آلودگی در برخی از نمونه ها شامل 3 نمونه از دشت مغان، 24 نمونه از جویبار و 2 نمونه از درکه بود. محصول RT-PCR بدست آمده از تکثیر ناحیه ژن CP ویروس به طول 990 جفت باز مربوط به سه جدایه تعیین توالی گردیده و ترادف ناحیه کد کننده با سایر جدایه های موجود در NCBI مقایسه شدند. نتایج این آزمون نشان داد که دو جدایه 10s و 15s (از منطقه جویبار) دارای 3 /99 و 4 /99 درصد تشابه با سویه M (رس شمار EF626533.1) و جدایه M6 (از دشت مغان) دارای 4/ 99 درصد شباهت با سویه D ویروس (رس شمار HF585098.1) می باشند. این اولین گزارش از ردیابی مولکولی سویه های M و D ویروس آبله آلو بر مبنای توالی نوکلئوتیدی در مناطق ذکر شده می باشد.
    کلیدواژگان: تعیین توالی، سویه های M و D، ویروس آبله آلو، RT، PCR، DAS، ELISA
  • حسین نوری صفحات 63-72
    ترکیب گونه های زنبورهای پارازیتویید تخم سن گندم بستگی به بوم و منطقه مورد مطالعه دارد، اما اغلب در یک محدوده ی زمانی و مکانی مشخص، یک یا تعداد کمی از گونه ها، فراوان تر هستند. به منظور بررسی و مقایسه پارامترهای جدول زیستی زنبورهای پارازیتوئید تخم سن گندم، تخم های پارازیته آفت در طول دوره ی تخم ریزی سن گندم از مزارع غلات استان قزوین جمع آوری شده و به آزمایشگاه بخش تحقیقات سن گندم منتقل گردید. در آزمایشگاه زنبورهای پارازیتوئید روی تخم سن گندم و یا سن گرافوزوما تکثیر شده و سپس نسبت به ایجاد کلنی اقدام گردید. ویژگی های زیستی زنبورهای پارازیتوئید شامل طول دوره ی رشدی مراحل نابالغ، بقاء، میزان تخم ریزی و طول عمر حشرات کامل برای مقایسه گونه ها مورد استفاده قرار گرفت. نتایج بررسی های فونستیک نشان داد که در استان قزوین تخم های سن گندم توسط دو گونه زنبور پارازیتوئید Trissolcus grandis و T. semistriatus مورد حمله قرار می گیرند. تجزیه و تحلیل داده ها نشان داد که طول دوره ی رشدی مراحل نابالغ گونه T. grandis به طور معنی داری کمتر از گونه T. semistriatus بود. همچنین مقایسه ی پارامترهای رشد جمعیت دو گونه زنبور پارازیتویید تخم سن گندم T. grandis و T. semistriatus نشان داد که نرخ خالص باروری، نرخ متناهی افزایش جمعیت و نرخ ذاتی افزایش جمعیت گونه ی T. grandis بیشتر از گونه ی T. semistriatus بوده و در مجموع T. grandis از پتانسیل تولید مثل بالاتری برخوردار بود.
    کلیدواژگان: پارازیتویید تخم، سن گندم، دموگرافی، زنبور، Trissolcus grandis، Trissolcus semistriatus
  • مقاله ی کوتاه علمی
  • زهرا فعلی کوهی خیلی، محمدرضا دماوندیان صفحات 73-76
    زنبورهای خانواده Mymaridaeاز بالاخانواده Chalcidoidea در حال حاضر شامل 103 جنس و 1424 گونه می باشند. در مطالعه فون زنبورهای پارازیتوئید شپشک های گیاهی استان مازندران طی سال های 92-1390، دو گونه زنبور پارازیتوئید از خانواده Mymaridae متعلق به جنس Alaptus شناسایی گردید. یک گونه به نام Alaptus priesneri از سه نمونه شپشک های گیاهی Chrysomphalus dictyospermi روی نارنج Citrus aurantium L. در تاریخ 11/6/1392، Planococcus citri روی نارنج C. aurantium L. درتاریخ 1/7/1392 و Ceroplastes sinensis روی عشقه Hedera helix L. در تاریخ 4/7/1392 از شهرستان جویبار جمع آوری گردید. گونه دیگر زنبور پارازیتوئید به نام Alaptus auranti از میزبان سپردار C. dictyospermi روی نارنج C. aurantum L. در تاریخ 17/9/1391 از همان نقطه جمع آوری شد. دو گونه نام برده برای فون زنبورهای پارازیتوئید ایران جدید می باشند.
    کلیدواژگان: ایران، زنبور پارازیتوئید، Mymaridae، Alaptus
  • گزارش کوتاه علمی
  • مصطفی نیکدل، سید ابراهیم صادقی صفحات 77-78
    در بررسی حشرات بذرخوار گون های مراتع استان آذربایجان شرقی، در تابستان سال 1389 نمونه هایی از بذور آلوده به بذرخوار گونه های گون Astragalus onobrychis L. و A. aureus Wildبه ترتیب در مراتع منطقه هوراند (ارتفاع 1300 متر) و پیست اسکی سهند (ارتفاع 2400 متر) جمع آوری و به آزمایشگاه منتقل گردید. نگهداری آن ها در آزمایشگاه (دمای حدود 26 درجه سلسیوس و رطوبت نسبی حدود 65 درصد) منجر به خروج گونه ای سرخرطومی بذرخوار از خانواده Apionidae گردید. سرخرطومی ها به الکل اتیلیک 75% منتقل شده و سپس، توسط آقای Karel Schön در جمهوری چک به عنوان گونه Ischnopterapion subglabrum (Desbrochers، 1870) تعیین هویت گردید. این گونه متعلق به بالاخانوادهCurculionoidea، خانواده Apionidae، زیر خانوادهApioninae، قبیله Oxystomatini است (1، 4). با توجه به منابع در دسترس، این گونه برای اولین بار از ایران گزارش می شود. نمونه ها در کلکسیون حشرات موسسه تحقیقات جنگل ها و مراتع کشور و نیز مرکز تحقیقات کشاورزی و منابع طبیعی استان آذربایجان شرقی نگهداری می شوند. قبلا تنها گونه M. insidiosuom از ایران گزارش شده بود که با توجه به تغییرات به عمل آمده در تاکسونومی سرخرطومی های Apioninae نام علمی آن Ischnopterapion insidiosuom خواهد بود. سایر نواحی پراکنش گونه مذکور کشورهای آسیای میانه و سوریه گزارش شده است. بطورکلی تا کنون حدود 15 گونه از سرخرطومی های جنس Ischnopterapion Bokor در منطقه پالئارکتیک معرفی شده اند که تعداد زیادی از آن ها از کشورهای اروپایی گزارش شده اند اما با توجه به وجود اسامی مترادف متعدد و برخی مشکلات تاکسونومیکی در برخی از جنس های خانواده Apionidae، در رابطه با تعداد گونه های معرفی شده نمی توان نظر قاطعی بیان نمود (2، 3). گونه I. subglabrum تا کنون از بخش های جنوبی اروپای مرکزی و برخی کشورهای منطقه Levant (شامل سوریه، لبنان، اردن و فلسطین اشغالی) گزارش شده است (3). از مشخصات ریخت شناختی گونه I. subglabrum به این موارد می توان اشاره نمود: بیشتر قسمت های بدن سبز متالیک، چشم های مرکب، آنتن ها و نوک پنجه ها قهوه ای. روستروم لوله ای کشیده با طول 4/ 1 و 7/ 1 برابر پیش گرده. در محل قاعده شاخک ها، روستروم در نرها اندکی عریض شده. شاخک ها باریک و کشیده. سطح پیش گرده دارای نقاط فرورفته درشت، در سمت قاعده دارای فرورفتگی طولی. بالپوش ها در سمت عقبی بدن عریض تر از وسط. سطح داخلی انتهای پیژیدیوم پوشیده از موهای سفید.
    سرخرطومی های جنسIschnopterapion عمدتا بذرخوار گونه های مختلفی از گیاهان خانواده ی لگومینوز (Fabaceae) می باشند.
  • غلامحسین حسن شاهی، حبیب عباسی پور، امین مقبلی قرایی، ریجیو جاسیلا، عباس محمدی خرم آبادی صفحات 79-80
    پژوهشی به منظور جمع آوری و شناسایی زنبورهای پارازیتویید مرتبط با شته گال اسفنجیmordvilcovi Slavum و شته چین دار کننده برگ بنه Forda hirsutaدر مناطق مختلف استان های کرمان، فارس و یزد در سال 1392 صورت گرفت. گال های زمستانه بصورت تصادفی جمع آوری گردیدند و درون ظروف پلاستیکی و در شرایط اتاق، تا زمان ظهور حشرات کامل پرورش داده شدند. در میان گونه های شناسایی شده،. Nemeritis divida (Dbar، 1985) (Hym.: Ichneumonidae، Campopleginae) یک جنس و گونه جدید برای فون حشرات ایران محسوب می گردد (1، 4). نمونه هایی از این زنبور پارازیتویید در موزه جانورشناسی دانشگاه تورکو فنلاند و آزمایشگاه حشره شناسی دانشگاه شاهد تهران نگهداری شد. Nemeritis divida (Dbar، 1985): نمونه های بررسی شده: ایران، ارسنجان (N=29°55′، E=53°26′، 2230 m a.s.l.)؛ 15 اردیبهشت 1392، 1♀؛ 25 خرداد 1392، 1♀.مناطق پراکنش: آذربایجان، ترکیه (4) و ایران (گزارش جدید).
    ویژگی های افتراقی: گونه های جنس Nemeritis دارای ویژگی های ریخت شناسی زیر می باشند:سلول آرئولت بسته، چشم های مرکب بدون مو یا دارای موهای پراکنده، رگبال 2rs-m در بال جلو به وسط سلول آرئولت متصل شده، ترژیت اول متازوما بدون گلیما و طول تخمریز کمی بلندتر از طول متازوما (3). گونه Nemeritis divida با مجموعه ویژگی های زیر از سایر گونه های این جنس قابل شناسایی می باشد: عرض صورت در جنس ماده 7/ 0 و در جنس نر 9/ 0 طول آن، قاعده و وسط ساق پای عقب سفیدرنگ، سطح بیرونی، داخلی، نیمه قاعده و بخش انتهایی ساق پای عقب قهوه ای تیره یا سیاه، نسبت تخمریز به ساق پای عقب برابر با 6/ 0-7/ 0 (2).
    گونه های جنس Nemeritis به عنوان پارازیتویید بالتوری های خانواده Raphidiidae (Insecta: Neuropterida، Raphidioptera) شناخته می شوند (3، 4). تاکنون میزبان گیاهی یا حشره ای مرتبط با گونه N. divida شناخته نشده است (4). لذا برای اولین بار، گیاه بنه Pistacia atlantica و شته گال اسفنجی پسته، S. mordvilcovi، به ترتیب به عنوان میزبان های گیاهی و حشره ای و محل زمستانگذرانی گونه N. divida تعیین گردیدند.
  • محمدرضا دماوندیان، زهرا فعلی کوهی خیلی صفحات 81-82
    در راستای شناسایی زنبورهای پارازیتوئید استان مازندران در سال های 1390 تا 1393، در میان زنبورهای پارازیتوئید جمع آوری شده، یک گونه زنبور پارازیتوئید با نام علمی Cleonymus laticornis Walker، 1837 از خانواده Pteromalidae شناسایی گردید. این زنبور برای اولین بار از ایران گزارش می شود. شناسایی این زنبور توسط دکتر Antoni Ribes (اسپانیا) انجام گرفت.
    زنبور C. laticornis از کشورهای فرانسه، بریتانیا، یوگسلاوی، چکسلواکی، سوئیس، مراکش (1)، بلژیک، کرواسی، آلمان، ایتالیا، مراکش، هلند، چین، اسپانیا، بلاروس، سوئد، انگلستان و ایالات متحده آمریکا گزارش شده است (3).
    گراهام (1969) زنبور C. laticornis را پارازیتوئید سخت بال پوشان چوب خوار معرفی نمود، بطوری که زنبورهای ماده در روزهای آفتابی می و ژوئن؛ روی شاخه های درختان کهن سال به ویژهSalix sp. (Salicaceae) وCorylus sp. (Betulaceae) که مورد حمله سخت بال پوشان چوب خوار قرار گرفته اند، میزبان خود را جست و جو می کنند (2). این زنبور اولین بار سال 1839 از روی لارو Ochina hederae (Col.، Anobiidae) روی میزبان پوشیده از عشقه توسط وستوود گزارش شد. لیچتنستین سال 1919 زنبور C. laticornis را از روی تعدادی لارو Gracilia minuta (Col.، Cerambycidae) از فرانسه گزارش کرد (2).
    نویس (2014) میزبان های دیگری از راسته سخت بال پوشان برای زنبور C. laticornis گزارش کرد، که شامل Mecinus pyraster (Curculionidae)، Hylesinus oleiperda و Hylensius toranio از خانواده Scolytidae و همچنین Gracillaria minuta از راسته بال پولک داران و متعلق به خانواده Gracillariidae میزبان اولیه این زنبور پارازیتوئید می باشند (3). در این تحقیق زنبور C. laticornis از شفیره سخت بال پوش احتمالا متعلق به خانواده Cerambycidae روی گوجه سبز Prunus divaricate از شهرستان جویبار در تاریخ 14/3/1391 جمع آوری شد. این گونه توسط دکتر Antoni Ribes (اسپانیا) شناسایی شد.
    برخی از ویژگی های شکل شناسی زنبور به این شرح است:طول بدن حشره ماده بین 1/ 3 – 7/ 5 میلی متر، رنگ کلی بدن قهوه ای تیره است، پاها قهوه ای روشن و پنجه ها سفید می باشند. دو لکه عرضی قهوه ای در بال جلو نمایان است. بدن باریک، طول بخش متورم شکم در کم ترین حالت 4/ 2 برابر عرض است. طول سر از نمای پشت حداقل 2/2 برابر عرض، سپرچه طویل است. رگ بال کناری در کم ترین حالت 7/ 1 برابر رگ بال استیگمال است. پنجمین ترجیت عرض کمتری دارد. رگ بال کناری، مشخصا طویل تر از رگ بال پس کناری و طول آن حدود 8/ 1-9/ 1 برابر طول استیگمال است.
  • عباس محمدی خرم آبادی، سراینا کلوپفستاین صفحات 83-84
    زیرخانواده (Diplazontinae (Hym.: Ichneumonidae دارای 340 گونه توصیف شده می باشد (2، 5). یک نمونه برداری گسترده طی سال های 1389-1390 در شمال ایران، منتج به گزارش 16 گونه از این زیرخانواده از ایران شد (3) که از آنها، دو گونه متعلق به جنس Homotropus Forster، 1869 بودند. اخیرا دو گونه دیگر از این جنس از استان کرمان گزارش شدند (1، 4). در این مقاله، پنجمین گونه از این جنس، Homotropus longiventris، برای اولین بار از ایران گزارش می گردد. نویسنده دوم، نام علمی این گونه را مورد تایید قرار داد. نمونه شناسایی شده این گونه در کلکسیون حشرات دانشکده کشاورزی و منابع طبیعی داراب، دانشگاه شیراز نگهداری می گردد.
    Homotropus longiventris Thomson 1890:نمونه بررسی شده: ایران، استان مازندران، شهرستان نور، (N= 36° 18′ E= 52° 07′، 1332 m a.s.l.)، یک فرد ماده، 20/4/1390. مناطق انتشار: بلژیک، فنلاند، آلمان، ایرلند، لیتوانی، مغولستان، هلند، نروژ، لهستان، رومانی، روسیه، سوئد، سوییس، انگلستان (5) و ایران (گزارش جدید).
    ویژگی های ریخت شناسی افتراقی: گونه H. longiventris با کلید و ویژگی های ارایه شده توسط Klopfstein (2014) از سایر گونه های این جنس به شرح زیر قابل شناسایی است:شاخک در افراد ماده دارای 19-20 بند تاژک، بندهای انتهایی دارای صفحات حسی چندمنفذی در سطح بالایی و تحتانی؛ کلیپئوس به آرامی برش خورده و لوب ها تاحدودی با گوشه های بیرونی زاویه دار؛ لکه زرد میانی به صورت پیوسته با کلیپئوس زردرنگ؛ میان گرده دارای بافت دان دان ظریف، به شدت منقوط و با لکه های زرد جلویی-جانبی؛ سپرچه در نواحی جانبی و بالایی زردرنگ؛ بال جلو دارای سلول بال بسته، رگبال 3Rs-m معمولا بی رنگ؛ شکم سیاه رنگ، کشیده و بندهای میانی دارای طرفین موازی؛ بند اول شکم کوتاه، بدون کارینای پشتی- میانی، طول آن 1-3/1 عرض آن؛ پاها قرمز پرتقالی، پیش ران های جلویی و میانی زردرنگ، پیش ران عقبی پرتقالی، ران ها زرد یا پرتقالی، ساق پای عقب سفید با لکه های سیاه رنگ قاعده ای، نیمه قاعده ای و انتهایی، پنجه پای عقب تیره.
  • پریسا خزائلی، سعید رضایی، منصوره میرابوالفتحی، حمیدرضا زمانی زاده، هادی کیادلیری صفحات 85-86
    گونه شمشاد جنگلی با نام علمیBuxus sempervirens subsp. hyrcana از مهم ترین گونه های گیاهی همیشه سبز اختصاصی جنگل های حاشیه دریای خزر است. این گونه مختص ایران بوده و از اهمیت خاصی بین ذخایر جنگلی جهان برخوردار است. بیماری بلایت شمشاد از جنگل های گیلان و مازندران گزارش شده است (2، 3). عامل بیماری قارچ Calonectria pseudonaviculata می باشد که دارای چرخه های بیماری کوتاه و سریعی بوده و هر چرخه بیماری در شرایط مناسب کمتر از یک هفته تکمیل می شود (1). در نتیجه پیشرفت بیماری خیلی سریع بوده به طوری که در سال1391در سطح وسیع تری از سایر عرصه های شمشاد استان گیلان و جنگل های شمشاد مازندران مشاهده شد و انتشار بیماری به سرعت از غرب به شرق در حال توسعه و گسترش است و تا کنون میزان خشکیدگی به بیش از 15 هزار هکتار از رویشگاه های شمشاد رسیده است. در این تحقیق با توجه به پیشرفت سریع بیماری، مسیر حرکت و پراکنش بیماری پایش و عامل بیماری بازیابی شد. در این راستا در زمستان سال 1393 از ذخیره گاه شمشاد دو ناحیه چشمه بلبل و لیوان شرقی منطقه بندر گز که در مرز استان گلستان و مازندران واقع شده است و در سال های قبل علائم بیماری مشاهده نشده بود، نمونه برداری شد. نمونه های ساقه و برگ دارای علائم بیماری، پس از ضدعفونی سطحی توسط هیپوکلریت سدیم 5 درصد، روی محیط کشت سیب زمینی دکستروز آگار(potato dextrose agar) کشت شده و خالص سازی از پرگنه های قارچ به روش نوک ریسه انجام شد. رنگ پرگنه قارچ در محیط مذکور قهوه ای با هاله کرم در حاشیه آن مشاهده شد. با توجه به اینکه حداکثر دمای رشد برای این گونه، دمای 30 درجه سلسیوس است (1)، از این خصوصیت جهت تفکیک این گونه از سایر گونه های این جنس استفاده شد که نتایج عدم رشد جدایه ها در دمای 30 درجه سلسیوس را نشان داد. برای تولید اسپور جدایه های خالص شده به محیط کشت PCA (potato carrot agar) منتقل و تحت نور نزدیک فرا بنفش (near uv) رشد داده شد. پس از 15 روز کنیدیوم های سیلندری با انتهای گرد به فراوانی تولید شد. کنیدیوم ها واجد یک دیواره عرضی بوده و ابعاد آن ها (8/4) 4-6 × (3/47) 68-48 میکرومتر و استیپ ((Stipe بلند با جداره عرضی و به طول 90- 140 میکرومتر، در انتها دارای وزیکل بیضی شکل، در نوک دارای پاپیل و میانه آن دارای بیشترین عرض (μm10(بود. این گزارش از نظر انتشار این بیماری در تمامی گستره جنگل های هیرکانی ایران از منتهی علیه غرب (آستارا) تا شرق (استان گلستان) دارای اهمیت می باشد.
  • مقاله ی انگلیسی
  • رویا رضائیان دلوئی، سعید رضایی، منصوره میرابوالفتحی، حمیدرضا زمانی زاده، محمد رضوی، روح الله کرمی اسبو صفحات 1-11
    عامل اصلی بیماری فوزاریوز سنبله گندم در ایران Fusarium graminearum است که نه تنها باعث کاهش محصول می گردد، که با تولید د اکسی نیوالنول (DON) و نیوالنول (NIV) سبب بیماری های ناشی از زهرابه های قارچی در انسان و حیوانات اهلی می گردد. در این مطالعه تعداد 60 سویه graminearum F. جدا شده از مزارع آلوده ی گندم در ایران، از نظر ژن های مولد د اکسی نیوالنول، نیوالنول و مشتقات استیله ی آن ها با استفاده از آغازگرهای اختصاصی Tri13P1/Tri13P2 و Tri13F/Tri13DONR آزمایش شد. در 36 جدایه از 60 سویه آزمایش شده، یک قطعه 583 جفت بازی مسئول تولید 15-استیل د اکسی نیوالنول و در 24 جدایه قطعه 859 جفت بازی مسئول تولید نیوالنول تکثیر گردید. در هیچکدام از جدایه ها قطعه 644 جفت بازی مسئول تولید 3-استیل دی اکسی نیوالنول تکثیر نگردید. توزیع هاپلوتیپ های Tri13 نشان داد که اکثر جدایه ها، مولد DON و15-AcDON هستند. توانایی تولید تریکوتسن ها در بین جدایه های واجد ژن های مولد تریکوتسن با استفاده از روشHPLC-SPE ارزیابی شد. 77% جدایه های مورد بررسی، مولد 15-AcDONو 46% تولیدکننده ی NIV بودند. هیچکدام از جدایه های مولد DON قادر به تولید NIV نبودند. در حالی که مقادیر کم DON (ppb10-90) در جدایه های مولد NIV ردیابی گردید. توزیع جدایه های graminearum F. مولد NIV و مشتقات DON در استان های مختلف نشان داد که اکثر جدایه های مولد NIV متعلق به استان های گلستان و مازندران بودند، در حالی در استان های فارس، کرمان، هرمزگان و اردبیل جدایه های مولد DON بیشتر از جدایه های مولد NIV بودند.
    کلیدواژگان: بلایت فوزاریومی سنبله (FHB)، تریکوتسن ها، HPLC، Tri13
|
  • Y. Khajehzadeh, A. A. Keyhanian Pages 1-14
    An experiment was carried out in split plot design with 3 main plot (Planting dates of 11, 21 Nov. and 1 Dec.) and 4 sub plot (cultivars Hyola 401, Hyola 308, PF and Option) and 4 replications in Behbahan Agricultural Research Station during 2005-2007. The experiments were carried out in sprayed and non-sprayed parts. The infected stem length, contamination percentage and index, capsule number, seed number in capsule, 1000 seed weight and seed yield were measured in sprayed and non-sprayed parts and the means were compared with Duncan test. The results showed that the lowest contamination index (0.97 and 1) were observed in Hayol 401 in the first planting date in two years and highest of contamination index (6.26, 7.08, 6.39 and 4.14) were observed in the PF and Option cultivars in the third planting date in 2005 and 2006, respectively. The highest seed yield was observed in Hayol 401 (3726 Kg/hect.) in the first planting date in 2006 and the lowest seed yield was observed in PF and Option cultivars (1738 and 1855 Kg/hect., respectively) in the third planting date. The seed yield reduces evaluated about %12-20 in the first planting date and about %23-33 in the third planting date in all cultivars and non-sprayed parts. Therefore, using suitable planting date of 11 and 21 Nov. and Hyola 401, 308 cultivars, can prevent population pick and damage of aphids in the most sensitive growth stage of canola (flowering stage) and finally yield loss.
    Keywords: Cultivar, Damage assessment, Khuzestan, Lipaphis erysimi, Planting date, Rape seed
  • P. Taheri, M. Ghayeb Zamharir, J. Karimi, N. Farrokhi, A. Mohammad Naji, A. Alizadeh, H. Gholampour Pages 15-26
    Citrus greening has been reported from south of Iran in 2007. The molecular basis of compatibility and disease development in this system is poorly understood. We have carried out a cDNA-AFLP analysis to identify resistance genes of Citrus grandis and Candidatus Leiberibacter aciaticus susceptibility genes in late infection development stage. Selective amplifications with 10 primer combinations allowed the visualization of about 25 transcript-derived fragments (TDFs) in inoculated leaves, which were differentially expressed. We sequenced 16 fragments, which were identified as Citrus grandis transcripts after homology searching, while 5 were homologous to sequences in NCBI databases and were attributed to Candidatus Leiberibacter asiaticus. Many Citrus grandis genes spanning almost all functional categories were upregulated during infection. This study provides the first global catalogue of Citrus grandis and Candidatus Leiberibacter asiaticus genes expressed during inoculation, together with their functional annotations. This will help to elucidate the molecular basis of the resistance process and identify genes and chemicals that could help to inhibit the pathogen.
    Keywords: Candidatus Leiberibacter asiaticus, cDNA, AFLP, Citrus grandis, Citrus greening
  • N. Kianfar, K. Bananej, M. Maleki Pages 27-38
    In recent years, yellowing symptoms and high population of whiteflies have been observed in many cucumber grown greenhouses in Iran. During 2011- 2012, surveys were performed in the major cucumber growing greenhouses of Tehran, Semnan, Isfahan, and Yazd provinces of Iran and a total of 287 leaf samples showing yellowing and thickening symptoms were collected. The samples were tested for the presence of whitefly-transmitted viruses (WTVs) such as Cucurbit chlorotic yellows virus (CCYV), Cucumber vein yellowing virus (CVYV) and Cucurbit yellow stunting disorder virus (CYSDV), using double/triple antibody sandwich enzyme-linked immunosorbent assay (DAS/TAS-ELISA) and reverse-transcription polymerase chain reaction (RT-PCR). The majority of the collected samples were infected by CCYV and CVYV (52 and 42%, respectively), and detected in all surveyed provinces. The least infection of samples was related to CYSDV (18%) which not detected in Isfahan province. Mixed infections were also found in 62% of the symptomatic samples. Double infection was the most mixed infection: CCYV+CVYV (49%). A 460 bp fragment of heat shock protein gene (hsp70) of three Iranian CYSDV isolates was amplified and sequenced. Phylogenetic analyses based on the nucleotide sequence of amplified fragment showed that Iranian isolates of CYSDV clustered into a separate clade than other isolates of this virus. The results of this study showed the presence of high level of WTVs infection in greenhouses associated with yellowing symptom induction.
    Keywords: Cucumber, Cucurbit viruses, DAS, ELISA, Phylogenetic analyses, Yellowing
  • N. Falahi Charkhabi, M. Shams, Bakhsh, H. Rahimian, P. Khodaygan, M. H. Rastegar Pages 39-50
    Wheat (Triticum aestivum) is the most important food crop in the world, but its yield is adversely affected due to plant pathogens particularly bacterial leaf blight (BLB) caused by Pseudomonas syringae pv. syringae (Pss). The management method presently in practice is insufficient to meet current safety and/or efficacy standards. Therefore, use of resistant genotypes is the best approach to manage BLB. The present study was undertaken to identify possible sources of resistance to Pss in cultivars and germplasms of wheat available. Two strains of Pss were isolated from symptomatic leaves of wheat and barley in Kerman province. The isolates were identified as Pss on the basis of physiological and biochemical characters, using specific primers and sequencing of 16S rRNA, ITS, and gyrB, rpoD, hrpL genes. Pss strains produced necrotic streaks on the susceptible wheat cv. Golestan. These strains were used for inoculation of 99 winter and spring wheat and durum (Triticum durum) genotypes to identify possible sources of resistance to BLB. The reaction of infiltrated seedlings fourth leaves infiltrated with bacterial suspension was scored seven to ten days after inoculation. Accessions were arranged in a randomized complete block design and three replications and five plants in each replicate were used. Among all the genotypes evaluated, only cv. Omid was found to be resistant to BLB. This wheat genotype can potentially be used in breeding wheat cultivars for resistance to BLB.
    Keywords: Iran, leaf blight, Resistance
  • M. Shirazi, M. R. Safarnejad, F. Rakhshandehroo, H. R. Zamanizadeh Pages 51-62
    Plum pox virus (PPV) is considered as one of the most devastating viruses of stone fruits in the world. During the growing seasons of the years 2012-2014, to detect and determine molecular characterization of Iranian isolates of PPV, sampling was done from stone fruit gardens in some parts in north and north western and central of Iran. A total number of 130 symptomatic Prunus leaf samples with virus like symptoms and symptomless weeds were collected from Ardebil, Mazandaran and Tehran. PPV detection was performed using DAS-ELISA, Dot Immuno Binding Assay and also RT-PCR with specific designed primers amplifying the gene encoding coat protein (CP). The results obtained from serological and molecular assays revealed presence of infection in 3 samples from Dasht-e Moghan, 24 samples from Jouybar and 2 samples from Darakeh. PCR amplicons belongs to the different regions were sequenced and compared with the corresponding worldwide strains available in NCBI. Comparisons showed the close similarity between the M6 isolate (from Dasht-e Moghan) and 15S and 10s isolates (from Jouybar) with the D (acc. nr. HF585098.1) (99.4%) and M (acc nr EF626533.1) (99.3% and 99.4%) strains of PPV, respectively. To the best of our knowledge, this is the first report of molecular detection of M and D strains of PPV in the studied regions based on the nucleotide sequence.
    Keywords: DAS, ELISA, M, D strains, Plum pox virus, RT, PCR, Sequencing
  • H. Noori Pages 63-72
    Species composition of sunn pest egg parasitoids is related to region and canvas, but in a specified range of the time and place, one or a few species are more abundant. In order to evaluate and compare the life table parameters of sunn pest egg parasitoids, parasitized eggs were collected during sunn pest oviposition period in Qazvin province cereal fields and transferred to the laboratory of sunn pest research department. Then, the emerged wasps were reared on the sunn pests or Graphosoma eggs separately. Afterwards, the biological characteristics of each species including immature developmental period, adult's survivorship, fecundity, and longevity were measured. The faunistic studies results showed that there were two species of parasitoids including Trissolcus grandis and T. semisttriatus on sunn pest eggs in Qazvin province. Data analysis showed that immature developmental period of T. grandis was significantly lower than that of T. semistriatus. Moreover, the comparative studies of population growth parameters of T. grandis and T. semistriatus showed that net and gross reproductive rates of T. grandis were higher than those of T. semistriatus and totally, T. grandis had higher reproductive potential.
    Keywords: Demography, Egg parasitoid wasps, Sunn pest, Trissolcus grandis, Trissolcus semistriatus
  • Z. Feli Kohikheili, M. R. Damavandian Pages 73-76
    The family Mymaridae (Hym.: Chalcidoidea) are cosmopolitan wasps, with 103 valid genera and about 1424 valid species worldwide. On the study of faun on parasitoids wasps of Coccoidea in Mazandaran in 2011-2013, two species of Mymaridae belong to Alaptus genera were collected. One species identified as Alaptus priesneri collected from three samples of Chrysomphalus dictyospermi on Citrus aurantium L. on 02. Sep. 2013, Planococcus citri on C. aurantium L. on 23. Sep. 2013 and Ceroplastes sinensis on Hedera helix L. on 26. Sep. 2013 in Juybar area. Alaptus auranti collected in one samples of C. dictyospermi on C. aurantium L. on 07. Dec. 2012 in Juybar area. These parasitoid wasps are new for Iranian fauna.
    Keywords: Alaptus, Iran, Mymaridae, Parasitoid wasps
  • M. Nikdel, S. E. Sadeghi Pages 77-78
    During the study of seed predator insects of milkvetchs (Astragalus species) in East-Azarbaijan province rangelands (In the summer of 2010), some specimens of infected seeds were collected on Astragalus onobrychis L. and A. aureus Wild (Fabaceae) from Horand (altitude 1300 m) and Sahand ski resort (altitude 2400 m) rangelands, respectively. Rearing was made in the entomological laboratory (24°C and 65% humidity) which led to the emergence of a seed weevil species of the family Apionidae. The emerged beetles were preserved in ethanol 75% and prepared for identification. The specimens were identified as Ischnopterapion subglabrum (Desbrochers) by Karel Schone in Czech Republic. This species belongs to the superfamily Curculionoidea, family Apionidae, subfamily Apioninae, tribe Oxystomatini (1, 4) and according to available sources, is new record for Iranian fauna. Specimens deposited in the insect collection of Research Center of Agriculture and Natural Resources of East-Azarbaijan Province, and Research Institute of Forests and Rangelandes, Tehran, Iran. Previously, only the species M. insidiosuom was reported from Iran, that the changes made in the taxonomy of Apioninae, its scientific name will be Ischnopterapion insidiosuom. Other areas of distribution of I. insidiosuom, CIS countries and Syria have been reported. So far, about 15 species of the genus Ischnopterapion have been introduced from the Palearctic region that many of them have been reported in European countries, but given the several synonym names and some taxonomic difficulties in some genera of the family Apionidae, in relation to the number of introduced species in this family cannot be expressed in terms of decisive (2, 3). Ischnopterapion subglabrum so far has been reported from southern parts of central Europe and some countries in the Levant region including Syria, Lebanon, Jordan and Palestine (3). This species is mostly seed predator of leguminous plants.Morphological characteristics of I. subglabrum were as the following items: Most parts of the body metallic green. Compound eyes, antennae and tarsi brown. Rostrum elongated and tubular, 1.4-1.7 times as long as pronotum, in males slightly wider at the base of the antennae. Antennae longer and narrower. Pronotum usually not narrowing based and apical, coarsely punctate. Elytra widened behind middle. White hairs present over the inner surface of pygidial apex.
    Keywords: Ischnopterapion species are mainly seed predators of leguminous plants
  • G. Hasanshahi, H. Abbasipour, A. Moghbeli Gharaei, R. Jussila, A. Mohammadi, Khoramabadi Pages 79-80
    A survey was conducted to collect and identify the parasitoid wasps associated with pistachio gall aphids caused by Forda hirsuta and Slavum mordvilcovi on Pistacia atlantica in Kerman, Fars and Yazd provinces of Iran during 2013. The overwintered Galls were randomly collected and reared in plastic jars under room temperature until the adults of insects inhabiting the galls were appeared. Among the collected and identified species, Nemeritis divida (Dbar, 1985) (Hym.: Ichneumonidae, Campopleginae) was a new genus and species for the insect fauna of Iran (1, 4). Specimens of this species were deposited in the Zoological Museum of the University of Turku, Finland and the entomology laboratory of Shahed University, Iran.Nemeritis divida (Dbar, 1985): Material examined: IRAN, Arsanjan, N=29°55′, E=53°26′, 2230 m a.s.l., 1♀, 5 May 2013, 1♀, 15 June 2013. General distribution: Azerbaijan, Turkey (4) and Iran (new record). Diagnostic characters: the species of the genus Nemeritis have a closed areolet; compound eyes without or with sparse hairs; fore wing with vein 2rs-m jointed near the middle of areolet; first tergite of metasoma without glymma and ovipositor a little longer than the metasoma (3). N. divida can be distinguished from other species of the genus by the combination of the following characters: face 0.7 times in the female and 0.9 times in the males as wide as high; the base and middle of hind tibia white, the outside, inside, sub basal and apical part of hind tibia dark brown to black; Ovipositor/hind tibia index 0.6-0.7 (2).Species of the genus Nemeritis are known as parasitoids of Raphidiidae (Insecta: Neuropterida, Raphidioptera) (2, 4). There has not been yet known any plant or insects host associated with N. divida (4). Pistacia atlantica and pistachio aphid gall, S. mordvilcovi, were newly established as plant-host-association and overwintering sites of N. divida.
  • M. R. Damavandian, Z. Feli Kohikheili Pages 81-82
    During 2011-2014, in the course of a faunistic survey of parasitoid wasps in Mazandaran Province Cleonymus laticornis (Hym.:Pteromalidae) was collected and identified for the first time from Iran. This species identified by Dr. Antoni Ribes (Spain). Cleonymus laticornis Walker, 1837 (Hym.: Pteromalidae) was reported from France, Britain, Yugoslavia, Czechoslovak, Swiss, Morocco (1), Belgian, Croatia, Germany, Italy, Netherland, China, Spain, Belarus, Switzerland, United kingdom and United States (3).Graham (1969) introduced C. laticornis as parasitic on xylophagous Coleoptera as on sunny days in May and June, females may be seen searching for their hosts on the branches of old trees particularly Salix sp. (Salicaceae) and Corylus sp. (Betulaceae) attacked by beetles (2). This parasitoid wasp was reported of the larvae of Ochina hederae (Col., Anobiidae) on host covered with ivy for the first time by Westwood in 1839. Lichtenstein was reported C. laticornis on some larvae Gracilia minuta (Col., Cerambycidae) from France in 1919 (2).Noyes (2014) reported other hosts from Coleoptera for C. laticornis that are include Mecinus pyraster (Curculionidae), Hylesinus oleiperda and Hylensius toranio from Scolytidae, also Gracillaria minuta (Gracillariidae) from Lepidoptera order as primary host for this parasitoid wasp (3). In this survey C. laticornis was collected from Coleoptra pupa probably belongs to Cerambycidae family on Prunus divaricate from Juybar in 3. Jun. 2012. This species identified by Dr. Antoni Ribes (Spain). Some characters of this parasitoid were as fallow: Body of female is 3/1-5/7 mm, whole color of body is dark-brown, legs were light brown and tarsi are white. There was two transvers brown patch in front wings. Body is narrow. Gaster in lowest 2/4x as long as width. Head in dorsal view was as 2/2x as width, scutellum is long. Marginal vein was at least 1/7x as long as stigmal vein. Fifth tergite has lower width. Marginal vein specially is longer than postmarginal vein and its length was about 1/8-1/9 stigmal vein.
  • A. Mohammadi, Khoramabadi, Seraina Klopfstein Pages 83-84
    The subfamily Diplazontinae (Hym.: Ichneumonidae) has 340 described species to date (2, 5). A large scale sampling during 2010-2011 in the north of Iran resulted in reporting of 16 species of this subfamily from Iran (3) which of them two species belonged to the genus Homotropus Forster, 1869. Recently, two other species of the genus were reported from Kerman province (1, 4). Here, the fifth species of the genus, Homotropus longiventris, is reported for the first time from Iran. The second author confirmed the scientific name of this species. Specimen was deposited in the insect collection of College of Agriculture and Natural Resources of Darab, Shiraz University.Homotropus longiventris Thomson 1890:Material examined: IRAN, Mazandaran province, Noor county, (N= 36° 18′ E= 52° 07′, 1332m a.s.l.), 1♀, 11.July.2011, sweep netting.General Distribution: Belgium; Finland; Germany; Ireland; Lithuania; Mongolia; Netherlands; Norway; Poland; Romania; Russia; Sweden; Switzerland; United Kingdom (5) and Iran (new record)Morphological diagnostic characters: Homotropus longiventris can be identified from other species of the genus by the key and description provided by Klopfstein (2014) as following: antenna in females with 19 to 20 flagellomeres, apical flagellomeres with dorsal and ventral multiporous plate sensilla; clypeus weakly excised, with lobes somewhat ungulate at outer corners; yellow central face patch confluent with yellow clypeus; mesoscutum finely coriaceous, strongly punctuate, with anterolateral yellow marks; scutellum laterally and apically yellow; fore wing areolet closed, vein 3rs-m usually unpigmented; metasoma black, elongate and middle segments parallel-sided; first tergite short, without median dorsal carinae, with few longitudinal wrinkles, 1.0–1.3 times as long as wide; legs orange, fore and mid coxae yellow, hind coxa orange, femora yellow or orange, hind tibia white with apex, base and a subbasal spot dark, hind tarsus dark.
  • P. Khazaeli, S. Rezaee, M. Mirabolfathy, H. Zamanizadeh, H. Kia, Daliri Pages 85-86
    Boxwood)Buxus sempervirens subsp. hyrcana) is one of the main forest evergreen plant species through the Caspian Sea provinces. Boxwood is endemic to Iran and it has particular importance among the forest reserves in the world. Boxwood blight disease was reported, from the forests of Mazandaran and Guilan province in 2013 (2, 3). Calonectria pseudonaviculata, the causal agent of buxus blight can complete its life cycle within one week under its favorite temperature and humidity (1). Development of the disease is as fast as that the boxwood blight symptoms were observed broadly in Guilan and Mazandaran provinces. To monitor the epidemiology of the disease, the infected leaves and twigs were collected from boxwood trees in Bandargaz area, located in Golestan province. The infected plant tissues were surface sterilized with hypochlorite sodium (%5) and cultured on PDA (potato dextrose agar) medium to isolate the causal agent. Fungal isolates were purified using hyphal type method on water agar medium (1.5%). For spore production, the colonies were grown on PCA (potato carrot agar) and incubated under near- ultraviolet light at 25°C. The colony color on PDA was brown with pale hale. No mycellial growth was observed at 30°C which had been reported (1). Conidia were produced frequently after 15 days on PCA medium. Conidia were cylindrical, rounded at both ends, 1-septate, 48- 68 (47.3) ×4- 6 (4.8) µm. Stipe was long (90-14 µm), hyaline, the extension terminating in a broadly ellipsoid papillate vesicle, and with the widest part above the middle. This is the first report of outbreak boxwood blight disease throughout all of Hyrcanian forests located in Iran.
  • R. Rezaeian, Doloei, S. Rezaee, M. Mirabolfathy, H. Zamanizadeh, M. Razavi, R. Karami, Osboo Pages 1-11
    Fusarium graminearum as the main cause of Fusarium head blight of wheat not only decreases the yield, but also causes mycotoxicosis in human and livestock because of producing dioxynivalenol and nivalenol. Sixty isolates of F. graminearum obtained from infected wheat farms of Iran were tested for the ability of deoxynivalenol, nivalenol and acetylen derivations production using specific primers of Tri13P1/Tri13P2 and Tri13F/Tri13DONR. A 583bp fragment responsible for the production of 15-Acetyl deoxynivalenol amplified in 36 isolates out of 60 tested ones, also in 24 isolates, an 859bp band responsible to product nivalenol were reproduced. None of the isolates produced 644bp fragment which is responsible for 3-Acetyl deoxynivalenol production. The data related to the distribution of Tri13 haplotypes by the PCR method showed that the majority of F. graminearum isolates were DON and 15-AcDON producer. Potential of trichothecenes B production of isolates possessing Trichothecenes-generating genes were evaluated using HPLC-SPE method. 77% of isolates produced 15-AcDON and 46% produced NIV. Also none of the DON-producing isolates was able to produce NIV, whereas the low levels of DON (10- 90 ppb) were evaluated in F. graminearum isolates producing high levels of NIV. Distribution of DON derivatives and NIV- producing F. graminarum isolates in different provinces showed that the most NIV- producing isolates were obtained from Golestan and Mazandaran provinces whereas DON chemotypes isolates were more than NIV-producing ones in Fars, Kerman, Hormozgan and Ardabil provinces.
    Keywords: Fusarium Head Blight, HPLC, Trichothecenes, Tri13 genes