آرشیو چهار‌شنبه ۲۳ مرداد ۱۳۹۸، شماره ۴۴۳۹
جلد دوم
۷
مرور

فاصله ای دور تا درآمد پایدار شهری

بسیاری از شهروندان معتقدند که هنوز هم شهر به همان شیوه های گذشته اداره می شود؛ مبتنی بر کسب درآمد از راه های گذشته که البته بخش اعظم آن به حوزه شهرسازی برمی گردد. درآمدهایی که گهگاه از آن سوی قانون تامین می شد! بی قانونی هایی که نمونه های آن را می توانید امروز در میان برج ها، مال ها، مجتمع های تجاری و... که از دربند و تجریش تا عبدل آباد و یافت آباد قد برافراشته اند، ببینید. سازه هایی که بسیاری از آنها از طریق توافق های مالکان با شهرداری مناطق مجوز گرفته اند وگرنه در حالت عادی، تقریبا غیرممکن بود که بتوانند پروانه بگیرند. این وضعیت تا بدانجا پیش رفته که حتی در مورد برخی از این سازه ها با وجود تخلفات صورت گرفته، به خاطر حجم بالای تخلفات این مالکان، بسیاری از آنها هنوز موفق به گرفتن پایان کار نشده اند. دوره ای که شعار شهرداری در مورد سازه های بلندمرتبه در آن این بود که اول توافق می کنیم، بعد مجوز می دهیم! اما این تنها درد شهرسازی تهران در دوره های گذشته نبود. هولگرام ها، صدور پروانه های سلیقه ای، تبدیل شهر به کارگاهی عمرانی، وجود کارگزاری های مختلف، کارچاق کن ها و هزاران موضوع دیگر، آفت های به یادگار مانده از دوره های گذشته مدیریت شهری هستند؛ آفت هایی که فسادزا بودند و ناعادلانه. اما مدیریت شهری جدید از همان ابتدا با این شعار فعالیت خود را آغاز کرد که باید درآمدهای پایدار را جایگزین شهرفروشی کرد. شعاری که شاید هنوز محقق نشده باشد ولی به نظر می رسد اندک اندک وضعیت بهتری را به خود می گیرد. حالا بر اساس آمار، هر ساله سهم درآمدهای پایدار شهری چند درصدی بیشتر می شود. اما باز هم به نظر می رسد تا رسیدن به وضعیت مطلوب فاصله زیادی داریم. مدیران شهری اما همچنان در حال توجیه هستند؛ اینکه کسب درآمدهای پایدار شهری کار ساده ای نیست و اینکه بسیاری از مواردی که از برنامه های شان عقب مانده اند به خاطر آن است که می خواسته اند وضعیت نابهنجار گذشته را سامان دهند! به هر حال به نظر می رسد هنوز شهروندان از استدلال های مدیریت شهری قانع نشده اند و همچنان تهران را شهری می دانند که بی قواره رشد می کند. این در حالی است که عمر مدیریت شهری از نیمه هم گذشته و دیگر فرصت چندانی برای ترمیم دیدگاه شهروندان و از آن مهم تر، بهبود این همه نابسامانی در شهر نیست. باید دید که آیا مدیریت جدید شهری می تواند در پایان عمر کاری خود، با پرونده ای درخشان و نمره قبولی از کارشناسان و مردم میزش را تحویل شهردار بعدی دهد یا...؟!