آرشیو شنبه ۳۰‌شهریور ۱۳۹۸، شماره ۵۴۸۳
فرهنگ: ادبیات و هنر
۱۰

گزارش خبرنگار جام جم از تجهیزات داعش در باغ موزه دفاع مقدس؛ ابزار و ادواتی که دیدن آنها می تواند برق از سرتان بپراند!

تکه پاره های داعش در تپه های عباس آباد

محمدصادق علیزاده

 همین اول کار خیال تان را راحت کنیم. قرار نبوده و نیست مثل سال گذشته شود  که عوامل فیلم «به وقت شام» با اسب و شمشیر راهی یکی از مناطق تهران شدند تا فیلم را تبلیغ کنند. نه! این مرتبه ادوات واقعی داعشی ها قرار است در تهران به نمایش در بیاید. آن طور که در صفحه اینستاگرام باغ موزه دفاع مقدس آمده به زودی و در همین شهریور ادوات غنیمتی از جنگ و مبارزه با یکی از مخوف ترین گروه های تروریستی تاریخ بشر در محل باغ موزه واقع در تپه های عباس آباد به نمایش درخواهد آمد و شما می توانید از نزدیک به تماشای خودروها و ادوات این گروهک شیطانی بروید. نمایشگاه قرار است ظرف چند روز آینده افتتاح شود. در این گزارش کمی درباره این ادوات حرف زده ایم. اگر طالب اصل ماجرا هم هستید بروید و صفحه اینستاگرام باغ موزه را پیدا کنید و ویدئوی کوتاهی از همین ادوات را تماشا کنید.

فکرش را بکنید. انداخته اید توی اتوبان همت و دارید به سمت غرب می روید و نرسیده به اتوبان مدرس، جایی که در حال عبور از ضلع جنوبی تپه های عباس آباد هستید، چند متر بالاتر و آن سوی نرده ها چشم تان می خورد به چند زره پوش درب و داغان. یکی مشکی است و دیگری به رنگ سفید که سپری فلزی کل خودرو را پوشانده و بخش هایی از رنگ پرچم سوریه رویش دیده می شود. حالا جالب است بدانید این صحنه ای که ترسیم کردیم فقط یک صحنه خیالی نیست و عین واقعیت است. بالاتر از سطح اتوبان همت و روی تپه ها، مجموعه باغ موزه دفاع مقدس قرار دارد و آنچه هم که ما دیده ایم عین واقعیت است.

قضیه از این قرار است که به ابتکار ستاد کل نیروهای مسلح، بخشی از بقایای به جا مانده از درگیری با نیروهای داعش در سوریه و عراق جمع آوری شده و به تهران  انتقال یافته تا در باغ موزه دفاع مقدس به نمایش در آید. هرچند مسوولان باغ موزه فعلا تمایلی به انتشار رسمی این موضوع ندارند و از تهیه گزارش درباره این ادوات ممانعت به عمل می آورند اما به احتمال زیاد این ادوات که عمدتا هم تکه و پاره و منفجر و مچاله هستند به عنوان اسناد بخشی از جنگ این چند سال اخیر ما با تروریسم در باغ موزه ماندگار خواهند شد. این شکلی همان طور که الان ما به این محل می رویم و با بخشی از وقایع سال های جنگ آشنا می شویم، نسل های بعد و فرزندان ما و شما هم به این محل می روند و با واقعیت بخشی از جنگ این سال های ما با تروریسم و داعش و دیگر گروه های ریز و درشت سلفی آشنا خواهند شد.

عمده این ادوات، خودروها و نفربرها و کامیون هایی هستند که بعضا از ارتش سوریه به غنیمت گرفته شده و دست داعش افتاده بودند و حالا بعضی از آنها دوباره دست ایرانی ها افتاده اند و مسوولان نظامی هم در یک اقدام با پیوست فرهنگی اینها را به تهران منتقل کرده اند تا هم به عنوان سند و مدرک و هم به عنوان یک جاذبه گردشگری از نوع جنگ از آن استفاده کنند. بخش قابل توجهی از این ادوات خودروهایی هستند که با زره های دست ساز به زره پوش تبدیل شده اند. زره پوش هایی که قرار بوده داعشی ها را از گزند سلاح های ضدزره و سنگین و نیمه سنگین محافظت کند ولی ظاهرا سرکنگبین صفرا فزوده و حالا تکه پاره و مچاله در قلب تهران روی تپه های عباس آباد جمع شده اند تا در روزهای آینده، میزبان چشم های متعجب تماشاگران باشند. احتمالا نمونه مشابه این خودروهای زره پوش را در فیلم «به وقت شام» ابراهیم حاتمی کیا هم دیده باشید.

به جز این زره پوش های مخوف البته چند فروند لاشه هواپیما هم وجود دارد. هواپیماهایی که احتمالا غنیمتی از ارتش سوریه بوده که به دست نیروهای داعش افتاده و حضرات حتی نام و لوگوی سیاه و مخوف شان را هم روی آنها درج کرده بودند. البته این را هم بگوییم که وقتی صحبت از هواپیما می کنیم ذهن تان سراغ جنگنده های مدرن به روز نرود. نه! صحبت از بخشی از ناوگان قدیمی نیروی هوایی ارتش سوریه است که با سقوط بعضی پادگان های نظام به دست داعش افتاد. هواپیماهایی که بعضا شاید به زحمت امکان برخاستن از روی زمین را هم داشته باشند اما آنقدر برای داعش مهم بوده که به عنوان بخشی از ناوگان نظامی اش روی آنها برچسب اموال بزند! بعضی از رسانه های حامی این تروریست ها بعضا مدعی شده بودند که داعش با این هواپیماها پرواز هم کرده؛ راست یا دروغش را خداوند

می داند!

در ادامه این را هم بگوییم که اینها نه یک هواپیمای جنگی سالم بلکه بقایای متلاشی شده هستند، چرا که ارتش سوریه بعد از این که این وسایل پرنده به دست داعش افتاد اقدام به بمباران آنها کرده بود. روی همین حساب هم اگر بعد از افتتاحیه رفتید و با لاشه و بقایایی روبه رو شدید که یک بال ندارد و کابین خلبانش سوراخ سوراخ است و بدنه اش هم آبکش شده تعجب نکنید. تا جایی که می دانیم دو فروند از این لاشه هواپیماها قرار است میزبان چشمان گرده شده شما در روزهای آینده باشند.

خب که چی؟

 ممکن است این سوال برایتان پیش بیاید که داعش برای چه هدفی دست به ساخت و طراحی چنین خودروهایی می زند. اجازه بدهید کمی به عقب تر برگردیم. حمله انتحاری یکی از راه هایی است که تروریست های داعشی از آن برای ضربه زدن به جبهه مقابل خود استفاده می کنند. وقتی هدف حمله انتحاری، مکان عمومی و افراد غیرنظامی باشد، کمربند انتحاری مورد استفاده تروریست ها قرار می گیرد. به این شکل که فرد تروریست، کمربندی حاوی مواد منفجره به خود بسته و راهی یک مکان عمومی پرجمعیت می شود. با منفجر شدن کمربند، انفجار بزرگی روی داده و تعداد زیادی از مردم غیرنظامی جان خود را از دست می دهند.

در مواقعی هم نیروهای داعش برای گرفتن جان نظامیان از حمله انتحاری استفاده می کنند. در چنین مواقعی دیگر کمربند انفجاری محلی از اعراب ندارد. در این حالت، خودرو از مواد منفجره پر و در ادامه هم راهی یک منطقه یا پایگاه نظامی می شود. حجم انفجار در این حالت بسیار بیشتر از حالت قبل است با این حال یک تهدید مسلم هم وجود دارد؛ این که نظامیان متوجه این حمله انتحاری شده و خودرو را هدف قرار دهند. اینجاست که زره پوش کردن خودرو اهمیت زیادی پیدا می کند. در حقیقت، زره پوش شدن خودرو یک راه محافظت از خودروی انتحاری تا مرحله رسیدن به هدف است.

داعش برای تولید خودروهای انتحاری کارگاه های زیادی در سوریه و عراق ایجاد کرده بود. آنها برای این کار از خودروهای معمولی شاسی بلند استفاده می کردند؛ به این شکل که عموما باز کردن ورق های فلزی معمولی اطراف اتاق، ورق های ضخیم آهنی قرار داده و اتاق و موتور و محفظه جایگذاری مواد منفجره را دوباره پوشانده و جوشکاری می کردند.

این ورق های ضخیم، قدرت مقاومت خودرو را در برابر تیراندازی ها و حتی انفجاری سبک بالا می برد و این امکان را برای راننده فراهم می آورد که بتواند از میان تیر و شلیک و انفجار، خودرویش را عبور داده و به محل مورد نظر رسانده و آن را منفجر کند.

در تیرماه 96 و طی عملیات آزادسازی موصل، عراقی ها با کارگاهی روبه رو شدند که داعش در آن خودروهای معمولی را تجمیع و به طور گسترده اقدام به زره پوش کردن آنها می کرد تا در عملیات های بعدی به عنوان خودروهای انتحاری از آن استفاده کند. تکنیسین های داعش در این کارگاه، گلگیرها، درها، کاپوت و شیشه ها را باز کرده و روی آنها را با ورق های آهنی می پوشاندند. جالب است بدانید که حتی پوشش هایی هم برای محافظت از لاستیک خودرو در برابر تیراندازی طراحی کرده بودند که نیمی از چرخ را دربرمی گرفت. احتمالا برایتان عجیب باشد که بعضا برای این کار از ماشین هایی استفاده کرده بودند که در همین ایران قیمت بالایی هم دارد.