آرشیو سه‌شنبه ۹ مهر ۱۳۹۸، شماره ۳۵۳۸
روزنامه فردا
۱۶
زنان

جنبشی برای تغییر یا پنجره ای کوچک

کاترین جاکوبسور به عنوان نخست وزیر ایسلند هم زمان با اجلاسی که در این کشور درباره ابعاد جنبش «من هم همین طور» برگزار شده بود، یادداشتی در سی ان ان منتشر کرده که بخش هایی از آن را در ادامه می خوانیم.

تقریبا دو سال از زمانی می گذرد که میلیون ها زن در سراسر جهان از هشتگ ساده اما درعین حال قدرتمند #MeToo استفاده کردند. در این مدت زنان به طرق مختلف ماهیت روزمره خشونت، آزار و آزار جنسی و تبعیض جنسیتی را در معرض دید قرار داده اند. 

این جنبش با استناد به اصالت اصطلاح  Me Too ، به سایر اشکال نابرابری ساختاری شامل تبعیض نژادی و تفاوت طبقاتی و تداوم تبعیض های متعدد توجه کرده است.

مطمئنا تاثیر هشتگ MeToo، کشور به کشور متفاوت است. تغییرات در بعضی کشورها، حداقل در بعضی دیگر گسترده بوده است. حضور این جنبش در سیاست، هنر، مشاغل و سازمان های مردم نهاد افزایش یافته است. قابل توجه است که به تدریج وقتی زنان از مشکلات خود سخن گفتند، دیگر با تحقیر و توهین روبه رو نشدند و حتی در مواردی برخی عاملان تبعیض ها با مجازات و دادگاه روبه رو شدند. 

افکار عمومی تغییر کرده است؛ اما سوال هایی درباره جهت و پایداری MeToo  باقی مانده است. آیا این یک تغییر دائمی برای بهترشدن است یا تنها پنجره ای کوچک که مجددا بسته خواهد شد؟ فرصتی که به طور دائمی و ماندگار ایجاد می شود و نتیجه آن منجر به واکنش شدید خواهد شد؟ چگونه می توانیم اطمینان حاصل کنیم که این تلاش ها منجر به ماندگاری تحولات اجتماعی می شود؟

اینها از جمله مشکلات بسیاری است که در یک کنفرانس سه روزه در ریکیاویک، ایسلند، در هفته گذشته مطرح شده است. 

در این کنفرانس - که به عنوان بخشی از فعالیت های ریاست جمهوری ایسلند در شورای وزیران نوردیک برگزار شد، بیش از 80 اندیشمند را همراه بیش از 800 شرکت کننده گردهم آورد؛ افرادی که در کنار هم درباره دلایل، ویژگی ها و تاثیرات جنبش #MeToo بحث کردند. 

چند واقعیت در جهان مورد توجه است؛ به گزارش بانک جهانی در شش کشور جهان فرصت های اقتصادی برای زنان و مردان برابر است و تا سال 2030 هیچ کشوری به برابری جنسیتی واقعی دست پیدا نخواهد کرد. 

برای بسیاری از ما، شهادت زنان مهاجر و اقلیت قومی نقطه عطفی محسوب می شد. آنان در چند سطح با تبعیض روبه رو هستند، تبعیض هایی که حتی در کشوری نظیر ایسلند نیز به چشم می خورد. ایسلندی که به عنوان یکی از کشورهای پیشرفته در برابری جنسیتی شناخته می شود؛ اما واقعیت این است که این جنبش سبب شد حتی این کشورها نیز درس هایی در این زمینه بیاموزند؛ برای مثال در ایسلند، زنان معلول، زنان کم درآمد یا کسانی که قربانی تجارت جنسی هستند، به صورت سازمان یافته صحبت نمی کنند، برای برابری جنسیتی نمی توان به صورت انتخابی مبارزه کرد و باید همه گروه های اجتماعی درگیر شوند.

من به عنوان نخست وزیر مصمم هستم که دولتم نقش خود را ایفا کند. ما قوانین و روند کار را مرور کرده ایم، کارهای پیشگیری خود را در برابر خشونت و سوءاستفاده جنسی و جنسیت محور انجام داده ایم و درباره نقش دولت به عنوان کارفرما از ابعاد مختلف آن را بررسی کرده ایم. بااین حال ما باید کارهای بیشتری انجام دهیم. آنچه #MeToo نیاز دارد یک تغییر اساسی و فرهنگی است. ساختارهای اصلاح شده بی تردید کمک خواهند کرد.

هنگامی که دامنه و تاثیر آزار و اذیت و سوءاستفاده را در دفاتر دولتی خود بررسی کردیم، بیشتر مشکلات فردی بوده است نه ساختاری؛ اما همان طورکه اغلب اوقات اتفاق می افتد، به ویژه در جوامع کوچک همه چیز پیچیده تر می شود، وقتی که قربانی و مرتکب، نام و چهره ای از خود نشان دادند. 

در چارچوب جهانی اکنون سیاست های مترقی درباره برابری جنسیتی توسط جو سیاسی خصمانه با موانعی روبه رو شده است. حتی بدن زنان در برخی جوامع سیاسی است. ما شاهد بازگشت به ناسیونالیسم تهاجمی و رگرسیون اجتماعی و تضعیف منظم حقوق جهانی بشر هستیم، جایی که معمولا زنان مورد تهاجم قرار می گیرند.

ازآنجاکه ما می خواهیم از جنبش #MeToo برای پیشرفت استفاده کنیم، نیاز فوری به استواربودن آن در ادامه جنگ برای حمایت و ارتقای حقوق بشر وجود دارد.

تحولات اجتماعی و فرهنگی هرگز بدون مبارزه به وجود نمی آیند و این جنبش خواستار این است که ما همچنان سوال های دردناک و ترغیب کننده بپرسیم، زیرا هنگامی که نابرابری جنسیتی با سایر بی عدالتی ها در هم می آمیزد، یکی از مداوم ترین شرارت های روزگار ما پیش می آید و با قدرت پیش می رود و فقط با حفظ گفت وگوی فعال و با فشار بر تحول می توانیم عمل کنیم.