آرشیو یک‌شنبه ۳ آذر ۱۳۹۸، شماره ۳۵۷۹
ورزش
۱۴

گفت و گو با الهام حسینی، اولین بانوی مدال آور تاریخ وزنه برداری ایران

برای زنان کشورم خوشحالم

وزنه برداری زنان ایران در حالی دو سال است رسما کار خود را در کشور آغاز کرده که در این مدت کوتاه توانسته روند رو به رشدی را داشته باشد. بعد از حضور موفقیت آمیز تیم ملی بزرگسالان در رقابت های قهرمانی جهان 2019 که با شکستن رکوردهای متعدد ملی همراه بود، تازه ترین خبر مربوط به مدال آوری الهام حسینی است؛ بانویی که چند روز پیش در رقابت های بین المللی «نعیم سلیمان اوغلو» توانست روی سکو برود و اولین زن مدال آور وزنه بردار ایران لقب بگیرد. تیم ملی وزنه برداری زنان در حالی در سه رویداد قهرمانی آسیا، جهان و تورنمنت اخیر ترکیه روی تخته رفته که حسینی همواره شاخص ترین چهره این تیم بوده است. در ادامه گفت وگوی «شرق» را با این وزنه بردار لرستانی می خوانید.

خانم حسینی چه احساسی دارید از اینکه حالا همه شما را به عنوان اولین مدال آور وزنه برداری بانوان ایران می شناسند؟

خیلی حس خوبی دارم. بیشتر از اینکه برای خودم خوشحال باشم، به خاطر وزنه برداری زنان کشورم خوشحالم. این مدال قطعا باعث ایجاد انگیزه برای همه دخترانی شده که با کمترین امکانات، مشغول فعالیت در این رشته هستند. خوشحالی دیگرم بابت این است که این مدال می تواند نگاه های مسئولان را نسبت به حضور زنان ایرانی در وزنه برداری تغییر دهد و بیشتر از ما حمایت کنند.

اصلا فکرش را می کردید که بتوانید این قدر زود به مدال برسید؟

ما بعد از اینکه از مسابقات قهرمانی جهان تایلند برگشتیم، یک ماه بیشتر برای رقابت های ترکیه فرصت نداشتیم و باید بلافاصله دوباره تمریناتمان را شروع می کردیم. من اصلا شناختی از جو جام نعیم سلیمان اوغلو نداشتم و برای همین هم حسابی برای گرفتن مدال باز نکرده بودم. اما وقتی به ترکیه رفتیم و استارت لیست مسابقات را دیدم، قدری به خودم امیدوار شدم. در دسته من کلا چهار وزنه بردار حاضر بودند. رقبایم از ترکیه، ارمنستان و جمهوری چک بودند. وزنه برداران ترک و ارمنی را در رقابت های جهانی دیده بودم. رنکینگ هردویشان از من بالاتر بود. آنها با آمادگی کامل آمده بودند تا برای کسب سهمیه المپیک امتیاز بگیرند. درست است که تعداد کمی وزنه بردار در دسته ما شرکت کرده بودند، اما به این معنا نبود که سطح مسابقات پایین است. رقبای من سال هاست که دارند کار می کنند، اما این در حالی است که ما تازه یک سال است در میادین بین المللی حاضر می شویم. درکل رقابت من با وزنه بردار جمهوری چک بود که توانستم با 10 کیلوگرم بیشتر از او، نفر سوم شوم.

از رکوردهایی که در ترکیه زدید، بگویید.

 هدف من در مسابقات ترکیه این بود که وزنه های مدنظر کادر فنی را بزنم. در یک ضرب 88 کیلوگرم را زدم. کادر فنی برای من وزنه 93 کیلوگرم را گرفت که برای زدن این وزنه عجله کردم و وزنه از پشت سرم افتاد. در دوضرب هم رکورد مدنظر کادر فنی حدود 110 کیلوگرم بود که توانستم وزنه 110 کیلوگرم را بزنم. پس از آن برایم وزنه 116 کیلوگرمی را انتخاب کردند. من این وزنه را در تمرینات نزده بودم و در مسابقه هم نتوانستم آن را مهار کنم، اما درکل عملکردم راضی کننده بود. من تازه یک ماه است که از دسته 71 به 76 کیلوگرم آمده ام. من تا پیش از این در دو مسابقه قهرمانی آسیا و جهان در دسته 71 کیلوگرم وزنه می زدم، اما چون این دسته المپیکی نبود، تصمیم گرفتم به دسته 76 بیایم. به خاطر این است که می گویم کادر فنی از عملکردم رضایت دارد. من از مسابقات قهرمانی آسیا به بعد روند رو به رشد و افزایش رکورد داشته ام. من در همین ترکیه نسبت به یک ماه قبل که در رقابت های جهانی شرکت کردم، 7 کیلو (2 کیلو در دوضرب و 5 کیلو در یک ضرب) رکورد زدم و نسبت به رکورد ملی هم 18 کیلوگرم بهبود رکورد داشتم.

مدتی است آقای خورشیدی فر که از مربیان سازنده وزنه برداری کشور است به عنوان مشاور در کنار تیم ملی بانوان قرار گرفته است. حضور ایشان در این مدت چقدر به شما کمک کرده است؟

خیلی زیاد. واقعا شاید اگر کمک های ایشان نبود، من نمی توانستم در تورنمنت ترکیه این نتیجه را بگیرم. آقای خورشیدی فر یک نعمت برای وزنه برداری بانوان هستند. در این فاصله کوتاهی که مشاور تیم ملی زنان شدند، آن قدر دقیق برنامه ریزی کردند که توانستیم به نتایج خوبی برسیم.

حقیقتا کار بسیار سختی است. وزنه برداری زنان ایران تازه کارش را در رقابت های جهانی و آسیایی شروع کرده و نسبت به سایر رقبایمان خیلی در رده بندی جهانی فاصله داریم. برای کسب سهمیه المپیک باید جزء هشت نفر اول رده بندی باشیم که تقریبا این کار برای ما غیرممکن است. طبق قوانین باید در شش مرحله رقابت های انتخابی المپیک شرکت کنیم. ما درحال حاضر در سه مرحله شرکت کرده ایم و سه مرحله دیگر باقی مانده است. بعد از آن امتیازات محاسبه می شود تا نفرات اول تا هشتم مشخص شوند. ما اما این شانس را داریم که یک سهمیه مستقیم از فدراسیون جهانی بگیریم. امیدوارم که این کار صورت بگیرد و وزنه برداری زنان ایران هم بتواند المپیک را ببیند.

گفته می شود اگر این سهمیه را بدهند، قطعا به شما خواهد رسید.، چراکه درحال حاضر بهترین عملکرد را در بین وزنه برداران تیم ملی داشته اید؟

در شرایط فعلی من و خانم پریسا جهان فکریان هستیم که در سه رویداد انتخابی المپیک قبلی شرکت کردیم و باید در سه تای دیگر شرکت کنیم. ما اگر بخواهیم سهمیه آزاد هم بگیریم باید در شش مرحله انتخابی حضور داشته باشیم. هنوز چیزی معلوم نیست. باید در انتخابی ها شرکت کنیم و بعد هرکداممان که امتیازمان بهتر بود، سهمیه به او می رسد. البته اگر سهمیه را بدهند.

برنامه بعدی تان چیست؟

 فدراسیون برای اعزام تیم به مسابقات قطرکاپ که آن هم انتخابی است، برنامه دارد. اگر کادر فنی صلاح بداند، در قطر هم روی تخته خواهم رفت. رقابت های قطرکاپ، اواخر آذرماه برگزار می شود. انشاءالله آنجا هم بتوانم رکورد بزنم. تلاشم را برای کسب مدال هم می کنم.

و حرف آخرتان...

وزنه برداری خانم ها زمان کمی است که راه افتاده و ما در این زمان کم توانستیم ثابت کنیم که روند رو به رشدی داشته ایم. در همین مسابقات جهانی اخیر هر چهار وزنه بردار تیم رکوردهای ملی خود را ارتقا دادند. فدراسیون تا آنجا که توانسته از ما حمایت کرده است که واقعا جای تشکر دارد. خواسته اصلی من از مسئولان اصلی ورزش کشور این است که شرایطی را فراهم کنند تا ما بتوانیم در تهران و در کمپ تیم های ملی در اردوهای مستمر حضور داشته باشیم. به هرحال برگزاری اردو هزینه می خواهد و فدراسیون هم تا یک حدی بودجه دارد. ما زمان هایی که در اردو نیستیم، باید در شهرهای خودمان تمرین کنیم که هیچ امکاناتی نداریم. خود من اهل شهرستان درود هستم. با رایزنی توانستم از مسئولان هیئت وزنه برداری این شهرستان سالن بگیرم، اما مربی بالای سرم نیست که تمرین کنم. باید از کادر فنی برنامه بگیرم و خودم وزنه بزنم. با این روش هم نمی شود پیشرفت کرد. وزنه برداری خانم ها تازه راه افتاده و هنوز مربی زن در آن پرورش پیدا نکرده است. پس در این شرایط بهترین راه این است که ما بتوانیم در تهران در اردو باشیم و زیر نظر کادر فنی تمرین کنیم. امیدوارم وزارت ورزش و کمیته ملی المپیک از فدراسیون حمایت مالی کنند تا ما هم بتوانیم هرچه زودتر خودمان را به سطح اول آسیا و جهان نزدیک کنیم.