آرشیو چهار‌شنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۸، شماره ۷۲۷۷
ایران اجتماعی
۱۳
نگاه

هنر با عشق متولد می شود

وجیهه اسداللهی

روستای اسدآباد در استان چهارمحال و بختیاری واقع شده، در این روستا کار کردن زنان چندان مورد قبول اجتماع نیست یعنی زنان نمی توانند مانند شهرنشین ها در محیط بیرون از خانه کار کنند. در عین حال هم بیکاری در این منطقه بیداد می کند و خیلی از مردان روستا بیکار هستند و به همین دلیل زنان نمی توانند وارد عرصه های اشتغال شوند. از کودکی عاشق سرمه دوزی بودم. (سرمه دوزی بر وزن ترمه دوزی هنری است که در آن با فلز تابیده شده روی ترمه اشکال زیبا خلق می کنند.) در عین حال هم دلم می خواست استقلال مالی داشته باشم و بتوانم در امرار معاش به خانواده ام کمک کنم. همیشه اعتقاد داشتم که زنان هم می توانند درآمدزایی کنند. شانسی برای کار کردن بیرون از خانه نداشتم. از آن جایی که عاشق هنر سرمه دوزی بودم تصمیم گرفتم با استفاده از همین هنر، در خانه کار کنم واز فروش محصولات پول به دست آورم. کم کم تصمیم گرفتم هنرم را در اختیار سایر زنان روستا هم قرار دهم تا آنها هم مثل من بتوانند درآمدی داشته باشند. از روزی که تصمیم گرفتم مربیگری کنم تا امروز به 500 زن این هنر را آموزش داده ام. با جان و دل کار می کردم چون هم عاشق کارم بودم و هم از اینکه درآمدی دارم احساس امنیت و با شخصیت بودن کردم. این احساس در هر زنی وجود دارد و با هر درآمدی حتی اندک می تواند احساس بهتری نسبت به زندگی داشته باشد. زنان بدسرپرست و بی سرپرست از جمله زنانی هستند که تمایل بیشتری در خصوص یادگیری از خود نشان داده اند.

این افراد پس از یادگیری کار، با روزی دو تا سه ساعت کار کردن در خانه از ماهی 500 هزار تومان به بالا درآمد دارند. خداروشکر با دریافت وام توانستم دوکارگاه فعال راه اندازی کنم که در این کارگاه ها 100 نفر مشغول به کار هستند. اولین کارگاه را در همین روستای اسدآباد و دیگری را در شهرکرد راه اندازی کردم. در این کارگاه ها هم آموزش کار داده می شود هم خانم ها کار می کنند. از استان های دیگر هم مراجعه کننده داریم. کارآفرینی با زمینه های هنری هم برای درآمدزایی بسیار مناسب هستند و هم در آرامش اعصاب و روان موثر هستند. در خصوص فروش محصولات، مشتریان بیشتر از تهران و شهرهای بزرگ سفارش کار می دهند. در نمایشگاه بین المللی تهران هم 5 بار شرکت داشتم اما مشکلی که در این حوزه وجود دارد مبلغ بالای اجاره غرفه ها است. بابت هر غرفه متری 160 هزار تومان باید پرداخت کنیم که به اضافه هزینه محل اقامت و خوراک آن چنان سودی عایدمان نمی شود.

 از این رو اگر از زنان کارآفرین در نمایشگاه ها هزینه ای گرفته نشود، کمک بزرگی به این قشر خواهد شد. البته در خصوص مشاغل اینچنینی تولیدکننده ها سود زیادی نمی برند و بیشتر فروشنده ها هستند که سود می کنند. چنانچه بحث صادرات در خصوص مشاغل هنری با محوریت زنان کارآفرین وجود داشته باشد، سودی که از این کار عاید افراد می شود چندین برابر خواهد شد. اتفاقا چند وقت پیش کارهایم برای شرکت در جشنواره ای در تایلند به نمایش گذاشته شد که مورد استقبال زیادی هم قرار گرفت اما چنانچه من هم می توانستم در آن نمایشگاه یا نمایشگاه هایی نظیر آن حضور داشته و بازاریابی در ابعاد گسترده تری داشته باشم. متاسفانه ترمه قیمت بالایی دارد و اشتغال در این شغل بدون حمایت های لازم نمی تواند موفق عمل کند در عین حال هم نمایشگاه های جزیره ای رایگان برای حفظ و بقا و پیشرفت این شغل می تواند بسیار کمک کننده باشند.