آرشیو پنج‌شنبه ۲۴ بهمن ۱۳۹۸، شماره ۵۵۹۹
فرهنگ: سینما
۱۱
نگاه

انفعال اهرم های نظارتی

سعید الهی

 با اشاره به ماهیت برگزاری جشنواره های فیلم فجر در طول چهار دهه گذشته گفت: جشنواره ها ظرفیتی رقابتی برای جلب مشارکت جامعه مخاطبان خود به موضوعات مدنظر آن رویداد است، لذا حرکت در مسیر اهداف و راهبردهای از پیش تعیین شده از ضروریات برگزاری جشنواره های ملی و موضوعی به شمار می آید. او ادامه داد: این اهداف می تواند هم موجب نشاط بخشی عمومی در کشور شود و هم سیاست های متولیان آن رویداد و به طور مشخص جشنواره فیلم فجر را تامین کند.

الهی در ادامه این سخنان از مدیران سینمایی پرسید: با این شرایط آیا بعد از گذشت 38 دوره، جشنواره هنری مهمی که عنوان فجر انقلاب را با خود همراه دارد به راستی در جهت تحقق اهداف اولیه خود در حال حرکت است؟ با وجود برخی محتواها و مضامین چالش برانگیز و ابهام آمیز در فیلم ها که حتی گه گاه با اهداف دینی، اخلاقی، انقلابی و ایدئولوژیک جشنواره منافات جدی دارد، آیا می توان ادعا کرد جشنواره فیلم فجر به عنوان بستری برای نمایش مهم ترین تولیدات سینمای کشور، یک رویداد متناسب با راهبردهای انقلاب اسلامی است؟

این مدرس دانشگاه اظهار کرد: اگرچه حضور داوطلبانه و تجمیع نسل های مختلف از سینماگران کشور و نیز وجود گونه های مختلف سینمایی و حتی توزیع مناسب جوایز بین آثار برجسته را می توان از محاسن جشنواره امسال دانست، اما نگرانی از بابت حضور برخی فیلم های مساله دار را نمی توان کتمان کرد.

الهی توضیح داد: بضاعت توانمندی سینمای ایران در انواع جشنواره ها مورد ارزیابی قرار می گیرد. لذا چنانچه ضعفی در ساختار فرمیک آثار تولیدی مشاهد می شود انتظار می رود که مدیران مربوطه در دولت و حتی خانه سینما با رصد و تحلیل دقیق محصولات، نسبت به آموزش داخلی و بهره گیری فیلمسازان از تجربه های جهانی جهت ارتقای فنی افراد اقدام کنند.

وی افزود: مدیران سینمایی باید علاوه بر تشریح نیازهای مفهومی جامعه، نحوه بیان مشکلات و تلخی های موجود را ابتدا از طریق تعامل تبیین کرده یا در صورت ضرورت برای حفظ امنیت و بهداشت روانی خانواده ها و سایر مخاطبان از اهرم های نظارتی خود استفاده کنند.  از مجموع فیلم های به نمایش درآمده، تنها تعداد انگشت شماری در قالب موضوعات راهبردی اعم از دفاع مقدس و مقاومت، تاریخ انقلاب، فساد اقتصادی و تروریسم و البته با ساختاری متوسط ارائه شد که اغلب آنها نیز با حمایت بخش خصوصی و دستگاه هایی غیر از وزارت ارشاد تولید شده بودند.  او اضافه کرد: در دسته بندی آثار جشنواره امسال، اکثریت فیلم ها با سوژه های اجتماعی به نمایش گذاشته شدند و طبیعی است که فیلمساز از بستر جامعه برای تولید خود الگو بگیرد اما سوال اینجاست آیا جامعه مسلمان ایران در تمام سطوح پر از سیاهی و تلخی است که آثار تصویری ما نیز به این حد حاوی انواع پلشتی ها و احساس ناامیدی و رنج و سختی است؟  او با اشاره به نام چند فیلم با همین مضمون خاطرنشان کرد: مهم ترین موضوع چالش برانگیز در بسیاری از فیلم های اجتماعی امسال قرار دادن مخاطب ایرانی در میانه شرع و فقه و دین با تفکرات انسان گرایانه منشعب از مکاتب اومانیستی و لیبرالیستی است و این جفای بزرگی در حق نسل جوان و پویای کشور به حساب می آید که جویای راه درست است.

این کارشناس فرهنگی گفت: نگاه اباحه گرانه و عادی سازی و قبح زدایی از برخی رفتارهای غیرعرفی و غیرشرعی همچون مصرف مشروبات الکلی در حدود هفت فیلم امسال یا روابط نامتعارف بین مرد و زن و لمس نامحرم در تعداد کثیری از آثار با چه هدفی صورت می گیرد که متاسفانه مدیران نظارتی سازمان سینمایی نیز با انفعال خود آن را همراهی می کنند؟

او یادآور شد: رجعت به سمت فیلمفارسی های دهه 50 با هیچ عقل سلیم و نگاه توسعه محوری سنخیت ندارد و در زمان اکران عمومی ساحت سینمای پاک و مقدس ایران را مخدوش می کند.  الهی از تصمیم گیرندگان حوزه فرهنگ و هنر خواست با اتکا به قوانین موجود و چشم انداز مندرج در بیانیه گام دوم انقلاب اسلامی نسبت به جایگاه سازمانی و تشکیلاتی خود وفادار مانده و فارغ از فضاسازی های کذایی توسط برخی از هنرمندان غیرانقلابی و غیرمتعهد در راه اهداف و آرمان های نظام جمهوری اسلامی گام بردارند.