آرشیو دو‌شنبه ۹ تیر ۱۳۹۹، شماره ۷۳۸۰
جهان
۴
پاورقی : اتاقی که در آنجا اتفاق افتاد (خاطرات 453 روز حضور در کاخ سفید) (5)

مساله بغرنج سبیل بولتون

جان بولتون (مشاورامنیت ملی سابق ترامپ) مترجم: مسعود میرزایی بهجت عباسی

با اینکه همه کسانی که اسامی آنها در ابتدا به عنوان پیشتازان تصدی پست وزارت خارجه مطرح می شد، عموما از نظر فلسفه سیاسی افرادی محافظه کار محسوب می شدند، اما هر یک دارای پیشینه و خط فکری متفاوت و حتی سبک و سیاق مخصوص به خود بوده و معایب و مزایایی را نیز روی میز گذاشته بودند. اما آیا در میان نامزدهای احتمالی که نام بردم (و افراد مطرح دیگری چون «باب کورکر» سناتور ایالت تنسی و «جان هانتزمن» فرماندار سابق ایالت یوتا) اشتراکات و ویژگی های برجسته یا دستاورد مهمی وجود داشت که ترامپ در جست و جوی آنها باشد؟ البته واضح است که نه، چنین اشتراکات و ویژگی هایی وجود نداشت. بنابراین کارشناسان و ناظران باید سوال کنند: واقعا چه اصولی بر فرآیند انتخاب افراد در تشکیلات ترامپ حاکم است؟ چرا نباید جولیانی به عنوان دادستان کل (وزیر دادگستری) منصوب شود؟ شغلی که او اصولا برای آن ساخته شده است. یا چرا رامنی ریاست کارکنان کاخ سفید را برعهده نگیرد تا بتواند مهارت های غیرقابل انکار خود را در زمینه مدیریت و برنامه ریزی راهبردی در این پست مهم ارائه کند؟ و چرا گینگریچ با دهه ها نظریه پردازی خلاقانه، به عنوان رئیس سیاستگذاری و برنامه ریزی داخلی کاخ سفید منصوب نشود؟

آیا ترامپ در انتخاب افراد برای پست های مختلف فقط به دنبال ویژگی های کلیشه ای، نمایشی و ظاهری بود؟ حرف و حدیث های زیادی درباره این ادعا که ترامپ از سبیل من خوشش نمی آمد مطرح شده است. این موضوع واقعا چه اهمیتی دارد. خود او یک بار به من گفت که سبیل من نقشی در عدم انتخابم (به عنوان وزیر خارجه) نداشته است. ترامپ گفت که پدرش هم سبیل داشته است. باور ندارم ظاهر من تاثیری در نظر ترامپ نسبت به خودم داشته باشد، البته اگر واقعا چنین چیزی صحت داشته باشد، فقط خود خدا باید به داد این کشور برسد. به نظر من بجز روانشناسان و کسانی که عمیقا به «زیگموند فروید» روانشناس اتریشی علاقه دارند- خود من هیچ علاقه ای به او ندارم - بعید است کس دیگری چنین تفکراتی داشته باشد. البته وقتی پای زنان زیبا و جذاب در میان باشد، موضوع برای ترامپ فرق می کند. وفاداری برای ترامپ یک عنصر کلیدی محسوب می شد و رودی جولیانی در ایامی که ویدئوی موسوم به «دسترسی به هالیوود» در اوایل اکتبر 2016 و برای تضعیف موقعیت انتخاباتی ترامپ پخش شد، وفاداری خود را قاطعانه و عاری از هر نوع شک و تردیدی به اثبات رساند (در این ویدئو که اولین بار روزنامه واشنگتن پست آن را علنی کرد ترامپ حرف های رکیکی در مورد زنان زده بود، در این نوار صحبت های ترامپ با بیلی بوش یکی از مجریان تلویزیونی ضبط شده بود که می گفت: «وقتی آدم ستاره باشد، می تواند هر کاری خواست با زن ها بکند.» در این مکالمه، ترامپ همچنین درباره اینکه چه طور تلاش کرده با یک زن متاهل رابطه برقرار کند و همین طور درباره بوسیدن و دست درازی به بعضی زنان دیگر با افتخار صحبت می کند).

می گویند لیندون جانسون، سی وششمین رئیس جمهوری امریکا، یک زمانی درباره یکی از دستیاران خود گفته بود: «من وفاداری واقعی می خواهم. من می خواهم او در وسط روز و در جای شلوغی مثل جلوی ویترین فروشگاه میسی در نیویورک پشت مرا ببوسد و بعد با صدای بلند به من بگوید؛ به به بوی گل رز می دهد.» چه کسی می تواند تصور کند که ترامپ تا این حد اطلاعات تاریخی داشته باشد؟ رودی جولیانی بعدا که از رقابت برای کسب کرسی وزارت خارجه کنار رفت، بشدت به من ابراز لطف کرد. او می گفت: «جان (بولتون) احتمالا گزینه پیشنهادی من به ترامپ برای تصدی پست وزیر خارجه خواهد بود. به نظر من جان محشره.»

دونالد ترامپ رئیس جمهوری منتخب روز 17 نوامبر، حدود یک هفته بعد از انتخابات، به من تلفن کرد و فرصتی فراهم شد تا من پیروزی اش را تبریک بگویم. او در این مکالمه تلفنی اشاره ای به گفت و گوهای اخیرش با «ولادیمیر پوتین» رئیس جمهوری روسیه و «شی جین پینگ» رئیس جمهوری چین داشت و گفت که منتظر است بعد از ظهر با «شینزو آبه» نخست وزیر ژاپن نیز دیدار کند. ترامپ گفت: «طی چند روز آینده تو را در اینجا (برج ترامپ) خواهم دید و چند پست را هم برای تو مدنظر دارم.» روز 18 نوامبر برخی از اولین انتصابات رئیس جمهوری جدید اعلام شد که بر اساس آن «جف سشنز» به عنوان دادستان کل منصوب شده بود و به این ترتیب جولیانی از این پست دور ماند. «مایک فلین» مشاور امنیت ملی ترامپ شد که در واقع به نوعی قدردانی از خدمات خستگی ناپذیر وی در جریان مبارزات انتخاباتی محسوب می شد و «مایک پمپئو» نیز ریاست سازمان اطلاعات مرکزی امریکا (سیا) را برعهده گرفت. چند روز پس از اعلام خبر انتصاب فلین به عنوان مشاور امنیت ملی، «هنری کیسینجر» به من گفت: «عمر مسئولیت او به یک سال نخواهد رسید.» هر چند که در آن ایام کیسینجر نمی توانست از آنچه قرار بود برای فلین اتفاق بیفتد، آگاه باشد ولی معتقد بود که او در جایگاهی اشتباه قرار گرفته است. پس از گذشت چند روز اسامی افراد بیشتری به عنوان اعضای کابینه جدید و مقامات ارشد کاخ سفید علنی شد؛ از جمله در روز 23 نوامبر «نیکی هیلی» فرماندار سابق کارولینای جنوبی به سمت نماینده دائم امریکا در سازمان ملل منصوب شد و عضویت تشریفاتی کابینه را نیز دریافت کرد. این یک انتصاب عجیب و غریب بود، چرا که هنوز وزیر خارجه تعیین نشده بود. هیلی فاقد شرایط و صلاحیت های لازم برای این پست بود ولی برای کسی مثل او که آرزوی رئیس جمهوری شدن دارد، فرصت ایده آلی بود که بتواند جای خالی تجربه کاری در حوزه سیاست خارجی را در رزومه خود پر کند. در هر صورت نماینده امریکا در سازمان ملل (چه عضو کابینه باشد، چه نباشد) زیر مجموعه وزارت خارجه محسوب می شود و سیاست خارجی منسجم و یکپارچه نیز باید فرمانده واحدی داشته باشد. با وجود این ترامپ همچنان مقامات فرعی را در وزارت خارجه منصوب می کرد در حالی که هنوز هیچ نشانه ای از وزیرخارجه جدید دیده نمی شد. طبیعی بود که منتظر بروز مشکلاتی باشیم، بویژه وقتی از یکی از کارمندان خانم هیلی شنیدم ترامپ حتی او را به عنوان وزیر خارجه نیز مدنظر داشته است. به گفته این کارمند، هیلی به دلیل فقدان تجربه در حوزه سیاست خارجی، این پیشنهاد را رد کرد. البته او امیدوار بود که به عنوان نماینده امریکا در سازمان ملل چنین تجربه ای را برای آینده سیاسی خود کسب کند.

«جرد کوشنر» داماد ترامپ که «پل منافورت» (مدیر کمپین انتخاباتی ترامپ) پیشتر و در ایام انتخابات مرا با او آشنا کرده بود، در روز شکرگزاری (یکی از اعیاد ملی امریکا که همه ساله در چهارمین پنجشنبه ماه نوامبر برگزار می شود) به من تلفن کرد. او به من اطمینان داد که در میان مجموعه ای از گزینه های مختلف، هنوز برای پست وزیر خارجه مطرح هستم. کوشنر گفت: «ترامپ یکی از هواداران پر و پا قرص شماست، همچنان که همه ما هستیم.» همزمان روزنامه نیویورک پست هم درباره فرآیند تصمیم گیری ترامپ در انتصاب مقامات دولتی گزارشی منتشر کرده و به نقل از یک منبع مطلع نوشته بود: «ترامپ در مراسم روز شکرگزاری در عمارت مجلل خود در فلوریدا موسوم به «مارالاگو» دوره افتاده بود و از میهمانان می پرسید به نظر شما چه کسی باید به عنوان وزیر خارجه امریکا انتخاب شود. در این گفت و گوها انتقادات زیادی علیه میت رامنی مطرح شد، بسیاری از حاضران رودی جولیانی را تحسین می کردند و افراد زیادی هم بودند که جان بولتون را برای این پست پیشنهاد می دادند.» البته می دانم که من باید پیش از میهمانی مارالاگو مقدمه چینی و تلاش بیشتری می کردم.