آرشیو سه‌شنبه ۲۵‌شهریور ۱۳۹۹، شماره ۴۹۸۵
بازارچه
۱۹

«دنیای اقتصاد» از کسب و کار فروشگاه های لباس بچه گزارش می دهد : انتقال «سنایی» و «بهار» به فضای مجازی

دنیای اقتصاد : خیابان های سنایی و بهارکه مرکز فروشگاه های لباس بچه است در شرایط «کاملا کساد» به سر می برد. مشاهدات خبرنگاران «دنیای اقتصاد» حاکی از افت 60درصدی فروش آنهاست در حالی که به گفته فروشندگان «هزینه ها دوبرابر شده است.» همچنین قیمت پایین تر لباس های ایرانی نتوانسته نظر خریداران را جلب کند چراکه هزینه تولید بالا رفته و قیمت جنس ایرانی به حد لباس خارجی رسیده اما نه با کیفیتی مشابه. البته فروشگاه هایی که توانسته اند ارتباط با مشتری را از طریق فضای مجازی حفظ کنند در جبران بخشی از ضرر فروش موفق شده اند.

  والدین تنها خرید می کنند

سنایی، خیابانی که محل فروشگاه های لباس بچه است «قبلا خیلی شلوغ تر بود، عملا مثل بازار بود اما الان چی؟ هیچ کس برای خرید به این خیابان نمی آید.» این صحبت های یکی از فروشندگان لباس بچه در خیابان سنایی است. محمدی که 10 سال در این خیابان کاسبی می کند می گوید که نسبت به سال گذشته 70درصد کاهش فروش داشته است: «قبلا مغازه را از 9 صبح باز می کردیم اما وضعیت بازار به گونه ای شده که ساعت 12 ظهر کرکره را بالا می دهم. مشتری نیست.» او که مردی حدودا 40 ساله است معتقد است «کاهش درآمدها به خاطر کرونا نیست، وگرنه همه دنیا با این ویروس درگیر شده اند اما بعید می دانم به اندازه ما ضرر کرده باشند. مشکل اصلی اقتصاد خراب و قیمت دلار است که روز به روز بالا می رود. مردم اگر بتوانند مایحتاج و نیازهای اولیه بچه هایشان را تهیه کنند هنر کردند چه برسد به اینکه مثل قبل برایشان لباس بگیرند.» به گفته این فروشنده قیمت لباس بچه 100 درصد گران تر شده «اما ما قیمت اجناس را گران نکردیم چون خریدار نداریم. قیمت ها را به نرخ پارسال می فروشیم اما باز هم ضرری که شب عید و ابتدای امسال متحمل شدیم جبران نمی شود.» محمدی می گوید فروش اسفندماه و فروردین ماه «صفر» بوده در حالی که هزینه ها بالا رفته: «هزینه برق، کرایه مغازه و دستمزد شاگرد همه بیشتر شده و درآمد من کمتر؛ اگر فروش مثل قبل بود هم می توانستم چراغ مغازه را روشن نگه دارم اما الان من نوعی به عنوان یک کاسب به معنای واقعی زیر فشار هستم. یک مدل سارافون اسفندماه پارسال خریدیم به قیمت 160هزار تومان و هنوز هم به همان قیمت می فروشم اما مردم برای چنین مبلغی هم چانه می زنند و تخفیف می خواهند. اگر روی 160هزار تومان تخفیف بدهم چی برای خودم می ماند؟ دست فروش های سر خیابان فاطمی و بر ولیعصر لباس تو خونه بچه را 150 می فروشند. مشتری هم حق دارد، وضع مالی مردم خوب نیست. اما کاری از دست من هم بر نمی آید.» محمدی درخصوص تمایل خریداران به جنس ایرانی ارزان می گوید که کالای ایرانی هم ارزان نیست: «هفته قبل یکی از تولیدی ها یک پیراهن را به قیمت عمده 240هزار تومان نرخ گذاری کرده بود. وقتی مشتری توان خرید جنس 150هزار تومانی خارجی را ندارد چه جوری من پیراهن 240 هزار تومانی ایرانی را بفروشم؟ این در حالی است که قیمت عمده آن 240 هزار تومان است و برای فروش باید 20درصد بیشتر قیمت بزنم.» محمدی می گوید متوسط دخل ماهانه او در سال گذشته 20 میلیون تومان بوده که گاه به 30 میلیون تومان هم رسیده؛ «اما در شرایط کنونی اگر دخل به 10 میلیون تومان برسد شانس آوردم. مشتری برای خرید دیگر بچه را نمی آورد که بهانه بگیرد یا مجبور بشود دو تکه دیگه لباس برایش بخرد. تنها برای خرید می آید، یک تکه لباس می خرد و شاید چند بار هم برای تعویض همان یک تکه برگردد. قبلا والدینی که با بچه ها به خرید می آمدند بیشتر بود.» او می گوید در حالی که درآمدش بیشتر از 50 درصد کاهش داشته اما مجبور به پرداخت مالیات بیشتر شده است: «مالیات را 12درصد افزایش دادند و علی الحساب 2 میلیون تومان دریافت کرده اند؛ قول هم داده اند که بابت مابقی مالیات تخفیف بدهند اما من چشمم آب نمی خورد و روی این موضوع حساب باز نمی کنم.»

  جبران ضرر در فضای مجازی

اما فروشنده دیگری می گوید توانسته نتیجه دلخواه را از شرایط بد حال حاضر به دست آورد: «اسفندماه و فروردین ماه فروش مغازه به یک سوم کاهش پیدا کرد، اما با برنامه ریزی توانستیم بخشی از ضرر را جبران کنیم. هم اسم برند و هم سرمایه گذاری که روی فضای مجازی کردیم باعث شد 50 درصد از ضرری که در ماه آخر سال گذشته و فروردین داشتیم جبران شود. مردم برای خرید به مغازه نمی آیند و بازار خلوت است اما با مشتری هایمان توانستیم ارتباط بگیریم.» او می گوید که قیمت اجناس بین 60 تا 70 درصد افزایش داشته اما جنس ها را به نرخ پارسال می فروشد: «قیمت ها بالا رفته و قدرت خرید مردم پایین آمده. لباسی که ما می فروشیم برند است و مشتری های خاص خودش را دارد اما کاهش قدرت خرید در مشتری های ما هم محسوس است. با پایین نگه داشتن قیمت ها و طرح های تخفیفی توانستیم این مشتری ها را حفظ کنیم.»

  توفیق نداشتن لباس ایرانی

فروشنده دیگری هم می گوید که «قیمت ها از ابتدای سال دوبرابر شده اما ما نرخ را بالا نبردیم که مشتری حفظ شود؛ با این حال 60 درصد نسبت به پارسال دخل کمتری دارم.» علی حسابی درخصوص تمایل مردم به اجناس ایرانی می گوید: جنس ایرانی هم ارزان نیست. قیمت جنس ایرانی که امسال تولید شده با قیمت جنس خارجی که از خرید پارسال داشتم برابری می کند با این تفاوت که کیفیت کمتری دارد. به جنس نیست، به قیمت است. قبلا هر فصل یک بار و گاه دوماه یک بار سفارش خرید می دادم اما الان هنوز جنس اسفندماه را می فروشم؛ دیگه خودتان حساب کنید وضعیت فروش چگونه است.«غلو نمی کنم، درآمد من به صفر رسیده است.» این فروشنده لباس بچه در خیابان سنایی سالن خالی مغازه اش را با دست نشان می دهد و می گوید: از ابتدای تابستان فقط 20میلیون تومان کاسب بودم در حالی که باید حداقل 120میلیون فروش داشته باشم. هزینه هایی مثل پول کرایه حمل ونقل و اجاره بها مغازه و پول شاگرد هم چند برابر شده است. معمار که فروشنده یکی دیگر از برندهای لباس بچه است می گوید کاهش 90 درصدی در فروش را تجربه کرده است: «در 15 سال کاسبی تا به حال شرایط بازار را به این اندازه بد ندیده بودم. روز تمام می شود یک مشتری در این مغازه را باز نمی کند. خریدهای جدید هم به قیمت پارسال نرخ گذاری کردم مگر اینکه ضرر دخل جبران شود اما نشد چون مردم پول ندارند و وقتی جیب ملت خالی باشد بحث یک قران و دوزار نیست؛ خالی است.» معمار که پیرمردی با موهای سفید و کم پشت است لبخندی می زند و می گوید: اما اگر از دولت بپرسید شرایط اقتصادی چگونه است؟ می خندد و می گوید خوب است و به خودکفایی هم رسیده ایم.  بازار لباس بچه مثل بقیه بازارها کساد است اما با این تفاوت که فروشندگان می گویند سهم قدرت خرید پایین مردم و گرانی اجناس در این کسادی بیش از کرونا است. به طور متوسط فروشگاه های لباس بچه نسبت به پارسال 60 درصد کاهش فروش داشته اند در حالی که «هزینه ها دوبرابر شده است.»