به جمع مشترکان مگیران بپیوندید!

تنها با پرداخت 70 هزارتومان حق اشتراک سالانه به متن مقالات دسترسی داشته باشید و 100 مقاله را بدون هزینه دیگری دریافت کنید.

برای پرداخت حق اشتراک اگر عضو هستید وارد شوید در غیر این صورت حساب کاربری جدید ایجاد کنید

عضویت

جستجوی مقالات مرتبط با کلیدواژه "balance" در نشریات گروه "تربیت بدنی"

تکرار جستجوی کلیدواژه «balance» در نشریات گروه «علوم انسانی»
  • سمیه طلیقی، نگار آرازشی، کیوان ملا نوروزی، مرضیه بلالی

    خطر زمین خوردن یا افتادن از جمله مشکلات شایع در بین سالمندان است؛ مداخلات شناختی رفتاری به طور گسترده ای به کار گرفته شده اند و در ارتقای عملکرد شناختی و حرکتی در جمعیت های مختلف اثربخشی نشان داده اند. هدف از این تحقیق، تعیین اثربخشی ذهن آگاهی بر توانمندسازی شناختی و تعادل در سالمندان با سابقه افتادن بود. در یک مطالعه نیمه تجربی، 16 سالمند با سابقه افتادن (میانگین سن 6±72 سال) از شهر قم در سال 1402 به صورت در دسترس و هدفمند انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه تمرینات ذهن آگاهی (8 نفر) و کنترل (8 نفر) قرار گرفتند. در این تحقیق پروتکل مداخله ذهن آگاهی دی پتریلو، کافمن، گلس و آرنکوف (2009)، در شش جلسه و هر جلسه به مدت 1 الی 5/1 ساعت در طول سه هفته آموزش داده شد. جهت بررسی داده های توانمندسازی شناختی از مقیاس توانمندسازی روان شناختی اسپریتزر (1995) و برای بررسی عملکرد تعادل از آزمون های تعادل ایستای لک لک جانسون و نلسون، 1991 و تعادل پویا پودسیالدو و ریچاردسون، 1991 استفاده شد. داده ها به روش تحلیل کواریانس در سطح معنی داری (P<0.05) تجزیه و تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تمرینات ذهن آگاهی موجب بهبود تعادل غیر معنی دار ایستاوپویا در سالمندان با سابقه افتادن شد (05/0<p). همچنین تمرینات ذهن آگاهی با بهبود غیرمعنی دار توانمندسازی شناختی در سالمندان با سابقه افتادن همراه بود (05/0<p). به نظر می رسد سه هفته تمرینات ذهن آگاهی می تواند مزایای شناختی و حرکتی برای سالمندان با سابقه افتادن به همراه داشته باشد با این حال دوره های طولانی تر این مداخله ممکن است موثرتر باشد.

    کلید واژگان: ذهن آگاهی, توانمندسازی شناختی, تعادل, سالمندی, سابقه افتادن
    Somaye Talighi, Negar Arazeshi, Keyvan Mollanorozy

    The risk of tripping or falling is one of the common problems among the elderly؛ Cognitive behavioral interventions have been widely used and have shown effectiveness in improving cognitive and motor performance in different populations. The aim of the study was to determine the effectiveness of mindfulness on cognitive empowerment and Balance of the elderly with history of falling. In a semi-experimental trial, 16 elderly people with a history of falling (mean age 72±6 years) from Qom city in 1402 were selected in an accessible and purposeful manner and were randomly assigned to two groups of mindfulness exercises (8people) and control (8 people). In this research, Di Petrillo, Kaufman, Glass, and Arenkov (2009) mindfulness intervention protocol was taught in six sessions for 1 to 1.5 hours during three weeks.In order to check the data of cognitive empowerment, Spritzer's psychological empowerment scale (1995) was used and to check the balance function, the stork static balance tests of Johnson and Nelson, 1991 and the dynamic balance tests of Podcialdo and Richardson, 1991 were used. The data were analyzed using covariance analysis at the P<0.05. The results showed that mindfulness exercises improved non-significant static and dynamic balance and non-significant improvement of cognitive empowerment in elderly people with a history of falling (p<0.05). It seems that three weeks of mindfulness exercises can bring cognitive and motor benefits for elderly people with a history of falls, however, longer periods of this intervention may be more effective

    Keywords: Mindfulness, Cognitive Empowerment, Balance, Aging, History Of Falling
  • مائده احمدپور، الناز پرهیزگار، میثم رضایی *
    مقدمه

    اختلال تعادل به عنوان اصلی ترین عامل سقوط در سالمندان شناخته شده است. مهم ترین هدف بازتوانی زمانی که سیستم تعادلی دچار ضعف می شود، رفع این اختلال است. از این رو درمانگران و متخصصین علوم ورزشی تمرینات ورزشی را برای تسهیل و بهبود وضعیت تعادل به کار می گیرند. بنابراین هدف از این پژوهش، مقایسه اثر تمرینات فال پروف با شدت و فراونی های متفاوت بر تعادل سالمندان است.

    مواد و روش ها

    در این پژوهش سالمندان در گروه سنی 66 تا 77 سال به پنج گروه ده نفره تجربی با شدت و فراوانی بالا و پایین وگروه کنترل تقسیم شدند و در یک طرح تحقیق شامل پیش آزمون ، هشت هفته تمرینات فال پروف و پس آزمون شرکت کردند. گروه های تجربی بلافاصله پس از پیش آزمون به مدت هشت هفته (سه جلسه در هفته ، هر جلسه 45دقیقه) در تمرینات فال پروف با فراوانی بالا و پایین شرکت کردند. ولی گروه کنترل پس از پیش آزمون به فعالیت های روزانه خود پرداختند . از پرسشنامه فعالیت و سلامت فال پروف به منظور کسب اطلاعات در مورد وضعیت کلی سلامت ، سبک زندگی و الگوهای فعالیت جسمانی افراد سالمند استفاده گردید. به منظور شناسایی مشکلات تعادل از مقیاس پیشرفته تعادل فولرتون استفاده شد . برای ارزیابی داده های طبیعی از آزمون شاپیرو ویلک و برای تجزیه وتحلیل داده ها از تحلیل کووواریانس و آزمون تعقیبی بونفرونی در سطح معناداری 05/0استفاده گردید.

    یافته ها

    نتایج یافته های تحقیق نشان داد که تمرینات فال پروف با شدت و فراوانی بالا و پایین باعث بهبود تعادل سالمندان می گردد. همچنین مشاهده شد تنها بین تعادل سالمندان در تمرینات فال پروف با شدت وفراوانی بالا و تمرینات فال پروف با شدت و فراوانی پایین تفاوت معناداری وجود دارد.

    نتیجه گیری

    می توان چنین استنباط کرد که این برنامه تمرینی با شدت و فراوانی مختلف یک روش موثر در بهبود تعادل باشد که در نتیجه آن خطر سقوط تا حدودی در افراد سالمند کاهش یابد . همچنین به کارگیری این برنامه تمرینی به منظور اقدامی پیشگیرانه و درمانی احتمالا خسارت جانی، مالی ، روانی و فشارها یی که بر خانواده های سالمندان وارد می شود تا حدی کاهش یابد و کیفیت زندگی آنان را تحت تاثیر قرار دهد.

    کلید واژگان: اثر تمرینات فال پروف, شدت و فراوانی, تعادل سالمندان
    Maedeh Ahmadpoor, Elnaz Parhizkar, Meysam Rezaee *

    The aim of this study was to compare the effects of Fall-Proof exercises with different intensities and frequencies on the balance of older adults. In this study, elderly participants aged 66 to 77 years were divided into five experimental groups of ten individuals each, with varying intensities and frequencies (high and low), and one control group. Participants engaged in a research design consisting of a pre-test, eight weeks of Fall-Proof exercises, and a post-test. The experimental groups participated in Fall-Proof exercises for eight weeks (three sessions per week, each lasting 45 minutes) with either high or low frequency, starting immediately after the pre-test. The control group continued with their daily activities following the pre-test. The Fall-Proof Activity and Health Questionnaire was used to collect information on general health status, lifestyle, and physical activity patterns of the elderly participants. The Fullerton Advanced Balance Scale was used to identify balance problems. The Shapiro-Wilk test was employed to assess the normality of the data, and analysis of covariance (ANCOVA) and Bonferroni post hoc tests were used for data analysis, with a significance level of 0.05. The research findings indicated that Fall-Proof exercises with both high and low intensities and frequencies improved the balance of older adults. Additionally, it was observed that there was a significant difference only between the balance improvements in elderly participants undergoing high-intensity and frequency Fall-Proof exercises compared to those in the low-intensity and frequency group. It can be inferred that this exercise program with varying intensities and frequencies is an effective method for improving balance, which consequently reduces the risk of falls in the elderly population. Furthermore, implementing this exercise program as a preventive and therapeutic measure may likely reduce physical, financial, psychological, and emotional pressures on the families of older adults to some extent, thereby affecting their quality of life.

    Keywords: Fall-Proof Exercises, Balance, Elderly
  • مریم صالحی، جواد راستی، مسعود اعتمادی فر، حسن محمدزاده*
    پژوهش حاضر با بررسی تاثیر تمرینات هوازی، واقعیت مجازی و تکالیف دوگانه بر عملکرد حرکتی و افسردگی بیماران ام اس افسرده انجام شد. 48 زن مبتلا به ام اس با میانگین سنی 21/8 ±13/42 در این تحقیق شرکت کرده و به صورت تصادفی به سه گروه آزمایش و یک گروه کنترل تقسیم شدند. گروه تمرین هوازی به مدت هشت هفته و هر هفته دو جلسه به تمرینات هوازی پرداختند و گروه واقعیت مجازی در محیط مجازی و گروه تکالیف دوگانه به صورت همزمان با استفاده از تمرین هوازی و واقعیت مجازی تحت مداخله قرار گرفتند. گروه کنترل نیز فعالیت های روزمره خود را ادامه داد. از پرسشنامه افسردگی بک، تست تعادل رسیدن عملکردی و ده متر راه رفتن در پیش آزمون و پس آزمون استفاده شد. نتایج آزمون t زوجی نشان داد راه رفتن، تعادل و افسردگی در گروه های تمرین از پیش آزمون تا پس آزمون بهبود معنی داری یافت (05/0≥P). برای مقایسه راه رفتن و تعادل در گروه های تحقیق از آزمون کوواریانس استفاده شد و نتایج نشان داد که بین نمرات پس آزمون راه رفتن، تعادل و افسردگی در گروه های تحقیق تفاوت معنی داری وجود دارد (05/0≥P). نتایج آزمون بونفرونی نیز نشان داد که در متغیر راه رفتن، تعادل و افسردگی بین گروه تکالیف دوگانه با گروه هوازی و کنترل تفاوت معنی داری وجود دارد (05/0≥P). در نهایت نتایج تایید می کند که تکالیف دوگانه بیشتر از تمرینات هوازی و واقعیت مجازی منجر به بهبود تعادل و راه رفتن و افسردگی زنان ام. اس. افسرده می شود و این تمرینات می تواند مداخله مناسبی برای بهبود عملکرد حرکتی و افسردگی این افراد باشد.
    کلید واژگان: بیماران ام. اس, افسردگی, تعادل و راه رفتن, تمرین هوازی, واقعیت مجازی
    Maryam Salehi, Javad Rasti, Masoud Etemadi Far, Hasan Mohamadzade *
    The purpose of the present study was to investigate the effect of aerobic exercise, virtual reality and dual tasks exercise on motor function and depression in depressed MS patients. 48 women MS patient with a mean age of 42/13± 8/21 participated in this study and were randomly divided into three experimental groups and one control group. The aerobic exercise group practiced aerobics for eight weeks, two sessions per week. The virtual reality group in the virtual environment and the dual tasks group were intervened simultaneously using aerobic training and virtual reality. The control group also continued their daily activities. Beck Depression Inventory, Functional Achievement Balance Test and 10 m Walking in pre- and post-test were used. The results of paired t-test showed that gait, balance and depression improved significantly in pre-test to post-test exercise groups (P≥0.05). Covariance test was used to compare walking, balance and depression in the research groups and the results showed that there was a significant difference between the post-test scores and balance in the research groups (P≥0.05). The results of Bonferroni post hoc test also showed that there was a significant difference in the variables of gait, balance and depression between the combined exercise group with the aerobic and control groups (P≥0.05). Finally, the results confirm that dual tasks more than aerobic exercise and virtual reality lead to improved balance, gait and depression in depressed MS women, and this type of exercise can be a good intervention to improve motor function and depression in these people.
    Keywords: MS Patients, Depression, Balance, Walking, Aerobic Exercise, Virtual Reality
  • Raheleh Kheyrollah Zadeh Vazri, Zahra Entezari Khorasani *, Marzyeh Balali, Shahab Parvinpoor

    Archers engage in various exercises to maintain postural stability and balance to achieve peak performance in archery, as balance and fine motor control are critical components of success in this sport. Therefore, the aim of this study was to compare the effect of a period of TRX and yoga versus traditional exercises on the balance of archers. This study is quasi-experimental with a pre-test and post-test design. The present research is applied in nature and was conducted in the field. The statistical population included all male archers in Tehran Province aged 20 to 40 years. From this population, 30 individuals were selected based on inclusion and exclusion criteria through convenience sampling and then randomly assigned to three groups: traditional exercises, yoga, and TRX. In the pre-test, the balance in shooting was measured. After completing the measurements, each group received their respective exercises, and at the end of the last training session, the post-test including the measured variables was repeated. To examine the research hypotheses, initially, the normality of the data was checked using the Shapiro-Wilk test, which revealed that the data were not normally distributed. Therefore, non-parametric statistical tests were used for data analysis. The results of the Wilcoxon test indicated that all three types of traditional exercises, yoga, and TRX led to a significant improvement in balance, hand-arm stability, and performance of the archers. In the intergroup comparison using the Kruskal-Wallis test, it was found that there were significant differences among the three groups in the research variables. Pairwise comparisons using the Mann-Whitney U test revealed that TRX, yoga, and traditional exercises, respectively, had the most significant effects. Based on the obtained results, it is suggested that the training programs used in the present research, with priority given to TRX, yoga, and traditional exercises, be recommended for improving the balance of male archers.

    Keywords: Balance, Archery, TRX Training, Yoga Training
  • ابراهیم ابراهیمی*، سمیه مظفری
    هدف

    تکواندو یک رشته ورزشی مبارزه ای المپیکی است که با توجه به مهارت های مورد نیاز در این رشته، پرش و تغییر جهت مهم است. تمرین های ثبات مرکزی می تواند استراتژی مناسبی برای ارتقا عملکرد تکواندوکاران باشد. لذا هدف از پژوهش حاضر تاثیر شش هفته تمرینات ثبات مرکزی بر بهبود تعادل و عملکرد تکواندوکاران پسر است.

    روش ها 

    تحقیق حاضر از نوع نیمه تجربی بوده و به صورت میدانی انجام شده است. جامعه آماری شامل 30 تکواندوکار پسر 10-15 ساله شهرستان مشهد بودند که به صورت هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی به دو گروه 15 نفره تقسیم شدند. به ترتیب آزمون جهش تک پا و آزمون جهش سه گانه تک پا برای عملکرد و از آزمون تعادلی Y برای ارزیابی تعادل آزمودنی ها استفاده شد. پس از گروه بندی، پیش آزمون جهت اندازه گیری متغیرهای مورد نظر تحقیق اجرا شد. سپس برنامه تمرینات ثبات مرکزی به مدت شش هفته بر روی آزمودنی های گروه تجربی اعمال و سپس پس آزمون، با رویه یکسان با پیش آزمون اجرا شد.

    یافته ها 

    یافته ها نشان داد که انجام شش هفته برنامه تمرینی ارائه شده احتمالا موجب بهبود تعادل پویا در جهت خلفی داخلی (0/021=P) و عملکرد افراد (0/002=P) شرکت کننده در این تحقیق در گروه تمرین ثبات مرکزی نسبت به گروه کنترل می شود.<p).

    نتیجه گیری

    نتایج پژوهش حاضر نشان تمرینات ثبات مرکزی باعث بهبود تعادل و عملکرد تکواندوکاران پسر شده است و عملکرد افراد افزایش داده است.</p).

    کلید واژگان: تعادل, عملکرد, ثبات مرکزی, تکواندو
    Ebrahim Ebrahimi*, Somayeh Mozafari
    Objective 

    Taekwondo is an Olympic combat sport that demands skills such as jumping and quick directional changes. Core stability exercises may be an effective method to enhance the performance of taekwondo athletes. Therefore, the purpose of this research is to examine the effects of six weeks of core stability exercises on improving balance and performance in male taekwondo practitioners.

    Methods

    This quasi-experimental field study involved 30 male taekwondo athletes aged 10-15 from Mashhad city. Participants were selected based on judgment sampling and randomly divided into two groups of 15 each. The single-hop test and triple-hop test were used to assess performance, while the Y balance test evaluated balance. Pre-tests were conducted to measure the research variables before implementing a six-week core stability exercise program for the experimental group. After the training period, post-tests were administered using the same procedures as the pre-tests.

    Results

    The findings indicated that completing six weeks of core stability training significantly improved dynamic balance in the medial-posterior direction (P=0.021) and overall performance (P=0.002) in the experimental group compared to the control group.

    Conclusion

    Core stability exercises can help reduce injuries and enhance athletic performance. This study aimed to investigate the impact of six weeks of core stability exercises on the balance and performance of young male taekwondo athletes. The results suggest that core stability exercises effectively improve both balance and performance in taekwondo practitioners, leading to enhanced athletic performance.

    Keywords: Balance, Performance, Core Stability, Taekwondo
  • امید فروتن*، ضیاء فلاح محمدی، مژگان معمارمقدم
    هدف
    هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر یک دوره تمرین با بازخورد حسی شنیداری بر تعادل ایستا و پویای سالمندان بود.
    روش ها
    نمونه آماری این پژوهش شامل 36 نفر مرد سالمند سالم بودند که به طور هدفمند انتخاب و به صورت تصادفی به سه گروه (تجربی با بازخورد حسی شنیداری، گروه کنترل راه رفتن بدون بازخورد و گروه کنترل بدون تمرین) تقسیم شدند. برای اندازه گیری تعادل ایستا و پویا از آزمون تعادل ایستای ثابت و آزمون آستانه پایداری عملکردی در پیش و پس آزمون استفاده شد و برای ارزیابی هم انقباضی عضلانی و تاثیرات آن بر تعادل، الگوی فعالیت الکتریکی عضلات اندام تحتانی (نعلی، ساقی قدامی، پهن داخلی، پهن خارجی و دوسررانی) از دستگاه الکترومایوگرافی استفاده شد. گروه تجربی به مدت 6 هفته، 3 جلسه در هفته و هر جلسه 20 دقیقه تمرین راه رفتن با بازخورد حسی شنیداری انجام دادند و گروه کنترل راه رفتن بدون بازخورد نیز تمرینات راه رفتن ساده را در همین بازه زمانی بدون بازخورد دنبال کردند. تحلیل داده ها با استفاده از مدل آنالیز کوواریانس و آزمون ناپارامتریک بوت استرپ در سطح معناداری 05/0 انجام شد.
    یافته ها
    نتایج نشان داد تمرین راه رفتن با بازخورد حسی شنیداری، علی رغم بهبود بر هم انقباضی عضلات و عملکرد تعادلی گروه تجربی، از نظر آماری معنادار نبود (05/0
    کلید واژگان: بازخورد حسی بیرونی, تعادل, سالمندی
    Omid Foroutan *, Zia Fallah Mohammadi, Mojgan Memarmoghaddam
    Aim
    The purpose of the present study was to investigate the effect of a period of walking training with Auditory Sensory feedback on static and dynamic balance in the elderly.
    Methodology
    The statistical sample of this study included 36 healthy elderly men, which were selected by purposive sampling method and who were randomly divided into three groups (experimental with external sensory feedback, walking control group without sensory feedback and control group without training). For the measurement of static and dynamic balance were used in the pre and post test of fixed static equilibrium test and functional stability threshold test and for evaluations co-contraction muscle and its effect on balance, the pattern of electrical activity of the muscles of the lower extremities (horseshoe, anterior tibia, internal extensor, external extensor and biceps) was examined using electromyography. The experimental group practiced for 6 weeks, 3 sessions per week and 20 minutes of walking practice with auditory sensory feedback and walking control group followed simple gait training at the same time. Data analysis was performed using ANCOVA and nonparametric Bootstrap models at the significance level of 0.05.
    Result
    The results showed training with the external sensory feedback not statistically significant, despite improvement in muscle contraction and balance performance of the experimental group (P
    Keywords: External Sensory Feedback, Balance, Aging
  • Ebrahim Ebrahimi*, Parnian Rashidy, Seyyed Erfan Mohammadalinezhad, Razieh Hajizadeh

    Over the past decade, there has been a rapid increase in the study of using artificial intelligence (AI) to improve the quality of life of individuals with disabilities. Therefore, the study aims to investigate the effect of a 6-week AI-generated core stability training program on balance and flatfoot in blind female students. This quasi-experimental study selected 30 female students aged 9-12 years with flatfoot in Tehran City, dividing them into two groups: one for experimental (N = 15) and another for control (N = 15).  The experimental groups had six weeks of AI-based intervention with three sessions per week. During this period, the control group engaged in the routine activities of the physical education class. The navicular drop index and Y balance test were done as pre-posttest, respectively. The Covariance (ANCOVA) was used for inferential statistics. Data analysis was conducted at a significance level of 95% with an alpha level less than or equal to 0.05. The findings showed that there was a significant difference between the two groups in the scores of the Y balance test (p<0.035) and the navicular drop test (p<0.001), even when the pre-test effect was taken into account (covariate). By leveraging AI to design tailored exercise regimens, practitioners can enhance postural control and musculoskeletal health in visually impaired individuals. These results underscore the potential of AI-assisted rehabilitation strategies in special education settings, highlighting the need for further research to optimize program parameters and expand their applicability across diverse populations.

    Keywords: Artificial Intelligence (AI), Balance, Flatfoot, Visually Impaired
  • Alireza Maleki, Ali Shamsi Majelan*

    As people get older some may experience reduced mobility and more physical challenges that can affect their quality of life negatively. The research focused on investigating how two different types of training programs sensori-motor and Otago affect the abilities, functional balance and overall well being of men.This study was semi-experimental. This research included 45 men aged 65 to 70 who were selected in an accessible and purposeful and then randomly divided into three groups.. With 15 individuals, in each group, for sensorimotor training group the Otago training group and a control group. Respective exercise groups underwent a total of 24 training sessions done in 8 weeks. To measure abilities and being impact effectively, in this study various assessment methods were used such as Short Physical Performance Battery (SPBB) tests together with time up and go (TUG) evaluations besides implementing SF36 quality of life survey questionnaire. ANOVA and paired sample t-tests were done for data analysis with a significance level set at p≤ 0.05 using SPSS software version 23. The outcomes showed a Significant different, in groups prior and post exercise experimental (p=0.001). Significant variations were noted in the test results when comparing the sensorimotor and Otago groups to the control group at a significance level of p=0.001 for inter group comparisons; whereas no notable variations were observed among the groups during the pre test phase.Both sensorimotor and Otago exercises effectively enhance physical performance, functional balance, and quality of life in elderly men. Since no significant difference was found between the two experimental groups, it can be concluded that either type of exercise can be beneficial for improving these aspects of health in older men.

    Keywords: Aged, Sensory-Motor, Quality Of Life, Otag, Balance
  • علی فتاحی، راضیه یوسفیان ملا *، میترا عاملی

    تمرینات ثبات مرکزی نقش مهمی در عملکرد والیبالیست های نوجوان ایفا می کند و می تواند عاملی جهت جلوگیری از کاهش توانایی و خصیصه های مهم ورزشی والیبال، از جمله تعادل و پرش گردد. در این پژوهش تلاش شده است تا تاثیر یک دوره تمرین پیشرونده ثبات مرکزی همراه با رعایت پروتکل های بهداشتی بر حفظ تعادل و پرش والیبالیست های نوجوان در دوران همه گیری ویروس کرونا مورد بررسی قرار گیرد. پس از اتمام دومین دوران قرنطینه در ایران، از 15 والیبالیست نوجوان مرد که با روش نمونه گیری در دسترس انتخاب شده بودند، دو تست پرش (تست پرش سارجنت و تست پرش سه گام) و نیز تست تعادل استاتیک (رومبرگ) گرفته شد. سپس بازیکنان یک برنامه تمرینی ثبات مرکزی 12 هفته ای را همراه با رعایت پروتکل های بهداشتی انجام دادند. به دنبال آن ارزیابی پس آزمون ثبت گردید. تفاوت معناداری در تمامی متغیرهای تحقیق (تست پرش سارجنت، تست پرش سه گام و تست تعادل رومبرگ) بین مرحله پیش آزمون و پس آزمون در والیبالیست های نوجوان به دنبال 12 هفته تمرین پیشرونده ثبات مرکزی همراه با رعایت پروتکل های بهداشتی مشاهده شد. توصیه می شود مربیان و متخصصین علوم ورزشی و تمرین نیز می توانند از تمرینات ثبات مرکزی پیشرونده جهت حفظ عملکردهای حیاتی در والیبالیست ها استفاده کرده و به انجام آن ها در دوران قرنطینه تاکید نمایند.

    کلید واژگان: پرش, تعادل, تمرین ثبات مرکزی, کرونا, والیبال
    Ali Fattahi, Razieh Yousefian Molla*, Mitra Ameli

    Core stability training plays an important role in performance of youth volleyball players and is defined as a critical factor regarding prevention of the physical abilities and important characteristics of the volleyball players such as balance and jump performance. In this research, the effect of a Progressive Core Stability Program regarding Health Protection on maintenance of Balance and Jump Performance of Junior Volleyball Players during Coronavirus Pandemic has been investigated. After the second quarantine period in Iran, two jump tests (Serjent jump test and Three-step jump test) and static balance test (Romberg) were taken from each player. The players then performed a 12-week core stability training program in compliance with health protocols. Following that, post-test evaluation was recorded. There is a significant difference in all research variables (Sarjent jump test, Three-step jump test and Romberg equilibrium test) between pretest and post-test in junior volleyball players after 12 weeks of progressive core stability training with health protocols. Coaches, specialists in sports sciences and trainers can use progressive core stability exercises to maintain vital functions in volleyball players and emphasize their performance during quarantine.

    Keywords: Jump, Balance, Core Stability Exercise, Corona, Volleyball
  • Mona Oftadegan, Yousef Moghadas Tabrizi *, Hooman Minoonejad
    Background
    Both of transcranial direct current electrical stimulation (tDCS) and neuromuscular training (NMT) have used to relive motor deficits in neurological disease.
    Aim
    We decided to investigate augmenting effect of tDCS and NMT to improve static and dynamic balance and gait parameter in autism spectrum disorder (ASD).
    Materials and Methods
    24 children with ASD aged 6-10 years old were randomly assigned to one of three groups: NMT+ sham, anodal tDCS, and NMT + tDCS. NMT consisted of 10 sessions motor training (each for 40 min). tDCS training was performed with 1.5 mA on left primary motor cortex for 20 min. Pre-test and post-test evaluations included static and dynamic balance and gait parameters (length and width of stepping and speed of gait).
    Results
    Although improvement of variables were seen in all groups, but in post intervention comparison, combined group was better in static and dynamic balance and gait parameters than two other groups. NMT was more effective than tDCS only in dynamic balance.
    Conclusion
    Our findings were indicated tDCS enhance NMT effect on neuromuscular function in ASD, so regarding the augmented effect in combination of NMT and tDCS, it can be considered in rehabilitation of motor deficits in these children.
    Keywords: Autism, Balance, Gait, Neuromuscular Training, Transcranial Direct Current Electrical Stimulation
  • Mahboubeh Moini, Elham Shirzad *, Mohammad Alizadeh
    Background
    Losing a limb can negatively impact balance and gait, leading to reduced quality of life.
    Aim
    This study aimed to examine correlations between spatiotemporal gait and balance with scores of the Quality of Life questionnaire.
    Materials and Methods
    30 veterans with unilateral below-knee amputations underwent gait analysis to measure step length, stride length, stance time, cadence, velocity, and walking symmetry index by step length. Static balance was assessed via the center of pressure path length by Wii Balance Board during standing. The Timed Up and Go test evaluated dynamic balance. The QoL scores were recorded using the Quality of Life questionnaire for amputees, Trinity Amputation, and Prosthesis Experience Scales (TAPES). Pearson’s correlation coefficients were calculated between spatiotemporal of gait, balance scores, and TAPES domain outcomes.
    Results
    Stride length (r=0.660), prosthetic step length (r=0.648) and intact step length (r=0.618) showed significant moderate positive correlations with psychosocial adjustment, while amputation limb stance time (r=-0.409) correlated weakly. Activity limitations negatively correlated with step/stride lengths (r range -0.781 to -0.784) and cadence (r=-0.538). Moreover, prosthesis satisfaction was associated with improved walking symmetry (r=0.445) and prosthetic stance time (r=0.388).
    Conclusion
    Optimizing gait and balance in below-knee amputation can improve quality of life. Biomechanical factors should be targeted in rehab programs to enhance well-being.
    Keywords: Balance, Gait Analysis, Lower Limb Prosthesis, Quality Of Life, TAPES Questionnaire
  • فرنوش سرور، محمد فلاح محمدی، فائزه صفری*
    هدف

    پژوهش حاضر باهدف بررسی تاثیر تمرینات عصبی - عضلانی بر تعادل، حرکت عملکردی، حس عمقی زانو و مچ پا تکواندوکاران دختر 15 تا 18 سال انجام شد.

    روش ها

    در این مطالعه 30 تکواندوکار 15 تا 18 سال انتخاب شده و به صورت تصادفی در دو گروه کنترل و تجربی قرار گرفتند. به منظور بررسی اثر برنامه تمرینی، قبل و پس از تمرین آزمون های مربوط به تعادل ایستا و پویا (با آزمون های لک لک و وای) و حرکات عملکردی با آزمون غربالگری (FMS) مورد ارزیابی قرار گرفت.

    یافته ها

    نتایج این مطالعه نشان دهنده اثر معنی دار اعمال برنامه تمرینی بر بهبود تعادل ایستا (0/001=p)، تعادل پویا (0/001=p)، حرکت عملکردی (0/001=p)، حس عمقی زانو (0/001=p) و مچ پا (0/001=p)، بود.<p).

    نتیجه گیری

    به صورت کلی نتایج مطالعه حاضر نشان دهنده اثر استفاده از تمرینات عصبی - عضلانی بر بهبود تعادل ایستا و پویا، حرکت عملکردی، حس عمقی زانو و مچ پا ورزشکاران دختر رشته تکواندو بوده است. بر این اساس استفاده از این برنامه تمرینی به مربیان و ورزشکاران این رشته ورزشی جهت کاهش خطر ایجاد آسیب و نیز ارتقای سطح عملکرد ورزشی پیشنهاد می شود.</p).

    کلید واژگان: عصبی - عضلانی, تعادل, حس عمقی, تکواندو
    Farnoosh Sarvar, Mohamad Fallah Mohamadi, Faezeh Safari*
    Objective

    The aim of this study was to investigate the effect of neuromuscular training on balance, motor function, and knee and ankle proprioception in female taekwondo athletes aged 15 to 18 years.

    Methods

    In this study, 30 taekwondo athletes aged 15 to 18 were selected and randomly divided into two groups: control and experimental. To assess the training program's efficacy, tests related to static and dynamic balance were conducted using the stork and wow tests, while functional movements were evaluated with the screening test (FMS).

    Results 

    The results of this study demonstrated a significant improvement in static balance following the implementation of the exercise program (p < 0.05).

    Conclusion

    In summary, the findings of this study indicate the efficacy of neuromuscular exercises in enhancing both static and dynamic balance, motor function, knee and ankle proprioception in female taekwondo athletes. Consequently, the adoption of this training program is recommended for coaches and athletes in this sport to mitigate injury risk and enhance sports performance.

    Keywords: Neuromuscular, Balance, Proprioception, Taekwondo
  • احسان ابراهیمی پور، فرشته ثابت، شایان حاج ابراهیمی*، محمدرضا امیر سیف الدینی

    ریتم های شبانه روزی نقش مهمی در کنترل عملکردهای فیزیولوژیکی بدن انسان دارند و می توانند بر توانایی حرکتی تاثیر بگذارند. هدف این مطالعه بررسی تاثیر زمان روز بر تعادل ایستا و پویا با استفاده از رویکرد تکلیف شناختی بود. بدین منظور، 24 سالمند به عنوان آزمودنی در نظر گرفته شدند. شرکت کنندگان در دو شرایط با و بدون تکلیف دوگانه شناختی آزمون های مربوط به تعادل ایستا و پویا را انجام دادند. تجزیه و تحلیل آماری با استفاده از آزمون تحلیل واریانس دوطرفه با سطح معناداری 05/0 صورت گرفت. بر اساس نتایج مربوط به نوسانات مرکز فشار با چشم های باز، پارامترهایی شامل بیضی اطمینان 95 درصد، طول مسیر، و میانگین سرعت نوسان مرکز فشار در هنگام انجام تکلیف دوگانه شناختی نسبت به راه رفتن عادی تفاوت معناداری داشتند. با این حال، در زمان های مختلف روز، این متغیرها تفاوت معناداری نداشتند. به علاوه، نتایج مربوط به نوسانات مرکز فشار با چشم های بسته در زمان های مختلف روز و همچنین در حالت ثبت اطلاعات تحت تاثیر تکلیف دوگانه شناختی تفاوت معناداری نداشتند. بر اساس یافته های ما، احتمال سقوط در سالمندان سالم در ساعات مختلف روز تفاوت چندانی ندارد. با این حال، انجام همزمان تکلیف دوگانه شناختی منجر به اختلال تعادل در هر دو حالت چشم باز و بسته می شود.

    کلید واژگان: ریتم شبانه روزی, سالمندی, تعادل, تکلیف شناختی
    Ehsan Ebrahimipour, Fereshteh Sabet, Shayan Hajebrahimi*, Mohammadreza Seyfaddini

    Circadian rhythms play a crucial role in regulating various physiological functions of the human body and can impact the ability tasks. The aim of this study was to investigate the effect of time of day on static and dynamic balance using the cognitive task approach. We recruited 24 elderly men who performed both static and dynamic balance tests with and without cognitive dual tasks. Our statistical analysis, using a significance level of 0.05, revealed significant differences in the parameters of the 95% confidence ellipse, length of path, and average velocity of the center of pressure when performing the dual task compared to normal walking. However, these variables did not significantly differ at different times of the day. Interestingly, our results showed that the center of pressure fluctuations in closed eyes and different times of the day did not have a significant difference. Overall, our findings suggest that healthy elderly individuals are at similar risk of falling during different hours of the day. Nonetheless, the simultaneous execution of dual cognitive tasks leads to balance disruption in both eyes-arm closed positions.

    Keywords: Balance, Circadian Rhythm, Cognitive Task, Elderly
  • سعید ایل بیگی*، علیرضا مرشدی، مرضیه ثاقب جو، مهدیه عبدالله زاده
    زمینه و هدف

    امروزه یکی از مهم ترین دغدغه های مربیان علاوه بر نوع تمرین مناسب جهت بهبود عملکرد ورزشی، تمرین روی انواع سطوح تمرینی است که در تیم های ورزشی به ندرت مورد توجه قرار گرفته است. هدف از مطالعه حاضر، بررسی اثر شش هفته تمرین اختصاصی والیبال روی سطوح مختلف (بتن، کف پوش و ماسه) بر برخی عوامل منتخب آمادگی جسمانی در پسران والیبالیست بود.

    روش تحقیق: 

    سی و شش پسر والیبالیست (میانگین سنی، 82/0±11/16 سال) هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفی در سه گروه تمرینی شامل تمرین روی سطح بتنی؛ تمرین روی سطح کف پوش؛ و تمرین روی سطح ماسه تقسیم شدند. برنامه آزمون عملکردی تلاش تکراری (پرش و زمان واقعی، زمان و پرش ایده آل) با چهار بار تکرار و استراحت بین تکرارها با سرعت حرکت بازیکنان طی چهار تا هشت ثانیه بود. تمامی آزمون ها قبل و بعد از برنامه تمرینی اجرا شدند. آزمون تحلیل واریانس یک راهه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنی داری 05/0 ≥p مورد استفاده قرار گرفت.

    یافته ها

    توان بی هوازی، توان انفجاری (رکورد پرش) و کاهش زمان در آزمون عملکردی تکراری در گروهای تمرین روی ماسه و کف پوش، نسبت به گروه تمرین روی بتن، افزایش یافت. میزان چابکی و تعادل پویا در گروه تمرین روی سطح ماسه و کف پوش نسبت به گروه تمرینی روی سطح بتن، به ترتیب کاهش و افزایش معنی داری داشت. ضمن آن که تعادل پویا در گروه تمرین ماسه نسبت به گروه تمرین کف پوش، افزایش بیشتری داشت.

    نتیجه گیری

    تمرینات اختصاصی والیبال روی سطوح ماسه نسبت به سطوح دیگر، با افزایش اضافه بار تمرین باعث ایجاد سازگاری های عصبی - عضلانی و در نهایت، بهبود عملکرد آمادگی جسمانی بازیکنان والیبال می شود. بر این اساس، مربیان می توانند از سطوح ماسه برای به حداکثر رساندن مزایای تمرین و جلوگیری از آسیب و درد بازیکنان استفاده کنند.

    کلید واژگان: سطوح تمرینی مختلف, توان بی هوازی, توان انفجاری, چابکی, تعادل
    Saeed Ilbeigi *, Alireza Morshedi, Marziyeh Saghebjoo, Mahdieh Abdullahzade
    Background and Aim

    Today, training on various training surfaces is one of the most important concerns of coaches for improving sports performance, which has rarely been considered in sport teams. The purpose of this study was to investigate the effect of six-week of specific volleyball training on ground surfaces (concrete, floor and sand) on some selected factors of physical fitness in volleyball male players.

    Materials and Methods

    Thirty-six male volleyball players (average age, 16.11±0.82 years) were purposefully selected and randomly divided into three training groups including training on concrete, floor, and sand surfaces. The repeated effort performance test (jump and real-time, time and ideal jump) with four repetitions and rest between repetitions at players’ movement speed between 4 to 8 seconds was used. All tests were performed before and after the training programs. One-way analysis of variance and Tukey’s tests were used at the significance level of p≤0.05.

    Results

    Anaerobic power, explosive power (Jumping record) and time reduction in the repeated performance test significantly increased in the both sand and flooring groups compared to the concrete group. Moreover, agility and dynamic balance in the sand and flooring group had a significant decrease and increase, respectively, as compared to the concrete group. Additionally, dynamic balance showed more increased in the sand group than in the floor group.

    Conclusion

    Specific volleyball exercises on sand compared to other surfaces by increasing training overload caused neuro-muscular adaptations and finally improved sports performance and physical fitness of volleyball players. Accordingly, coaches can use sand surfaces to maximize the benefits of training and prevent injury and pain to players.

    Keywords: Different Training Surfaces, Anaerobic Power, Explosive Power, Agility, Balance
  • کوثر اسماعیلی، ابراهیم محمدعلی نسب فیروزجاه*، مرتضی همایون نیا فیروزجاه، هیدر هاور
    مقدمه

    افتادن یکی از مسائل جدی دوران سالمندی است که در نتیجه عوامل بسیاری رخ می دهد. هدف از تحقیق حاضر، مقایسه تعادل ایستا و پویا، سرعت راه رفتن، انحنای ستون فقرات و ثبات مرکزی سالمندان با و بدون سابقه افتادن بود.

    روش پژوهش: 

    پژوهش حاضر از نوع تحقیقات علی مقایسه ای بود. 60 نفر از زنان سالمند با دامنه سنی 60 تا 70 سال تبریز به صورت داوطلبانه در تحقیق شرکت کردند. آزمودنی ها به دو گروه با و بدون سابقه افتادن تقسیم شدند. سابقه زمین خوردن داوطلبان توسط پرسشنامه سابقه افتادن سنجیده شد. تعادل ایستا و پویا به ترتیب با آزمون های شارپند رومبرگ و زمان برخاستن و راه رفتن زمان دار ارزیابی شد. سرعت راه رفتن با آزمون 10 متر راه رفتن، ثبات مرکزی با آزمون مک گیل و انحنای ستون فقرات با خط کش منعطف ارزیابی شد.  برای مقایسه میانگین متغیرها در دو گروه از آزمون آماری تی مستقل استفاده شد.

    یافته ها

    نتایج نشان داد که بین شاخص های تعادل ایستا و پویا، انحنای ستون فقرات کمری، سرعت راه رفتن و ثبات مرکزی در سالمندان با و بدون سابقه افتادن تفاوت معناداری وجود داشت. اما بین شاخص انحنای ستون فقرات پشتی در سالمندان با و بدون سابقه افتادن تفاوت معناداری وجود نداشت.

    نتیجه گیری

    با توجه به نتایج پژوهش، توسعه و بهبود شاخص های تعادل، سرعت راه رفتن و ثبات مرکزی در افراد با سابقه افتادن ضروری به نظر می رسد.

    کلید واژگان: پاسچر, تعادل, سابقه افتادن, سالمندان, ثبات مرکزی
    Kosar Esmaeili, Ebrahim Mohammadali Nasab Firouzjah *, Morteza Homayounnia Firouzjah, Heather Hower
    Introduction

    Falling is one of the serious issues of old age that occurs due to many factors. This research aimed to compare static and dynamic balance, walking speed, spinal curvature, and central stability of elderly people with and without a history of falling.

    Methods

    The current research was a causal-comparative research. 60 elderly women aged between 60 and 70 from Tabriz voluntarily participated in the research. The participants were assigned into two groups with and without a history of falling. The fall history of the participants was measured by the Fall Efficacy Scale. The static and dynamic balance were evaluated by Sharpened-Romberg and Timed Up and Go tests, respectively. Walking speed was measured with a 10-meter walk test, core stability was measured with McGill endurance tests, and spinal curvature was measured with a flexible ruler. Independent t-test was used to compare the mean variables in two groups.

    Results

    The results showed a significant difference between the static and dynamic balance indices, lumbar spine curvature, walking speed, and core stability in the elderly with and without a history of falling. However, there was no significant difference between the curvature index of the lumbar spine in the elderly with and without a history of falling.

    Conclusion

    According to the research results, it seems necessary to develop and improve the indices of balance, walking speed, and core stability in people with a history of falling.

    Keywords: Balance, Central Stability, Elderly, History Of Falls, Posture
  • سپیده جلالی، حسن محمدزاده*، جلال دهقانی زاده
    مقدمه

    یائسگی شروع دوران جدیدی در زندگی یک زن است. این دوران همانند تمامی مراحل دیگر زندگی دارای زوایای مثبت و منفی است. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی تمرینات پیلاتس بر سطح سرمی BDNF، تعادل و کیفیت زندگی زنان یائسه و غیریائسه بود.

    روش پژوهش: 

    پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون شامل دو گروه تجربی و دو گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش تمامی زنان یائسه و غیریائسه شهر ارومیه بودند. نمونه شامل 60 زن (سن 1/77±45/77 سال) یائسه و غیریائسه بود که به صورت داوطلبانه انتخاب شدند و به طور تصادفی در چهار گروه 15 نفری قرار گرفتند. از همه آزمودنی ها 48 ساعت قبل از شروع تمرینات و پس از پایان دوره تمرینی، به صورت ناشتا خون گیری به عمل آمد. سپس هر دو گروه تجربی طی 12 هفته، هر هفته سه جلسه و هر جلسه 60 دقیقه به اجرای تمرینات پیلاتس پرداختند. همچنین، شرکت کنندگان آزمون تعادل پویای Y و پرسشنامه کیفیت زندگی سازمان بهداشت جهانی را در پیش آزمون و پس آزمون به طور مشابه هم انجام دادند.

    یافته ها

    نتایج تحلیل واریانس مرکب تفاوت معناداری را بین پیش آزمون و پس آزمون گروه زنان یائسه و غیریائسه در متغیرهای مربوطه نشان داد، به طوری که می توان گفت احتمالا 91، 76 و 94 درصد از تغییرات در سطح سرمی BDNF، تعادل و کیفیت زندگی زنان یائسه و غیریائسه تحت تاثیر تمرینات پیلاتس بوده است. درحالی که در گروه های کنترل در متغیرهای مربوطه تاثیر معناداری مشاهده نشد (P≤0/05)

    نتیجه گیری

    انجام تمرینات پیلاتس می تواند راهبردی موثر برای بهبود سطح سرمی BDNF، تعادل و کیفیت زندگی در زنان یائسه و غیریائسه باشد.

    کلید واژگان: پیلاتس, تعادل, BDNF, کیفیت زندگی, یائسگی
    Sepide Jalali, Hassan Mohammadzade *, Jalal Dehghanizade
    Introduction

    Menopause is the beginning of a new era in a woman's life. This period, like all other stages of life, has positive and negative aspects. The present study aimed to investigate the effectiveness of Pilates exercises on serum BDNF level, balance, and quality of life in menopausal and non-menopausal women.

    Methods

    The current study was a quasi-experimental research with a pre-test and post-test design that included two experimental and two control groups. The sample consisted of 60 menopausal and non-menopausal women (age 45.77±1.77 years) who were voluntarily selected and randomly assigned into four groups of 15 people. Fasting blood was drawn from all the participants 48 hours before the start of training and after the end of the training period. Then both experimental groups performed Pilates exercises for 12 weeks, three sessions per week and each session lasted 60 minutes. Also, the participants similarly performed the Y dynamic balance test and completed the World Health Organization Quality of Life (WHOQOL) questionnaire in pre-test and post-test.

    Results

    The results of Mixed ANOVA showed a significant difference between the pre-test and the post-test of menopausal and non-menopausal women in relevant variables, so it can be said that probably 91%, 76%, and 94% of the changes in serum BDNF levels, balance and quality of life of menopausal and non-menopausal women are influenced by Pilates exercises. However, no significant effect was observed in the relevant variables of control groups (P≤0.05).

    Conclusion

    Pilates exercises can be an effective strategy to improve serum BDNF levels, balance, and quality of life in menopausal and non-menopausal women.

    Keywords: balance, BDNF, Menopause, Pilates, quality of life
  • داریوش خواجوی *، پرستو قاسمی

    هدف پژوهش، تدوین و رواسازی مقیاس 39-گویه ای تعادل ادراک شده برای سالمندان بود. نمونه آماری پژوهش، دو گروه سالمند (بالای 60 سال) 300 نفره از شهر اراک در سال 1393 به عنوان آزمودنی در این پژوهش شرکت کردند. داده ها با استفاده از مقیاس اعتماد به تعادل ویژه فعالیت ها، و مقیاس خود کارآمدی در افتادن، فرم بین المللی جمع آوری شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از تحلیل عاملی اکتشافی و تحلیل مولفه های اصلی با چرخش واریماکس، تحلیل عاملی تاییدی به روش مدل معادلات ساختاری، ضریب همبستگی و آزمون t استفاده شد. محاسبات با نرم افزارهای SPSS-16 و لزرل انجام شد. تحلیل عاملی اکتشافی به استخراج دو عامل "تکالیف ساده" و "تکالیف سخت" انجامید که به ترتیب 92/76 و 66/5 درصد واریانس را تبیین کرد. نتایج تحلیل عاملی تاییدی مرتبه اول نشان داد که مدل اندازه گیری پرسشنامه تعادل ادراک شده سالمندان نسبتا مناسب و کلیه اعداد و پارامترهای مدل معنادار بود. شاخص های شاخص های توکر-لویس (TLI)، شاخص برازش تطبیقی (CFI) و شاخص برازش افزایشی (IFI) همگی بالاتر از 95/0 و نشان دهنده عالی بودن این مقادیر بود. بین نمره مقیاس تعادل ادراک شده با مقیاس اعتماد به تعادل ویژه فعالیت ها همبستگی مثبت (0001/0P≤ و 91/0r=) و با مقیاس خود کارآمدی در افتادن-فرم بین المللی رابطه منفی معنی داری دیده شد (0001/0P≤ و 83/0r=) که موید روایی همگرای این مقیاس بود. نتایج آزمون t- استیودنت نشان داد که میانگین نمره کل تعادل ادراک شده آزمودنی های فاقد سابقه افتادن نسبت به همتایان دارای سابقه افتادن در یک سال گذشته به طور معنی داری بالاتر بود (0001/0P≤). ضریب همبستگی درون طبقه ای، پایایی آزمون مجدد مقیاس را تایید کرد (01/0P≤). همسانی درونی به روش آلفای کرونباخ برای کل مقیاس 88/0 به دست آمد. این یافته ها، روایی و پایایی "مقیاس تعادل ادراک شده برای سالمندان" را تایید کرد.

    کلید واژگان: سالمند, تعادل, اندازه گیری, ویژگی های روان سنجی
    Daryoush Khajavi*, Parastoo Ghasemi

    The purpose of the study was to development and validation of a Perceived Balance Scale for older adults. Two samples each consist of 300 subjects participated in the research. Data collected with Activities-specific Balance Confidence (ABC), Fall Self-Efficacy-International (FSE-I) form. The data were analyzed with exploratory factor analysis (EFA) and principal components with varimax rotation, confirmatory factor analysis (CFA) with structural equations modeling, Pearson correlation coefficient, and t-student test, and with SPSS-16 and LESREL softwares. Exploratory factor analysis resulted in extraction two factors “Simple Tasks” and “Hard Tasks”, explaining 76.92% and 5.66% of variances, respectively. Results of first rank of CFA indicated that measurement model of Perceived Balance Scale for Older Adults was relatively fit and all measures and parameters were significant. CFI, IFI, and TLI measures were above 0.95, indicating these measures were excellent. There were significant correlations between Perceived Balance Scale for Older Adults and ABC (r=0.91, P≤0.0001) and FES-I (r= -0.83, P≤0.0001), confirming convergent validity of the new scale. Results of t-student test indicated that perceived balance mean score of subjects without fall history in past year than with fall history counterparts was higher significantly. Interclass correlation coefficient confirmed test-retest reliability (P≤0.01). Internal consistency for total score with Cronbach,s Alpha was 0.88. These results confirm validity and reliability of “Perceived Balance Scale for Older Adults”.

    Keywords: Older Adult, Balance, Measurement, Psychometric Properties
  • حمید عباسی بافقی، حسین قاسم شریفی، سعید عابدین زاده*، رضا شریفاتپور
    زمینه و هدف

    کودکان مبتلا به فلج مغزی اسپاستیک از دید حرکتی و تعادل مشکلات فراوانی دارند. ساختار کج قامت کودکان فلج مغزی اسپاستیک، عملکرد آن ها در فعالیت های روزمره را مختل می کند. به دلیل تنش دائمی عضلانی در این افراد یک اسپاسم دائمی در عضلات فلکسور آن ها دیده می شود. این شرایط همراه با دیگر ویژگی های بیماری، افراد را در حالت فقر حرکتی قرار می دهد. اخیرا تمرین در آب و خشکی در هر دو عرصه ورزش و توانبخشی در میان همگان و به ویژه افراد دارای محدودیت حرکتی محبوبیت بسیاری پیدا کرده است. هدف از این تحقیق، بررسی تاثیر روش تمرینی عملکردی در آب و خشکی بر تعادل و حس عمقی اندام تحتانی کودکان فلج مغزی دایپلژی بود.

    مواد و روش ها

    30 کودک فلج مغزی دایپلژی از طریق نمونه گیری در دسترس انتخاب شده و به صورت تصادفی به دو گروه 15 نفره تجربی (سن 63/1±33/9 سال، قد 06/0±32/1 متر، وزن 63/3±88/33 کیلوگرم) و کنترل (سن 30/1±46/9 سال، قد 05/0±30/1 متر، وزن 52/3±04/32 کیلوگرم) تقسیم شدند. به منظور ارزیابی تعادل ایستا یا تعادل پویا با استفاده از آزمون رساندن عملکردی (در سه وضعیت)، به منظور ارزیابی تعادل پویا از آزمون زمان برخاستن و راه رفتن، و ارزیابی حس عمقی مفصل (دورسی فلکشن) پیش و پس از انجام تمرین استفاده شد. گروه تجربی تمرین روی زمین شامل تمرین قدرتی، تعادلی، عملکردی و تمرین در آب را به مدت هشت هفته و به صورت چهار جلسه در هفته انجام دادند. برای بررسی داده ها از آزمون های تجزیه وتحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر دوراهه در سطح معناداری 05/0≥P استفاده شد.

    نتایج

    پس از انجام هشت هفته تمرین ترکیبی آب و خشکی، بهبود معناداری در آزمون تعادل رساندن عملکردی (05/0>P) و حس عمقی مفصل مچ پا (001/0=P) و همچنین کاهش معناداری در زمان آزمون برخاستن و راه رفتن مشاهده شد (001/0=P). در هیچ یک از متغیرهای گروه کنترل تفاوت معناداری مشاهده نشد (05/0˃ P).

    نتیجه گیری

    نتایج نشان داد که انجام تمرین عملکردی به صورت ترکیبی در آب و خشکی، می تواند اثر مفیدی بر بهبود تعادل، حس عمقی و در نهایت عملکرد حرکتی و راه رفتن کودکان فلج مغزی داشته باشد. همچنین انجام تمرین ترکیبی آب و خشکی می تواند تعادل و حس عمقی مچ پای کودکان فلج مغزی دایپلژی را بهبود بخشد و به وسیله بهبود تعادل و حس عمقی این کودکان می توان مشکلات حرکتی و زمین خوردن این کودکان را کاهش داد و گامی موثر در بهبود سلامتی و شیوه زندگی آن ها برداشت. بنابراین انجام این تمرین عملکردی ترکیبی به مربیان و درمانگران توصیه می شود.

    کلید واژگان: تمرین عملکردی, تمرین در آب, تعادل, حس عمقی, دایپلژی
    Hamid Abbasi, Hossein Ghasemsharifi, Saeed Abedinzadeh *, Reza Sharifatpour
    Background and Purpose

    Children with spastic cerebral palsy have many problems in terms of movement and balance. The crooked structure of children with spastic cerebral palsy disturbs their balance function. Due to the constant muscle tension in these people, a permanent spasm is seen in their flexor muscles. Together with other features of the disease, this leads to limited mobility for those affected. Recently, training in water and on land have become very popular in both sports and rehabilitation, especially for people with limited mobility. The aim of this study was to investigate the effects of a functional training protocol combining water and land exercises on the balance and proprioception of the lower limbs of children with cerebral palsy and diplegia.

    Materials and Methods

    Thirty children with diplegia cerebral palsy were selected through available sampling and randomly divided into two equal groups of experimental (age, 9.33±1.63 years; height, 1.32±0.06 m; weight, 33.88±3.63 kg) and control group (age, 9.46±1.30 years; height, 1.30±0.05 m; weight, 32.04±3.52 kg). Subjects in the experimental group performed a training protocol on the ground including strength exercises, balance exercises and functional exercises and training protocol in water for 8 weeks and 4 sessions per week.  Before and after the training period static balance was evaluated by using the functional reaching test, the dynamic balance by using the time up and go test (TUG), and joint proprioceptive by measuring the angle of dorsiflexion. To statistically analyze the data, two-way repeated measures of ANOVA was used at a significant level of p≤0.05.

    Results

    After 8 weeks of land and water combined training, there were significant improvements in the functional balance test (p<0.05) and ankle joint proprioception (p=0.001), as well as a significant reduction in time of TUG test(p=0.001). No significant within-group differences were observed in any of the variables in the control group (p˃ 0.05).

    Conclusion

    The results of the present study showed that performing combined strength, aquatic, functional and balance exercises improve balance, joint proprioception, movement and walking performance in children. In addition, combined water and land exercises can improve the balance and proprioception of children with cerebral palsy and diplegia, and as a result the movement problems and falls of these children could be reduced, which is important for improving the health and lifestyle of these children. Therefore, prescribing this exercise training modality is recommended to trainers and therapists.

    Keywords: Functional Training, Aquatic Exercise, Balance, Proprioception, Diplegia
  • زهرا میرولی اله زاده، ابراهیم محمدعلی نسب فیروزجاه*، نرمین غنی زاده حصار
    زمینه و هدف

    مفصل زانو آسیب پذیرترین اندام بدن در والیبال است. هدف تحقیق حاضر تاثیر شش هفته تمرینات عصبی عضلانی بر الگوی فرود پرش، تعادل و حس عمقی زانو والیبالیست های دختر با ریسک بالا و پایین آسیب رباط صلیبی قدامی بود.

    روش بررسی

    چهل والیبالیست خانم با استفاده از آزمون LESS در دو گروه ریسک آسیب بالا و پایین رباط صلیبی انتخاب شده، افراد هر گروه در دو گروه تمرینی و کنترل (10 نفر در هر گروه) قرار گرفتند. تعادل پویا و ایستا، حس عمقی زانو و الگوی فرود _ پرش ارزیابی شدند. تمرینات عصبی عضلانی به مدت شش هفته توسط گروه تمرینی انجام و سپس، پس آزمون انجام شد. جهت تحلیل داده ها از آزمون های تی همبسته و تحلیل کوواریانس استفاده شد.

    نتایج

    نتایج نشان داد تمرینات عصبی_عضلانی تاثیر معناداری بر تعادل ایستا و پویا، حس عمقی و مکانیک فرود _ پرش دارد، ولی تاثیر این تمرین روی مولفه های تحقیق در بین گروه های تجربی (به جز در مولفه خطای فرود (001/0=P))، معنادار نبود (05/0≥p).

    نتیجه گیری

    تمرینات عصبی_عضلانی باعث بهبود تعادل پویا و ایستا، حس عمقی و مکانیک فرود _ پرش در هردو گروه ریسک آسیب بالا و پایین می شود که تاثیر این تمرینات در مولفه فرود پرش در گروه با ریسک آسیب بالا نسبت به گروه با ریسک آسیب پایین بیشتر است که این تفاوت را می توان به ضعف عصبی عضلانی پایه در گروه با ریسک آسیب بالا نسبت داد.

    کلید واژگان: تعادل, والیبالیست, حس عمقی, رباط صلیبی قدامی
    Zahra Mirvaliollahzadeh, Ebrahim Mohammadali Nasab Firoozjah *, Narmin Ghani Zadeh Hesar
    Background and Aim

    The knee joint has been introduced as the most vulnerable part of the body in volleyball. the aim of this research is to the effect of 6 weeks of neuromuscular training on the landing-jumping pattern, balance, and knee proprioception of female volleyball players with high and low risk of anterior cruciate ligament injury.

    Methods

    forty female volleyball players were selected into two groups of high and low-risk ACL injury using the LESS test, and then each group was divided into two training and control groups. Dynamic and static balance, knee proprioception, and jump-landing patterns were evaluated. Neuromuscular exercises were performed for six weeks by the training group and then, the post-test was performed. dependent t-tests and covariance analysis were used to analyze the data.

    Results

    The results of the research showed that neuromuscular exercises have a significant effect on static and dynamic balance, proprioception, and landing-jump mechanics, But the effect of this exercise on the research components among the experimental groups (except for the landing error component (p = 0.001)) was not significant.

    Conclusions

    neuromuscular exercises improve dynamic and static balance, proprioception, and landing-jumping mechanics in both high and low-injury risk groups, and the effect of these exercises on the landing-jump component in the group with high injury risk is greater than in the group with low injury risk. This difference can be attributed to the basic neuromuscular weakness in the group with high injury risk.

    Keywords: Balance, Volleyball Player, Proprioception, Anterior Cruciate Ligament
  • سعید کرباسی راوری، فریبرز هوانلو*
    زمینه و هدف
    هدف از انجام این پژوهش مقایسه اثر تمرینات ثبات مرکزی همراه و بدون به کار گیری سیستم واقعیت مجازی بر میزان درد، استقامت و تعادل در ورزشکاران مبتلا به کمردرد مزمن غیر اختصاصی بود.
    روش بررسی
    45 ورزشکار مبتلا به کمردرد مزمن به صورت تصادفی در گروه های ثبات مرکزی با میانگین سنی 4/22±27/66 (15 نفر)، ثبات مرکزی همراه با سیستم واقعیت مجازی با میانگین سنی 5/16±27/46 (15 نفر)  و کنترل با میانگین سنی 3/97±29/06 (15 نفر) قرار گرفتند. هر دو گروه تجربی تمرینات ثبات مرکزی را به مدت 6 هفته و هر هفته 3 جلسه انجام دادند. در گروه تمرینات ثبات مرکزی همراه با بکارگیری سیستم واقعیت مجازی، همزمان با اجرای تمرینات ثبات مرکزی از عینک واقعیت مجازی اکولوس مدل QUEST 2 استفاده شد. قبل و بعد از تمرینات متغیرهای درد، استقامت عضلات مرکزی و تعادل به ترتیبب با استفاده از ابزار دیداری سنجش درد (VAS)، آزمون مک گیل و دستگاه تعادل سنج بایودکس اندازه گیری شدند. از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر دو راهه و آزمون تعقیبی بونفرونی برای آنالیز داده ها استفاده شد.
    نتایج
    نتایج این مطالعه نشان داد که 6 هفته تمرینات ثبات مرکزی با و بدون سیستم واقعیت مجازی تاثیر معنی داری بر متغیرهای درد، تعادل و استقامت در هر دو گروه ثبات مرکزی و ثبات مرکزی همراه با سیستم واقعیت مجازی داشت (0/05>  p). همچنین تفاوت معنی داری بین تمرینات ثبات مرکزی و تمرینات ثبات مرکزی همراه با سیستم واقعیت مجازی در متغیرهای درد، تعادل و استقامت وجود داشت (0/05>  p).
    نتیجه گیری
    نتایج نشان داد که تمرینات ثبات مرکزی همراه با سیستم واقعیت مجازی موثرتر از تمرینات ثبات مرکزی برای افزایش تعادل، استقامت عضلات مرکزی و کاهش درد بود. بنابراین پیشنهاد می شود از تمرینات ثبات مرکزی همراه با سیستم واقعیت مجازی برای کارایی و اثرگذاری بیشتر بر روی این متغیرها استفاده شود.
    کلید واژگان: کمردرد مزمن, واقعیت مجازی, تعادل, درد, استقامت
    Saeed Karbasi Ravari, Fariborz Hovanloo *
    Background and Aim
    The purpose of this research was to compare the effects of core stability exercises, with and without the use of a virtual reality system, on pain, endurance and balance in athletes with non-specific chronic low back pain.
    Methods
    Forty-five athletes with non-specific chronic low back pain were randomly divided into three groups: core stability exercise group (mean age 27.6±4.22,15 subjects), core stability exercise with virtual reality system group (mean age 27.46±5.61,15 subjects), and control group (mean age 29.06±3.97, 15 subjects). Both experimental groups performed core stability exercises for 6 weeks, three days per week. The virtual reality group used the Oculus QUEST 2 system during exercises. Pain, endurance and balance were measured before and after the intervention using the visual analog scale (VAS), the McGill test and the Biodex balance system, respectively. Data were analyzed using two-way repeated measures analysis of variance (ANOVA) and Bonferroni's post hoc test.
    Results
    The results showed that six weeks of core stability exercise with and without the use of a virtual reality system had a significant effect on the variables of pain, balance and endurance in both the core stability exercise group and the core stability exercise with virtual reality system group (p < 0.05). Additionally, there was a significant difference between the two experimental groups in terms of these variables (p < 0.05).
    Conclusion
    The results showed that core stability exercise combined with the virtual reality system was more effective than core stability exercise for increasing balance, endurance and reducing pain. Therefore, it is suggested to use core stability exercise with the virtual reality system for greater efficiency and effectiveness in improving these variables.
    Keywords: Chronic Low Back Pain, Virtual Reality, Balance, Pain, Endurance
نکته
  • نتایج بر اساس تاریخ انتشار مرتب شده‌اند.
  • کلیدواژه مورد نظر شما تنها در فیلد کلیدواژگان مقالات جستجو شده‌است. به منظور حذف نتایج غیر مرتبط، جستجو تنها در مقالات مجلاتی انجام شده که با مجله ماخذ هم موضوع هستند.
  • در صورتی که می‌خواهید جستجو را در همه موضوعات و با شرایط دیگر تکرار کنید به صفحه جستجوی پیشرفته مجلات مراجعه کنید.
درخواست پشتیبانی - گزارش اشکال