بررسی کیفیت کود صنایع کمپوست بابل (مازندران)، آق قلا (گلستان) و رشت (گیلان) و مقایسه با استانداردها

پیام:
چکیده:
زمینه و هدف

بخش اعظم پسماند های شهری کشورمان را مواد فسادپذیر تشکیل می دهد. کمپوست، بهترین گزینه جهت مدیریت این جزء پسماند می باشد. به همین دلیل تعداد زیادی صنایع کمپوست در کشور احداث شده است. کود کمپوست تولیدی باید مطابق استانداردها باشد تا قابلیت استفاده جهت اصلاح و بهبود کیفیت خاک را داشته باشد؛ لذا مطالعه حاضر با هدف بررسی خصوصیات فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی کود کمپوست تولیدی صنایع مستقر در استان های مازندران، گلستان و گیلان و مقایسه آنها با استاندارها انجام شد.

مواد و روش ها

در این مطالعه توصیفی- تحلیلی، عملیات نمونه برداری و آنالیز پارامترهای فیزیکی، شیمیایی و بیولوژیکی ماهیانه یک بار در طی 3 ماه فصل بهار انجام شد تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار آماری SPSS، ورژن 16 انجام شد.

یافته ها

بر اساس نتایج، میانگین pH، قطر ذرات، فسفر، درصد مواد خارجی و فلزات سنگین در کمپوست های این شهرها پایین تر از حد مجاز استاندارد ایران، سازمان جهانی بهداشت و نظریه گوتاس بود. از نظر رطوبت و نسبت کربن به ازت، مطابق کمپوست درجه 2 بود. از نظر درصد کربن، مواد آلی و ازت در محدوده کمپوست درجه 1 استاندارد ایران و نظریه گوتاس و قابل قبول بود. از نظر کلیفرم های مدفوعی و سالمونلا در کلاس A و از نظر تخم انگل در کلاس B قرار داشت.

نتیجه گیری

کیفیت کمپوست تولیدی در رده درجه 2 است، لذا جهت دستیابی به کمپوست درجه 1 نیاز است اقداماتی نظیر جداسازی در مبدا و بهره برداری اصولی تر از فرآیند کودسازی به عمل آید.

نوع مقاله:
مقاله پژوهشی/اصیل
زبان:
فارسی
صفحات:
341 -352
لینک کوتاه:
magiran.com/p2138316 
برخی از خدمات از جمله دانلود متن مقالات تنها به مشترکان مگیران ارایه می‌گردد. شما می‌توانید به یکی از روش‌های زیر مشترک شوید:
اشتراک شخصی
در سایت عضو شوید و هزینه اشتراک یک‌ساله سایت به مبلغ 400,000ريال را پرداخت کنید. همزمان با برقراری دوره اشتراک بسته دانلود 100 مطلب نیز برای شما فعال خواهد شد!
اشتراک سازمانی
به کتابخانه دانشگاه یا محل کار خود پیشنهاد کنید تا اشتراک سازمانی این پایگاه را برای دسترسی همه کاربران به متن مطالب خریداری نمایند!
توجه!
  • دسترسی به متن مقالات این پایگاه در قالب ارایه خدمات کتابخانه دیجیتال و با دریافت حق عضویت صورت می‌گیرد و مگیران بهایی برای هر مقاله تعیین نکرده و وجهی بابت آن دریافت نمی‌کند.
  • حق عضویت دریافتی صرف حمایت از نشریات عضو و نگهداری، تکمیل و توسعه مگیران می‌شود.
  • پرداخت حق اشتراک و دانلود مقالات اجازه بازنشر آن در سایر رسانه‌های چاپی و دیجیتال را به کاربر نمی‌دهد.