فهرست مطالب

پژوهش در توانبخشی ورزشی - پیاپی 12 (پاییز و زمستان 1397)
  • پیاپی 12 (پاییز و زمستان 1397)
  • تاریخ انتشار: 1397/12/01
  • تعداد عناوین: 9
|
  • زهره میرزایی، فواد صیدی*، رضا رجبی صفحات 1-12
    زمینه و هدف در حال حاضر تجویز تمرین از روش های رایج اصلاح ناهنجاری لوردوز افزایش یافته کمری است. با این وجود، علی رغم بروز اختلال در ثبات ناحیه کمری -لگنی افراد مبتلا به لوردوز افزایش یافته، به این مسئله در تمرینات تجویزشده کم تر توجه شده است. هدف از انجام تحقیق حاضر، بررسی میزان اثربخشی یک برنامه تمرینی هشت هفته ای مشتمل بر تمرینات کششی، مقاومتی با تاکید بر استقامت و ثباتی بر میزان ثبات ناحیه کمری-لگنی زنان مبتلا به ناهنجاری لوردوز افزایش یافته کمری بود. روش بررسی تعداد 30 زن 18 الی 25 سال دارای لوردوز کمری بزرگ تر یا مساوی 54 درجه، به صورت هدفمند انتخاب و سپس به طور تصادفی به دو گروه 15 نفره تجربی و کنترل تقسیم شدند. آنگاه آزمودنی های گروه تجربی، به مدت هشت هفته به انجام برنامه تمرینی پرداختند. میزان ثبات ناحیه کمری-لگنی افراد در پیش و پس آزمون توسط آزمون های ثباتی مک گیل اندازه گیری شد. اطلاعات به دست آمده از تحقیق با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته ها نتایج نشان داد که شاخص ثبات ناحیه کمری-لگنی افراد گروه تجربی پس از شرکت در برنامه تمرینی، به طور معناداری بهبود یافت (0.001=p) و میزان اثربخشی برنامه تمرینی در این بهبود، بر اساس شاخص استاندارد دی-کوهن مطلوب بود (اندازه اثر برابر با 3.16). نتیجه گیری به نظر می رسد افراد دارای لوردوز کمری افزایش یافته دارای اختلال در ثبات ناحیه کمری-لگنی هستند و نتایج نشان داد که با ارائه ی یک برنامه تمرینی هدفمند می توان اثربخشی مطلوبی را در افزایش این ثبات مشاهده نمود. لذا استفاده از این برنامه تمرینی در افراد مبتلای مشابه با تحقیق حاضر توصیه می شود.
    کلیدواژگان: لوردوز افزایش یافته کمری، برنامه تمرینی، ثبات کمری- لگنی
  • مهناز مروی اصفهانی*، آسیه امامی صفحات 11-19
    زمینه و هدف

    کمردرد (به علت ایجاد محدودیت های حرکتی) منجر به کاهش ثبات ناحیه ی مرکزی بدن می شود. هدف از تحقیق حاضر تعیین اثر تمرینات ثبات مرکزی بر سطح ناپایدار (توپ سوئیسی) بر شدت درد، کیفیت زندگی و استقامت عضلات تنه زنان مبتلا به کمردردمزمن ایدیوپاتیک بود.

    روش بررسی

    30 زن مبتلا به کمردردمزمن ایدیوپاتیک، با میانگین سن44/9±73/36سال، قد03/6±00/158سانتی-متر و وزن 77/10±83/66 کیلوگرم مراجعه کننده به پزشک متخصص بودند. نمونه گیری به صورت دردسترس و هدفمند انجام شد. نمونه ها به طور مساوی و همگن به دو گروه تجربی(15=n، شرکت در تمرینات) و کنترل(15=n، بدون تمرین) تقسیم شدند. قبل و بعد از دو ماه شدت درد، کیفیت زندگی و استقامت عضلات فلکسور و اکستنسور تنه به ترتیب توسط پرسشنامه کیوبک، پرسشنامه SF-36، آزمون درازونشست و آزمون سورنسون اندازه گیری شد. تمرینات به مدت 8 هفته 3 جلسه در هفته (زمان 60 دقیقه) اجرا و از آزمون های t همبسته و تحلیل کوواریانس برای تحلیل آماری استفاده شد(05/0>p).

    یافته ها

    کاهش معنادار در شدت درد گروه تجربی، بعد از تمرین(18/18±80/27) نسبت به قبل از تمرین(78/20±00/35)(0001/0>p) و افزایش معنادار در کیفیت زندگی در بعد از تمرین(27/29±50/115) نسبت به قبل از تمرین(43/31±31/99) مشاهده شد(002/0>p). 26% و 38% افزایش معنادار، به ترتیب در زمان آزمون سورنسون و تعداد تکرار آزمون درازونشست گروه تجربی بدست آمد(008/0>p). در بعد از تمرین، تفاوت معناداری در تمام متغیرهای فوق بین گروه تجربی و کنترل مشاهده شد(01/0>p).

    نتیجه گیری

    تمرینات ثبات مرکزی با توپ سوئیسی متمرکز بر عضلات تنه بوده و باعث افزایش استقامت عضلات تنه شد.با افزایش استقامت عضلات تنه میزان درد کاهش وکیفیت زندگی بهبود یافت. این تمرینات برای این بیماران توصیه می شود.

    کلیدواژگان: کمردرد مزمن ایدیوپاتیک، تمرینات ثبات مرکزی، کیفیت زندگی، شدت درد، استقامت عضلات تنه
  • فرزانه ساکی*، مریم مدهوش صفحات 21-29
    زمینه و هدف

    والگوس داینامیک زانو حین کاهش شتاب و فرود در فعالیت های ورزشی عامل بسیاری از آسیب های حاد و مزمن زانو می باشد. هدف از انجام تحقیق حاضر بررسی تاثیر تمرینات پلایومتریک بر راستای لگن و زانو زنان مبتلا به والگوس داینامیک زانو بود. روش تحقیق: در این کارآزمایی تصادفی کنترل شده 26 زن دارای والگوس داینامیک زانو به صورت تصادفی در دو گروه تجربی و کنترل قرار گرفتند. زوایای والگوس زانو و دراپ لگن حین فرود تک با استفاده از روش ارزیابی دوبعدی محاسبه شد. در طول هشت هفته گروه کنترل تنها در فعالیت های روتین دانشگاه شرکت داشتند در صورتی که گروه تجربی در کنار تمرینات روتین، به مدت هشت هفته در تمرینات پلایومتریک شرکت کردند. از مدل ترکیبی تحلیل واریانس با اندازه های تکراری برای تحلیل داده ها استفاده شد (05/0 ≥P).

    یافته ها

    پس از اجرای برنامه مداخله، زاویه والگوس زانو با انجام تمرینات در مقایسه با گروه کنترل بهبود معنی داری داشت (05/0 ≥P). همچنین نتایج تحقیق تغییر معنی داری را در زاویه دراپ لگن قبل و بعد در شرکت در تمرینات در گروه های مورد مطالعه نشان نداد.

    نتیجه گیری

    نتایج تحقیق حاضر شواهدی مبنی بر اثر مثبت تمرینات پلایومتریک بر کینماتیک اندام تحتانی و بهبود کنترل زانو در صفحه فرونتال در زنان ورزشکار دارای والگوس داینامیک زانو ارائه داد، از این رو با توجه به نتایج این تحقیق می توان گفت هشت هفته تمرینات پلایومتریک در زنان ورزشکار با والگوس داینامیک زانو می تواند عوامل خطر قابل تعدیل آسیب ACL نظیر عوامل بیومکانیکی را کاهش دهد.

    کلیدواژگان: والگوس داینامیک زانو، تمرینات پلایومتریک، الگوی حرکتی
  • فریبرز هوانلو، صفورا صباغیان راد*، رغد معمار، حیدر صادقی صفحات 31-43

    هدف از مطالعه حاضر بررسی تاثیر دوازده هفته استفاده از کفی سفارشی و تمرین در آب (شنای کرال سینه) بر الگوی توزیع فشار و فعالیت عضلانی کف پا در دختران 10-14 ساله مبتلا به صافی کف پا بود. آزمودنی های این مطالعه شامل 20 دانش آموز دختر دارای کف پای صاف انعطاف پذیر بودند که به صورت تصادفی انتخاب شدند و به طور تصادفی در دو گروه 10 نفره تمرین در آب (شنای کرال سینه)، گروه استفاده از کفی قرار گرفتند. قبل و بعد از اجرای پروتکل تمرینی از همه آزمودنی ها متغیرهای وابسته تحقیق (سطح تماس، نیروی بیشینه، اوج فشار، زمان تماس و شاخص قوس) با استفاده از دستگاه Foot Scan(emed) و فعالیت عضلانی (RMS) نیز توسط دستگاه الکترومیوگرافی اندازه گیری و ثبت شد . آزمودنی های گروه تمرین در آب به مدت 12 هفته (3 جلسه 90 دقیقه ای در استخر) تمرینات خود را طبق پروتکل تمرین انجام دادند و گروه استفاده از کفی نیز در همین مدت از کفی سفارشی(حداقل 5 ساعت در روز) استفاده کردند. تجزیه تحلیل آماری نشان داد که تفاوت معناداری در پس آزمون نسبت به پیش آزمون، در استفاده از کفی بر الگوی توزیع فشار و شاخص قوس وجود ندارد ولی این تفاوت معنی دار در فعالیت عضلانی مشاهده شد. بر اثر تمرین شنای کرال سینه، تفاوت معناداری در میزان حداکثر نیرو و حداکثر فشار وارد بر ناحیه سایر انگشتان و همچنین در فعالیت عضلانی مشاهده شد.

    کلیدواژگان: کفی سفارشی، تمرین در آب، کف پای صاف
  • محمدرضا محمودخانی*، معصومه دوستی، صالحه حسنی صفحات 45-51
    زمینه و هدف

    داده های آنتروپومتریک می تواند برای گزینش ورزشکاران مستعد، هدایت هدفمند افراد تازه وارد به سوی مناسب ترین ورزش ها، بهبود عملکرد ورزشی، استاندارد سازی تجهیزات و پیشگیری از بروز آسیب موثر باشد. هدف از انجام پژوهش حاضر، ارائه نورم ویژگی های آنتروپومتریک ورزشکاران دارای معلولیت ایران بود.

    روش بررسی

    این پژوهش از نوع توصیفی بود. جامعه آماری پژوهش، همه ورزشکاران دارای معلولیت حاضر در مسابقات قهرمانی کشور رشته های مختلف در سال 1397 بود. 188 ورزشکار مرد با میانگین سنی(21/12±) 23/30 و 109 ورزشکار زن با میانگین سنی(22/9±) 27/30 در پژوهش شرکت کردند. میانگین، انحراف استاندارد و دامنه نورم برای متغیرهای متتخب محاسبه شد. تجزیه و تحلیل اطلاعات با نرم افزارSPSS18 انجام شد.

    یافته ها

    نورم دور بازوی استراحتی در مردان (89/4±)04/33 و در زنان (88/4±)51/28، دور بازوی منقبض مردان (94/4±)7/35 و زنان(09/5±)32/30، طول دو زائده اخرمی مردان (9/3±)11/42 و زنان(44/2±)91/27، پهنای استخوان بازو در مردان (59/0±)19/7 و در زنان (54/0±)31/6، طول بازو در مردان (35/2±)9/31 و در زنان (63/1±)31/29، طول ساعد مردان (64/1±)74/25 و زنان (86/1±)05/24، طول کف دست مردان (64/1±)67/18 و زنان(14/1±)91/17، طول دو دست باز مردان (09/8±)59/178 و زنان (53/10±)11/155، قد نشسته مردان (5±)57/91 و زنان (19/6±)04/80، قد ایستاده مردان (15/10±)25/171 و زنان (18/12±)67/155، شاخص بازویی مردان (31/4±)2/81% و زنان (82/6±)45/82% می باشد.

    نتیجه گیری

    یافته های این پژوهش می تواند از منظر بیومکانیکی، ارگونومیکی، عملکردی و پیشگیری از آسیب ورزشی به هدایت هدفمند افراد تازه وارد به سوی مناسب ترین ورزش های پارالمپیکی کمک نماید. کلید واژه ها: هنجاریابی، پیکرسنجی، ورزش معلولین

    کلیدواژگان: هنجاریابی، پیکرسنجی، ورزش معلولین
  • محبوبه عالم زاده*، یاسین حسینی صفحات 53-62
    هدف

    نیروهای عکس العمل و نرخ بارگذاری هنگام راه رفتن با آسیب های مفاصل اندام تحتانی مرتبط می باشند. یکی از شیوه های تغییر در نیروهای عکس العمل و نرخ بارگذاری استفاده از کفی ها می باشد. هدف از این مطالعه بررسی اثرکفی بر مولفه های نیروی عکس العمل و نرخ بارگذاری در افراد مبتلا به بی ثباتی مچ پا هنگام راه رفتن بود.

    روش

    11 مرد سالم فوتبالیست، و 11 مرد فوتبالیست مبتلا به بی ثباتی مچ پا در این مطالعه شرکت کردند. با استفاده از یک صفحه نیرو مولفه های نیروی عکس العمل زمین هنگام راه رفتن در دو شرایط با و بدون استفاده از کفی اندازه گیری شد. نیروهای عکس العمل زمین و زمان رسیدن به اوج نیروها و نرخ بارگذاری استخراج شدند. آزمون آماری آنالیز واریانس اندازه-های تکراری و مانوا با 05/0α= جهت تحلیل آماری مورد استفاده قرار گرفت.

    یافته ها

    پوشیدن کفی موجب افزایش در اوج اولیه نیروی عکسالعمل عمودی (01/0p=) در لحظه تماس پاشنه با زمین شد(05/0p<). نرخ بارگذاری بین دو گروه با و بدون کفی تفاوت معنی داری نداشت(07/0<p). حداکثر نیروی عمودی عکس العمل در میانه فاز استقرار در گروه باکفی به طور معناداری کمتر از گروه کنترل بود.

    نتیجه گیری

    نتایج نشان داد کفی باعث تعدیل نیروهای عکس العمل زمین و کاهش نرخ بارگذاری نمی شود. بنابراین درمانگران باید توجه ویژه ای به کاهش این نیروها با استفاده از اصلاح استراتژی حرکتی ، طراحی کفش مناسب و برنامه تمرینی تقویت عضلات داشته باشند. کلید واژه ها: نیروهای عکس العمل زمین، نرخ بارگذاری، بی ثباتی مچ پا، کفی، راه رفتن

    کلیدواژگان: نیروهای عکس العمل زمین، نرخ بارگذاری، بی ثباتی مچ پا، کفی، راه رفتن
  • فرهاد رضازاده*، سید صدرالدین شجاع الدین، اسماعیل ابراهیمی، امیرحسین براتی، فرزام فرهمند صفحات 63-74
    زمینه و هدف

    بمنظور کاهش اثرات پاتولوژیکی محدودیت دورسی فلکشن پا بر سیستم حرکتی، تمرینات کششی تجویز میگردند. بنابراین، مطالعه حاضر با هدف بررسی تاثیر برنامه کششی فانکشنال و اکسترافانکشنال بر پارامترهای منتخب کینماتیکی و کینتیکی مچ پا در افراد دارای محدودیت دورسی فلکشن حین راه رفتن انجام شد.

    روش بررسی

    ده آزمودنی بصورت هدفمند و بر اساس معیارهای ورود و خروج انتخاب و بصورت تصادفی در هر گروه تمرینی فانکشنال، اکسترافانکشنال جای گرفتند. مقادیر کینماتیکی و کینماتیکی توسط آنالیز حرکت وایکون و صفحه نیروی کیسلر تعیین گردید. بررسی آماری توسط تی وابسته و تحلیل کوواریانس انجام گرفت.

    یافته ها

    مقایسه درون گروهی نشان داد در گروه فانکشنال میانگین دورسی فلکشن طی مرحله تحمل وزن، زمان فاز استقرار و زمان تماس پاشنه با زمین تا جداشدگی پاشنه از زمین افزایش معنادار داشته و زمان پرونیشن مچ پا با کاهش همراه بود. نیروی ضربه ای عمودی عکس العمل زمین و زمان اوج این نیرو در گروه اکسترافانشکنال با افزایش معناداری همراه بود. در مقایسه تفاوتهای بین گروهی زمان فاز استقرار، مرحله زمانی تماس پاشنه با زمین تا جداشدگی پاشنه از زمین، مرحله زمانی پرونیشن و دامنه دورسی فلکشن در گروه فانکشنال در مقایسه با گروه اکسترافانکشنال تفاوت معناداری داشت.

    نتیجه گیری

    الگوی گام برداری هیل استرایک، دورسی فلکشن و فاصله زمانی تماس پاشنه با زمین تا جداشدن پاشنه از زمین را بهبود میبخشد. بنابراین، برای درمانهای با هدف افزایش دامنه حرکتی دورسی فلکشن و فاصله زمانی تماس پاشنه با زمین تا جداشدن از روی زمین، این الگوی گام برداری پیشنهاد میشود.

    کلیدواژگان: کشش عضله گاستروکنمیوس، زاویه دورسی فلکشن مچ پا، آنالیز راه رفتن
  • هادی اکبری*، منصور صاحب الزمانی، عبدالحمید دانشجو، محمد تقی امیری خراسانی صفحات 75-85
    زمینه و هدف

    آسیب لیگامان متقاطع قدامی (ACL) در فوتبال رایج می باشد و الگوهای حرکتی نقش کلیدی در بروز صدمات غیر برخوردی ACL بازی می کنند. هدف این مطالعه بررسی اثر برنامه +11 بر بهبود الگوهای حرکتی فرود و ماندگاری نتایج در فوتبالیست های مرد جوان می باشد.

    روش بررسی

    24 فوتبالیست (سن 18/1±79/16 سال، قد 12/8±17/174 سانتی متر، وزن 01/10±45/62 کیلوگرم و سابقه فوتبال 26/1±96/6 سال) در پژوهش حاضر شرکت کردند. آزمودنی ها به طور تصادفی به دو گروه مداخله و گروه کنترل (هر گروه 12 نفر) تقسیم شدند. گروه تجربی 3 بار در هفته به مدت 8 هفته برنامه +11 را انجام دادند درحالی که گروه کنترل برنامه گرم کردن معمول خود را داشتند.

    یافته ها

    یافته های آزمون سنجش مکرر ترکیبی نشان داد الگوی فرود آزمودنی ها بین پیش آزمون و پس آزمون در گروه +11 بهبود معنی داری داشته است (006/0P=) اما این تغییرات بعد از یک ماه ماندگار نبودند (146/0P=).

    نتیجه گیری

    با توجه به نتایج این پژوهش، می توان نتیجه گیری کرد که برنامه +11 فیفا می تواند باعث بهبود الگوی فرود بازیکنان فوتبال حرفه ای مرد جوان در شرایط نزدیک به دنیای واقعی شود و احتمالا این عامل می تواند در کاهش صدمات غیر برخوردی ACL موثر باشد. هرچند باتوجه به ماندگار نبودن اثرات این برنامه بر روی الگوی فرود، ضرورت تداوم در انجام برنامه +11 احساس می شود.

    کلیدواژگان: فیفا +11، پیشگیری، فرود، فوتبال، لیگامان صلیبی قدامی
  • غلامعلی قاسمی*، نرگس جلالی صفحات 87-97
    زمینه و هدف

    تمرینات ریباند تراپی به عنوان یک روش تمرینی جدید که موجب تحریک مکانیکی سیستم عصبی-عضلانی می شود، مورد توجه پژوهشگران و توان بخشان قرار گرفته است. هدف از پژوهش حاضر مطالعه تاثیر 8 هفته تمرینات ریباندتراپی بر تعادل ایستا و پویا و قدرت اندام تحتانی کودکان دارای اختلال نقص توجه/بیش فعالی بود.

    روش بررسی

    30 نفر ازکودکان مبتلا به اختلال نقص توجه/ بیش فعالی با میانگین سن (1/1±07/8)، وزن(5/7±6/25)و قد(1/11±125) به صورت داوطلبانه در این پژوهش نیمه تجربی شرکت کردند و به طور تصادفی به دو گروه کنترل(15نفر) و تجربی(15نفر) تقسیم شدند. از آزمون لک لک و آزمون تعادلیY به ترتیب برای اندازه گیری تعادل ایستا و پویا استفاده شد. قبل و بعد از دوره تمرینی قدرت عضلات چهار سر ران، همسترینگ و عضلات دورسی فلکسور و پلنتار فلکسور تمامی مشارکت جویان با استفاده از دینامومتر دستی اندازه گیری شد. گروه تجربی به مدت 8 هفته، هفته ای سه جلسه 45 دقیقه ای تمرینات ریباندتراپی را انجام دادند. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمونt مستقل صورت گرفت.

    یافته ها

    نتایج، افزایش معنی داری را در تعادل ایستا و پویا در جهت های قدامی، خلفی-داخلی، خلفی-خارجی و تعادل کلی و همچنین قدرت اندام تحتانی در گروه تجربی در مقایسه با گروه کنترل نشان داد (p<0/05).

    نتیجه گیری

    نتایج تحقیق حاضر نشان داد که تمرینات ریباندتراپی می تواند بر بهبود تعادل ایستا و پویا و قدرت عضلات اندام تحتانی موثر باشد.

    کلیدواژگان: تمرینات ریباندتراپی، تعادل ایستا، تعادل پویا، قدرت عضلانی، اختلال نقص توجه، بیش فعالی
|
  • Zohreh Mirzaie, Foad Seidi *, Reza Rajabi Pages 1-12
    Background and Aim
    Currently exercise prescription is one of the most common correction procedures for lumbar hyperlordosis deformity. Nevertheless, despite the lumbopelvic stability dysfunction in individuals with increased lordosis, less attention has been paid to the issue in the prescribed exercises. The purpose of this study was to investigate the effectiveness of an eight week exercise program including stretching, resisting with emphasis on endurance and stability exercises on lumbopelvic stability of women with lumbar hyperlordosis deformity.
    Materials and Methods
    30 female students aged between 18 and 25 with lumbar curvature angle greater than or equals to 54 degrees were selected purposefully. Afterwards they were randomly divided in two experimental and control groups of 15 subjects. The experimental subjects participated in an eight week exercise program. Lumbopelvic stability was measured by McGill stability tests in pre- and post-test. Data were analysed by using descriptive and inferential statistical methods.
    Results
    Results indicated that the lumbopelvic stability index for experimental group was increased significantly (p=0.001). Furthermore, the effectiveness of provided exercise program in increasing lumbopelvic stability which was measured based on Cohen's d method, was very large. (Effect size=3.16)
    Conclusion
    It might be considered that individuals with lumbar hyperlordosis face with lumbopelvic stability dysfunction. According to the mentioned results a desired effectiveness on increasing rate of lumbopelvic stability is achievable by presenting a purposeful exercise program. Therefore using such program is recommended to patients with similar deformity.
    Keywords: Lumbar hyperlordosis, Exercise program, Lumbopelvic stability
  • Mahnaz Marvi Esfahani *, Asieh Emami Pages 11-19
    Background and aim

    Low back pain (the reason for the movement restrictions) is lead to reduce the core body stability. The study aim was to determine the effect of the core stability exercises on unstable surface (Swiss ball) on pain intensity, quality of life(QOL) and muscle endurance of women with idiopathic chronic low back pain(ICLBP).

    Materials and methods

    30 women with ICLBP with an average age of 36.73±9.44years,height 158.00±6.03cm and body mass66.83±10.77kgwere referred to a specialist physician. Sampling was conducted in the form of targeted and available. They were divided into two groups, experimental group(n=15, participate in exercises) and control group(n=15, no exercise). Before and after two months, the pain intensity, the QOL and endurance of trunk extensor and flexor muscles were measured by the Quebec questionnaire, SF-36questionnaire, sit-up test and sorenson test, respectively. The exercise program was performed for 8 weeks, 3 sessions per week(duration of 60minutes). The paired t-test and covarians analysis were used for statistical analysis(P<0.05).

    Results

    There were the significant reduction in the pain intensity of experimental group, post-training(27.80±18.18)compared to pre-exercise(35.00±20.78)(P<0.0001);and the significant increase in the QOL post-training(115.50±29.27)compared to pre-exercise(99.31±31.43)(P<0.002). 26% and 38% the significant increase were observed in the Sorensen and sit-up tests of the experimental group, respectively(P<0.008). There was the significant difference between the experimental and control groups in all the variables, after exercise(P<0.01).

    Conclusion

    Core stability exercises with Swiss ball focus on trunk muscles and increase muscle endurance. The increase muscle endurance led to reduce pain intensity and improve QOL. These exercises are recommended for these patients.

    Keywords: idiopathic chronic low back pain, core stability exercises, quality of life, pain, muscles endurance
  • Farzaneh Saki *, Maryam Madhosh Pages 21-29
    Background and aim

    Dynamic knee valgus during deceleration and drop landing in sport activities is the cause of many acute and chronic knee injuries. The aim of this study was to investigate the effects of plyometric exercise on pelvic and knee alignment in female with dynamic knee valgus

    Methods

    In this randomize controlled trial, 26 female with dynamic knee valgus were randomly assigned into experimental and control group. Knee valgus and pelvic drop angle have been calculated using two dimensional evaluation method while performing single leg drop landing test. During 8 weeks, the experimental group participated in plyometric exercises, but the control group participated only in their routine training sessions. Data were analyzed by Mixed Repeated Measures ANOVA (p≤.05).

    Results

    The results of study showed knee valgus angle was improved in experimental group compared to the control (p≤.05).The results showed there was no significant difference between control and experimental groups in pelvic drop angle before and after training.

    Conclusion

    The results of this study provide evidence of the positive effect of plyometric exercises on the lower limb kinematics and improvement of knee control in the frontal plane in female athlete with knee dynamic valgus. Therefore, according to the results of this study, we can say that eight weeks of plyometric exercises in female athlete with knee dynamic valgus can reduce the risk of modifiable ACL injury, such as biomechanical factors.

    Keywords: Dynamic knee valgus, Plyometric Training, Movement Pattern
  • Fariborz Hovanlou, Safoura Sabaghian Rad *, Raghad Memar, Heydar Sadeghi Pages 31-43

    The aim of the present study was the effect of 12 weeks use of custom insoles and exercise in water distribution pattern pressure plantar 10-14-year-old girls with flat foot. The subjects of this study were 20 girls with flexible flatfoot which were randomly divided in the two group exercises in water and the use of insoles. The participants were measured by using foot scan device before and after the training protocol of all subjects’ dependent variables (Surface area, the maximum peak pressure and contact time). The exercise group performed their activity in water for 12 weeks (3 sessions of 90 minutes in the pool) and the other group used the customized insoles for the same period. Statistical analysis showed that, there is not a significant difference in the pretest and post-test, of the pressure distribution and arch index during the use of customized insole. But the effect of swimming training was observed significant difference the maximum power and maximum pressure on other areas of the fingers. According to the findings, we can conclude that exercise in water improves pressure distribution pattern of flatfeet and longer duration of using insole might be needed to improve the situation.

    Keywords: Custom insoles, exercise in water, flat foot
  • Mohammad Raze Mahmoudkhani *, Masoumeh Doosti, Saleheh Hasani Pages 45-51
    Background and Aim

    Using anthropometric data can affect selecting the talented athletes, purposeful sporting guidance of newcomers, improving athletic performance, standardizing equipment and preventing injury. Therefore, the purpose of this study was to present a norm of anthropometric characteristics in Iranian athletes with disabilities.

    Materials and Methods

    This research was a descriptive study. The population of this study was all athletes with disabilities participated in the national championship competitions in different sports. 188 male athletes (age 30.23±12.21 year) and 109 female athletes (age 30.27±3.22 year) participated in this study. Mean, standard deviation and normal range of values were calculated. Analysis was performed using SPSS version 18.

    Results

    Normative data in selected parameters are: arm girth relaxed 33.04(±4.89) for male and 28.51(±4.88) for female, arm girth flexed and tensed M:35.7(±4.94) and F:30.32(±5.09), biacormial breath M:42.11(±3.9) and F:27.91(±2.44), humerus breadth M:7.19(±0.59) and F:6.31(±0.54), humerus length (acromiale-radiale) M:31.9(±2.35) and F:29.31(±1.63), forearm length (radiale-stylion) M:25.74(±1.64) and F:24.05(±1.86), hand length (mid-sylion-dactylion) M:18.67(±1.64) and F:17.91(±1.14), arm span M:178.59(±8.09) and F:155.11(±10.53), sitting height M:91.57(±5) and F:80.04(±6.19), stretch stature M:171.25(±10.15) and F:155.67(±12.18) and brachial index M:81.2%(±4.31) and F:82.45%(±6.82).

    Conclusion

    These findings can be useful for purposeful sporting guidance of newcomers to choosing suitable sports with considering biomechanics, ergonomics, performance and injury prevention aspects. Key words: Norm, Anthropometry, Sport for people with disabled

    Keywords: Norm, Anthropometry, Sport for people with disabled
  • Mahboubeh Alemzadeh *, Yasin Hoseini Pages 53-62
    Purpose

    The amount and distribution of ground reaction forces(GRF) and loading rates during gait are related to the injuries of the lower limb joints. One of the methods to change GRF and loading rates is using insoles. The aim of this study was to analyze the effect of insoles on GRF and loading rates during gait in individuals with ankle instability.

    Method

    Eleven healthy male soccer players and eleven patients with functional ankle instability participated in this study. Using force plates, the components of GRF were measured during gait under the two conditions of with and without insoles. Maximum GRF and their related peak time, loading rate were recorded.. ANOVA and MANOVA was used to analyze the data (α = 0.05).

    Findings

    Compared to the group without insoles, in the other group, wearing an insole caused an increase in the initial peak of the vertical reaction force (p = 0.01) at the moment of the heel’s contact with the ground (p <0.05). There was no significant difference in the loading rates of the two groups. In the mid stance phase, the maximum vertical GRF of the group wearing insole was significantly lower than that of the control group.

    Conclusion

    The results showed that the insole did not modify the GRF it did not reduce loading rates. Therefore, therapists should pay particular attention to reducing these forces by modifying motor strategies and designing appropriate shoes and exercise programs for strengthening muscles. Keywords: ground reaction forces, loading rates, ankle instability, insoles, gait

    Keywords: ground reaction forces, loading rates, ankle instability, insoles, gait
  • Farhad Rezazadeh *, Seyed Sadreddin Shojaeddin, Esmaeil Ebrahimi Pages 63-74
    Background and objective

    In order to reduce the pathological effects of limited ankle dorsiflexion, stretching exercises are prescribed. Therefore, the present study aimed to investigate the effectiveness of functional and extra-functional stretching of gastrocnemius-soleus complex on selected kinematic and kinetic gait variables of ankle joint.

    Materials and methods

    This study was carried out on 10 professional athletes which suffered from gastrocnemius soleus muscle shortness as a functional training group and ten athletes with gastrocnemius soleus shortness as extra-functional group based on the criteria of entry and exit. The amount of kinematics and kinematic values determined by Vicon and Kistler system. Comparison of within group were done by paired t test and between groups done by Ancova.

    Results

    Comparison of pre and post test showed that the average ankle dorsiflexion, stance time and time to heel off in functional group increased significantly during stance phase of gait. Also, pronation time decreased significantly in functional group. The impact ground reaction force and time to peak of this force increased significantly in extra-functional group. Finally, differences between the groups showed that, time to heel off, pronation and dorsiflexion angle of functional group compare to extra-functional group was significantly different.

    Conclusion

    Increased heel strike pattern provides increase in dorsiflexion range of motion, time to heel off during stance phase of gait cycle. Therefore, when an increase in ankle dorsiflexion or time to heel off during stance phase of ambulation is a clinical goal, increased heel strike pattern maybe is usefulness.

    Keywords: Gait Analysis, Ankle Dorsiflexion Angle, Gastrocnemius muscle stretching
  • Hadi Akbari *, Mansour Sahebozamani, Abdolhamid Daneshjoo, Mohammadtaghi Amiri, Khorasani Pages 75-85
    Background and aim

    Anterior cruciate ligament (ACL) injuries are common in soccer and motion patterns are believed to play a key role in the incidence of non-contact ACL injuries. The aim of this study was to investigate the effect of the FIFA 11+ program on kinematical risk factors related to anterior cruciate ligament (ACL) injury and durability of the results in male elite-youth soccer players.

    Materials and Methods

    Twenty- four male soccer players (mean ± SD: age = 16.79 ± 1.18 years, height = 174.17 ± 8.12 cm, mass = 62.45 ± 10.01 kg, experience = 6.96 ± 1.26 years) participated in this study and randomly were divided into two groups, intervention and control (n = 12 per group). The experimental group performed the FIFA 11+ program 3 times per week for 8 weeks whereas the control group just performed their regular warm-up program.

    Results

    The mixed-repeated measure showed that there was a significant improvement in the landing pattern between the pre-test and post-test for the 11+ group (P=0.006) while no significant was found improvement between the post-test and retention-test; after one month of post-test (P=0.146).

    Conclusion

    It can be concluded that the FIFA 11+ program can improve the landing pattern during the real-world scenario in male elite-youth soccer players and this likely can be effective in reducing non-contact ACL injuries. However, due to the failure to maintain the effects of this program on the landing pattern, the necessity of continuation of performing the 11+ program is felt.

    Keywords: Anterior cruciate ligament, Landing, Prevention, Soccer, The FIFA 11+
  • Gholamali Ghasemi *, Narges Jalali Pages 87-97
    Background and aim

    Rebound therapy training as a new training method that stimulates the musculoskeletal system are considered by researchers and Rehabilitator.The purpose of this study was to examine the effect of 8 week Rebound therapy training on static and dynamic balance and strengths of lower extremity in Attention Deficit / Hyperactivity Disorder children.

    Materials and methods

    Thirty ADHD children with mean age (8.07±1.1) Weight (25.6±7.5) and Height (125±11.1) voluntarily participated in this semi-experimental study and were divided into control(n=15) and experimental groups(n=15) randomly. The Y Balance test and Flamingo test was used for evaluation of dynamic and static balance respectively. After and before rebound therapy training the strengths Quadriceps, hamstrings, dorsi flexor and plantar flexor were evaluated with hand-held dynamometer. During 8 weeks of workouts, the experimental group performed the Rebound therapy training three sessions per week, each session lasted 45 minutes. independent t- test was used to analyze data.

    Results

    There was significant increases in static and dynamic balance in anterior direction, internal posterior, external posterior and total balance and strengths lower extremity in the experimental group compared with the control group (P<0/05).

    Conclusion

    Finding indicated that rebound therapy training can be effective on the improvement of the static and dynamic balance and the strength of the lower extremity muscles.in ADHD children.

    Keywords: Rebound therapy training, Static balance, Dynamic balance, Muscle strength, Attention Deficit, Hyperactivity Disorder