فهرست مطالب

The Iranian Journal of Botany - Volume:15 Issue: 1, 2009
  • Volume:15 Issue: 1, 2009
  • 140 صفحه، بهای روی جلد: 20,000ريال
  • تاریخ انتشار: 1388/05/25
  • تعداد عناوین: 19
|
  • علی اصغر معصومی* صفحه 3
    جنس بید با تاسیس بیدستان در محیط یکنواخت که از قسمت های مختلف ایران جمع آوری شده بودند به طور تجربی و تاکزونومیکی کاملا مرور شده اند. در این مطالعه تعداد کلی گونه های بید از 12 عدد به 31 گونه منفک و 7 دورگ افزایش یافته است. در این تحقیقS. issatissensis از S. excelsa var. rodonii به عنوان گونه مستقل ابقاء شده است و گونه های S. dinsmorei، S. daviesii، S. persica و S. australior از حالت مترادفی از گونه های S. acmophylla و S. excelsa استخراج شده و به عنوان گونه های مستقل و پایدار معرفی شده اند. با مقایسه نمونه های جمع آوری شده از طبیعت با نمونه های کاشته شده و صفات پنهانی، برای کلید شناسایی و شرح گونه ها دوباره ارزیابی شده اند. S. zygostemon به عنوان یک دورگ دوالدی از S. cinerea و S. elbursensis معرفی می گردد. گونه های زیر برای اولین بار از ایران گزارش می گردد.
    S. tetrasperma، S. dinsmorei، S. pedicellata subsp. pedicellata، S. caprea،S. cinerea، S. atrocinerea، S. fedtschenkoi، S. caspica، S. caucasica، S. daviesii، S. persica، S. australior، S. pentandra، S. denticulata، S. fragilis، S. pseudomedemii.
    گونه های زیر به عنوان گونه جدید معرفی می گردند.
    S. lacus-tari، S. viridiformis، و S. elymaitica، S. firouzkouhensis.
    برای همه گونه ها یادداشت کوتاه، اطلاعات رویشگاه، پراکندگی در ایران و پراکندگی جهانی داده شده است. همه گیاهان زنده در ایستگاه تجربی کرج و نمونه های هرباریومی در هرباریوم مرکزی ایران نگهداری می گردند.
  • مسعود شیدایی*، فرخ قهرمانی نژاد صفحه 21
    خصوصیات کاریوتیپی چهار گونه گون (Astragalus) با نامهای A. cornu-carpae، A. mucronifolius و A. talimansurensis از بخشه Leucocersis و گونه A. crysostachys از بخشه Hymenostegis. مطالعه شدند. گونه ها وجود 2n = 2x = 16 را نشان دادند که تمامی گزارش جدید می باشند. کروموزومها از نوع متا و ساب متا بودند و اندازه آنها ازm 75/. در A. talimansurensis تا 4 m در A. cornu-carpae متغیر بود. گونه های مطالعه شده اختلاف معنی داری را در اندازه کروموزومها نشان دادند که بیانگر تغییرات کمی در ماده کروموزومی (DNA) گونه ها در فرایند گونه زایی می باشد. تفاوت در فرمول کاریوتیپی این گونه ها وجود داشت که نشاندهنده وقوع تغییرات ساختمانی کروموزومها است. گروه بندی گونه ها با استفاده از تجزیه به مولفه های اصلی (PCA) تمایز کاریوتیپی گونه ها را نشان داد و اینکه داده های کروموزومی برای تفکیک بخشه های گون مفید نمی باشند.
  • کوثر نادری صفار، شاهرخ کاظم پور اوصالو*، مهدی زارعی صفحه 27
    آنالیز فیلوژنی جنس سریش (Eremurus) بر اساس داده های حاصل از صفات ریخت شناسی منطقه فلورا ایرانیکا ارائه می شود. در مجموع 25 صفت ریخت شناسی برای بازسازی روابط فیلوژنی 24 تاکسون از جنس سریشEremurus)) در ناحیه فلورا ایرانیکا و گونه Trachyandra malosana به اضافهAsphodelus tenuifolius و دو گونه از جنس Asphodeline به عنوان برون گروه، مورد آنالیز قرار گرفت. آنالیز فیلوژنی به روش Maximum parsimony تعبیه شده در نرم افزار PAUP* با استفاده از جستجوی ابتکاری(heuristic) و گزینه تبادل شاخه دونیمه شدن و اتصال مجدد درخت صورت گرفت. از آنالیز صفات با وزن دهی متوالی با استفاده از شاخص سازگاری تصحیح شده درختانی با روابط فیلوژنی بهتر و حدود اطمینان کلادهای بیشتر نسبت به وزن دهی یکسان صفات بدست آمد. آنالیز نشان داد که T. malosana به خوبی با کلاد متشکل از گونه های Eremurus متحد شده است. در میان گونه های آنالیز شده از Eremurus، E. persicus به اضافه زیر کلادی شامل E. kopetdaghensis و luteus E.اولین شاخه ها و گروه خواهری برای سایر گونه های Eremurus هستند. در جنس Eremurus زیرجنس Henningia با 15 تاکسون پیراتبار است، در حالی که زیرجنس Eremurus با 9 تاکسون تک تبار می باشد. به نظر می رسد بخشه های Henningia(از زیرجنس Henningia) و Eremurus (از زیرجنس Eremurus) نیز تک تبار نیستند. در حالی که بخشه Ammolirion (از زیرجنس Eremurus) تک تبار است. از میان 25 صفت آنالیز شده، شیارهای گرده با اندازه متوسط (μm 50 -25) و عدد کروموزومی 14n= 2 برای جنس هایEremurus و Trachyandra مشترک اند. سه صفت شامل گل آذین غیر منشعب، پرچم های پایه چسب و شیار های گرده ای بیضوی سیناپومورفی های ویژه جنس سریش هستند. گل های لوله ای/استکانی، گلپوش های خمیده به سمت داخل و 3 تا 5 رگه بودن گلپوش ها سیناپومورفی های زیر جنس Eremurus هستند. همچنین پرچم های بیرون زده مختص زیر جنس Eremurus و E. forseorum (از زیرجنس Henningia) است. گل های لوله ای (نه استکانی) و نازکترین اگزین گرده ای صفات مشترک برای اعضای بخشه Ammolirion می باشند. بقیه صفات به صورت هم نما یا مبهم در میان این تاکسون ها تکامل یافته اند.
  • مصطفی اسدی صفحه 36
    چهار گونه جدید جنس Cousinia Cass. از ایران شرح داده می شود. گونه C. barezica بر اساس نمونه ای که از سلسله جبال بارز در استان کرمان جمع آوری شده شرح داده می شود. این گونه متعلق به بخش Spinuliferae است و با گونه های C. longifolia و C. sicigera نزدیکی دارد ولی با هر دو گونه در داشتن برگهای دو رنگ در مقابل برگهای یک رنگ تفاوت دارد. گونه C. isfahanica بر اساس نمونه ای که از اصفهان، سمیرم، ونک جمع آوری شده معرفی می گردد. این گونه با گونه های C. rigidissima و C. auranti که هر دو در افغانستان انتشار دارند نزدیکی دارد. گونه جدید با ویژگی های برگ وکپه با هر دو گونه تفاوت دارد. گونه C. maasoumii براساس نمونه هایی از اراک ودلیجان شرح داده می شود و با گونه C. macroptera خویشاوندی دارد. در گونه جدید برگهای قاعده ای نیزه ای باریک اند و گیاه به رنگ سبز گرایش دارد، در صورتیکه در گونه C. macroptera که فقط در استان آذربایجان انتشار دارد، برگها نیزه ای ویا بیضوی پهن اند و رنگ گیاه خاکستری است. گونه C. pseudocandolleana بر اساس نمونه ای از استان خراسان شرح داده می شود و با گونه C. candolleana که انحصاری استان همدان است نزدیکی دارد. گونه جدید ارتفاع تاحدود 30 سانتیمتر دارد و چند ساقه ای است. در صورتی که گونه C. candolleana ارتفاع حدود یک متر را دارد و تک ساقه ای است. گونه جدید همچنین با گونه C. myriotoma خویشاوندی دارد و با آن در داشتن برگهای شانه بخش ساده، جام گل کرم و برگه های گریبانی قلابی تفاوت دارد. در گونه C. myriotoma برگها دو تا سه بار شانه ای بخش اند، جام گل گلی معرفی شده است و برگه های گریبانی افراشته و غیرقلاب مانند اند.
  • حسن امیرآبادی زاده، فرنگیس قنواتی، مسعود عباسی، مسعود رنجبر* صفحه 45
    گونه Onobrychis iranensis از نواحی شرقی و مرکزی ایران به عنوان گونه جدیدی به همراه تصویری شرح داده می شود. این گونه با گونه خویشاوند خود O. tavernieraefolia مقایسه می گردد. مطالعه دانه گرده این دو گونه نیز موید این موضوع است که گرده دو گونه از نوع 3 شیاری و اگزین دارای تزیینات مشبک است، ولی تفاوتهایی در اندازه و نوع دریچه آنها مشاهده شد.
  • زیبا جم زاد صفحه 51
    گونه Thymus marandensis به عنوان گونه جدید برای علم گیاه شناسی معرفی می گردد. این گونه با گونه های Th. persicus از ایران و Th. brachychilus و Th. leucotrichus از ترکیه قرابت دارد. گونه های زیر برای اولین بار از ایران گزارش می گردند و الگوی پراکندگی جغرافیایی آنها مورد بحث قرار می گیرد.
  • مهسا کاوسی، مصطفی اسدی، طاهر نژادستاری صفحه 57
    گونه Poa damavandica به عنوان گونه ای جدید از Stenopoa subsect. Sect. Stenopoa معرفی می شود. این گونه که از ارتفاعات دماوند جمع آوری شده است، دارای ویژگی های منحصر به فردی است که آن را از گونه هایی مثل P. araratica و P. strerilis که در ایران موجودند و همچنین P. stepposa و P. rangkulensis جدا می کند. نزدیکترین گونه ها به این تاکسون, P. stepposa از اروپا, آسیای مرکزی، سیبری, مغولستان و P. rangkulensis از شرق پامیر و بخش غربی هیمالیا می باشد. در این مقاله، صفات این دو و گونه جدید مورد مقایسه قرار می گیرد. لازم به ذکر است، فلورا ایرانیکا گونه P. sterilis را از ایران گزارش داده که این مطلب در فلورهای بعدی مورد تردید قرار گرفته است. علیرغم این موضوع، نمونه های بسیار خوبی از تاکسون مذکور در بین نمونه های جمع آوری شده و هرباریومی وجود دارد. همچنین، گونه P. glauca که از استان مازندران جمع آوری شده است، برای اولین بار از ایران گزارش می شود.
  • منصوره خداشناس صفحه 61
    واریته A. lagopoides var. mesoptamica به عنوان گزارشی جدید برای ایران معرفی می شود. این واریته با داشتن برگهای کوچک و سفت و شق، ارتفاع کم ساقه و گل آذین کوچک و کروی تشخیص داده می شود.
    A. pungens var. hirtulus نیز به واسطه داشتن کرکهای بلند و متراکم روی سطح پهنک برگها به عنوان یک واریته مجزا از ایران گزارش می شود. همچنین یک ترکیب جدید نیز با نام Aeluropus lagopoides var. repens بر اساس نام A. lagopoides subsp. repens معرفی می گردد.
  • زهرا توکلی صفحه 63
    در بررسی نمونه های هرباریومی هرباریوم های مختلف ایران تاکسون های P. dubium subsp. erosum var. album و var. maculatum P. dubium subsp. erosum از بخش sect. Rhoeadiumو تاکسون های P. decaisnei var. setosum و var. patulum P. decaisnei از بخش sect. Papaver به عنوان واریته های جدید معرفی می شوند. همچنین زیرگونه P. dubium subsp. glabrum به عنوان یک گزارش جدید برای اولین بار از ایران ذکر می گردد. در این مقاله ویژگی های مورفولوژیکی، رویشگاه، کلید شناسایی و نقشه پراکنش آنها در ایران ارایه می گردد.
  • بهنام حمزه، علیرضا نقی نژاد صفحه 68
    Arthraxon hispidus (Thunb.) Makino var. hispidus به عنوان جنس جدید از تیره گندمیان و Carex caryophyllea Latourr. به عنوان گونه جدید از تیره جگن برای اولین بار از ایران گزارش می گردند. جنس و گونه معرفی شده به ترتیب از استان های گیلان (کیاشهر) و آذربایجان شرقی (منطقه حفاظت شده ارسباران) جمع آوری شده اند. ویژگی های تاگزونومیکی، محل دقیق جمع آوری، رویشگاه و پراکنش جغرافیایی هر یک توضیح داده شده است. همچنین تاگزون های فوق با نزدیک ترین جنس و گونه مورد مقایسه قرار گرفته است.
  • اصغر زمانی، فریده عطار، محمدرضا جوهرچی صفحه 72
    گونه Pyrus pashia به عنوان گزارشی جدید از شمال شرق ایران گزارش می شود. این گونه با دارا بودن برگ های کم وبیش تخم مرغی شکل و نوک تیز و همچنین اندازه میوه از گونه مجاور خود یعنی P. boissieriana قابل تفکیک می باشد. طرحی از این گیاه در مرحله میوه و گل به همراه نقشه پراکنش و تصاویری از مراحل گلدهی و میوه دهی دو گونه ذکر شده ارائه می گردد.
  • حسین معروفی صفحه 76
    دو گونه Lotus aegaeus و Phalaris canariensis که اولی از استان آذربایجان غربی و دومی از استان کردستان و استان تهران جمع آوری شده اند برای اولین بار از ایران گزارش می گردند. تصویرگونه ها به همراه شرح آنها نیز تهیه شده و در این مقاله ارایه می گردد.
  • فرخ قهرمانی نژاد، عاطفه اعزازی صفحه 80
    Marrubium duabense Murata برای اولین بار از ایران گزارش می شود. این گونه در گزارشهای قبلی به طورانحصاری ازافغانستان گزارش شده بود. لذا گزارش وجود آن در ایران نشان دهنده گسترش محدوده آن به سمت غرب است. با این گزارش تعداد گونه های این جنس در ایران به 11 می رسد.
  • میکائیل بدرزاده*، لیلی غفارزاده نمازی صفحه 82
    گونه Trigonella caerulea برای اولین بار از استان اردبیل گزارش می شود. این گیاه در مراحل مختلف فنولوژی در طبیعت بررسی شده و تصاویر دیجیتالی از قسمتهای مختلف آن تهیه گردیده است. این شنبلیله با داشتن میوه کوتاه به طول 6-4 میلی متر و با منقار کوچک به طول 3-2 میلی متر در انتهای نیام، از سایر گونه های شنبلیله متمایز می گردد. شمارش کروموزومی گونه در ایران برای اولین بار انجام گردید و گیاه دیپلویید با 16 n =2 بود.
  • مسعود رنجبر*، رویا کرمیان، آناهیتاحدادی صفحه 85
    ویژگی های ریخت شناسی، تعداد و رفتار کروموزومی در مرحله میوز در جمعیتهایی از گونه های Onobrychis viciifolia و O. altissima متعلق به بخش Onobrychis مورد تجزیه و تحلیل قرارمی گیرد. تمام جمعیتهای متعلق به مناطق مختلف ایران تتراپلویید بوده و تعداد کروموزومهای آنها 28 x =4= n2 می باشد. شمارش کروموزومی پایه7 = x ثابت می ماند. برای گونه O. altissima شمارشهای قبلی، 14 = x 2 = n2 و 28 = x 4 = n2 از منطقه قفقاز بوده است. نتایج، این نظریه را تایید می نماید که زوج گونه Onobrychis viciifolia وO. altissima گونه های خویشاوندی هستند که از نسل مشترکی مشتق شده اند. عدم وجود پایه های دیپلوییدO. altissima در ایران نشان می دهد که احتمالا ظهور جدید این گونه در قفقاز است. اگرچه جفت شدن کروموزومها و جدا شدن آنها در مرحله میوز منظم بود، لیکن بی نظمی های میوز شامل چسبندگی کروموزوم ها و تاخیر و تشکیل پل در آنافاز و تلوفاز، ناهم زمانی هستکها در متافاز II و دسیناپیس در متافاز I مشاهده گردید. گونه O. viciiflia برای اولین بار از ایران گزارش می شود و هر دو گونه مذکور جزو گونه های کاشته شده می باشند.
  • نعمت الله راعی نیاکی، فریده عطار، حسین معروفی صفحه 96
    در این مطالعه خصوصیات تشریحی مربوط به پهنک و رگبرگ میانی 14 گونه از جنس شیرخشتCotoneaster که مربوط به دو بخشه Cotoneaster و Chaenopetalum می باشند مورد مطالعه قرار می گیرد. این گونه ها شاملC. nummularioides، C. kotschyi، C. turcomanicus، C. multiflorus، C. nummularius، C. hissaricus، C. luristanicus، C. suavis، C. morolus، C. ovatus، C. discolor، C. assadii، C. melanocarpus و C. persicus می باشند. از بین 30 صفت آناتومیکی، تعداد5 صفت (صفات کیفی از قبیل وجود فیبر، وجود کوتیکول و گزیلم خارجی) در گونه های مختلف ثابت، 24 صفت در گونه های مختلف و جمعیت های مختلف یک گونه متنوع بوده، و تنها یک صفت (تعداد لایه های پارانشیم نردبانی) در گونه های مختلف دارای ارزش کاربردی در جداسازی گونه ها می باشند.
  • سمیه خیری *، مسعود خیامی، احمد محمودزاده صفحه 105
    تنوع مورفولوژیک با لا در جنس گل ماهور مشکل عمده ای در تعیین حدود گونه ها است. بنابراین در ارائه یک طبقه بندی سازمان یافته و طبیعی در جنس گل ماهور مشکل وجود دارد. تحقیق حاضرساختار تشریحی برگ، پوسته دانه، میوه و ریزساختاری دانه گونه های گل ماهور در ایران را مورد بررسی قرار میدهد. شکل و تراکم ایدیو بلاستهای اپیکارپ میتواند به عنوان صفات متمایز کننده گونهای به شمار رود. دو نوع مزوفیل نردبانی-اسفنجی و نردبانی و دو نوع نسبت قطر اندوکارپ به اپی کارپ (2/1 و3/2) در بین گونه ها مشاهده شد. تزئینات پوسته نیز در همه گونه ها مشبک است، لیکن تفاوت جزئی در شکل سلولها و وجود حباب در دیواره های جانبی سلولهای اپیدرمی دانه ها دیده میشود
  • اقدس صابر، فریده عطار، سیده باهره جوادی صفحه 114
    مورفولوژی دانه گرده 25 گونه از بخش استنوسفاله از جنس کوزینیا با استفاده از میکروسکوپ نوری و میکروسکوپ الکترونی اسکنینگ شرح داده شده و با یکدیگر مقایسه می شوند. شکل دانه های گرده در گونه های این بخش بیضوی کوتاه یا بلند، جور قطب و سه شیار منفذی است. اگزین به طور متراکم یا تنک زگیل دار می باشد. بر اساس صفات ریخت شناسی، گونه های این بخش به دو گروه تقسیم می شوند: 1- گونه های دارای کپه استوانه ای باریک و برگ های چرمی، 2- گونه های دارای کپه تخم مرغی و برگ های علفی. علاوه بر صفات مطالعه شده، دانه های گرده گروه اول با بیش از 20 زگیل و گروه دوم با 30-3 زگیل در هر 25 میکرو متر مربع از سطح اگزین از یکدیگر متمایز می گردند. بنا بر این، گروه بندی بر اساس صفات گرده ای تا حدودی تاییدکننده تقسیم بندی مرفولوژیک نیز می باشد.
  • منیژه پاکروان فرد*، عطیه نژاد فلاطوری، اختر توسلی صفحه 129
    جنس Nonea Medik. با حدود 35 گونه، یکی از بزرگترین جنسهای خانواده Boraginaceae، قبیله Boragineae، در جهان است. در این بازبینی، بیشتر ازصفات زایشی، که عموما کمتر تحت تاثیر محیط قرار می گیرند، استفاده شده است. صفات زایشی مورد نظر شکل کلاله، موقعیت کلاله نسبت به بساکها، شکل فلس گلوگاه، رنگ، شکل و تقارن گل و صفات مربوط به مریکارپ نمونه ها بوده است. همچنین کلید شناسایی گونه ها بر اساس صفات ساختاری و ریز ساختاری پیشنهاد شده است.
    در این بررسی برای اولین بار صفات ذکر شده در مورد گونه های N. diffusa Boiss. et Buhse، N. lutea (Desr.) DC. var. flavescens Lipsky N. melanocarpa Boiss.، N. persica Boiss. var. suchtelenioides (Riedl) Falatoury & Pakravan، N. rosea (Bieb.) Link و N. turcomanica M. Pop شرح داده شده است.
    Nonea suchtelenioides H. Riedl به سطح واریته ای از N. persica کاهش یافته و به صورت N. persica Boiss. var. suchtelenioides (Riedl) Falatoury & Pakravan معرفی شده است.
|
  • A. A. Maassoumi* Page 3
    The genus Salix in Iran is revised. In this study a living collection of the species in Iran was prepared and used in taxonomic and experimental studies. As a result of this study the total number of species in Iran was increased from 12 to 31. Also, 7 hybrids were recognized in Iran.. The species S. daviesii, S. dinsmorei, S. persica and S. australior were excluded from the synonymy of their related species, S. acmophylla and S. excelsa. Comparing the species in natural habitats and in cultivation several cryptic characters were reevaluated for preparing the key and descriptions. S. zygostemon is shown to be a biparental hibrid of S. cinerea and S. elbursensis. Several new records for Iran such as: S. daviesii, S. persica, S. dinsmorei, S. australior, S. tetrasperma, S. fragilis, S. denticulata, S. pentandra, S. atrocinerea, S. cinerea, S. caprea, S. pedicellata subsp. pedicellata, S. pseudomedemii, S. caucasica, S. caspica, and S. fedtschenkoi were recognized. S. firouzkuhensis, S. lacus-tari, S. viridiformis and S. elymaitica for the first time is described. For all species occurring in Iran key, short notes, habitat, distribution and general distribution are given. All living plants are in Karaj experimental station and the herbarium materials are preserved in the National Herbarium of Iran (TARI).
    Keywords: Salix, Taxonomy, experimental studies, Iran, new species, distribution
  • M. Sheidai*, F. Gharemani, Nejad Page 21
    Karyotype studies were performed in four Astragalus species of A. cornu-carpae, A. mucronifolius, A. talimansurensis from the section Leucocersis and A. crysostachys from the section Hymenostegis. All four species showed 2n = 2x = 16 chromosome number and had metacentric and sub-metacentric chromosomes. The size of chromosomes varied from 0.75 m in A. talimansurensis to 4.00 m in A. cornu-carpae. The species studied differed significantly in the size of their chromosomes and in karyotype formulae indicating the role of quantitative change in the chromatin (DNA) material as well as chromosomes structural changes in the species diversification. The chromosome numbers of all four species studied are new to science. PCA ordination of the species showed their karyotype distinctness and that such data are of no use in the sectional delimitation in Astragalus.
    Keywords: Astragalus, Fabaceae, karyotype, Iran
  • K. Naderi Safar, S. Kazempour Osaloo*, M. Zarrei Page 27
    A phylogenetic analysis of Eremurus (Asphodelaceae) based on morphological data is presented. A total of twenty-five characters including 20 gross morphological, 4 palynological and 1 chromosomal characters were analyzed to reconstruct phylogenetic relationships for 24 taxa of Eremurus and Trachyandra malosana plus Asphodelus tenuifolius and two Asphodeline species as outgroups. Maximum parsimony approach as implemented in PAUP* using heuristic search and branch swapping option of tree bisection-reconnection were used for phylogenetic analyses. The analysis of characters with successive weighting using rescaled consistency index generated more resolved and supported trees than the analysis with equally weighting characters. The analyses showed that T. malosana is well allied with a clade of Eremurus species. Among Eremurus species analyzed, E. persicus and a subclade of E. kopetdaghensis and E. luteus comprise the basal most branches as sisters to the remainder. Eremurus subgenus Henningia with 15 taxa was paraphyletic; whereas, nine members of Eremurus subgenus Eremurus formed a well supported monophyletic group for which E. furseorum of the former subgenus was sister taxon. Sections Henningia (of subgenus Henningia) and Eremurus (of subgenus Eremurus) are also appeared to be non-monophyletic while the section Ammolirion (of subgenus Eremurus) is monophyletic. Medium size pollen grain, (25-50 µm) and chromosome number of 2n=14 are shared by Eremurus and Trachyandra. Three characters including non-branched inflorescence, basifixed stamens and ellipsoidal pollen grains are synapomorphies for the genus Eremurus solely. Tubular/campanulate flowers, incurved tepals and tepals with 3-5 nerves are synapomorphies for the subgenus Eremurus. Similarly exerted stamen is a synapomorphy for the subgenus Eremurus and E. forseorum (from subgenus Henningia). The tubular flowers (rather than campanulate) and the thinnest pollen exine are putative synapomorphies for the section Ammolirion. The remaining characters were evolved homoplasiously or ambiguously among these taxa.
    Keywords: Asphodelaceae, Phylogeny, Morphology, Eremurus, Iran
  • M. Assadi Page 36
    Four new species of the genus Cousinia are described from Iran. C. barezica is based on a specimen collected from Barez mountain chains. The species belongs to the section Spinuliferae and related to C. longifolia and C. sicigera. It however, differs from both by having discolored leaves. C. isfahanica another new species from the section Rigidissimae is related C. rigidissima and C. auranti both from Afghanistan. This species has been based on a specimen collected from Isfahan, Semirom. C. maassoumii is described from adjacent localities of Delijan and Arak cities. It is from the section Pugioniferae and most closely related to C. macroptera but having different leaf and indumentum characters. C. pseudocandolleana is described based on specimen from Khorasan province. It is closely related to C. candolleana an endemic of Hamadan province, but differs from it by having stem and stem leaf characters.
    Keywords: Cousinia, Asteraceae, new species, Flora, Taxonomy, Iran
  • H. Amirabadizadeh, F. Ghanavati, M. Abbassi, M. Ranjbar* Page 45
    Onobrychis iranensis is described and illustrated as a new species from central and eastern Iran. The new species is related to O. tavernieraefolia with that it is compared here. Also the pollen morphology of these tow taxa were studied using scanning electron microscopy. The pollen grains are tri-colpate with reticulate ornamentation. Differences are observed in the size of pollen grains and the type of their aperture shape.
    Keywords: Hedysareae, new species, Onobrychis iranensis, Pollen morphology, Papilionaceae, Iran
  • Z. Jamzad Page 51
    Thymus marandensis Jamzad is described as a species new to science. It is closely related to Th. persicus (Ronniger ex Rech. f.) Jalas,Th. brachychilus Jalas and Th. leucotrichus Hal. Thymus linearis Benth. subsp. linearis, Satureja macrosiphonia Bornm. and Micromeria cristata (Hampe) Griseb. subsp. cristata are reported for the first time from Iran. Their distribution patterns are discussed.
    Keywords: Lamiaceae, Thymus, Satureja, Micromeria, new species, new records, Iran
  • M. Kavousi, M. Assadi, T. Nejadsattari Page 57
    Poa damavandica Assadi & Kavousi is described as a new species from Iran based on a specimen has been collected from high altitudes of Damavand Mountain. It belongs to the section Stenopoa subsection Stenopoa. The new species is compared with Poa araratica, P. sterilis, P. stepposa and P. rangkulensis as close affinities. Moreover, Poa glauca is reported as a new record from Iran collected from Mazandaran province.
    Keywords: Poa, Poaceae, new species, Iran
  • M. Khodashenas Page 61
    Aeluropus lagopoides var. mesoptamica is reported from Iran as a new record. This variety is characterized by the following characters: very short and stiff vegetative leaves, short stem and small capitate inflorescence. A. pungens var hirtulus is also reported as another new record for Iran. A. lagopoides var. repens is as a new combination based on A. lagopoides subsp. repens. These two taxa differ from the typical species by having hairy leaves.
    Keywords: Aeluropus, Poaceae, new records, new combination, Iran
  • Z. Tavakkoli Page 63
    Tavakkoli, Z. 2009 06 30: Four new taxa and a new record of Papaver (Papaveraceae) for the flora of Iran. -Iran. J. Bot.15 (1): 63-67. Tehran.In a taxonomic revision of the genus Papaver in Iran for the preparation of the treatment of Flora of Iran, Papaver dubium subsp. erosum var. album is described as a new variety. It differs from the typical variety by having white petals. Papaver dubium subsp. erosum var. maculatum is another new variety that differs from the typical variety by having black spots at the base of petals. P. decaisnei var. setosum and var. patulum from the sect. Papaver are described as new varieties from C, S, and NE of Iran. They are distinguished from the typical variety by having appressed or spreading seta on the pedicels respectively. Papaver dubium subsp. glabrum is recorded here from Iran (Karaj and Khorassan province) for the first time. For these taxa, morphological characters, identification key and distribution maps are also presented.
    Keywords: Iran, new record, new varieties, Papaver, taxonomy
  • B. Hamzehee, A. Naqinezhad Page 68
    Arthraxon hispidus (Thunb.) Makino var. hispidus (Gramineae) and Carex caryophyllea Latourr. (Cyperaceae) are recorded for the first time as new genus and species for the flora of Iran. These taxa have been collected from Kiashahr (Gilan prov.) and Arasbaran Protected Area (Azerbaijan prov.) in N and NW of Iran. Taxonomical characteristics, localities, habitats, geographical distributions and the closest genus and species are discussed here.
  • A. Zamani, F. Attar, M. R. Joharchi Page 72
    Pyrus pashia is reported as a new record from NE Iran. This species is distinguished from its closest relative, P. boissieriana, by having more or less ovate, acuminate leaves and fruit size. An illustration of this species in fruit and flower and a geographical distribution map and also photographs of the two species are given.
    Keywords: Pyrus, Rosaceae, new record, Iran
  • H. Maroofi Page 76
    Among the materials collected from Kurdistan and West Azerbaijan, two new records to Iran namely Lotus aegaeus and Phalaris canariensis were determined. The species are reported and illustrated in this paper. Descriptions of the species are presented.
    Keywords: Lotus aegaeus, Fabaceae, Phalaris canariensis, Poaceae, new records, Kurdestan, Iran
  • F. Ghahremaninejad, A. Ezazi Page 80
    Marrubium duabense Murata is recorded here for the first time from Iran. This species was known exclusively from Afghanistan; its recording from Iran shows that its distribution is extended to the west to Iran as well. With this record the number of Marrubium species in Iran counts to 11.
    Keywords: Iran, new record, Marrubium duabense
  • M. Badrzadeh*, L. Ghafarzadeh, Namazi Page 82
    Trigonella caerulea (L.) Ser is an annual plant growing as a wild species of Fabaceae family in Iran. This wild fenugreek is described and illustrated for the first time from Ardabil province. In addition, the chromosome numbers of Trigonella caerulea was counted for the first time in Iran. The result showed that the plant is a diploid with 2n = 16.
    Keywords: Trigonella caerulea, Fabaceae, new record, chromosome number, Ardabil, Iran
  • M. Ranjbar*, R. Karamian, A. Hadadi Page 85
    Morphologic characters, meiotic chromosome number and behavior were analyzed in different wild populations of Onobrchis viciifolia Scop. and Onobrychis altissima Grossh. belonging to O. sect. Onobrychis in Iran. All Iranian populations of O. viciifolia and O. altissima studied here were tetraploid and showed 2n = 4x = 28 chromosome number. The basic chromosome numbers (x = 7) is consistent with the proposed base number of x = 7 for O. viciifolia and O. altissima. For O. altissima, two ploidy levels (2n = 2x = 14 and 2n = 4x = 28) have been reported from Caucasus. Results support the hypothesis that Onobrchis viciifolia and O. altissima are related as a progenitor-derivative pair of species. The fact that no diploid populations of O. altissima were found in Iran, would suggest a relatively recent origin of the species, most probably in Caucasus. Almost these taxa displayed regular bivalent pairing and chromosome segregation at meiosis. Meiotic abnormalities observed included varied degree of sticky chromosomes with laggards and bridges in anaphase to telophase, asynchronous nuclei in metaphase II and desynapsis in metaphase I. Also O. viciifolia Scop. is considered as a new record from this section for Iran. These taxa of the genus are cultivated as fodder in Iran.
    Keywords: chromosome number, Fabaceae, meiotic behavior, Onobrychis sect.Onobrychis
  • N. Raei Niaki, F. Attar, H. Maroofi Page 96
    In this study, anatomical features of blade and midrib region in 14 species of genus Cotoneaster belonging to two sections Cotoneaster and Chaenopetalum are presented. These species include Cotoneaster nummularioides, C. kotschyi, C. turcomanicus, C. multiflorus, C. nummularius, C. hissaricus, C. luristanicus, C. suavis, C. morulus, C. ovatus, C. discolor, C. assadii, C. melanocarpus and C. persicus. Among 30 studied characters, five characters (quantitative features such as presence of fiber, presence of cuticle and external xylem) are constant in different species. Twenty four characters 24 are variable in several species and several individuals of the same species. Only one character (i.e. number of palisade parenchyma layer) was variable and useful in separation of species.
    Keywords: Cotoneaster, Rosaceae, anatomy, taxonomy, Iran
  • S. Kheiri*, M. Khayami, A. Mahmoudzadeh Page 105
    The high morphological diversity among the species of the genus Verbascum causes problems in the delimitation of the species. Therefore, there is a difficulty in offering a natural and well organized classification for the species of the genus. This research was based on the leaf, seed coat and fruit anatomy, and seed micromorphology of the species growing in Iran. The shape and density rate of epicarpic idioblasts can be a determining character for Verbascum species. Two types of mesophyll were found within the species: Dorsiventral and Isobilateral. Also two types of thickness ratio of endocarp to pericarp (2/3, 1/2) were distinguished. However, a slight difference has been observed in the shape of epidermal cells of seeds and the presence of vesicle on the lateral walls of the epidermal cells of seeds.
    Keywords: Verbascum, Iran, seed, micromorphology, leaf, fruit, anatomy, Scrophulariaceae
  • A. Saber, F. Attar, S. B. Djavadi Page 114
    Pollen morphology of 25 species of section Stenocephalae Bunge from genus Cousinia Cass. is described and compared using Light and Scanning Electron Microscope. The pollen grains are prolate, isopolar, tricolporate and exine is densely or loosely verrucate. Based on morphological characters, species of this section can be divided to two groups: 1. species with narrow cylindrical heads and leathery leaves, 2. species with ovate heads and herbaceous leaves. The pollen grains of the first group with more than 20 verrucae and the second group with 3-30 verrucae in each 25 µm² of pollen surface are differentiated from each other. Indeed, these two detached grouping for species of sect. Stenocephalae are somewhat supporting each other.
    Keywords: Cousinia, sect. Stenocephalae, pollen morphology, Iran
  • M. Pakravan, A. Nejhad Falatoury, A. Tavassoli Page 129
    Nonea Medik. is one of the major genera of Boraginaceae tribe Boragineae, with approximately 35 species in the world. In this study we focused on reproductive characters, which are not generally affected by environment. Our selected reproductive characters have been the stigma form, position of stigma towards the anthers, form of faucal scales, color, form and symmetry of flowers and characters of mericarps. An identification key using morphological and micromorphological characters has also been proposed. In the present paper above mentioned characters have been described for the first time in N. turcomanica M. Pop, N. lutea (Desr.) DC. var. flavescens Lipsky, N. persica Boiss. var. suchtelenioides (Riedl) Falatoury & Pakravan, N. diffusa Boiss. et Buhse, N. rosea (Bieb.) Link and N. melanocarpa Boiss. Nonea suchtelenioides H. Riedl has been decreased to the variety level of Nonea persica as N. persica Boiss. var. suchtelenioides (Riedl) Falatoury & Pakravan.
    Keywords: Nonea, Boraginaceae, Taxonomy, micromorphology, stigma, faucal scale, Iran