فهرست مطالب

The Iranian Journal of Botany - Volume:18 Issue: 2, 2013
  • Volume:18 Issue: 2, 2013
  • تاریخ انتشار: 1392/01/27
  • تعداد عناوین: 21
|
  • ولی الله مظفریان صفحه 159
    طی بازنگری جنس علف هفت بند در ایران براساس اطلاعات موجود در منابع گیاهشناسی و نمونه های موجود در هرباریوم موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور (TARI) و جمع آوری نمونه های تازه، گونه های این جنس در سه جنس Polygonum، Bistorta، Persicaria جای داده شده و 45 گونه پذیرفته شده از این جنس ها همراه با کلید شناسایی آنها و شرح کوتاهی از ویژگی های گیاهشناختی و با اشاره به تعدادی از نمونه های مطالعه شده مربوط به هر یک از این گونه ها در این مقاله ارائه شده است. در ضمن یک گونه جدید از جنس علف هفت بند بنام Polygonum iranicum و یک گزارش تازه برای ایران بنام Persicaria salicifolia که از استان خوزستان جمع آوری گردیده نیز معرفی می شود.
  • حبیب زارع، طیبه امینی اشکوری، مصطفی اسدی صفحه 175
    در این مطالعه، تعداد زیادی نمونه درختی از رویشگاه های مختلف و نمونه های هرباریومی مورد مطالعه قرار گرفت. مشکلات تاکسونومیک فراوانی در رابطه با شناسایی گونه های جنس نمدار در ایران وجود دارد، نتایج مطالعات تعدادی از گیاه شناسان بر روی این جنس، تنها نمایانگر حضور گونه Tilia platyphyllos و در مطالعات برخی گونه Tilia dasystyla و در تعدادی هم گونه Tilia rubra در ایران است. در واقع نتایج مطالعات اکثر این گیاه شناسان، حاصل مطالعه بر روی تعدادی معدود نمونه هرباریومی و نمونه های زنده بود و نمی تواند منبع کاملی در خصوص قضاوت بر روی نمدار های ایران باشد. نتایج مطالعه 6 ساله در این بررسی، نشان داد که گونهTilia platyphyllos در ایران انتشار نداشته زیرا مشخصه مهم این گونه عدم وجود سیخک در نوک دندانه ها است که در نمونه های نمدار ایران به چشم نمی خورد. تعداد گونه های نمدار ایران در این مطالعه از 1 گونه به 6 گونه افزایش یافت و یک گونه هیبرید (Tilia xeuchlora) نیز شناسایی شد. تعدادی گونه شامل T. dasystyla، T. begonifolia، T. rubra وT. cordata به عنوان اولین گزارش و گونه های Tilia sabetii و Tilia stellato-pillosa به عنوان گونه های جدید برای اولین بار نامگذاری و شرح داده می شوند. کلید شناسایی جدید، مشخصات گیاه شناسی، رویشگاهی و اکولوژی گونه ها به همراه شکل و نقشه انتشارآنها نیز ارائه شده است.
  • مهری دیناروند صفحه 191
    طی نگارش فلور تیره های آبزی ایران و جمع آوری و شناسایی نمونه های گیاهی تالابها گونه Utricularia ochroleuca از ماندابی در استان مازندران برای ایران معرفی می شود. سه گونه دیگر از این جنس در ایران وجود دارد که طی بررسی های اخیر گونه U. minor از دریاچه گهر در استان لرستان، U. vulgaris از دریاچه زریوار استان کردستان و گونه U. australis که البته در فلور ایرانیکا U. neglecta معرفی شده بود از استان گیلان جمع آوری شد. در این گزارش کلید شناسایی گونه های ایران و شرح گونه ها ارائه می شود.
  • منصوره خداشناس، طیبه امینی صفحه 196
    جنس Oxalis تنها جنس متعلق به خانواده Oxalidaceae در ایران است. رشینگر درفلور ایرانیکا تنها یک گونه ازاین جنس را برای ایران معرفی کرد. پس از آن و بر اساس مطالعات تکمیلی حضور دو گونه چند ساله O. articulata و O. corymbosa نیز در ایران گزارش شد. در بررسی تاکسونومیکی خانواده Oxalidaceae در ایران نمونه های مختلفی ازجنس Oxalis مورد مطالعه قرار گرفت. گونهOxalis latifolia Kunth به عنوان گزارش جدیدی از شمال ایران به همراه کلید شناسایی جدید جنس Oxalis در ایران ارائه می گردد.
  • آمنه فرامرزی، حجت الله سعیدی، محمدرضا رحیمی نژاد صفحه 199
    بر مبنای بازبینی تاکسونومیک جنس Vulpia و منابع مربوط آن در ایران این جنس با پنج گونه و چهار زیرگونه در ایران به رسمیت شناخته می شود. نوآوری این مطالعه برای فلور ایران شامل موارد زیر است: معرفی یک تاکسون جدید:. V. unilateralis subsp. tomentosa معرفی یک گزارش جدید برای ایران: V. ciliata subsp. plumosa و اصلاح نام گذاری V. ciliata Dumort. و پذیرش موقعیت تاکسونومیک اصلاح شده ی گونه ی Nrdurus maritimus (L.) Murb. به Vulpia unilateralis (L.) Stace بر ای فلور ایران.
  • یاسمن سلمکی، شاهین زارع وگونترهوبیل صفحه 207
    سرده Phlomoides از نعنایان در فلور ایران مورد بازنگری آرایه شناختی قرار می گیرد. بر پایه آخرین مطالعات تبارشناختی، سرده Eremostachys باید در Phlomoides ادغام شود. اما در بین اغلب گیاهشناسان هنوز استفاده از نام Eremostachys رواج دارد. مطالعه حاضر یک بازنگری آرایه شناختی بر پایه تعریف جدید این سرده است و شامل اطلاعات به روز شده و اسامی صحیح برای تمام آرایه های آن در ایران می باشد. یک کلید شناسایی برای تمام گونه های Phlomoides پراکنده در ایران، اطلاعات مربوط به تیپ ها و فهرست آرایه های مترادف ارائه می گردد. بر اساس این تحقیق سرده Phlomoides در ایران دارای 17 گونه می باشد که 16 گونه از آن زمانی با نام Eremostachys شناخته می شدند، و 4 گونه از آن بومی ایران هستند.
  • محمد مهدی دهشیری، ولی الله مظفریان، مسعود احمدی صفحه 220
    Cerasus paradoxa به عنوان گونه جدید و انحصاری از استان لرستان، واقع در غرب ایران، توصیف و شرح داده شده است، که به C. microcarpa و C. yazdiana شباهت و به احتمال بسیار زیاد خویشاوندی دارد. ویژگی های ریخت شناسی به همراه توصیف کامل، وضعیت رده بندی و تصویر شماتیک گونه جدید ارائه شده است.
  • محمد امینی راد، علی سنبلی، عظیم قاسم نژاد، جواد هادیان صفحه 224
    در بررسی نمونه ای جمع آوری شده از تنکابن، نمونه مذکور تحت Hierochloa odorata تعیین نام گردید که به عنوان اولین گزارش جنس برای ایران تلقی می گردد. شرح مورفولوژیکی، زیستگاه و پراکنش جغرافیایی گونه مذکور در ایران و دنیا ارایه شده است.
  • رضا نادری، محمدرضا رحیمی نژاد صفحه 226
    این مقاله به بازبینی تاکسونومیکی برخی از گونه های Bromus sect. Bromus بعد از انتشار فلورا ایرانیکا می پردازد. نمونه های هولوتیپ، ایزوتیپ و پاراتیپ گونه ی B. pseudobrachystachys با لکتوتیپB. brachystachys مقایسه شد. گونه ی اول با سه ورقه هرباریومی دیگر از ایران و عراق معرفی شد که در گذشته تحت نام گونه ی دوم قلمداد می شد. وجود گونه هایB. racemosus، B. arvensis و B. secalinus در ایران تایید شدند. نمونه هرباریومی گزارش شده از B. tigridis در ایران B. racemosus نام گذاری شد و با صفات ارائه شده (شامل بافت کاغذی و رگه های برجسته و موازی در پوشه ها و پوشینه های بالغ) برای این گونه تحت ورقه هرباریومیSorger & Buchner 82-62-54 از ترکیه همخوانی ندارد لذا حضور این گونه در ایران تایید نمی گردد. علاوه بر این گونه ی B. macrocladus از این بخش برای اولین بار از کوه های روستای رازی (غرب خوی، شمال غربی ایران) گزارش می شود.
  • ایرج مهرگان صفحه 231
    در این مقاله مبدا و لکتوتیپ گونه ناشناخته Cousinia olivieri DC. تعیین شده است. با توجه به مشاهده شباهت های مورفولوژیک بین این گونه و گونه های جنوب ترکیه، و فقدان هر نوع نمونه هرباریومی مرتبط از ایران، چنین نتیجه گیری شد که نمونه های تیپ این اسم از ترکیه و نه از ایران جمع آوری شده است. در این مقاله هم چنین نام Cousinia cirsioides Boiss. & Balansa که گونه ای بومی جنوب ترکیه است به عنوان همنام این گونه کاهش یافته است.
  • مسعود رنجبر، زهرا حاج مرادی صفحه 235
    Medicgo biflora و Trigonella tenuis به عنوان دو گزارش جدید از تبار Trifolieae از ایران شرح داده می شوند. گونه M. biflora متعلق به بخش Lunatae و گونه T. tenuis متعلق به بخش Bucerates می باشد. گونه اول به گونهM. brachycarpa و گونه دوم به گونه T. persica شباهت دارد.
  • مجید قربانی نهوجی، عباس سعیدی، علی اصغر معصومی، شاهرخ کاظم پور اوصالو صفحه 239
    با استفاده از داده های حاصل از توالی های ITS ژنوم هسته ای و داده های ریخت شناسی، مطالعه فیلوژنتیکی گونه های بخش Onobrychoidei به همراه گونه هایی از بخش های نزدیک مرتبط با آن انجام پذیرفت. نتایج آنالیز های Bayesian و بیشینه صرفه جویی نشان داد که صفات ریخت شناسی برای تمایزات سطح بخش مناسب هستند و در سطوح پائین تر کاربردی ندارند. در این مطالعه نشان داده شد که بخش Onobrychoidei یک بخش تک تبار نمی باشد. برخی اعضای این بخش بطور گسترده ای با اعضای بخش های مجاور آمیخته شده اند. در نتایج فیلوژنتیکی مولکولی نشان داده شد که گونه A.oligoflorus از بخش مطالعه شده در مجاورت اعضای بخش Erioceras قرار می گیرد، در حالی که در این نتایج تعلق گونه های بحث برانگیز A. goktschaicus و A. scapiger به بخش Onobrychoidei تائید گردید. همچنین با قرارگیری گونه A. huthianus (که قبلا از بخش Craccina گزارش شده بود) در میان گونه های این بخش به نظر می رسد که این گونه باید به بخش Onobrychoidei انتقال بیابد.
  • فائزه سوادکوهی، طاهر نژاد ستاری، مصطفی اسدی، عفت جعفری، ایرج مهرگان صفحه 249
    میکرومورفولوژی هفده گونه متعلق به جنس قاصدک (تیره آفتابگردان) با استفاده از میکروسکوپ الکترونی مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه دوازده صفت کمی و کیفی از قبیل طول، عرض و رنگ فندقه، نوع و اندازه تزئینات بدنه فندقه، طول منقار، طول و رنگ پاپوس بررسی شد. آنالیز خوشه-ای و آنالیز مولفه اصلی داده ها نشان داد که میکرومورفولوژی فندقه در تفکیک گونه ها از یکدیگر نقش مهمی داشته در حالیکه جداسازی در سطح بخشه را تایید نمی کند. نتایج نشان داد که شکل و تزئینات خارها در سطح فندقه نمی تواند برای جداسازی تاکسون ها در سطح گونه به اندازه سطح بخشه مفید باشد، در حالیکه اندازه تزئینات نشان داد که می تواند به عنوان ابزار مناسبی برای تفکیک گونه ها باشد. با اینحال به نظر می رسد که میکرومورفولوژی میوه شواهدی را برای تعیین حدود گونه ها و بخشه ها فراهم می کند، سپس نتایج با درخت های فیلوژنی بدست آمده از آنالیزهای ماکزیمم پارسیمونی و Bayesian ناحیه فاصله انداز درونی هسته ای مقایسه شد. نتایج نشان داد که تاکسونومی جنس قاصدک با فیلوژنی آن سازگار نیست.
  • توحیدا حسن، غلام حسن دار صفحه 262
    ریزریخت شناسی فندقه 13 گونه از جنس Nepeta با استفاده از میکروسکوپ الکترونی اسکن مورد بررسی قرار گرفت و دو الگوی مشبک و مشبک نامشخص تشخیص داده شد که هر دو الگو از نوع صاف بودند. الگوی مشبک در هر دو منطقه کشمیر و لاداخ و الگوی مشبک نامشخص فقط در بیابانهای سرد منطقه لاداخ مشاهده گردیدند. فندقه های گونه Nepeta govaniana بزرگترین و فندقه های گونه N. raphanorhiza جزو کوچک ترین فندقه ها بودند. از بین 13 گونه مطالعه شده 11 گونه از الگوی مشبک و 2 گونه از الگوی مشبک نامشخص بودند و از طرف دیگر فندقه ها از نوع صاف و بدون تزیینات تشخیص داده شدند.
  • زهرا توکلی صفحه 270
    در این مطالعه 9 تاکسون از جنس Papaver (sect. Meconidium) مورد مطالعه و بررسی قرار گرفت. تاکسونP. persicum subsp. persicum var. glabrum به عنوان یک واریته جدید معرفی می گردد. تاکسونهایP. armeniacum subsp. armeniacum × subsp. pilgerianum و P. persicum × P. armeniacum به عنوان دو رگه دو والدی معرفی می گردند. زیرگونهP. persicum subsp. microcarpum برای اولین بار از غرب ایران گزارش می شود. مورفولوژی دانه گرده و بذر گونه های مورد مطالعه با استفاده از میکروسکپ نوری و الکترونی شرح داده شده و با یکدیگر مقایسه شدند. همچنین ویژگی های تاکسونومیکی، رویشگاه، کلید شناسایی و پراکنش جغرافیایی گونه ها ارائه گردیده است.
  • نرگس فاطمی، فریده عطار *، محمدحسن عصاره، بهنام حمزه صفحه 284

    در این مطالعه دانه گرده 13 گونه از جنس Rosa متعلق به دو زیر جنس Rosa و Hulthemia و یک دورگه با استفاده از میکروسکوپ نوری و الکترونی مورد مطالعه قرار گرفت. بر اساس شکل دانه گرده، در 11 تاکسون شکل Subprolate و به ندرت Prolate، Prolate- spheroidal مشاهده شد. دانه های گرده سه شیار منفذی و ساختار دریچه شامل 3 ectocolpi و3 endopores است. endopores معمولا در بخش میانی ectocolpi قرار گرفته اند. مشابه جنس های دیگر این خانواده،تزئینات سطح دانه گرده شیاردارstriate)) است که بر اساس صفاتی از جمله شیب، قطر و فاصله بین شیارها، تعداد و اندازه منافذ به 4 گروه اصلی و 4 زیر گروه تقسیم می شود. با این حال تزئینات نادر دیگری مثل gemmate نیز مشاهده شد. بر اساس بررسی های انجام شده مشخص شد که صفات گرده شناسی ابزار مفیدی برای جداسازی در سطح بخش و گونه در این جنس هستند.

  • مریم کشاورزی، فاطمه ابراهیم زاده آرایی، پریناز قادم، فرزانه حبیبی تیرتاش، مسعود شیدایی صفحه 294
    Fumaria از تیره شقایق مشتمل بر 8 گونه یکساله با کاربردهای دارویی واهمیت علف هرز در ایران است. تاکسونومی عددی 40 جمعیت از 6 گونه از این جنس در ایران با استفاده از 38 صفت کمی و کیفی ریختی مورد ارزیابی واقع شد. الگوی نواربندی پروتیئنهای ذخیره ای بذر با استفاده از الکتروفورز SDS- Page با پروتین ذخیره بذر گونه های شاتره در ایران شامل F. parviflora، F. vaillantii، F. asepala و F. indica بررسی شده است. نتایج نشان می دهند که علی رغم شباهتهای ریختی مشاهده شده در دو گونه هم بوم F. parviflora و F. vaillantii این دو گونه ارتباط نزدیکی را با یکدیگر از نظر پروفیلهای پروتیئن ذخیره بذر نشان نمی دهند. گونه F. vaillantii در پروتین ذخیره بذر بیشتر شبیه به گونه های F. asepala و F. indica است. وضعیت حد واسط مشاهده شده در گونه F. indica با اجداد پیشنهادی این گونه به صورت F. asepala و F. parviflora تطابق دارد. نتایج حاصل از الکتروفورز پروتئین ذخیره بذر با نتایج مطالعات ریخت شناسی مقایسه شده است.
  • معصومه مهدوی، مصطفی اسدی، فتح الله فلاحیان، طاهر نژادستاری صفحه 302
    در این مطالعه، میکرو- مورفولوژی 8 گونه از جنس Stellaria و دو جنس از نزدیکترین خویشاوندانش، توسط میکروسکوپ الکترونی نگاره بررسی شدند. تنوع زیادی در میکرومورفولوژی پوشش دانه یافت شد و 4 الگوی سلولی متفاوت مشاهده شد. شکل سلول های پوششی به صورت چند ضلعی کشیده، چند ضلعی پهن، چند ضلعی درهم تنیده و چند ضلعی نامنظم تعیین شدند. تنوع در تزیینات سلول های پوششی به خوبی اندازه و شکل آنها می تواند صفات تشخیصی مفیدی را برای جدا کردن تاکسون ها در سطح گونه و جنس فراهم کند. دانه ها در Myosoton aquaticum کلیوی شکل هستند و با سلول های چند ضلعی پهنی که سطح بیرونی آن ها محدب، دارای زگیل و حاشیه آنها V شکل می باشد، آراسته شده است. این الگوی سلولی، بسیار شبیه به دانه هایStellaria media و S. pallidaاست. شکل دانه ها در Mesostemma kotschyanum مکعبی- کروی است و سطح دانه ها با سلول های چند ضلعی نامنظمی که حاشیه zipشکل و سطح چروکیده ای دارند، مرتب شده است. این وضعیت با اگزومورفولوژی دانه های Stellaria بسیار متفاوت است. داده های میکرو- موروفولوژی دانه پیشنهاد می کند که M. aquaticum متعلق به Stellaria است. اما این داده ها، جدایی M. kotschyanum از Stellariaرا حمایت می کنند.
  • رقیه سیاه بالایی، سعید افشارزاده، شادمان شکروی صفحه 311
    فلور جلبکی از 5 ایستگاه از شالیزارهای مورد مطالعه در مهر ماه1386 تا مرداد 1387 مورد بررسی قرار گرفت. در این مطالعه 7 گونه مورفولوژیک از جلبکهای هتروسیست دار برای ایران گزارش می گردد. این تاکسون ها Nostoc verrucosum Voucher ex Born. et Flah، N. comminutum Kützing، N. hatei Dixit، Anabaena mendotae Trelease، A. aphanizomenoides Fortit، Trichormus anomalus (F. E. Fritsch) Komarek & Anagnostidis، T. fertilisimus (C. B. Rao) Komarek & Anagnostidis به عنوان 7 گونه ی جدید از شالیزارهای ایران گزارش می گردند. ویژگی های آرایه شناسی این گونه ها و اطلاعات پیرامون پراکنش اکولوژیکی آنها نیز ارائه می گردد.
  • سید صدرالدین قائم مقامی، سعید افشارزاده، غلامرضا بلالی صفحه 318
    تمایز گونه ها در خانواده کاراسه عموما بر پایه صفات ریخت شناسی است، ولی این صفات تحت تاثیر خصوصیات محیطی قرار می گیرند. جنس کارا شامل تعداد زیادی گونه می باشد که تغییر پذیری مورفولوژیکی زیادی را از خود به نمایش می گذارند. تکنیک مولکولی رپید برای تعیین تنوع ژنتیکی در سه گونه از جنس کارا در ایران مورد استفاده قرار گرفت. در این مطالعه پنج پرایمر استفاده شدند. لوکوس های مختلفی برای 17 نمونه از گونه های Chara vulgaris، C. gymnophylla و C. zeylanica شناسایی شد. مطالعه حاضر برای اولین بار استفاده از تکنیک مولکولی رپید را در تمایز این گونه ها در ایران شرح می دهد. به نظر می رسد این تکنیک برای تمایز گونه های این جنس مفید و موثر باشد.
  • طلیعه سادات موسوی، احمدرضا خسروی صفحه 327
    پراکنش جغرافیایی تیره باقلائیان (به جزء جنس گون) تجزیه و تحلیل گردیده تا با داشتن چشم اندازی از الگوی پراکنش این خانواده بتوانیم تصمیمات حفاظتی بهتری داشته باشیم. به این منظور از 10498 گزارش ثبت شده ی ژئورفرنس شده از ایران استفاده گردید. با استفاده از نرم افزار DIVA-GIS و ArcView و خانه های 1° x 1° عرض/طول جغرافیایی، غنای گونه ای، گونه های انحصاری، weighted endemism، corrected weighted endemism بر روی نقشه آورده شد. ایران به 196 خانه تقسیم گردید که از این تعداد 173 خانه حداقل یک گزارش ثبت شده دارند. بالاترین تعداد گونه های انحصاری در خانه ای در استان تهران مشاهده شده است که همچنین بالاترین میزان غنای گونه ای و weighted endemism را دارد. بالاترین میزان corrected weighted endemism در خانه ای در شمال شرق ایران مشاهده شده است. گونه هایی که پراکندگی آنها محدود به یک خانه می باشد در شمال، شمال غرب و در امتداد رشته کوه زاگرس پراکنده هستند. در این مطالعه هفت ناحیه با اهمیت حفاظتی شناسایی شدند که می توان آنها را با مناطق حفاظتی کنونی مقایسه کرد.
|
  • Valliolah Mozaffarian Page 159
    The genus Polygonum L. is reviewed based on the literature and available herbarium materials. A. synopsis and identification key based on recently division of the Polygonum sensu lato to 3 different genera: Polygonum L. sensu sticto, Bistorta Adans. and Persicaria Mill. are provided to the ca. 45 accepted taxa. In addition, the checklist of accepted species and synonyms including selected studied specimens are given. Furthermore, Polygonum iranicum which has been collected from Fars province is described as a new species from Iran. Persicaria salicifolia which has been collected from Khuzestan province is reported as a new species record from Iran.
    Keywords: Bistorta, Persicaria, Polygonum, Polygonaceae, Revision, Iran
  • H. Zare, T. Amini, M. Assadi Page 175
    Natural sites were selected as sampling areas in most parts of Hyrcanian forests to study the taxonomical parameters during 2005 – 2010. The range and frequency distribution of Tilia trees were studied via searching on the forestry projects and documents, local inquiry and finally controlling the field data towards finding the trees from each forest type during the study period. Corresponding field data included taxonomical details of the specimens and environmental variables. This also accounted for local morphological variation within the different sites of each ecosystem. All studies were performed on living and herbarium specimens, and on some of the most important local herbarium materials. Results of morphological study and biometry of specimens showed that there are clear differences between trees and herbarium specimens. According to summarized data from the obtained results, six distinct species were identified that include: Tilia cordata, Tilia dasystyla, Tilia rubra subsp. caucasica, Tilia begonifolia, Tilia sabetii and Tilia stellato-pilosa. Of these six species, the last two species are new to science. Nevertheless variation and presence of these species reveal high degree of diversity of this genus in Iran. To provide new identification key for the species, most important botanical characteristics and their ecology and geographical distributions are described.
    Keywords: Tilia, Hyrcanian forests, new species, Taxonomy, Iran
  • M. Dinarvand Page 191
    For the preparing of aqua Flora of Iran, the appropriate materials collected from wetlands and identified. Among Urticularia species one new record to Iran namely Utricularia ochroleuca from a bog in Mazandaran was found. Other species, Utricularia minor collected from Gahar lake in Lorestan, U. vulgaris from Zarivar lake in Kurdestan and U. australis from Gilan. In this paper a key to the Iranian species is presented and the new record and other species are explained.
    Keywords: Utricularia, Aquatic flora, Lentibulariaceae, new record, Revision, Iran
  • M. Khodashenas, T. Amini Page 196
    Oxalis is the only genus of Oxalidaceae in Iran. Rechinger in Flora Iranica has mentioned Oxalis corniculata L. from Iran. Afterwards two other species were reported from Iran (O. articulata and O. corymbosa). Oxalis latifolia is reported here as a new record for the flora of the Iran. A new identification key of the species of the genus is presented here.
    Keywords: Oxalis, Oxalidaceae, New record, identification key, Iran
  • A. Faramarzi, H. Saeidi, M. R. Rahiminejad Page 199
    As a result of a taxonomic review of the Iranian materials of the genus Vulpia and the relevant literature this genus was recognized as possessing five species and four subspecies occurring in Iran. The novelties of this study for the flora of Iran are: describing one new taxon: V. unilateralis subsp. tomentosa; reporting one new record for the flora of Iran: V. ciliata subsp. plumosa; and literature correction of V. ciliata Dumort. and accepting the correct Name “Vulpia unilateralis (L.) Stace” for “Nrdurus maritimus (L.) Murb.” for the floar of Iran.
    Keywords: Vulpia, Poaceae, taxonomy, revision, new taxa, Iran
  • Y. Salmaki, S. Zarre, G. Heubl Page 207
    Recent molecular phylogenetic investigations support the inclusion of Eremostachys in Phlomoides although the generic name Eremostachys is still widely in use. This paper presents an updated taxonomic revision and re-circumscription of the genus in Iran. A key to the Iranian taxa is given. For each taxon, a complete list of synonyms, notes on nomenclature and affinities, geographical distribution, ecology, habitat, phenology, IUCN conservation status assessment, and a selection of specimens studied are provided. According to this treatment, 17 species of Phlomoides occur in Iran; of which 16 were previously in Eremostachys; four species are endemic.
    Keywords: Taxonomic revision, Phlomoides, Identification key, Lamiaceae, Eremostachys
  • M. M. Dehshiri, V. Mozaffarian, M. Ahmadi Page 220
    Cerasus paradoxa is described and illustrated as a new species endemic to Lorestan province, in the west of Iran. It is similar, and most closely related to C. microcarpa and C. yazdiana. The diagnostic morphological characteristics, as well as a full description, taxonomic status and figure of the new species are presented.
    Keywords: Rosaceae, Cerasus, taxonomy, new species, Iran
  • M. Amini Rad, A. Sonboli, A. Ghasemnezhad, J. Hadian Page 224
    Recently, after studying a collected specimen from Tonekabon, it was determined as Hierochloa odorata. This is the first report of the genus from Iran. Morphological characters, habitat, geographical distribution in the world and Iran is presented.
    Keywords: Hierochloa odorata, Gramineae, Iran
  • R. Naderi, M. R. Rahiminejad Page 226
    This article is a taxonomic review after Flora Iranica concerning some species of Bromus sect. Bromus. Comparing the holotype, isotype and paratype of B. pseudobrachystachys with the lectotype of B. brachystachys and also reexamination of three Iranian and Iraqi herbarium sheets putatively determined under the latter’s name showed all belong to the former. B. racemosus, B. arvensis and B. secalinus are confirmed to occur in Iran. Despite B. tigridis was identified from Turkey based on the sheet Sorger & Buchner 82-62-54, the Iranian specimen was identified as B. racemosus. Furthermore, a new record of this section i.e., B. macrocladus is reported here from mountains of Razi village (W Khoy, NW Iran).
    Keywords: Taxonomic revision, new report, Bromus, Poaceae, Iran
  • I. Mehregan Page 231
    Cousinia olivieri DC., a species with unknown origin is located and lectotypified. Regarding the morphological similarities observed between C. olivieri and species distributed mainly in southern Turkey, and the absence of any relevant material from Iran, it is concluded that the type material of the species must be from Turkey, not Iran. Cousinia cirsioides Boiss. & Balansa, a narrow endemic of S Turkey is here reduced as a synonym of C. olivieri.
    Keywords: Cousinia, new synonym, lectotypification, Turkey, Iran
  • M. Ranjbar, Z. Hajmoradi Page 235
    Medicago biflora (Griseb.) E. Small and Trigonella tenuis Fisch., two new records of the tribe Trifolieae (Fabaceae) from Iran, are redescribed. M. biflora and T. tenuis belong to M. sect. Lunatae Boiss. and T. sect. Bucerates Boiss., respectively. The former species is closely related to M. brachycarpa (Fisch.) Moris. and the latter to T. persica Boiss.
    Keywords: Fabaceae, Iran, Medicago, new records, Trigonella
  • M. Ghorbani Nohooji, A. Saidi, A. A. Maassoumi, S. Kazempour Osaloo Page 239
    Phylogenetic relationships among 30 species of sect. Onobrychoidei and some related sections are investigated using nrDNA ITS and morphological data. Based on Maximum Parsimony and Bayesian analyses the morphological characters are useful at the sectional level but not at lower taxonomic ranks. Astragalus sect. Onobrychoidei at the current status is not monophyletic. Some members of the section are well intermixed with members of related sections. Another species of the section, A. oligoflorus, is well allied with species of the sect Erioceras at the base of the resulting phylogenetic trees. Analyses confirmed that debatable species A. goktschaicus and A. scapiger are belonging to the sect. Onobrychoidei. A. huthianus (of sect. Craccina) was also placed within sect. Onobrychoidei and it should be classified as a member of latter section.
    Keywords: Asrtagalus, Section Onobrychoidei, Phylogeny, nrDNA ITS, Iran
  • F. Savadkoohi, T. Nejadsattari, M. Assadi, E. Jafari, I. Mehregan Page 249
    Achene micro-morphology of 17 species of Taraxacum (Asteraceae) is investigated using Scanning Electron Microscopy (SEM). In this study 12 qualitative and quantitative characters such as achene length, width and colour, ornamentation type and size, length of beak, length and colour of pappus were examined. Cluster Analysis (CA) and Principal Component Analysis (PCA) of data showed that micromorphology of achene has significant role in separating species from each other and it does support the delimitation at sectional level. Our results showed that ornamentation on achene body cannot be used in separation of taxa at species level as well as sectional rank, whereas ornamentation size showed to be a better tool for separation of species. Since fruit micromorphology provides some evidences for delimitation of species and sections, the results then were compared with the phylogenetic trees obtained from Maximum Parsimony (MP) and the Bayesian analysis (BA) of the nrDNA ITS region. Our results showed that current taxonomic system of the genus Taraxacum is not compatible with its phylogeny.
    Keywords: Achene micromorphology, Asteraceae, Iran, nrDNA ITS, Taraxacum phylogeny
  • Tauheeda Hassan, G. H. Dar Page 262
    The nutlet micromorphology of thirteen species of Nepeta was investigated by scanning electron microscopy. Two main patterns i.e. reticulate and indistinct reticulate are described. Both patterns are of smooth type. Reticulate type is found in both Kashmir and Ladakh regions of the study area and indistinct reticulate type is exclusively confined to cold desert region of Ladakh. The nutlets of N. govaniana are largest and that of N. raphanorhiza are smallest among the species studied. Out of 13 studied species, 11 belong to reticulate type and 2 belong to indistinct reticulate. Only smooth pattern is found in our species and no sculptured pattern is recognised.
    Keywords: Nepeta, Lamiaceae, nutlet, macromorphology, micromorphology
  • Z. Tavakkoli Page 270
    Pollen grains and seed morphology of nine taxa from Papaver L. genus belonging to section Meconidium were examined by using light and scanning electron microscopy and their taxonomic significance evaluated. The basic shape of pollen grains in most studied taxa is prolate – spheroidal, but suboblate and oblate – spheroidal pollen grains also have been seen. The grains are tricolpate and their surface is microechinate. Seeds are reniform; the shape of epidermal cells is polygonal or rectangular and anticlinal walls of epidermal cells are mostly sinuate, rarely straight. Our results revealed that palynogical data are not of much taxonomic significance in separation of taxa, whereas differences in seed characteristics among the taxa are valuable in separating taxa at specific and infraspecific levels in the section. Also, during taxonomical studies of the genus, we found a new variety which is described as P. persicum subsp. persicum var. glabrum. P. persicum subsp. microcarpum (Boiss.) Kadereit is recorded here for the first time from W. Iran. Moreover, two new hybrids are recognized in Iran: 1) P. persicum × P. armeniacum, 2) P. armeniacum subsp. armeniacum × subsp. pilgerianum. For these taxa, taxonomical characteristics, localities, identification key and geographical distributions are given.
    Keywords: Papaver, Taxonomy, Pollen, Seed, micromorphology
  • N. Fatemi, F. Attar, M. H. Assareh, B. Hamzehee Page 284

    Pollen grains of 13 species of the genus Rosa belonging to two subgenera, Rosa and Hulthemia, and one hybrid species were performed using light (LM) and scanning electron microscopy (SEM). The basic shape of pollen grains in 11 studied taxa is subprolate but prolate and rarely prolate- spheroidal pollen grains also can be found in nine species. The grains are usually trizonocolporate, aperture structure consists of 3 ectocolpi and 3 endopores. Endopores are located in the middle part of ectocolpi. Similar to the other genera of Rosaceae, striate sculpturing is the main ornamentation of pollen grains. According to surface sculpturing features such as slope, diameter and distance between ridges, number and size of perforations is classified into four major types and four subordinate types; however, other ornamentation types such as gemmate are observed. Characters of pollen grain provide useful criteria for separating taxa in sectional and specific levels.

    Keywords: Iran, pollen grain, Rosa, Rosaceae, Taxonomy
  • M. Keshavarzi, F. Ebrahimzadeh Araii, P. Ghadam, F. Habibi Tirtash, M. Sheidaii Page 294
    Fumaria (Papaveraceae) comprises 8 annual species with medicinal and weed importance in Iran. Numerical study of 40 accessions of 6 species of this genus in Iran was studied by using 38 qualitative and quantitative morphological features. Banding patterns of seed storage proteins using sodium dodecylsulphate-polyacrylamide gel electrophoresis (SDS-PAGE) with extract of bulked seeds of some Fumaria species of Iran as: F. parviflora, F. vaillantii, F. asepala & F. indica has been studied. The results showed that despite morphological observations the two very similar and sympatric species, F. parviflora and F. vaillantii, are not closely related due to their SDS profiles. F. vaillantii showed more similarity in seed storage proteins to F. asepala and F. indica. The intermediate position for F. indica is in concordant with its proposed progenitor as: F. asepala and F. parviflora. Electophoretic results are compared with morphological studies.
    Keywords: SDS, Page, Fumaria, Iran, Relationships
  • M. Mahdavi, M. Assadi, F. Fallahian, T. Nejadsattari Page 302
    In this study, seed micro-morphology of eight species of Stellaria and two of its closest relatives were examined by scanning electron microscope. High variation was found in seed coat micromorphology and four distinc cell patterns were observed. Shape of testa cells is defined as elongated polygonal, broad polygonal, interlaced polygonal and irregular polygonal. The variation in ornamentation of testa cells as well as their size and shape may provide useful diagnostic characters for separating taxa at the generic and specific level. Seeds of the Myosoton aquaticum are reniform with rounded polygonal cells that are convex on the surface, having papillae on outer periclinal walls and V-shape anticlinal walls. This cell pattern is very similar to Stellaria media and S. pallida. Seeds shape of Mesostemma are cubical-spherical and the surface of seeds are arranged in irregular polygonal cell, irregular zip-shape margin and corrugated in periclinal wall. These are very different with exomorphology of the seeds of the Stellaria species. Seed micro-morphological data suggest that Myosoton aquaticum belongs to Stellaria and is better to be included as a synonym of it, but this data provides some support at least for the separation of Mesostemma kotschyanum from Stellaria.
    Keywords: Caryophyllaceae, Stellaria L., seed micro, morphology, taxonomic significance
  • R. Siahbalaei, S. Afsharzadeh, Sh. Shokravi Page 311
    The algal flora of 5 stations from paddy-fields of Golestan province was investigated between October 2006 and September 2007. In this study 10 interesting filamentous heterocystous Nostocacean morphospecies, recorded for paddy fields of Iran. Among these taxa Nostoc verrucosum Voucher ex Born.et Flah, N. comminutum Kützing, N. hatei Dixit, Anabaena mendotae Trelease, A. aphanizomenoides Fortit, Trichormus anomalus (F. E. Fritsch) Komarek & Anagnostidis, T. fertilisimus (C. B. Rao) Komarek & Anagnostidis, are reported as seven new records from Iran. These taxa described based on their morphology and ecology.
    Keywords: Cyanbacteria, Golestan province, Iran, morphospecies, new records, rice fields
  • S. S. Ghaemmaghami, S. Afsharzadeh, G. R. Balali Page 318
    Species separation in the family Characeae is generally based on morphological characters, but these traits used to identify species are influenced by habitat characteristics. The green algal genus Chara Linnaeus comprises of several species, which are morphologically variable. RAPD-PCR technique was used to characterize genetic diversity in three Chara L. species collected from Iran. Five primers were used in this study. Different loci were detected using a total of 17 samples of Chara vulgaris L., C. gymnophylla A. Braun and C. zeylanica C. L. Willdenow. The present study is the first on the molecular characterization of these species using RAPD-PCR marker in Iran. The method seems to be suitable for characterization of the genus at species level.
    Keywords: Genetic diversity, Chara, Iran, Characeae, RAPD, PCR
  • T. S. Mousavi, A. R. Khosravi Page 327
    The geographic distribution of the Fabaceae (except the genus Astragalus L.) has been analyzed to have insights about the distribution pattern of this family as an approach for a better conservation policymaking. In doing so, we used a dataset of 10498 geo-referenced observations from Iran. Species richness, endemic species, weighted endemism and corrected weighted endemism were mapped in 1° x 1° latitude/longitude grids using ArcView and DIVA-GIS software. Iran was divided into 196 grid cells and of these, 173 grid cells had at least one record each. The highest endemic species values were observed in a grid cell located in Tehran province, which also possessed high species richness and even the highest weighted endemism values. But high values for corrected weighted endemism were obtained from grid cells located in the North East of Iran (mostly from Razavi Khorasan province). Species with very small documented distribution area (one grid cell only) were distributed in North and North West (West and East Azerbaijan provinces) of Iran and along the Zagros mountain range. In this study, seven regions with conservation importance were identified which can be compared with the present protected areas.
    Keywords: Weighted endemism, species richness, diversity mapping, priority setting, Fabaceae, Iran