آرشیو یک‌شنبه ۱۹ آبان ۱۳۹۸، شماره ۴۷۴۷
ورزش
۱۸

وقتی دولت منت پرداخت پول ویلموتس را بر سر فوتبال می گذارد

سایه سنگین پدر!

رضا خدادادی

 این اتفاق یک سیکل کاملا تکراری است. افکار عمومی و پتانسیل فوتبال ایران می طلبد که یک سرمربی بزرگ روی نیمکت تیم ملی بنشیند، اما مدیریت فوتبال توانایی تولید سرمایه از فوتبال با ظرفیت بزرگ اجتماعی اش را ندارد و طبعا با پرداخت هزینه های به خدمت گیری سرمربی خود به مشکل برمی خورد. این داستان در عصر کی روش به اوج خود رسید و چالش ها تا آنجا رفت که مقامات دولتی با بدوی ترین شکل ممکن پول را با چمدان به محل اردوی تیم ملی بردند و تحویل او دادند.

حالا همین قصه عینا درمورد ویلموتس تکرار شده و سرآخر وزارت ورزش با ترفندی پول را به آقای سرمربی که کارد به استخوانش رسیده و تهدید کرده بود در بازی حیثیتی مقابل عراق روی نیمکت نمی نشیند، رساند. شاید فوتبال ایران و دست اندرکاران آن به این خیال خام هستند که گردنه سخت و صعب العبور دیگری را صحیح و سلامت پشت سر گذاشته اند، اما زهی خیال باطل که در این چرخه معیوب تا رسیدن به بحرانی مثل آنچه امروز دست به گریبانش بودیم زمان زیادی باقی نمانده است. ساعت شنی لبریز شدن کاسه سرمربی تیم ملی فقط چرخیده و تا کی و کجا بار دیگر کار به تهدید و ارعاب بکشد خدا می داند. شاید تلخ تر از خود اتفاق پذیرش و نوع برخورد مدیران ورزش کشور با این پدیده باشد که آن را بیشتر قابل تامل می کند. فقط کافی است تا توییت مازیار ناظمی، سخنگوی دستگاه دولتی ورزش کشور را بخوانید تا متوجه عمق فاجعه شوید. او دیروز بعد از انجام این پروسه نوشت: «در نهایت با کمک وزارت ورزش و شخص وزیر پول آقای ویلموتس در ترکیه به حسابش واریز شد.

خدا سایه «پدر» را بالای سر همه بچه ها مخصوصا ارشدترشون حفظ کنه! همه آماده هستیم برای بازی مهم با عراق در راه جام جهانی قطر». اتفاقا مخاطبان بهت زده جناب سخنگوی وزارت هم مثل قاطبه اهالی فوتبال بلافاصله به او تذکر دادند که اتفاقا فوتبال هرچی می کشد از سایه سنگین همین پدر است. پدر دولتی که ابتکار عمل در پویایی فوتبال را گرفته و حالا متفرعنانه از پرداخت پول سرمربی می گوید و خود را ناجی داستان معرفی می کند. تحلیلی که البته جناب ناظمی را هم متوجه اشتباهش کرده و پایین تر و در جواب مخاطبانش مدعی است واژه «پدر» را برای طعنه به سیستم دولتی اداره فوتبال زده و اینکه فدراسیون فوتبال نباید درچنین حال و اوضاعی ادعای استقلال کند. واژه ای که پیش تر از او جواد خیابانی در اظهارنظری غلو آمیز درمورد علی آبادی رئیس وقت سازمان تربیت بدنی استفاده کرده بود. اصطلاحی که قرار بود گواه دلسوزی و حمایت آنها از فوتبال باشد، اما سمبل سوءمدیریت و سیستم ناکارآمد در امر واگذاری ورزش حرفه ای به بخش خصوصی در کشور شد و حکایت از نیاز همیشگی و مستمر فرزند به جیب پدر داشت. موضوعی که مازیار ناظمی هم به آن اذعان دارد و در جواب کاربری دیگر می نویسد: «پدر را از جواد خیابانی عزیز وام گرفتیم واقعا نمی آمدیم وسط کار فوتبال می ماند»

جمله آخر را یکبار دیگر بخوانید: «نمی آمدیم کار فوتبال می ماند» صحبت از پرطرفدار ترین رشته ورزشی جهان و ایران است. بازی ای که دیگر از یک مسابقه ساده خارج شده و به تجارتی بزرگ بدل شده است. پدیده ای که می تواند ضربان قلب دنیا را تند و تندتر کند. گردانندگان آن میلیاردها دلار در آن سرمایه گذاری می کنند و بیشتر از آن هم برمی دارند. فراموش نکنید که در کتاب های اطلس مقابل صادرات کشور برزیل نوشته می شد: قهوه و فوتبالیست. قطر در همسایگی ما برای برپایی جام جهانی میلیاردها دلار هزینه می کند و البته دولتمردان ایران هم از صعود به این مسابقات به عنوان یک دستاورد بزرگ یاد می کنند. حال شما کلاه خود را قاضی کنید. اگر دولت نمی آمد کار فوتبال می ماند؟ آیا این دیدگاه خود مسموم تر از آنچه در حقیقت بر فوتبال ایران می گذرد نیست؟

یک حقیقت تلخ

از منت عجیب و غریب وزارت ورزش بر سر فوتبال که بگذریم اتفاقات فوق و البته سکوت مدیران فدراسیون فوتبال در مقابل آن از زاویه دیگر هم قابل بررسی است. اینکه حقیقت فعلی فوتبال ایران اگرچه دردناک اما همین است که سخنگوی وزارت می گوید. اینکه اگر این پول از سوی وزارت به جیب سرمربی تزریق نمی شد کار فوتبال می ماند. اما در این پدیده شوم بی شک بی کفایتی مدیران فدراسیون فوتبال هم نقش بسزایی دارد. آنها که وقتی پای برکناری به خاطر قانون بازنشستگی وسط می آید ناگهان به دامان فیفا غش می کنند و اینفانتینو را هم به ایران می آورند تا مقابل عادل فردوسی پور بنشیند و اطمینان دهد اگر دست به رئیس فدراسیون بزنید تعلیق خواهید شد. اما وقتی پای نیاز مالی وسط است چنان سناریویی به راه می اندازند که وزارت ورزش چاره ای جز تزریق پول و رفع گیر ندارد.

شاید جواب این باشد که اگر به واسطه شرایط کشور چیزی به اسم تحریم وجود نداشت حالا پول فیفا در جیب فدراسیون بود و آنها می توانستند بدون دراز کردن دست مقابل وزارت گلیم خود را از آب بیرون بکشند اما جواب این است که آیا قرار است تمام هزینه های رشد و پیشرفت فوتبال کشور از صدقه سر پول صعود تیم به جام جهانی تهیه شود؟ دستاورد بزرگ و چشمگیر مدیران فوتبال کشور طی سال های اخیر برای ایجاد منابع پایدار درآمدی برای فوتبال چه بوده است؟ اتفاقی که در دوره های گذشته در قالب قراردادهای حمایتی از تیم ملی مثل قرارداد با شرکت نفتی ایرانول رخ داده بود. «حق پخش» به عنوان یک مطالبه بحق و روی زمین مانده فوتبال به کنار، ماجرای ای پی تی وی که به عنوان دستاورد فدراسیون و جانشین آن مطرح شد به کجا رسید؟ وقت آن رسیده که با صراحت اعتراف کنیم درد و رنج فوتبال از آنچه متولیانش بر آن روا می دارند کم از منتی که وزارتی ها بر سرش می گذارند، نیست.