آرشیو چهار‌شنبه ۸ آبان ۱۳۹۸، شماره ۳۵۶۰
سیاست
۲
روزنه

روایتی از تحولات دانشگاه تهران در زمان ریاست عارف

مجید سرسنگی، مشاور رئیس و مدیر کل وقت روابط عمومی دانشگاه تهران در زمان محمدرضا عارف، در گفت وگویی در واکنش به طرح موضوعاتی در هفته های اخیر درباره تدریس دکتر سروش و دکتر طباطبایی در دانشگاه تهران و نیز فعالیت انجمن اسلامی دانشجویان در آن زمان و همین طور سخنرانی سیدمحمد خاتمی در دانشگاه تهران گفت: مطمئنا طرح موضوعات این چنینی در فضای رسانه ای کشور بدون ارائه مستندات کافی نوعی بی اخلاقی و وارونه جلوه دادن واقعیت است.

او در ادامه افزود: متاسفانه بخش عمده ای از نهاد سیاست در ایران زنگار زده شده و ماهیت آن از درون با چالش های بسیاری روبه رو است. بسیار دیده شده که سیاست مداری شعار خدمت به نظام، مردم و... می دهد، اما زمان عمل که می شود هر رفتاری را برای خدشه واردکردن به رقیب جایز می داند. متاسفم که امروز و بعد از 40 سال که از انقلاب می گذرد، ارزش تقوا تنها در چارچوب شعارهای تبلیغاتی معنا می شود و در عمل آنچه در صحنه سیاست - عمدتا و نه تماما - دیده می شود، سوءاستفاده از ارزش ها برای به دست آوردن قدرت بیشتر و جایگاه مادی رفیع تر است.

سرسنگی ادامه داد: من دکتر محمدرضا عارف را بیش از 20 سال است که می شناسم. حتما به ایشان نیز مانند هر مدیر اجرائی دیگر ایرادهایی وارد است، اما چیزی که تاکنون از او ندیده ام، دروغ گفتن، تهمت زدن به دیگران و استفاده از چتر نظام و دین برای رسیدن به مقام و جایگاه بوده است. برخی به سکوت او ایراد می گیرند؛ سکوت او در برابر بداخلاقی ها که بیشتر از عارف جریان اصلاح طلبی و وفاق اصلاح طلبان را نشانه رفته است، خود نشانه ای از اخلاق معلم و مدیری است که نخواسته و نمی خواهد به هر قیمت - حتی به خاک و خون کشیدن آرمان هایش - خود را برتر از دیگران نشان دهد و در این راه به حربه های ناپاک متوسل شود که متاسفانه امروز در بین برخی به ظاهر سیاسیون مد روز شده است!

او با اشاره به دوران ریاست عارف در دانشگاه تهران در دهه 70 ، گفت: من تقریبا از ابتدای حضور دکتر عارف به عنوان رئیس دانشگاه در دانشگاه تهران افتخار همکاری با ایشان را داشتم (البته سابقه آشنایی من با ایشان به سال ها قبل تر از این موعد بازمی گردد). در اوایل دهه 70 به درخواست مرحوم آیت الله هاشمی رفسنجانی و بعد از آن به درخواست تعداد قابل توجهی از استادان، مدیران ارشد نظام و مدیران برجسته آموزش عالی کشور، ایشان مسئولیت اداره دانشگاه تهران را پذیرفت. این در حالی بود که بنا بر دلایلی در آن مقطع دانشگاه درگیر برخی ناآرامی ها بود و شرایط سختی را هم از نظر علمی و هم از نظر فرهنگی و فعالیت های دانشجویی (مانند فعالیت تشکل های اسلامی و برنامه های سیاسی آنها) می گذراند. سرسنگی در ادامه تصریح کرد: حضور دکتر عارف در دانشگاه و در آن زمانه خاص توانست تاثیرات مثبتی را از خود به جای بگذارد. از یک طرف برخی تلاطم ها که از قبل به جا مانده بود، آرام شد، از سوی دیگر فضای علمی دانشگاه با آرامش و اطمینان کار خود را از سر گرفت و نیز در حوزه فعالیت های دانشجویی، با توجه به رفتار پدرانه رئیس دانشگاه با تمام گروه های فعال، این فعالیت ها از رشد کمی و کیفی خوبی برخوردار شد. نکته مهم در این زمینه آن بود که به نظرم همه تشکل های سیاسی دریافته بودند که رئیس دانشگاه حاضر نیست تحت هر فشاری از بیرون یا داخل، نقش تشکل های اسلامی را کم رنگ کرده و از دانشگاه، به بهانه ساکت شدن، سیاست زدایی کند.معاون فرهنگی دانشگاه تهران یادآور شد: تاجایی که من به خاطر می آورم - و همان گونه که آقای دکتر فاتح هم به تازگی یادآوری کرده اند - در آن زمان رابطه خوبی بین دانشگاه و دوستان انجمن اسلامی برقرار بود و این موضوع فقط در رابطه با انجمن اسلامی صدق نمی کرد. در آن دوره تلاش می شد منویات مقام معظم رهبری درباره نشاط سیاسی در دانشگاه عملی شود و همه گروه های سیاسی دانشجویی، فارغ از نوع نگاه، بتوانند برنامه های خود را به بهترین شکل برگزار کنند.سرسنگی تصریح کرد: ادعای اینکه دکتر سیدجواد طباطبایی در زمان ریاست دکتر عارف بر دانشگاه از معاونت پژوهشی دانشگاه تهران کنار گذاشته شد، از اساس کذب است؛ چراکه دکتر طباطبایی در زمان ریاست دکتر عارف در دانشگاه تهران حضور نداشتند و برخورد با ایشان قبل از زمان ریاست دکتر عارف صورت گرفته بود.وی همچنین ضمن روایتی از برخورد دکتر عارف با برخی گروه هایی که خواهان جلوگیری از تدریس دکتر سروش در دانشگاه تهران بودند، گفت: اول اینکه باید یادآور شوم ما درباره دکتر سروش اوایل دهه 70 سخن می گوییم؛ یعنی زمانی که هنوز به صورت قانونی می توانست در دانشگاه ها تدریس کند و در بسیاری از مجامع علمی با آزادی کامل سخنرانی داشته باشد. آنچه از نظر تاریخی در آن زمان رخ داد این بود که در زمان ریاست دکتر عارف در دانشگاه تهران گروه هایی بنا به تشخیص خود بارها با بست نشینی در دفتر رئیس دانشگاه خواستار توقف تدریس دکتر سروش در دانشگاه تهران شدند. دکتر عارف در این خصوص ضمن تاکید بر رعایت قانون و حفظ حرمت استادان دانشگاه، زیر بار درخواست این گروه ها نرفت و در آن زمان تدریس دکتر سروش در دانشگاه تهران ادامه یافت. 

سرسنگی همچنین درباره ادعایی مبنی بر ممانعت از سخنرانی انتخاباتی سیدمحمد خاتمی در دانشگاه تهران در زمان تبلیغات ریاست جمهوری در سال 76 گفت: برخی از ادعاها چنان بی پایه و دور از واقع هستند که حتی پاسخ گفتن به آنها نیز خطاست! تا جایی که من مطلعم و در جریان نزدیک آن بوده ام، رابطه دوستی بین دکتر عارف و جناب آقای خاتمی به سال های دور بازمی گردد. در دوره ای که دکتر عارف رئیس دانشگاه بودند (قبل از انتخاب شدن آقای خاتمی به عنوان رئیس جمهور) بارها با ایشان به جلساتی رفتیم که آقای خاتمی نیز حضور داشتند؛ چه جلسات کاری و چه جلسات دوستانه. همواره بین آقای خاتمی و دکتر عارف نوعی دوستی صمیمانه و احترام متقابل برقرار بود و تا آنجا که می دانم، کماکان هم چنین رابطه ای وجود دارد. خاطرم می آید دکتر عارف جزء اولین شخصیت هایی بود که برای حضور در دولت از سوی رئیس جمهور وقت انتخاب شد (البته در آن زمان اتفاقاتی بر سر اینکه دکتر عارف به عنوان وزیر علوم معرفی شود یا وزیر پست و تلگراف و تلفن به وجود آمد که حکایت خود را دارد و شاید در جایی دیگر اشاره کنم). با وجود اینکه از همان ابتدای دولت آقای خاتمی تا امروز برخی تلاش کرده اند این گونه نشان دهند که بین این دو شخصیت اختلافاتی وجود دارد، خوشبختانه چنین چیزی در عمل محقق نشده و این رابطه دوستانه همچنان پابرجا مانده است. درخصوص سخنرانی های انتخابات سال 76 باید بگویم که همه کاندیداهای محترم، از جمله جناب آقای خاتمی در دانشگاه تهران و در مسجد این دانشگاه سخنرانی انتخاباتی داشتند و زمانی هم که آقای خاتمی وارد دانشگاه تهران شدند، شخص آقای عارف هم به استقبال ایشان رفت.مشاور رئیس و مدیرکل وقت روابط عمومی دانشگاه تهران در پایان تاکید کرد: تحریف تاریخ، آن هم زمانی که هنوز چندان از آن دور نشده ایم تا بسیاری از وقایع از خاطرمان برود، امری دور از اصول حرفه ای در فعالیت سیاسی است. ضمن اینکه مردم ما و خصوصا دانشگاهیان و فعالان اجتماعی و سیاسی بیشتر از آنچه ما فکر کنیم بر حقایق مسلط هستند و زدودن حقیقت از ذهن آگاه آنها به این سادگی که فرض می شود، نیست.