آرشیو چهار‌شنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۸، شماره ۷۲۷۷
فرهنگی
۱۹
سینمای جهان

در نود و دومین مراسم اهدای جوایز اسکار چه گذشت

یک شب تاریخ ساز

وصال روحانی

صبح روز دوشنبه در مراسم اهدای نود و دومین دوره جوایز اسکار که در «دالبی تیاتر» شهر لس آنجلس برگزار شد، «پارازیت» (انگل) ساخته خبرساز بونگ جون هو از کره جنوبی با فتح جایزه اسکار برترین فیلم سال نخستین فیلم غیرانگلیسی زبان در تمامی تاریخ شد که این جایزه را تصاحب کرده است. «پارازیت» که اوایل خردادماه امسال در جشنواره معتبر کن فرانسه هم اول شده بود، با فتح چهار مجسمه طلایی در این روز پرجایزه ترین فیلم در «اسکار 2020» شناخته شد. این در حالی شکل گرفت که «ژوکر» با 11 کاندیدایی فقط دو اسکار را صاحب شد و «1917» ساخته سم مندس با 10 نامزدی به سه مجسمه طلایی قناعت کرد و «روزی روزگاری در هالیوود» هم که دستپخت کوئنتین تارانتینو است، از 10 کاندیدایی اش در شاخه های مختلف فقط در دو قسمت پیشتاز شد و از همه بدتر وضع «ایرلندی» مارتین اسکورسیزی بود که 10 نامزدی کسب کرده بود اما در مراسم دوشنبه دستش به کلی خالی ماند.

واکین فینیکس: با عشق به سوی انسانیت بروید

اگر بونگ جون هو و فیلمش به رغم تمامی تحسین های یک سال اخیر پیروزی بسیار دور از انتظاری را در اصلی ترین شاخه اسکار تجربه کرد، پیشتازی واکین فینیکس در قسمت برترین بازیگر مرد نقش اول چیزی بود که از قبل هم محرز به نظر می رسید. فینیکس که به خاطر ایفای نقش در «ژوکر» تادفیلیپس اسکار را برای اولین بار در عمرش صید کرد، باز یکی از نطق های فلسفی و البته عدالت طلبانه اش را تکرار کرد و در بخشی از اظهاراتش گفت: «خواسته من از این جهان آشفته این است که دیگر هیچ کس حتی فراتر از انصاف و عدالت را برای خود طلب نکند و در پی سلطه گری نباشد.»

بونگ جون هو؛ با دیدن فیلم های اسکورسیزی کارگردان شدم

بونگ جون هو فیلمساز کره ای که با فتح مهم ترین جایزه میان مجسمه های طلایی  24 گانه ای که صبح دوشنبه در لس آنجلس توزیع شد، اوج تواضع اش را زمانی نشان داد که گفت هنر فیلمسازی را با نگاه کردن مکرر فیلم های پرشمار اسکورسیزی آموخته و او، استاد واقعی تمامی زندگی اش بوده است. بونگ جون هو افزود: «هرگز تصور نمی کردیم فرجام نهایی کارمان چیزی باشد که می بینیم. این از شیرین ترین لحظات تاریخ سینما است زیرا راه کشورهای به ظاهر درجه چندم را به سوی هرم هنر سینما می گشاید.»

رنه زل وگر؛ جایزه من نشانگر صلاحیت های فراموش شده جودی گارلند است

اگر واکین فینیکس از همان بدو نمایش «ژوکر» به فاتح قریب به یقین اسکار بهترین بازیگر مرد تبدیل شده بود، رنه زل وگر دیگر هنرپیشه میانسال امریکایی نیز به آرامی و از اوایل پاییز امسال به شانس اول فتح اسکار برترین بازیگر زن سال مبدل شده بود. زل وگر که در سال 2003 اسکار بهترین بازیگر زن مکمل را نیز به خاطر ایفای نقش در «کوهستان سرد» اپیک وسترن آنتونی مینگلا به دست آورده بود، دوشنبه پس از حضور در «سن» اسکار 2020 برای دریافت جایزه تازه اش خطاب به حاضران در این آیین گفت: «از اینکه این تجربه یگانه را برای من رقم زدید، تشکر می کنم و همین طور از چهار زن شایسته دیگری که کاندیدای این بخش بودند».

راجر دیکینز: این یک رویا در دل واقعیت است

یکی از برندگان اسکار 2020 راجر دیکینز استاد مسلم و کهنه کار هنر فیلمبرداری بود که به خاطر تصویربرداری شگفت انگیزش در «1917» اپیک جهانی اول سم مندس مجسمه طلایی بهترین فیلمبرداری را برای دومین بار به دست آورد. او که بزرگانی چون رابرت ریچاردسون تصویربردار «روزی روزگاری در هالیوود» و رودریگو ریتو فیلمبرداری «ایرلندی» را در راه و تصاحب اسکار امسال ناکام گذاشت خطاب به حاضران گفت: «همه ما مدیون سم مندس هستیم که رویایی ترین قصه را در دل واقعی ترین رویداد جای داد و خط کار تمامی اعضای گروه تولید را تعیین کرد».

برد پیت: جایزه من متعلق به تارانتینو و دی کاپریو است

برخی معتقدند اسکار اهدا شده به براد پیت در مراسم امسال بیش از آنکه نشانه صلاحیت وی در این فیلم خاص بوده باشد، نوعی پاسداشت حضور وی در فیلم های متعدد پرفروش در 30 سال اخیر بوده و کارگزاران هالیوود خواسته اند میلیاردها دلار پول به دست آمده براساس حضور موفق پیت در فیلم های متعدد را با دادن این اسکار به او جبران کنند. حقیقت امر هرچه باشد، براد پیت که یک ماه و اندی پیش گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد نقش دوم را نیز برده بود، پس از دریافت اولین اسکار عمرش گفت: «از آکادمی بسیار متشکرم که حضور مرا ارج گذاشت اما من این جایزه را متعلق به تمامی اعضای گروه تولید این فیلم و بخصوص کوئنتین تارانتینو و دی کاپریو می دانم زیرا این مجموعه تلاش های ما است که این تجسم و تصویر ویژه سینمایی را خلق کرده و این داستان هالیوود است که در قالب قصه سلاخی شدن شارون تیت (همسر سابق رومن پولانسکی کارگردان لهستانی) به تمامی جهانیان اعلام هشدار می کند. این هشدار که اگر مراقب رویاهایتان نباشید و زیاده روی یا سهل انگاری کنید، هنر سینما نیز حرکت آخرین و عامل فاجعه خواهد بود.»