آرشیو چهار‌شنبه ۲۳ بهمن ۱۳۹۸، شماره ۴۵۸۴
جلد دوم
۷
مرور

کارنامه یک پروژه

سال ها در ایران پروژه ای تحت عنوان «پروژه حفاظت از یوزپلنگ ایرانی» با مشارکت سازمان ملل به اجرا درآمد. این پروژه کارکردهایی داشته است اما در مقابل این یک پروژه ها صدها یا شاید هزاران پروژه عمرانی هم در کشور به اجرا درآمده است که با هدف اشتغال، توسعه، دسترسی یا نظایر آن زیستگاه های حیات وحش را محدود و محدودتر کرده و چه بسا موجب تخریب محیط زیست هم شده است. در چنین شرایطی نمی توان گفت چرا هنوز وضعیت یوزپلنگ ایرانی از موقعیت اضطرار یا موقعیت در معرض انقراض بودن خارج نشده است. روزنامه اعتماد از مدتی قبل مجموعه مطالبی را آماده انتشار کرد. بخشی از آن صرفا دیدگاه افراد متخصصی بود که معتقد بودند می توان با الگوبرداری از تجربه آفریقایی ها تولید مثل در اسارت را پیش گرفت. اما در مقابل خیلی از کارشناسان هم این کار را نشدنی و احتمال موثر واقع شدن آن را بسیار اندک تحلیل می کردند. حالا علاوه بر این تعدد دیدگاه در مورد نجات یوزپلنگ فشارهای اقتصادی هم بسیاری از تخصیص هزینه های دولتی را محدودتر کرده است. از سوی دیگر بسیاری با تلاش در جمع کردن پروژه حفاظت از یوزپلنگ ایرانی عملا اجماع جهانی برای نجات این گونه را در معرض خطر قرار داده اند. هرچه باشد وقتی پتانسیل های بین المللی برای کمک به این گونه ایرانی بیشتر باشد وضعیت ما بهتر خواهد بود. با این وصف در شماره های قبلی به بررسی عملکرد این پروژه بین المللی پرداختیم که در شماره قبلی آن 10 سال اول این پروژه مورد نقد و مرور قرار گرفت. در این شماره 10 سال دوم اجرای این پروژه را مرور کرده ایم. به هر حال باید توجه داشته باشیم که قریب به دو دهه تلاش برای حفاظت از گونه در معرض انقراض یوزپلنگ ایرانی در جریان است و اتفاقات خوبی برای یوز و یوزبانان در این مدت نیفتاده است. در حالی که هنوز عمده ترین خطر مرگ آور برای یوز، جاده و تصادف با خودروها و از سویی دیگر سگ های گله است، برای فعالان حفاظت از این گونه در معرض انقراض اتفاقات عجیبی رخ داده که برای مثال برخی از آنان دو سال است در حبس به سر می برند. در چنین شرایطی و در حالی که وزارتخانه ها و ارگان های دیگر برای نجات یوز ایرانی دغدغه ای ندارند بحث تکثیر در اسارت داغ شد و شنیده ها حکایت از آن داشت که اندک بودجه حفاظت از یوزپلنگ قرار است به موضوع تکثیر در اسارت پرداخت شود.