آرشیو دو‌شنبه ۴ فروردین ۱۳۹۹، شماره ۳۶۷۶
هنر
۴
دریچه

تناولی؛ رودخانه جاری از دریای هنر ایرانی

حسین گنجی

هنر بدوی گری همواره در حاصل کار دور از بازنمایی بوده است و با درک خود به جهان پیرامون نگاه کرده و از خود اثری به جا گذاشته است و اگر تقلید و بازنمایی هم رخ داده یا تلاش کرده بدان برسد، همواره این بازنمایی از فیلتر ادراکات شخصی او گذشته و حاصل نه یک تصویر سطحی که یک هنر چندلایه را موجب شده است. هنر مدرن در این وجه خود با هنر بدوی گری متناسب و همراه شده است و از کوبیسم تا مینیمالیسم را می توان در این راستا دانست. از پیشروترین کسانی که به کشف هنر بدوی ایرانی دست پیدا کرد و هنر دست ایرانی را همچون سرچشمه و دریایی بی نهایت شناخت، پرویز تناولی بود. او که امروز در آستانه 83 سالگی قرار داد، خود به سرچشمه ای بدل شده است که هنرمندان بسیاری می توانند از کشف های او بهره ببرند و از آثار او برداشت های شخصی و ادارکی خود را داشته باشند و هنر مدرن ما را که به همت تناولی ها به دریای هنر بومی، محلی، سنتی ایرانی متصل است، به افق های تازه ای برسانند. پرویز تناولی امروز که آوازه منطقه و جهانی یافته است و هیچ های او در موزه های سرشناس جهان جا خوش کرده اند، بیش از تلاش بی وقفه در تولید اثر خلاقه، کشف رازهای هنر ایرانی و شناخت هنر مدرن جهان، زاده و حاصل پژوهش جدی و عمیق و وسیع در شئون هنر بدوی و بومی ایرانیان است. او از فرش، تا قفل، تا گلیم، تا جواهرسازی، تا هر آنچه را که ایرانیان در آن خلاقیتی به کار بسته بودند، محل کندوکاو خود قرار داد و از آثار کهنه حرف نو و بیان تازه را بیرون کشید و گویی از دریای سنت و خلاقیت کاربردی ایرانی، مسیر و رودی را به دشت خشکیده هنر ایران جاری کرد؛ مسیری که همو و در ادامه دوستان همراهش آن را فراخ تر کردند و هنرمندان جوان را از یک سو و مخاطب داخلی و خارجی ایرانی را با منظرهایی تازه آشنا کرد. سوم فروردین زادروز این هنرمند ارزشمند و این سرمایه نمادین کشور است که ما را نه تنها با مجسمه که با هنر عمومی ازطریق آوردن مجسمه هایش به فضای شهری در 50 سال اخیر آشتی داد و تمام همت خود را بر ترویج این عمومی سازی گمارد، هرچند در این مسیر کم لطمه نخورد و آثارش کم مورد بی مهری قرار نگرفت.عمرش دراز باد و هنرش همچنان جاری و مترقی و بس دریغ به دست مخاطبانش برساند.