آرشیو پنج‌شنبه ۱ خرداد ۱۳۹۹، شماره ۳۷۲۶
سیاست
۶

گذری بر عملکرد مجلس دهم

مجلس دهم از حدود و ثغور خود دفاع نکرد

دکتر نعمت احمدی

با گزارش یا نطق آقای دکتر علی لاریجانی و به صدادرآمدن زنگ آخرین جلسه مجلس دهم در 31 اردیبهشت ماه سال 99 عمر این مجلس پایان یافت؛ نطقی که اگر کسی از روند کار مجلس دهم بااطلاع نبود، فکر می کرد یکی از بهترین مجالس بعد از انقلاب به کار خود پایان داده است، هرچند ما ایرانیان متهم به این صفت بد هستیم که خوش استقبال و بدبدرقه ایم، اما مجلس دهم از این قاعده مستثنا بود که از مدت ها قبل به نقد آن نشستیم و نشستند. این به نقدنشستن از عملکرد خود مجلس و مجلسیان  برخاسته بود. در ابتدای نوشته، نیش تیز نقد را به سوی دکتر لاریجانی نشانه می روم، زمانی که کارنامه مجلس دهم بسته شد، یکی از نمایندگان فعال و خوش نام و فرزند شهید همین مجلس، یعنی دکتر محمود صادقی، در کارنامه قابل دفاع خود از چهار سال نمایندگی حبس 21ماهه ای ثبت کرده است. اتفاقا به علت حکم محکومیت یا درستی یا نادرستی حکم کاری ندارم، برمی گردد به سوال از یکی از سران قوای سه گانه کشور که اتفاقا برادر رئیس مجلس هم هستند. لازم بود به عنوان عضو موثر خانواده لاریجانی و رئیس مجلس و عضو مجمع تشخیص مصلحت نظام مصلحت خانواده و مجلس و نظام را در این می دیدند که امروز موضوع محکومیت آقای دکتر صادقی را تا آنجایی که به گذشت رئیس سابق قوه قضائیه مربوط بود به همراه می آوردند، فرض کنیم بعد از هفتم خردادماه، آقای دکتر محمود صادقی را همانند هجمه ای که در آغاز طرح پرونده کیفری به او شد و درصدد بازداشتش برآمدند، این بار شخصا ساک زندان بر دوش، خود را به زندان اوین معرفی کرد و در اواسط دوره مجلس یازدهم با استقبال دوستان از زندان خارج شد. در رزومه آقای صادقی تاریخ چه فصلی را ثبت خواهد کرد و در رزومه دیگرانی که می توانستند و نکردند یا نخواستند چه اوراقی را اضافه خواهد کرد؟ نمی دانم عدم احراز صلاحیت نمایندگان مجلس دهم به وسیله شورای نگهبان بعد از تایید صلاحیت بعضا چندباره نمایندگان مجلس دهم را، به عنوان فصل الخطاب بپذیریم که اگر بپذیریم یعنی تعداد زیادی از عدم احراز صلاحیت شدگان نتوانسته اند عملکردهای مطابق نظر شورایی که نگهبان قانون اساسی و شرع است داشته باشند. می ماند تفاوت دیدگاه و نظر نگارنده با نحوه عملکرد شورای نگهبان که در این مجال درخصوص عدم احراز صلاحیت نمایندگان در گذشته تایید صلاحیت شده مجلس، متفاوت است.

مجلس دهم به گفته آقای لاریجانی، خدماتی داشته است. حال پرسش این است، مگر افرادی انتخاب شدند که در مهم ترین جایگاه مدیریتی کشور؛ یعنی نمایندگی مردم منفعل باشند؟ و به روزمرگی مشغول شوند؟ این جزء وظایف ذاتی آنان بود، اما چه وظایفی داشتند که به آن عمل نکردند؟ آقای لاریجانی گفتند قانون مجازات اسلامی دائمی شد ممنون و تشکر، گفتند قانون آیین دادرسی کیفری دائمی شد، ولی نگفتند زهر تبصره ماده 48 این قانون که به گفته آقای دکتر مصدق، معاون قضائی ریاست قوه قضائیه، وهن این قوه است چگونه وارد متن قانون شد؟ قانونی که در آغاز لازم الاجراشدن بدون اینکه یک روز اجرا شود، با ادعای اصلاح و تغییر مسترد و شیر بی یال ودم واشکمی شد که همه به آن اعتراض دارند و به گفته آقای علی مطهری، مشخص و معلوم نشد تبصره ذیل ماده 48 و تقسیم وکلا به وکلای مورد وثوق و وکلای غیرقابل وثوق، چگونه در مجلس تصویب شد؟ آقای لاریجانی نگفتند مردم دلسرد از مجلس دهم تنها به 56 نفر از نمایندگان آن رای دادند، آن هم در شهرهایی که مناسبات قومی و قبیله ای حاکم است و در شهری مثل تهران حتی یک نماینده از نمایندگان مجلس دهم رای نیاورد؛ یا ردصلاحیت شدند یا مانند دکتر علی نوبخت، رئیس کمیسیون بهداشت، دور نمایندگی مجلس را خط کشیدند یا با اقبال مردم روبه رو نشدند. همین مردم تهران در انتخابات مجلس دوم در دهه نخستین انقلاب که جمعیت شهر کمتر از یک چهارم امروز بود، آیت الله هاشمی رفسنجانی را با بیش از 000/800/1 رای به عنوان نفر اول به مجلس فرستادند و در مجلس یازدهم با افزایش چندبرابر جمعیت به منتخب اول شهر؛ یعنی آقای قالیباف 000/200/1 نفر اقبال نشان دادند، این عدم اقبال مردمی به کاندیدا و نمایندگان برمی گردد به نحوه عملکرد نمایندگان که در مجلس دهم به نهایت رسید. رئیس مجلس دهم در نطق خود از توفیقات مجلس دهم گفتند، اما نگفتند همین مجلس حتی نتوانست به مهم ترین وظیفه ذاتی خود، یعنی به لایحه آخرین بودجه ای که در آن مطرح شد رای دهد و این لایحه در جایی دیگر نهایی شد، حال اینکه رئیس جمهور در موعد قانونی، یعنی نیمه آذرماه لایحه بودجه را به مجلس ارائه کردند، نه مانند آقای احمدی نژاد که در وقت های پایانی یا اضافی مجلس لایحه را تقدیم مجلس می کردند.

آقای لاریجانی نگفتند که سرپل های بررسی لوایح و طرح های مجلس در خارج از مجلس دهم به نهایت رسید تا جایی که مجلس قادر نبود نرخ بنزین را که رئیس جمهور از مجلس خواسته بود اصلاح کند و اصلاح نکردند تا یک مرجع دیگر به مراجع در ردیف مجلس اضافه شد. کاش آقای لاریجانی به نطق های پایانی این چند روز مجلسیان گوش می دادند که با دلی پر آه و حسرت نگفتنی هایی را گفتند که اگر از ابتدا می گفتند به فرض که مانند آقای دکتر محمود صادقی محکوم به زندان می شدند، بهتر از آن بود که مانند بعضی نمایندگانی که احکام محکومیت فساد مالی و اقتصادی داشتند، اما در نطق ها خود را علمدار مبارزه با فساد معرفی و به گفته سعدی بزرگوار در نبود دلایل قوی و معنوی رگ های گردن خود را به حجت قوی کردند. مجلس دهم یکسره کارنامه غیرقابل دفاعی ندارد که آنچه داشت وظیفه بود، هرچند در ادامه با انواع و اقسام دخالت ها و اقدامات بعضا غیرقانونی که مجلس را عملا به ضعف و فتور کشاند روبه رو بود، اما شوربختانه اینکه مجلس از حدود و ثغور خود دفاع نکرد و همین در رزومه مجلس دهم باقی خواهد ماند که منفعلانه در قبال هجمه ها عقب نشینی کرد. حال نگاه ها به مجلس یازدهم است؛ مجلسی که از بهار آن پیداست با وجود یکدستی، دچار چنددستگی است و این چنددستگی با تاسف در یک اردوگاه است و همیشه باید از یک دستگی ترسید که خروجی آن چنددستگی در خانه خودی است.