آرشیو دو‌شنبه ۹ تیر ۱۳۹۹، شماره ۳۷۵۳
ورزش
۱۱

دنیز هشتبران، بانوی برتر دارت ایران: متاسفم که به انگلیسی ها گفتم «نه»

شرق: نام «دنیز هشتبران» شاید برای خیلی از مردم و حتی علاقه مندان به ورزش ناآشنا باشد؛ دختری جوان و موفق که باوجود مدال آوری هایش در میادین جهانی، کمتر از او اسم برده می شود. دلیل ناشناخته بودن او در این عرصه نه به دلیل کم ارزش بودن ورزشی است که در آن فعالیت می کند، بلکه به دلیل بی توجهی مسئولان به آن ورزش است. رشته محبوب دنیز دارت است؛ رشته ای که برای بسیاری از ایرانی ها جنبه تفریحی دارد، اما دومین ورزش مطرح در انگلستان است. تا پیش از این ایران حرف زیادی برای گفتن در این رشته نداشت تا اینکه هشتبران در تیم ملی جوانان ظهور کرد. دو عنوان قهرمانی انفرادی و تیمی و مدال برنز جهانی موجب شد ایران هم سری بین سرهای دارت در جهان دربیاورد؛ طوری که خارجی ها را هم خواهان به خدمت گرفتن این دختر جوان کند؛ اما قهرمان دارت جوانان جهان از فرصت هایی که داشت استفاده نکرد تا حسرت لژیونرنشدن بر دلش بماند. در ادامه گفت وگوی «شرق» را با بانوی برتر دارت ایران می خوانید.

خانم هشتبران روزهای کرونایی را چطور می گذرانید. درست است که دارت به اندازه سایر رشته ها حجم بالایی از مسابقات بین المللی یا المپیک ندارد، اما به هر حال فکر می کنم، با آمدن کرونا برنامه های شما هم معلق شده است.

بله، تقریبا همین طور است؛اما ما سعی کردیم با راه اندازی رقابت های مجازی و آنلاین، از این فضا فاصله بگیریم. خود من جزء کمیته برگزاری مسابقات هستم. تا به حال 9 دوره مسابقه را به این شیوه برگزار کرده ایم که استقبال خوبی از آن شد. فکر می کنم چیزی حدود سه، چهار هزار شرکت کننده داشتیم. مسابقات در همه رده های سنی برگزار شد. حتی مسابقاتی را تحت عنوان همسران برگزار کردیم که زن و شوهر ها به صورت دوبل با هم مسابقه می دانند. به هر حال در این شرایط چاره ای نداریم جز اینکه به صورت مجازی کار را جلو ببریم.

در سطح بین المللی چطور، در مسابقه ای شرکت نکردید؟

راستش ما می خواستیم خودمان میزبانی یک تورنمنت را بگیریم که متاسفانه شورای برون مرزی وزارت ورزش و جوانان با این موضوع موافقت نکرد. در حال حاضر خیلی از کشورها هستند که رقابت های دوستانه ای را به صورت مجازی برگزار می کنند. دلیل این شورا هم به خاطر موضوع حجاب خانم ها بود. گفته بودند مسابقات مجازی هیچ فرقی با اینکه بروی آن طرف مسابقه بدهی ندارد. ورزشکاران وقتی تماس تصویری شان برقرار می شود، دوربین را روی تخته زوم می کنند و طبیعتا وقتی در خانه هایشان هستند، حجابی ندارند، برای همین نشد؛اما در کل خودم هم در رقابت های بین المللی شرکت نمی کنم چون این روزها درگیر کنکور هستم و می خواهم پزشکی قبول شوم.

پس با این شرایط فعلا به حضور در رقابت های جهانی فکر  نمی کنید؟

مسابقات قهرمانی جهان دارت هر دو سال یک بار برگزار می شود. من سال 2017 دومین حضور را در این رقابت ها داشتم و سال قبل هم (2019) به خاطر کنکور انصراف دادم. الان بیشتر وقتم در خانه به درس خواندن می گذرد. البته در خانه تخته دارم و روزها تمرین می کنم. چون دارت یک ورزش فکری است، هم به درس خواندنم کمک می کند و هم اینکه باعث می شود از تمرین عقب نباشم؛ اما در کل هدفم برای رقابت های قهرمانی جهان بزرگ سالان است که سال 2021 برگزار می شود. اولین و تنها مدال طلای دارت ایران در جهان را من به دست آوردم که در رده جوانان بود. دلم می خواهد اولین طلای بزرگ سالان را هم خودم به دست بیاورم. البته من سال 2015 در رقابت های قهرمانی جهان ترکیه هم شرکت کردم که آنجا مدال برنز گرفتم.

از نگاه مردم و عموم جامعه دارت بیشتر جنبه تفریحی دارد و آن را به عنوان یک ورزش حرفه ای و قهرمانی قلمداد نمی کنند. شاید همین الان خیلی ها خود شما را با اینکه قهرمان دنیا هستید، نشناسند. در این باره توضیح می دهید؟

خود من سال 92 ورزش دارت را شروع کردم. الان درمقایسه با هفت سال پیش آگاهی و شناخت مردم نسبت به این رشته خیلی بهتر شده است. هر چند هنوز هم خیلی ها با این ورزش و قوانین و مسابقاتش ناآشنا هستند.خیلی ها وقتی می شنود دارت مسابقه جهانی و لیگ دارد، تعجب می کنند، بااین حال می توان به گسترده تر شدن این رشته در کشور خوش بین بود؛ به ویژه از وقتی که ما (تیم جوانان) به رقابت های قهرمانی جهان 2017 ژاپن رفتیم و مدال گرفتیم. آنجا من طلای انفرادی گرفتم. تیم دوبل زنان نیز قهرمان شد و امیرعلی میرزایی هم نایب قهرمان تیم مردان. تعداد علاقه مندان به این رشته واقعا رشد خوبی داشته است. در دارت خیلی زود می توانی پیشرفت کنی. درحال حاضر تعداد باشگاه های دارت در مقایسه با سال های گذشته افزایش پیدا کرده و اینها نشانه های خوبی است. خود من یک سال بعد از این که فعالیتم را در این رشته شروع کرده بودم، توانستم برنز جهان را بگیرم. البته این را هم بگویم کل وقت و زندگی ام را برای این مدال گذاشته بودم. من قبل از دارت، تیراندازی (تفنگ بادی) کار می کردم. آن موقع 10، 11 سالم بود. در باشگاهی که تیراندازی می کردم، دارت هم آموزش می دادند. من زمان های استراحتم را می رفتم و دارت می زدم که آنجا با آقای دهقان پور، مربی ام، آشنا شدم و ایشان به نوعی من را کشف کردند.

رسیدگی مسئولان به مجموعه دارت کشور چطور است. به هر حال این رشته فدراسیون ندارد و با انجمن اداره می شود.

مسئولان که فقط فوتبال را می بینند. درباره بانوان هم که دیگر همه می دانند و حمایت ها به اندازه ورزشکاران مرد نیست. این طور نیست که بگوییم دارت امکانات خاصی نمی خواهد و فقط برای تمرین کردن یک تخته می خواهد، می خواهم بگویم دارت هم ورزشی است که باید مربی بالای سرت باشد. فنون و تکنیک دارد. باید استایلش را داشته باشی. ما هم به حمایت نیاز داریم. انجمن دارت زمانی که ما به مسابقات ژاپن رفتیم، واقعا حمایت کرد و با اینکه خرج این سفر زیاد بود، همه هزینه ها را داد، اما فقط در همین حد بود. ما مسابقات لیگ و کشوری را خودمان با هزینه شخصی برگزار می کنیم. هیچ منبع درآمدی نداریم. ما سال 93 حدود 10 استان رفتیم تا رقابت های رنکینگ کشوری را برگزار کنیم. تازه در کنارش مسابقات لیگ و قهرمانی کشور را هم داریم. تنها درآمد ما از جوایز این پیکارهاست که این جوایز هم از مبلغ ورودی ای است که خود ورزشکاران برای حضور در مسابقات پرداخت می کنند، اما با اسم انجمن به نفرات برتر اول تا سوم اهدا می شود. به هرحال فدراسیون انجمن های ورزشی 21 انجمن دارد، این طور نیست که از وزرات ورزش و جوانان بودجه نگیرد.

آن طور که گفته می شود، بازیکنان دارت هم شرایط لژیونر شدن را دارند، شما در این موقعیت قرار نگرفتید؟

من بعد از مسابقات ژاپن چند پیشنهاد از کشورهای خارجی داشتم اما قبول نکردم و زیاد آن را جدی نگرفتم؛ نمی دانم چرا، شاید به دلیل اینکه سنم کم بود یا اینکه عرق به وطن داشتم. دارت ورزش دوم انگلیسی هاست. یک برند معروف انگلیسی می خواست اسپانسر من شود. فدراسیون جهانی دارت در انگلستان است. انگلیسی ها بازیکنان خوب را روی هوا می زنند. آنها در همان ژاپن خواستند من را جذب کنند. از کانادا هم پیشنهاد داشتم. متاسفانه نتوانستم درست از فرصت ها استفاده کنم.

الان هم که هدفم قبول شدن در کنکور پزشکی است، اگر پیشنهاد تازه ای داشته باشم، شرایط برایم سخت می شود. باید ببینم در آینده وضعیتم چطور می شود.