آرشیو چهار‌شنبه ۱ تیر ۱۴۰۱، شماره ۵۴۸۰
شرکت ها
۲۵
نگاه

بازتوزیع مواج یارانه ها و ساحل امن شرکت های پرداخت الکترونیک

 محمدحسین کاشی/ مدیرعامل شرکت پرداخت الکترونیک سداد

دولت سیزدهم در این روزها دست به اصلاحات اقتصادی زده که بحث های فراوانی، در سطوح کارشناسی و اقشار مختلف اجتماع در پی داشته است. در حالی این اصلاحات به منظور شفاف سازی و عادلانه سازی یارانه ها صورت می گیردکه به گفته فعالان این عرصه این روش در صورتی می تواند سودمند باشد که علاوه بر ماهیت خود از روش اجرای مناسبی برخوردار باشد.

بر اساس این طرح، تصمیم بر این است که بخش زیادی از یارانه ها به هنگام خرید کالاهای اساسی، به دهک های پایین پرداخت شود و این موضوع نیازمند سامانه های پرداخت هوشمند است، سامانه هایی که راه اندازی آنها به شکلی بهینه و کارآمد به اتکای ارکان فناورانه فعلی دولت و روال های سنتی تقریبا ناممکن می نماید.

در این بین نباید فراموش شود امروزگذر از چالش های حوزه های مختلف ازجمله حوزه اقتصاد، فقط به کمک شرکت های نوبنیان و دانش بنیان میسر است و دولت ها برای اجرای سریع و به صرفه طرح های کلان خود نیازمند همکاری بنگاه ها و شرکت های خرد هستند. این سنخ از شرکت ها به دلیل تمرکز بر حوزه های تخصصی جزئی که آشنایی با آخرین ایده ها و دستاوردهای روز جهانی را در پی دارد، قادر به ارائه راهکارهای خلاقانه و هوشمندانه هستند. اما سوال اینجاست که چرا از چنین ظرفیت های بی مثال این شرکت ها در رفع مشکلات و اجرای پروژه های ملی استقبال نمی شود؟ چرا در یکسو شاهد انبوهی از نیازمندی ها هستیم و در سوی دیگر شاهد ایده های خلاقانه ای که این دو هرگز یکدیگر را ملاقات نمی کنند؟

می دانیم هر امر نویی تغییرات در امور پیش از خود را در پی دارد و خلق جدیدی رخ نمی دهد جز با گذشتن از امور کهنه ای که در شرایط تازه، کارآیی خود را ازدست داده اند. خلاقیت و ارائه پاسخ های نو به مسائل پیش رو شرط ضروری در حیات هر جامعه ای است که بدون آن جامعه سیر نزولی به خود می گیرد و رو به اضمحلال می رود. بر اساس همین ضرورت می توان گفت، آینده صنعت پرداخت از آن فین تک هاست و نظام های مالی، بانکی و پرداختی برای به روز و کارآمد نگه داشتن خود، نیازمند همکاری و مشارکت با آنها هستند. قطعا بدون استفاده و کمک گرفتن از استارت آپ های این حوزه نمی توان پاسخگوی نیازهای نوپدیدی بود که هر روز سر برمی آورند.

در اینجا با دو امر ضروری در هر جامعه ای روبه رو هستیم که بدون آنها حیات اجتماعی به خطر می افتد، یعنی امنیت و خلاقیت. اما مشکل ازآنجا پدیدار می شود که این دو عنصر حیاتی به هنگام تحقق در برخی از وجوهشان باهم در تضاد قرار می گیرند. ما نیازمند خلاقیت هستیم اما همین خلاقیت، امنیت ما را به مخاطره می اندازد.

در بحث هدفمندسازی یارانه ها نیز چنان که به آن اشاره شده با مساله جدیدی دست به گریبانیم که پاسخ های امن قدیمی، درخور نیستند و پاسخ های جدید نیز به اندازه کافی امن نیستند. گذشته از این کسانی که در دو سوی دره بازنگشتنی خلاقیت - امنیت ایستاده اند اصولا توانایی درک دغدغه های طرف دیگر را ندارند. حال آنکه با واردکردن یک عامل سوم به جز فین تک ها و دولت در معادله، به جای سقوط در دره یادشده می توان روی آن پل زد و به سلامت از این ورطه جان به در برد.

به یقین، این رسالت حیاتی را شرکت های پرداخت الکترونیک به دوش می کشند. این شرکت ها از یک سو بنا به ماهیت خود به شکل حداکثری سال ها با محدودیت ها و دغدغه های حاکمیتی در حوزه امنیت کاربران و شفافیت مالی سروکار داشته اند و از سوی دیگر هنگام راه اندازی ابزارهای پرداخت جدید نظیر اپلیکیشن های پرداخت تجاربی به دست آورده اند که از جنس تجربه های فین تکی است. این جایگاه ویژه به شرکت های پرداخت امکان می دهد با درک عمیقی که از مقتضیات هر دو سوی امنیت - خلاقیت دارند بتوانند نقش حلقه واسط یا پل روی دره را بازی کنند. این شرکت ها ضمن آشنایی با ادبیات و نگرانی های صحیح طرفین و تجربه مستقیم و عمیقی که از هر دو سر طیف دارند دارای زیرساخت های مناسب برای اجرای ایده های خلاقانه فین تکی با بیشترین میزان امنیت نیز هستند. ازاین رو در تصمیم های مهم و راهبردی کشور به خوبی می توانند با ایفای نقش اساسی خود، برای افزایش خیر عمومی گام بردارند.